Buikgriep en lenteweer

Zo lang hebben we naar de zon gesmacht. Een hele grijze winter lang was het aftellen tot het eindelijk blote benen-weer zou worden. Dan is het in België eindelijk fantastisch zomer-, pardon, lenteweer en slaat het griepvirus ongenadig toe. Dan zie je het zonnetje stralend schijnen vanachter het vensterglas terwijl jij ellendig in de zetel hangt. Dan komen de dochters en de echtgenoot thuis van school, blozend en genietend van het schitterende weertje en verslaap jij de hele namiddag.

Soms kan je timing ongelooflijk slecht uitkomen en dit was er zo eentje. Wanneer je niets liever wil dan eindelijk van het eerste lentezonnetje genieten, hang jij in de zetel. Intussen zie je via je social media de ene na de andere foto opduiken van “de eerste barbecue” van het jaar, het eerste “ijsje” van het jaar. Zie je kinderen met blote benen en blote armen buiten spelen terwijl jij de temperatuur binnen maar wat hoger zet. Neem je het tv-dekentje er toch even bij omdat je voor de verandering weer kou hebt. Het was buiten allicht warmer dan binnen…

Voor de dochters was mama’s ongelukkige griepje dan weer een klein meevallertje. Zij zitten immers in examenperiode (of hadden net gedaan) en dus vonden ze het best wel aangenaam dat er iemand in huis was. Alleen jammer dat mama haar normale examen-verwennerij niet kon bovenhalen, maar in plaats daarvan zichzelf heel zielig lag te vinden in de zetel.

Anderhalve dag later is het ergste leed alweer geleden. Het bleek een kort maar krachtig virusje. En dus waag je je voor het eerst buiten en krijg je prompt een paar regendruppels over je heen. En sta je verwonderd te kijken dat de autothermometer ook effectief 20,5 graden aangeeft. De lente was dus toch écht in het land. Maar donderdag en vrijdag maken we ons lentegemis goed. Tijdens de middagpauze. Laat dat tweede ijsje van het jaar maar komen! Het zal dubbel zo hard smaken.

sick

(www.someecards.com)

Halfweg 40 dagen bloggen

40dagenbloggen

Intussen zijn we ruim over de helft in ons 40 dagen bloggen-avontuur en is het tijd voor een korte evaluatie. Het dagelijks bloggen lukt – tegen mijn verwachting in – best wel redelijk goed. Eigenlijk had ik me weer zonder al te veel nadenken ergens in gestort om daarna dan te panikeren: “waar ben ik weer aan begonnen?”. Ik heb nog niet echt om inspiratie verlegen gezeten, ik heb de lijst met mogelijke onderwerpen nog niet al te veel nodig gehad. Meestal blog ik ’s avonds en in de loop van elke dag is er altijd wel een onderwerp dat opduikt, waarover ik nadenk en waarover ik in de loop van de dag mijn gedachten orden. Tegen het moment dat ik mijn computer openklap, weet ik meestal wel al wat ik ga schrijven en hoe ik dat ga doen.

Het zo goed als dagelijks bloggen heeft me ook een nieuw elan gegeven. Ik had ingeschat dat ik op een bepaald moment op een totaal gebrek aan ideetjes zou botsen, maar dat is absoluut niet het geval. Integendeel: ik zit intussen met een paar “rubriekjes” of “vaste schrijfonderwerpen” in mijn hoofd die ik naar de toekomst toe verder wil uitwerken. Hoe meer ik schrijf, hoe meer ideeën ik krijg. En dat heeft me toch erg verbaasd. Omdat ik eerder vooral het omgekeerde beleefde: zo schreef ik in januari een pak minder, maar had ik ook gewoon een pak minder inspiratie dan normaal.

