Loslaten…

Situatie één. Sinds een tijdje blijven de dochters af en toe een avondje of dag alleen thuis als hun oudjes nog eens een stapje in de wereld zetten. Dat liep de allereerste keer niet helemaal van een leien dakje, er sneuvelde in een popcorn-experiment al een kookpot, maar onze meisjes worden er hoe langer hoe beter in. Terwijl hun ouders een dagje cultuur opsnoven in Waterloo en een fijne dag met vrienden hadden, fabriceerden de dames hun eigen lunch en diner (en bleek de keuken nog intact). Meer nog, bij wijze van verrassing hadden onze meiden het huis opgeruimd en de was gesorteerd. Het was een aangename thuiskomst en een klein steekje in mama’s moederhart, “want ze worden nu toch écht wel groot”.

Situatie twee. Onze oudste is aan haar laatste middelbaar bezig. Een speciaal jaar. Er komt een afscheid en er volgt een nieuw begin. Er is een heel studiekeuze-traject, met ook open lesdagen in de herfstvakantie. Onze oudste had twee dagen universiteitslessen gepland. Op dag één mocht mama haar nog vergezellen (soms denk ik dat ze dat vooral doet om mij een plezier te doen 😉) en was het allemaal toch nog spannend. “Waar moet ik dan gaan zitten? Wat moet ik daar dan juist doen?” Ik mocht met haar mee tot aan het lesgebouw, maar verder zou ze het wel alleen uitzoeken, wegens “gênant”. Maar ik zag haar van buiten wel in haar eentje de trap opgaan. “Mijn” trap, waar ik 27 jaar geleden dezelfde les volgde. Dat is zo’n raar gevoel: het was “mijn” ding, maar nu neemt zij het over. Twee uur later stond ik haar vol ongeduld op te wachten en “was het allemaal best meegevallen”. Had zelfs één van de eerstejaars haar iets over de les gevraagd en was zij vooral blij dat ze niet gezien hadden dat ook zij een groentje uit het middelbaar was.

Dag twee van de open lesdagen vertrok ze met vriendinnen en redde ze zich in haar eentje. Ze sprak met eerstejaars, zocht en vond haar weg. We zagen haar op die twee dagen letterlijk weer een stap zetten, weer wat groeien.

Situatie drie. Toen onze oudste 17 werd, ging ze meteen aan de slag voor haar theoretisch rijbewijs. Ze studeerde, oefende en slaagde. Ze besloot om ook ineens door te zetten zodat ze nog voor haar studies haar rijbewijs op zak kan hebben. De eerste rijlessen werden gepland en dus leerde haar papa haar al starten, stoppen en schakelen. Dat deed ze best goed, oordeelde de papa. En zo ging ze deze avond voor het eerst de rijweg op, met een instructeur. En reed ze voor het eerst “70, mama, in vierde”!

Het gaat plots allemaal zo snel. De mama staat erbij, kijkt ernaar, moedigt aan en laat los. Met pijn in het hart. Met de herinneringen in het achterhoofd aan dat kleine baby’tje dat ons voor het eerst ouders maakte. Is dat al 17 jaar geleden? Het is nog maar 17 jaar geleden! En ja hoor, we zien héél goed dat onze “kleine” meid opgroeit, volwassen wordt, verantwoordelijk is. We hebben er vertrouwen in dat ze aankan wat er op haar pad komt. Ze is krachtig, ze is vinnig en ze is er zo aan toe, aan die volgende stappen in haar ontwikkeling. Misschien heeft ze af en toe nog eens een zetje nodig, maar dan zijn wij haar trouwste supporters.

Alleen kan de mama diep vanbinnen niet altijd volgen. Mag het voor haar eigenlijk nog lang hetzelfde blijven en wil ze haar meisjes liefst nog héél lang thuis houden. Maar dan voelt ze de tijd door haar vingers glippen. Want dat loslaten voelt soms alsof heel je hart eruit gerukt wordt. Bovendien valt de mama dan ook nog eens grandioos door de mand als ze dat voor haar dochters probeert te verstoppen. Gelukkig weten de dochters al sinds het afscheid voor de bos- of boerderijklassen dat mama op zo’n momenten wel eens “overdreven sentimenteel” kan zijn. Toen ze eigenlijk zelfs wat teleurgesteld waren als mama haar tranen wist binnen te houden tot de bus ook daadwerkelijk de straat was uitgereden…

 

 

Klein geluk, de herfsteditie #14

Het was een hele tijd geleden dat we dit rubriekje nog eens boven haalden, maar gelukkig beleven we hier nog regelmatig kleine geluksmomentjes. We vergeten ze alleen veel te vaak te noteren.

