Jong van geest…

Lang geleden, toen ik jong was, had ik er een hekel aan als mensen me jonger inschatten dan ik werkelijk was. Als ik daarover mijn beklag deed bij mijn moeder, kreeg ik telkens opnieuw te horen dat er een tijd zou komen dat ik het wel leuk zou vinden dat ik er jonger uitzie dan mijn leeftijd. Niet dat dat een troost was toen men mij 12 of 13 gaf terwijl ik écht wel al de kaap van de “sweet sixteen” had gerond. Eén keer vond ik het grappig toen men me – al ver in mijn twintiger jaren – bij het uitgaan (of bij het bestellen van drank in het buitenland) mijn “ID” vroeg, maar alle daaropvolgende keren niet meer.

Maar er komt een tijd dat je je moeder gelijk moet geven (dochters, dit geldt ook voor jullie 😉!). Op mijn 43ste kan ik er eigenlijk wel mee leven dat men mij nog altijd jonger inschat dan ik in werkelijkheid ben. Het leidt vooral tot verwarring bij nieuwe gesprekspartners en tot binnenpretjes voor mezelf. Als ik nieuwe mensen ontmoet, durven mijn dochters na de gebruikelijke koetjes en kalfjes wel eens onderwerp van gesprek te worden. Als ik dan langs mijn neus weg vertel over mijn 16-jarige tienerdochter, zie ik mijn gesprekspartners soms wel héél raar kijken. Dan zie ik hen in gedachten een rekensommetje maken en zie ik hen gewoon denken dat ik er dan toch wel héél erg vroeg bij was. Wat ze na het onthullen van mijn werkelijke leeftijd meestal ook gewoon luidop uitspreken.

Dat ik er die geweldige, erfelijke mix van genen mag voor danken, dat besef ik maar al te goed. En dat er toch ook wat werk in kruipt, moeten we ook toegeven. Er wordt hier toch regelmatig gesport om alle onderdelen nog enigszins gesmeerd te laten werken. Maar volgens mij helpt het ook als je regelmatig “zot” blijft doen. Onbevangen blijven, nieuwsgierig en enthousiast zijn, voluit lachen en genieten en af en toe eens “foert” zeggen en gewoon doen waar je op dat moment zin in hebt. Dat je dan soms raar bekeken wordt, klopt. Dat de dochters op zo’n momenten al eens met de ogen durven rollen en zuchten dat zij de enige “volwassenen” in huis zijn, neem je er maar bij. Maar als ze al iets van de mama erven, dan hoop ik dat het die zotheid is. En dat pakketje “verjongende” genen mogen ze ook hebben natuurlijk.

Al lijkt het mij dat het bij de tieners van tegenwoordig allemaal net iets vlotter gaat, die overgang naar de volwassenheid. Ik heb de indruk dat ze toch wel sneller opgroeien, dat wij misschien toch net iets langer “kind” waren. Of klink ik nu echt als een oude zaag 😉?

Advertenties

Boeken, muziek en sport #as we speak

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

De weken kabbelen voorbij, we hebben de herfst intussen omarmd, we mochten al eens een uurtje langer slapen, maar schrikken nog elke dag als het ’s avonds weer veel te vroeg donker wordt. De kachel werd zelfs al een keertje aangestoken, we genieten van de kaarsjes en de huiselijke gezelligheid. Er wordt hier de laatste weken ook veel gelezen.

Boeken. De echtgenoot zit nog steeds verdiept in de nieuwste Ken Follett, ik heb intussen “Oorsprong” van Dan Brown al achter de kiezen. Netjes binnen de sprint-week van de bibliotheek. Is het een hoogvlieger? Niet echt, maar het is een typische Dan Brown: het is spannend, er zit wat kunst en geschiedenis doorheen het verhaal verweven en professor Langdon krijgt natuurlijk weer te maken met één of ander godsdienstig genootschap dat het niet helemaal goed meent. Uiteraard krijgt hij daarbij ook hulp van alweer een knappe en intelligente vrouwelijke sidekick. Voorspelbaar, al zat er toch een kleine tech-twist in. Het is een vlot tussendoortje, meer van hetzelfde. Gelukkig doseert Dan Brown marketinggewijs goed. Als hij dit soort boeken bij wijze van spreken jaarlijks op de markt zou brengen, zouden we het al lang beu zijn.