Wat me wel nog steeds niet lukt, is om er een zekere organisatie in te steken, door op voorhand te werken. Als we op een dag een extra gezinsactiviteit plannen, of er gebeurt iets onverwachts en ik kom daardoor toch niet aan bloggen toe, dan heb ik nog steeds geen back-up. Enkel de eerste week had ik een reserveblogje klaar voor als ik eens een dagje zonder inspiratie zou zitten. Het is een kwestie van tijd maken, maar die vind ik niet. Het zijn toevallig ook drukke werkweken geweest, dus loop ik ook achter wat mijn huishouden betreft en dus slaag ik er niet in om bijvoorbeeld op zondagochtend tijd vrij te maken om 2 of 3 blogjes extra te schrijven. Ik was deze voormiddag immers nog de strijkachterstand van de voorbije weken aan het wegwerken…

Ga ik de 40 dagen bloggen halen? Ik geloof het wel, maar het zal met iets meer pasdagen zijn dan gepland. Of ik zal iets meer dagen nodig hebben om de 40 ook effectief te halen. Sinds begin maart blogde ik al 20 keer, en moest ik 5 pasdagen inzetten. Realistisch gezien slaag ik erin om 5, soms 6 keer per week te bloggen, maar eigenlijk heb ik voor de resterende 14 dagen nog maar 1 pasbeurt over. Dat zal er eentje te weinig zijn, vrees ik.

Toch is de balans voor mij ongelooflijk positief. Heel deze uitdaging heeft me tot nog toe veel vertrouwen gebracht: er is voldoende inspiratie en het lukt ook om (bijna) dagelijks te schrijven. Als we er nu nog in slagen om er een gestructureerd ritme in te krijgen, dan zal ik dit experiment zeer dankbaar zijn. Het gaf mij en mijn blog een nieuwe adem en dat vond ik een mooi, onverwacht cadeautje!

Italiaanse disco in de auto

Muziek maakt een groot deel uit van ons leven. Met een drummer als echtgenoot hoort muziek er altijd bij. Maar ook de dochters hebben de muziekmicrobe geërfd. Sinds ze allebei “Spotify” op hun smartphone geïnstalleerd hebben, vinden we hen regelmatig ergens in een zetel met oortjes in, lezend, zingend en op hun telefoon tokkelend. Wij luisteren nog op de ouderwetse manier, via de radio. Soms kiezen we 5 cd’s, die we dan op “shuffle” zetten en dan laten we ons min of meer verrassen.

Ook in de wagen staat er altijd wel muziek op. Toen onze dochters jonger waren, hebben we in de wagen eindeloos K3-cd’s gespeeld, tot we die allemaal van voor naar achter en omgekeerd konden meezingen. Het werd zelfs zo erg dat als je op een bepaald moment een K3-liedje op de radio hoorde, je op het einde al spontaan het volgende liedje van de cd begon te zingen. Zo erg waren we allemaal geconditioneerd.

Heel vaak hebben we in de wagen een “cd van het moment”. Zo was de cd van Stromae een paar jaar geleden de soundtrack van onze Italiëtrip. Nog altijd kan ik “Papaoutai” en de andere nummers van die cd niet horen zonder spontaan aan Toscane en onze Noorse vrienden te denken. Ook Bastille (de allereerste cd en Adele – “21”) vormden ooit de soundtrack van een reisweg.

Momenteel wordt het “Italiaans Songbook” nogal grijsgedraaid in de auto. Binnenkort zijn het weer studiereizen op de school van de echtgenoot. Hij zorgde in het verleden wel eens voor “Songbooks” voor zijn leerlingen: een boekje met songteksten en de daarbij horende cd’s (om tijdens de busritten te spelen). We hebben hier thuis een Londense versie en een Italië-versie. En die laatste haalde de echtgenoot een paar weken geleden nog eens boven. Intussen heeft hij er allicht wel al spijt van want tijdens elke autorit vragen de dochters telkens opnieuw naar een viertal  zelfde nummers van ons Italiaans Songbook. Zijn zeker van de partij: “Gente di Mare”, “Ti Amo” en vooral “I treni di Tozeur”.

Wanneer “nummer 13” van de cd weerklinkt, draaien we het volume omhoog, zingen we luidkeels mee en houden we disco in de wagen. De echtgenoot schudt het hoofd bij zoveel vrouwelijke gekheid in de wagen en de mama is alleen maar blij dat de dochters toch iets van haar liefde voor Italië, Italiaans en de Italiaanse muziek hebben geërfd…

PS: Geweldige jaren ’80 kitsch ;-), maar soms moet je de muziek voor zich laten spreken en mag je de beelden er niet bij halen. Ik vrees dat ik zonet het nummer voor onze dames onherstelbaar bijgekleurd heb…

Waar ik niet goed in ben

Voor het eerst in #40 dagen bloggen zat ik even zonder inspiratie. Maar toen zag ik dit lijstje van Ditjes en Datjes, die zelf ook al de mosterd haalde bij Boston, Baby!