Muziek. Het was al een tijdje geleden, maar zaterdagavond woonde ik samen met een goede vriendin nog eens een concert bij: Royal Blood in de Lotto Arena in Antwerpen. Ik verwachtte er veel van. Ik vond hun debuut knap: onvervalste, strakke rock. Intussen brachten ze een tweede cd uit en die kende ik niet zo héél goed (op de radiohits na).  Voor ons werd het een teleurstelling. “Retestrak” werd het optreden genoemd en dat was nu net het tegenovergestelde van de indruk die wij hadden. Als de gitaar na elk nummer gewisseld wordt, valt de vibe telkens opnieuw stil. Veel nummers werden ook uitgemolken met lang uitgesponnen solo’s of breaks om daarna nog een laatste strofe of refrein in te zetten. Wij hadden niet de indruk dat ze écht met volle goesting op het podium stonden. Toen we de zaal verlieten hoorden we hier en daar wel commentaar van “het beste optreden ooit”. We keken elkaar aan en zeiden quasi tegelijkertijd “bij mij haalt het nog niet eens mijn top 20”. Tja, als je Springsteen, Pearl Jam, U2, REM, Snow Patrol en zovele andere toppers op je concertpalmares hebt, dan ben je verwend natuurlijk.

Fietsvibe. Hier wordt van tijd tot tijd geweldig gesport. Al durft de herfst vaak wel eens een dip inluiden. Dat was ook dit jaar weer het geval. De start van het schooljaar, de drukte en de vermoeidheid zorgden ervoor dat het fietsen nogal vaak geschrapt werd. Maar sinds een paar weken hebben we er weer zin in. Grappig genoeg hangt dit bij mij ook vaak samen met het vinden van een paar betere leesboeken. Als ik écht tijd wil maken om te lezen, kan ik dat evengoed op de hometrainer doen. Als ik dan per sé een boek uit wil hebben, durf ik al eens te overdrijven met dat fietsen. Bovendien vliegt een uurtje sporten zo voorbij als je in een goed boek verdiept bent.

OntbijtWinterfood. Grappig hoe het weer toch voor een stuk ook wel een impact heeft op hetgeen je eet of dat waar je voorkeur naar uitgaat. Het ijsjesseizoen is hier intussen écht wel achter de rug, het bakseizoen heeft zijn intrede gedaan. Bij het ontbijt wordt de granola ’s morgens des te vaker vervangen door warme havermoutpap. Bovendien is de pompelmoes aan een comeback bezig en hebben de aardbeien voorlopig weer afgedaan.

Rond de overschakeling van het zomer- naar het winteruur vind ik die hele herfstperiode maar niks. Maar we zijn intussen even verder: Sint-Maarten is al in het land, Sinterklaas wordt hier en daar ook al eens op een dak gesignaleerd en de eerste lichtjes zijn ook al opgedoken. Stilaan worden er vage plannetjes gemaakt voor wat winter- en feestgezelligheid. En dan krijgt de herfstcharme je toch te pakken. Mij toch 😉.

Een weekje staycation…

Soms kan het fijn zijn om gewoon eens een weekje thuis te zijn. Om de tijd te hebben om wat bij te werken, wat uit te rusten en samen thuis te genieten. En dan wordt het hier even stil op de blog…

Een weekje Allerheiligen was voor ons:

  • Toch wel weer een net te ambitieus to do-lijstje opstellen in mijn hoofd en mijn uiterste best doen om dat toch allemaal weer af te werken. Lees: de was van twee weken bijwerken, de zomerjassen winterklaar uitwassen en weghangen en alle beddengoed verversen.
  • Besluiten om zelf nog eens te kuisen. Dat uiteraard veel te perfectionistisch aanpakken. 8 uur later een huis hebben dat blinkt van onder tot boven, maar wel compleet uitgeteld zijn.
  • Chauffeur spelen voor de tienerdochters, die wel een (veel te druk) sociaal leven hebben.
  • Tijd hebben voor een gezellig avondje met vrienden en veel bijpraten.
  • Eindelijk onze vroegere bureau eens helemaal uitmesten. Na maandenlang “alles al klaar te hebben voor de volgende rommelmarkt” ineens beslissen dat je terug ruimte en rust wil in je huis, de auto twee keer volladen en de hele boel gaan afzetten in de Kringwinkel. Op een paar stukken na, die we echt nog denken te verkopen. Als je trouwens iemand kent voor een geweldig (fluoroos) Barbiekasteel, meubeltjes nog zo goed als intact, reageer gerust 😉.
  • Tijd maken voor een aantal noodzakelijke aankopen. En ja, wat ons betreft zijn boeken absoluut broodnodig. Een paar dagen later merken dat de echtgenoot al begonnen is in dat ene boek waar je zelf ook je zinnen op had gezet (de nieuwste Ken Follett). Zien dat zijn lezen ongelooflijk vooruitgaat (en in voorpret al beseffen dat het dan wel een héél spannend boek moet zijn).
  • Tegen het einde van de week realiseren dat je to do-lijstje misschien wel zo goed als afgerond is, maar lastig worden omdat je wel héél hard gewerkt hebt in de vakantie en net iets te weinig ontspanning hebt genomen. Dan prompt een paar rustigere lees-, sport- en shopdagen inlassen.
  • Volop experimenteren met de nieuwe broodmachine. Een restje gist gebruiken dat je nog liggen had, maar zelfs geen uiterste datum meer terugvinden op het pakje en met een deegbal eindigen. Nieuwe gist in huis halen, er een heel pakje ingooien en ineens met een gerezen brood zitten dat tot tegen het deksel plakt. Na een paar dagen stilaan toch afgestemd beginnen te raken op dat nieuwe oventje en volop genieten van eigen lekker versgebakken brood.
  • ’s Avonds met de kinderen “een vrouwenfilm” bekijken: “PS, I love you”. De hele film mee-bleiten. Weten dat je dat de volgende ochtend alweer zal bekopen met een paar dikke ogen (en zo geweldig onvergetelijk was de film niet eens). De volgende ochtend dan maar eens een serum proberen om de zwelling te lijf te gaan en tot je verrassing vaststellen dat het inderdaad (min of meer) een impact blijkt te hebben.

Soms is het hier ook maar het leven zoals het is: wat huishouden bijwerken en genieten van de kleine dingen: van dat kopje koffie ’s morgens, van uitslapen en rustig samen dingen doen. Het is meestal pas achteraf dat ik me realiseer dat het soms ook niet meer moet zijn dan dat. Dat het toch wel aangenaam is dat het ambitieuze to do-lijstje afgewerkt is, dat ik de week eens niet moet starten met een strijk-achterstand. Dat ons bureau weer ruimte heeft in plaats van volgepropt te staan met rommel. Het was fijn dat we ons tempo heel even konden vertragen, dat we tijd hadden voor elkaar.

Kleine, doodgewone geluksmomentjes…

Het boekwalhalla in Antwerpen

Ze is weer geopend, de boekenbeurs in Antwerpen. Eén van de weinige keren in een jaar dat ik me nog écht als een kind in een speelgoedwinkel voel. Zoveel zalen, zoveel standen, zoveel stapels, zoveel boeken. Het is een zalig gevoel om te mogen grasduinen in de nieuwigheden, om mooie boeken in je handen te voelen, om de geur van het papier en “nieuw” te kunnen opsnuiven.

Een boek belooft avonturen, een ontsnapping uit de werkelijkheid, een duik in een andere wereld voor een paar uur. Je gaat de confrontatie aan met ons historische verleden, geromantiseerd of niet. Je maakt een sprong naar een betere of net keiharde toekomst of duikt een science fiction-fantasy-wereld in. Je droomt weg bij een prachtig liefdesverhaal, meestal gesitueerd in een romantisch Engels kasteel (het mag er gerust spoken) of op het Italiaanse platteland. Onder een stralende zon uiteraard, of in een grijze, druilerige setting.