Uiteraard zijn er veel dingen die ik niet kan. Maar wat mij spontaan door het hoofd schoot waren de volgende 5 items:

  1. Rustig blijven in het verkeer. Geloven dat iedereen rond jou zit te knoeien en zijn eigen regeltjes volgt terwijl jij de enige bent die rijdt zoals het moet. (Waar de rest van de chauffeurs allicht zijn eigen mening over heeft.) Foeteren in de auto. Constant en onbewust. Tot je toen anderhalf jaar oude dochter eens achter jou luidop “Tommen Uil” riep toen je eens nogal plots remde op een T-kruispunt. Met een rode kop naar huis rijden, je verhaal aan de echtgenoot vertellen en een diepe zucht als reactie krijgen.
  2. Op mijn vingers fluiten. Kilo’s beschuiten met platte kaas en bruine suiker heb ik vroeger bij mijn meter gegeten, want naar ’t schijnt zou je daarvan leren fluiten. Maar ik kan het dus nog niet.
  3. De tekst van een liedje opvangen. Het lukt mij niet om te horen wat ze zingen. Dus heb ik van alle grote hits mijn eigen Mama Appelsap-versies. Waar ik me jammer genoeg niet altijd van bewust ben. Soms 30 jaar lang niet, maar kom. Het leidt wel tot quasi constante Aha-Erlebnissen als ik de dochters hoor zingen. “Aha, dat zingt die dus eigenlijk…”
  4. Werken in een keuken als het aanrecht een chaos is. Ik kan niet koken als de ontbijttroep nog op het aanrecht staat. Dan moet ik eerst onze afwasmachine uit- en inladen zodat het aanrecht opgeruimd is. Waarna ik dan op de keukentafel begin te werken, daar een nieuwe chaos veroorzaak (maar die wel zelf opruim)…
  5. Organisatie-ideeën van een ander volgen. Een voorbeeldje. Vol bewondering kijk ik naar mensen die erin slagen van hun kasten en hun huis bijvoorbeeld Marie Kondo-gewijs te organiseren. Telkens opnieuw denk ik dat dat misschien ook wel een goed idee zou zijn om onze kleerkast of onze woonkamer of zo te herstructureren. Ik haal het boek in huis, neem het door (en ik denk er hier en daar al een beetje het mijne van). Toch zal ik dan vol enthousiasme mijn kleerkast leeghalen, voor een stuk sorteren en de rest zo goed mogelijk Marie Kondo-gewijs weer in de kasten hangen/leggen. Maar terwijl ik bezig ben, realiseer ik me dat de truien op die manier sorteren echt niet zal lukken, om die of die reden. En dus bedenk ik telkens opnieuw mijn eigen systemen. Die voor mij perfect werken, maar die mogelijk (soms) nogal chaotisch of verwarrend overkomen voor een buitenstaander. Kijk, een “how to organise” moet je van mij niet verwachten, maar hier in huis werkt het (meestal) (redelijk goed).

Tja, niemand is perfect en er zijn gerust ook veel (nutteloze) dingen die ik écht wel heel goed kan. Maar dat is voer voor een volgend lijstje, als de inspiratie weer eens wat minder is ;-).

Taxi Mama

Woensdag, mijn vrije dag. Normaal gezien een rustpunt in de week. Uitslapen, op het gemakje ontbijten, de krant lezen, mijn uurtje fietsen, bloggen en wat huishoudelijke taken bijwerken. Dat is toch het plan. Maar vandaag viel het een klein beetje in het water. Mama mocht al van ’s morgens vroeg taxi spelen en is pas gestopt met rijden rond 21 uur deze avond.

Normaal gezien is de voormiddag voor mij. Me-time. Dan heb ik het huis voor mij alleen en kan ik (een beetje) mijn goesting doen en (een beetje) achterstallige huishoudelijke klusjes wegwerken. Maar vanmorgen moest ik er niet alleen vroeg uit, ik mocht meteen ook de oudste wegbrengen. Ze gingen immers met de klas op uitstap, maar moesten er wel zelf geraken. Amper terug thuis kon ik opnieuw vertrekken: de jongste heeft immers examens en had vandaag al om 10 uur gedaan. Na een uurtje op de hometrainer was het alweer snelsnel de wagen in. De excursie van de oudste was afgelopen en dus moest ze ook opgehaald worden.

In de namiddag hebben onze dochters dansles. En dus staan we ook nog een hele namiddag paraat met onze taxi. Normaal gezien verdelen de echtgenoot en ik de ritjes, maar hij had nog schoolverplichtingen. En dus mocht de mama ook de hele namiddag voor haar rekening nemen. Eigenlijk heb ik niks fatsoenlijks gedaan vandaag, en toch ben ik moe.

Maar we klagen niet (of maar een klein beetje) want stiekem vind ik die ritjes wel leuk. Het is quality time met de dochters: we babbelen, we lachen en ik krijg te horen waar ze mee bezig zijn en hoe het allemaal loopt in hun tienerlevens. Ook al zijn de ritjes kort, te kort om in te gaan op de zware dingen des levens, toch geniet ik ervan. Het zijn zo van die kleine geluksmomentjes waar ik achteraf met een warm gevoel aan terugdenk. Als ik eindelijk uitgeteld in de zetel zit.

Uit het tienerleven: Temptation Island

Met twee tieners in huis is “Temptation Island” hier uiteraard één van favoriete trashprogramma’s van het moment. Maar aangezien we in een eerder leven al zelf getuige waren van het feit dat het programma niet altijd even opvoedkundig verantwoord is, doen wij hier aan “parental previews”. Niet dat we ook maar enige illusie koesteren dat we hen in deze internettijden kunnen beletten om bepaalde beelden te zien, maar dan weten we tenminste wanneer we ernaast moeten gaan zitten “om een en ander te kaderen”.

En dus “offeren” wij ons woensdagavond op, kijken de hele aflevering uit en zuchten bij zoveel onzin, melodramatisch en ranzig gedoe. Een dag later kijken we dan samen met de dochters, stellen we hier en daar al eens een kritische vraag en laten we hen nadenken over het relatiebeeld dat opgehangen wordt. Zijn we over het algemeen tevreden dat onze dochters best wel weten te relativeren en ook zien dat Jolien veel te goed is voor haar Herbert. Dat het achterbakse gedoe van Lisa niet bepaald door de beugel kan, maar dat Merijn ook wel zeer snel conclusies trekt en dat je toch ook wel héél veel kapot kan maken met een paar uit-verband-gerukte-uitspraken of met een minutieuze selectie van beelden (Lize, Jeffie). En dat je maar op de blaren moet zitten als je je gat brandt, Niels.

Tegelijkertijd wijzen we onze meisjes er ook op dat je als tv-maker veel kan manipuleren. Dan vertellen we over die ene vriend die op een blauwe maandag ooit aan een reality programma meewerkte. Dat ze hun kandidaten soms een uur lang interviewen om daar dan één onnozel zinnetje uit te halen dat ze perfect in hun “verhaallijn” kunnen inpassen. Dat de montage zo gebeurt dat het scenario klopt. Dat de vraagstelling van de zogenaamd objectieve presentatoren op bepaalde momenten toch wel op zijn minst heel tendentieus genoemd kan worden. Dat in de televisiewereld “what you see is what you get” zeker niet altijd opgaat, integendeel.

Tot we aan de “wraakaflevering” van vorige woensdag kwamen en de mannen er los over gingen. Dan durven de echtgenoot en ik elkaar wel eens aankijken van “moeten de dochters dit echt zien?”. Soms kan je niet meer doen dan verzuchten dat het er in een normale relatie (gelukkig) meestal zo niet aan toegaat. Dan laten we onze dochters weten dat we echt wel hopen dat zij slimmer zullen kiezen. En nooit ofte nimmer aan dergelijke programma’s zullen deelnemen. Dan lachen we groen om zoveel onnozelheid, testosteron en drank gecombineerd.