Jane Austen

(www.someecards.com)

Je leest zinnen die je aangrijpen omwille van de mooie formuleringen. Je leest boeken die je wekenlang achtervolgen, omdat ze de bittere realiteit, dat pijnlijke verdriet of die pure armoede zo treffend wisten neer te zetten. Je laat je ontroeren, je wordt kwaad, je huilt tranen met tuiten, je lacht en geniet van de magische wereld die een taalvirtuoos voor jou weet te scheppen. Soms zit een boek zo dicht op je huid dat je er ongemakkelijk van wordt. Soms staat een boek mijlenver van je af, maar laat het je desondanks niet los en blijf je maar herkauwen en overpeinzen.

Of je vindt een prachtig kookboek en neemt je opnieuw voor om het ditmaal ook écht vaak te gebruiken, om die (gezondere) levenswijze je nu ook daadwerkelijk eigen te maken. Je leest met volle moed, je probeert één receptje uit dat meestal toch niet helemaal in de smaak valt bij je huisgenoten en bergt het boek dan toch maar op in de boekenkast, waar het nog jaren stof staat te vangen. (Tenzij het een boek over chocolade is. Niet dat je daar per sé meer recepten uit kookt, maar dat boek wordt regelmatig uit de kast gehaald om te watertanden bij alle fantastische recepten 😉.)

Ik was al een boekenwurm als kind. Naar de bibliotheek gaan, 5 boeken mogen kiezen uit die vele boekenrekken, terug thuis komen, je in de zetel installeren en de komende uren compleet van de wereld zijn. Soms tot grote frustratie van mijn omgeving, want ik hoorde of zag een paar uur niks van hetgeen er speelde: “Er had een bom naast je mogen ontploffen, je zou het nog niet gehoord hebben”. Voor zolang ik me kan herinneren, las ik. Er lag/ligt altijd wel ergens een boek waarin ik bezig was/ben. Een goed boek moest ook uit: ik moest en zou weten hoe het zou eindigen. En dus las ik wel eens tot een kot in de nacht, tot ik de laatste bladzijde kon omdraaien en met een gerust hart verder kon gaan dromen van de leeswereld waar ik even in meegespeeld had.

Dat alles beleef ik elke keer opnieuw als ik op de boekenbeurs sta: de belofte van avonturen, van prachtige verhalen, van “even van de wereld zijn”. Al die mooie, nieuwe boeken, klaar om gelezen te worden. Alleen al het boek vast mogen nemen en er even aan ruiken… Het enige probleem: je kan ze niet allemaal meenemen, je moet keuzes maken. Zucht.

(Of je kan de overige boeken natuurlijk ook fotograferen en op je kerst- en verjaardagslijstje zetten, dat is in deze periode ook een mogelijkheid natuurlijk 😉.)

Vijf op vrijdag: de Allerheiligen-versie

Het is Allerheiligenverlof! Wij zijn hier allemaal een weekje vrij. En daar keken we toch wel een beetje (veel) naar uit. Al is het besef er voorlopig nog niet helemaal. En dat levert soms grappige situaties op. Gelukkig duurt het nooit lang om je aan te passen aan de nieuwe herfst-realiteit. Zeker als je de tijd hebt om ervan te genieten.

Wakker worden en de volle 5 minuten denken dat je de wekker gemist hebt en je overslapen hebt. Dat overkomt me élke verlofperiode minstens één keer. Wakker schieten in volle paniek (want je moet je trein wel halen) om pas na een aantal seconden/minuten te beseffen dat het vakantie is, dat je nog lang niet op moet en je gerust nog een (paar) keer mag omdraaien. Na de aanvankelijke schrik is dat écht wel het zaligste gevoel ever.

De grote leegte strekt zich voor je uit. Als de vakantie begint, is onze planning meestal nog zo goed als leeg en moet er even niks. Tot we de volgende ochtend besluiten dat er toch minstens één projectje kan/moet afgewerkt worden in de vrije week. Want nietsdoen, dat kan toch écht niet. En dan worden er kasten opgeruimd, wordt er geminimaliseerd, worden er winter- en zomerwasjes gedraaid of wordt er al eens een schilderprojectje in het leven geroepen. Want we zouden ons toch écht niet willen vervelen. En als de oudjes de kalender leeg houden, dan zorgen onze dames (vaak) wel voor een spannende agenda. Al is ook hun kalender op vrijdagavond meestal nog volledig blanco en wordt die pas last minute toch nog helemaal opgevuld…

Lees- en serietijd. Het is herfst en de weersvoorspellingen zijn wisselvallig. Het ideale moment dus om onze kachel aan te steken (voor de sfeer en gezelligheid), om in de zetel te gaan hangen en een boekje te lezen. Het is immers boekenbeurs en reken maar dat onze buit ruim zal zijn. Toch voldoende om ons een paar dagen zoet te houden. Gelukkig is er ook nog de bib. ’s Avonds, als het buiten donker is, is er niets aangenamers dan samen een serie te bingewatchen. Al zijn we momenteel een beetje zoekende naar een nieuwe en spannende reeks om ons de komende weken in de ban te houden. (Tips zijn altijd welkom in de comments 😉!)

Bak- en kooktijd. Zeker als het weer wat minder is en het buiten stormt, regent of gewoon te grijs/koud is, dan is het binnen kook- en baktijd. Geen betere remedie tegen een herfstdip dan een geurende oven vol cake, koekjes en andere warme lekkernijen. De voorbije weken werd er hier al regelmatig eens een receptje besproken en werden er grootste bak- en kookplannen gemaakt “voor als we tijd hebben in de vakantie”. Als alle plannen ook waargemaakt worden, zal ik de komende dagen maar véél fietstijd inplannen: het zal nodig zijn om alle extra pondjes er terug af te werken. Want een goede kok proeft alles, toch 😉?

HerfstHerfstwandeling. Die ene dag dat ze (een paar uurtjes) goed weer geven, zullen we er toch even op uit trekken. Met de hond, het bos in. Want eigenlijk is de herfst ook ongelooflijk schoon. Het bladertapijt in alle kleuren van de regenboog. Zalig om op te lopen, om met je voeten de blaadjes de lucht in te stampen, om je te laten vallen en een bladeren-gevecht te houden. En dan mag het gerust koud zijn, zodat je achteraf met blozende kaken en een heerlijk uitgewaaid gevoel terug de warmte kan induiken. Om je dan op te warmen met een kop warme chocolademelk. Om daarna te verzuchten dat dat toch zo’n deugd doet, even buiten zijn. En dat we dat toch meer zouden moeten doen. (Om daarna de rest van de winter bij het minste zuchtje kou bibberend voor de kachel te vegeteren 😉…)

Even het hoofd helemaal leeg maken, even de tijd een weekje stil zetten, even genieten van de rust en van elkaar. Tijd maken voor de simpele dingen des levens. Het gezellig maken binnen. Geen grootse plannen, al zal er hier en daar nog wel een project, een taak of een “moetje” uit de lucht vallen. Een (zo goed als) lege agenda. Dat is herfstvakantie voor ons. Laat het verlof maar snel beginnen! (Oh, wacht, het is net begonnen…)

Maatschappelijke keuzes…

Soms zijn er zo van die dagen dat je je weer opjaagt in bepaalde stellingnames. Een paar dagen geleden zorgde Open VLD-voorzitster Gwendolyn Rutten opnieuw voor een geweldig ballonnetje. (Niet voor het eerst overigens.) Ze wil de huisvrouwen “emanciperen” door het huwelijksquotiënt in vraag te stellen. Er bestaat immers – en dat blijkt ook effectief uit onderzoek, zoals dat van de OESO – een verband tussen het opleidingsniveau van de moeder en dat van haar kinderen.