Zou het nu een fijn programma zijn om te maken? Want ok, de kandidaten mogen dan wel jong, naïef, onnozel of af en toe een beetje manipulatief zijn, die kampvuren waarin je een paar zorgvuldig uitgekiende beelden laat zien aan een deelnemer die zijn of haar partner mist en al een tijdje niet gezien heeft, en die beelden dan nog voorziet van een paar suggestieve vragen of commentaar, die zijn ergens toch ook gewoon heel hard en pijnlijk. En ja, ik ben het ermee eens dat ze weten waaraan ze beginnen en dat ze op heel veel momenten véél slimmer zouden moeten zijn, dat ze af en toe eens 5 seconden zouden moeten nadenken vooraleer ze handelen, maar toch wordt er hier grof geld verdiend aan de miserie van een ander.

Maar uiteindelijk kijken wij ook, dus we houden dit mee in stand. Willens nillens. In de hoop dat we – door samen te kijken – de dochters toch een paar kanttekeningen kunnen aanreiken. Bovendien wordt er toch ontzettend veel afgelachen ook. Want zeg nu zelf, waar blijven ze die deelnemers in godsnaam toch halen? En waarom trappen die er allemaal telkens opnieuw – met zoveel overtuiging – in?

Op naar woensdag dan maar, ook de vrouwen zijn nu op oorlogspad. Dat belooft. (zucht).

Waar ik blij van word…

De dagen zonder klagen zijn vandaag gestart. Ook bij mij. Niet dat ik dat ooit 10 dagen op een stuk volhoud. Maar het begin was er vandaag alvast (min of meer). In plaats van uiting te geven aan bepaalde frustraties zal ik deze avond nog eens een “tourke du living” fietsen op mijn hometrainer en maakte ik vandaag, op de Internationale Dag van het Geluk, een lijstje van de (kleine) dingen waar ik gelukkig van word.

  1. De echtgenoot en de dochters. Uiteraard. Mijn grootste bron van geluk.
  2. Uitslapen
  3. Zon en vakantie
  4. Een heerlijk rustig ontbijt met de krant erbij
  5. Een verse mattentaart bij dat ontbijt
  6. Dat éne kopje Caffé Latte ‘s morgens
  7. Rondhangen in pyjama
  8. Mij klaarmaken voor een feest, met alles erop en eraan: mooie kledij, haren en maquillage in orde en dan de blik van de echtgenoot als hij me ziet
  9. Een concert van Bruce Springsteen, Pearl Jam, Snow Patrol,…
  10. Een lang vergeten liedje dat je opeens terug op de radio hoort
  11. Bloemetjes
  12. Chocolade
  13. Het allereerste Italiaanse ijsje op vakantie
  14. Een grapje dat lukt: met uitgestreken gezicht een valse bewering brengen, je toehoorder er laten in trappen en dan al na een paar seconden “strijk gaan”
  15. De jongste kietelen
  16. De laatste knuffel voor het slapengaan
  17. De slapende dochters nog even een kusje gaan geven als ze in hun bed liggen – niets schoners dan de onschuld van je kind
  18. Samen de slappe lach krijgen
  19. Met de dochters en de echtgenoot op uitstap
  20. Bijkletsen met vriendinnen
  21. Headbangen en dansen in het algemeen
  22. In onze tuinzetel met een boek “een kleurke opdoen” in de eerste zon van het jaar
  23. Eindelijk dat éne ding vinden waar je al zo lang naar zocht, of het nu een kledingstuk is, dat éne perfecte paar schoenen, iets voor in huis of een fantastisch mooi boek
  24. Hoge hakken – om op te staan natuurlijk, van erop lopen word je net iets minder gelukkig
  25. Fietsen als je het goede ritme te pakken hebt
  26. Kussen en flirten met de echtgenoot
  27. Mijn zonnebril opzetten
  28. De eerste keer blote benen in de zon
  29. In bed kruipen – van zodra het opgewarmd is
  30. Lege wasmanden en een opgeruimd huis – dat eerste kwartier nadat de kuisvrouw is geweest
happiness

(www.quoteaddicts.com)