Maar er zitten een aantal denkfouten in de redenering van Gwendolyn Rutten. Vooreerst ben ik het niet eens met haar oplossing, namelijk mensen financieel straffen om hen te dwingen aan het werk te gaan. Een tweede denkfout is bijvoorbeeld de veralgemening over het opleidingsniveau van de thuisblijfmama. Niet alle huisvrouwen zijn laag opgeleid of hebben nood aan “emancipatie”. Voor een aantal hoogopgeleide vrouwen is thuisblijven een bewuste keuze, vaak om de balans van het hele gezin wat meer in evenwicht te brengen. Zij zullen de financiële “emancipatie” van Open VLD allicht slechts gering voelen en zullen toch achter hun keuze blijven staan. Maar voor de vele laagopgeleide thuisblijfmama’s is dit wel een bittere pil: niet alleen wordt hun bijdrage aan hun gezin alweer niet “economisch nuttig” gewaardeerd, maar zij hebben de financiële tegemoetkoming vaak wel nodig.

Vanmorgen op stubru.be werd dan de campagne “Mama blijft aan boord” gelanceerd. Dat ging gepaard met een aantal getuigenissen van prille mama’s en een papa die de komst van hun kindje met hun ontslag moesten bekopen. Ook al kan/mag dat wettelijk niet, toch gebeurt het nog te vaak dat een dergelijke blijde privé-gebeurtenis zware professionele gevolgen heeft. En dan zit je in de auto te luisteren en je leeft mee. Tot een andere luisteraar inbelt en zegt dat elk verhaal twee kanten heeft en dat je “als kleine ondernemer op zo’n mensen écht niet kan rekenen, aangezien die om de haverklap afwezig zijn”. En dan zit je in de auto onderweg naar je werk en dan zucht je eens diep. Echt? In 2017? Wat wil de maatschappij nu eigenlijk? Moeten alle huisvrouwen geëmancipeerd worden en aan het werk? Maar gaan ze dan wel een job vinden want “op zo’n mensen kan je niet rekenen, aangezien die om de haverklap afwezig zijn”?

Meteen denk je terug aan de discussie van afgelopen zomer met de Noorse vrienden. Waar zij stomverbaasd was dat wij al na 3 maanden terug aan de slag moesten, terwijl zij een jaar mocht thuisblijven bij haar pasgeborene. “Maar hoe doe je dat dan? En met de borstvoeding? En als de kindjes ziek zijn?” Je doet het gewoon, met veel pijn in het hart, ook als je kindje ziek is. En je improviseert, je trommelt hulptroepen op (als je het geluk hebt die te kunnen inroepen) en je slaat je erdoor. Je vertelt hoe moeilijk het soms is als jonge vrouw om te solliciteren (“Heeft u een kinderwens of plannen in die richting?”), of om hogerop te klimmen als je ook nog kinderen wil (“En hoe denk je deze uitdagende job te combineren met je gezin?”) en krijgt dan van je hoogopgeleide Noorse manager-vriendin te horen: “We aren’t even allowed to think that way.”

En dus denk ik – als ik in de krant alweer dat nieuwe ballonnetje van Gwendolyn Rutten lees – zorg er misschien eerst voor dat de (vaak onuitgesproken) discriminatie van vrouwen op de arbeidsmarkt verdwijnt. Geef vrouwen én mannen meer mogelijkheden om hun carrière met hun gezin te verzoenen en straf hen niet voor hun keuze voor kinderen en voor hun gezin. Kijk nu eindelijk eens serieus naar dat Scandinavische voorbeeld (niet enkel als het in jullie kraam past) en doe er wat aan. Misschien dat meer vrouwen vrijwillig de arbeidsmarkt opkomen als ze hun gezin beter met hun werk kunnen combineren. Breid het ouderschapsverlof uit, voor mama’s en papa’s, stem school en werk beter op elkaar af. Misschien is die werkweek van 30 uur waar onder andere Femma voor pleit wel een mooi compromis?

Onbetaalbaar? Dat hangt vooral af van de keuzes die je maakt als maatschappij. Waar hechten we belang aan en waar willen we in investeren? En ja, dan gaat mijn voorkeur uit naar meer levenskwaliteit, meer solidariteit en beter onderwijs voor onze kinderen. En niet naar alweer een besparing op de kap van de zwaksten in onze maatschappij.

Sad life

IMG_7007Het bioritme van onze tieners spoort niet met ons bioritme. Integendeel. De laatste weken had de oudste een druk sociaal leven en dat laat zijn sporen na. Onderbroken nachten zijn weer ons deel, ik voel me vermoeid, heb meer koffie nodig om de dag door te komen en heb zwaardere dipjes. Al moet ik eraan toevoegen dat het een jaarlijks wederkerend fenomeen is. September, de start van het nieuwe schooljaar, de overgang van het (soms) prachtige en warmere zomerseizoen naar regenachtige, koude, grijze dagen is altijd wat moeilijker te verteren en zorgt jaarlijks voor een energiedipje.

Maar meestal compenseren we dat dan door het in de weekends wat rustiger aan te doen. Door geen grootse plannen te maken, door uit te slapen, door het ritme te laten zakken. Maar sinds de oudste uitgaat, betekent de start van het schooljaar uiteraard ook het opdrijven van de sociale activiteiten. En toevallig concentreerde zich dat dit jaar in een drukke oktobermaand: haar verjaardagsfeestje met de vriendinnen, een verjaardag van een vriendin (met fuif) en één van dé fuiven van het jaar uit de streek, toevallig drie weken na elkaar. Dat in combinatie met ook nog wat activiteiten van de oudjes (ja hoor, dat bestaat, ook wij hebben soms nog een sociaal leven 😉) was dodelijk.

Het is niet zozeer het opstaan midden in de nacht dat het zwaar maakt, want we kunnen daarna natuurlijk verder slapen en het gemiste uurtje ’s morgens compenseren. Maar voor mij is het wakker worden problematisch: ik slaap daarna een pak minder diep, word ook veel vaker wakker en heb het gevoel niet uitgerust te zijn. En dat geldt zeker voor uitgangsactiviteiten op een zaterdagavond. Als ze op vrijdagavond uit geweest zijn, krijg ik zaterdagnacht nog een kans om de onderbroken nacht goed te maken. Maar bij een onderbroken zaterdagnacht staat de werkweek meteen daarna al voor de deur.

Als je aan kinderen begint, weet je dat gebroken nachten erbij horen. We lachten er vroeger altijd mee dat er een reden is dat je best vroeg aan kinderen begint. Dan ben je fysiek nog in staat om het vele opstaan ’s nachts en de onderbroken nachten te verteren. Bovendien hebben wij niet te klagen gehad: onze meisjes zijn altijd goede slapertjes geweest, op wat sporadische ziekte- of nachtmerrienachten na. Maar 15 jaar later, als zij aan hun sociale uitgangsleven beginnen, ben je wel 15 jaar ouder natuurlijk. En beginnen er hier en daar al eens wat fysieke mankementjes op te duiken. Ik heb vooral geleerd om op tijd en stond rustmomenten in te bouwen, zodat je er vol tegenaan kan gaan in de hectiek van het leven.

Uiteraard gunnen we onze dochters hun sociale leven, hun fuiven en alles wat erbij hoort. En natuurlijk brengen we hen met plezier en pikken we hen graag terug op. Maar we zijn stiekem ook blij dat er de komende weken eens niks gepland is zodat we hier wat kunnen recupereren. Bovendien zal de week vakantie in het Allerheiligenverlof deugd doen voor het energiepeil van de oudjes. Voorlopig zijn er nog geen grootse plannen. Al behoort ook dat tot de geplogenheden van het leven met tieners in huis: het zal allicht niet zo rustig blijven: die agenda’s kunnen last minute nog heel wat wijzigingen ondergaan.

Maar binnen een jaar of 10 zullen we ook die periode weer kunnen afsluiten. En dan zal ik allicht toch ook weer weemoedig zijn dat er alweer een fase voorbij is. Maar nu, na zo’n drukke periode als de afgelopen weken, durf ik wel al eens te berekenen hoeveel dagen precies we nog door moeten voor we weer normaal kunnen slapen 😉.