  • De herfst is het noorden kwijt, want de Indian Summer die we nu mogen beleven is echt wel de moeite. Dat stralende zonnetje, de geweldige temperaturen half oktober, het is gewoon zalig.
  • Ik mocht zaterdag nog eens op stap met mijn meiden. Met ons drietjes deden we een shoppingtripje en wat geniet ik zo ontzettend hard van die momenten. Onze plagerijtjes, hun gefikfak, lachen, babbelen, samen eten,… Het zijn telkens weer herinneringen om te koesteren.
  • De jongste is eindelijk de tussen-leeftijd door. Bij alle meisjes komt er een moment dat ze te oud zijn voor de kinderkleding, maar eigenlijk nog net niet groot/volgroeid genoeg voor de volwassen versies. En dan is het ontzettend moeilijk om iets naar hun gading te vinden. Jammer genoeg valt dit vaak samen met de beginnende puberteit, wanneer ze niet liever willen dan “groot” te zijn. Maar die periode is achter de rug. Toen onze jongste na de eerste winkel blij verzuchtte “we zijn nog maar een winkel ver en alles wat ik mooi vind, past nu ook gewoon”, deelde ik in haar vreugde. Ja, het meisjes-hoofdstuk is hier in huis nu écht helemaal voorbij.
  • Onze dames vonden allebei kledij naar hun keuze en waren in de wolken. En als mijn dames tevreden zijn, is de mama ook gelukkig.
  • Skypen met de neefjes en het nichtje. Ooit hebben we Skype voor professionele doeleinden geïnstalleerd. Maar er is niks leukers dan privé skypen, zeker als het hele beeld aan twee kanten volledig “vol” zit. En dan in en uit beeld duiken en uiteraard moet er ook altijd iemand even op de achtergrond door het beeld lopen. Daarvoor is Skype écht wel uitgevonden. We zouden het alleen meer moeten doen.
  • De bootcut jeans is terug! Een eeuwigheid geleden had ik gezworen nooit skinny jeans te dragen. Dat was iets voor jonge meisjes en daar was ik intussen toch écht wel veel te oud voor. Maar na verloop van tijd pas je je toch aan en wen je aan die veel te strakke broeken. Als dan zoveel jaren na datum de jaren ’90 terug hip worden en je ineens in de winkels terug bootcut jeans begint te spotten, dan twijfel je maar heel eventjes. Toen ik mijn nieuwe jeans voor het eerst droeg, was het onmiddellijk terug normaal. De bootcut zit gewoon een pak beter dan die véél te strakke skinny jeansbroeken die je 10 jaar lang gedragen hebt. En je benen lijken ineens ook weer een stuk langer (i wish 😉).
  • Zelfgemaakte granola is het lekkerste wat er is. Het heeft wat experimenteren gekost om het recept op punt te krijgen (hoe meer noten, hoe meer vreugde 😉!), maar er is niks beters om je dag mee te beginnen dan een portie verse granola, amandelmelk en een kommetje fruit.
  • De ochtendstond van de voorbije week. Neen, ik ben absoluut geen ochtendmens, maar de afgelopen week zat de hemel vol roze schakeringen, prachtig gewoon. Die kleurenpracht gecombineerd met de nevelslierten over de velden, maakte dat ik de voorbije week mijn ogen uitkeek in de trein doorheen de Stille Kempen.
  • Bovendien beginnen de bladeren aan de bomen ook stilaan te verkleuren. Nog heel even en de herfst zal zich in volle glorie tonen.
  • Ja, het was ’s ochtends vaak ook bitter koud. Het perfecte excuus om de rode winterjas toch al boven te halen.

Een prachtige ochtend, een fijne uitstap met mijn meiden, de dochters die gelukkig zijn, de rode winterjas of een portie verse granola met héél veel noten. Ja, het geluk zit hier nog steeds in de kleine dingen…

Over kastwissels, Friends, gras & herfst…

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken. Een verzameling kleine feitjes waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Vorige week hebben we voor het eerst opnieuw winterkledij uit de kast gehaald. Uit de logeerkamer, want wij doen hier nog aan seizoenwissels in onze kleerkasten. Ondanks de indian summer die deze week ons weer zeer gunstig bepaalt, zullen we de winter- en zomerspullen dit weekend toch maar omwisselen. Het is een opvallend late wissel dit jaar, want de voorbije twee jaar konden we half september – wegens een herfstige start van het schooljaar – al aan de slag.

De kastwissel brengt een aantal tradities met zich mee: zo moeten de dochters passen en verhuizen er allicht weer wat kleren van de ene naar de andere kleerkast. Al zitten we op een punt dat de oudste toch al een aantal jaren “volgroeid” is, terwijl de jongste dan weer in volle groeispurt zit. De conclusie van de kastwissel is altijd – en dat zal ook dit jaar niet anders zijn – dat er een aantal gaten in de garderobe zitten. Een shopuitje is dan ook al gepland: (warme) winterjassen staan dit jaar hoog op ons verlanglijstje. En ondanks de drukte in de winkelstraten geniet ik altijd met volle teugen van ons meidentripje. Mijn dames weten goed wat ze willen én ze hebben smaak. Misschien niet altijd mama’s smaak, maar er valt mee te leven 😉.

Ik neem met pijn in het hart afscheid van de zomer, maar na de eerste herfstweek geven we toe dat het nieuwe seizoen toch ook zijn charmes heeft. Vooral als de kachel voor het eerst brandt, de kaarsjes worden aangestoken en we tijd hebben om gezellig samen in de zetel door te brengen, knus onder een dekentje. En zolang je niet buiten moet zijn, heeft een herfststorm ook wel iets. Het was trouwens hoognodig dat het nog eens wat ging regenen en het geworstel met de paraplu en de wind is de eerste keer best leuk.

Dat de dochters intussen aan een “Friends”-marathon bezig waren, droeg ook bij aan de herfst-gezelligheid. Na al die jaren voelt de serie niet gedateerd aan en ze blijft grappig. Het is een trip “down Memory Lane”: de kleren, de muziek, de grappen,… Eigenlijk zat “Friends” ongelooflijk goed in elkaar. Het was fijn om mijn dochters te horen (schater)lachen met de capriolen van Joey, Ross & Rachel, Chandler & Monica en Phoebe. Om “Joey doesn’t share food” of “We were on a break” terug te horen. Om hun traantjes te zien bij de allerlaatste aflevering en de teleurstelling dat het er na die 10 seizoenen écht op zit. Om onze dames geïnspireerd te zien door de mode en om samen te constateren dat de jaren ’90 momenteel weer hip zijn.

Laat het gras maar groeien! Na de zot hete zomer van 2018 was onze gazon compleet kapot. We moeten eerlijk zijn: veel gazon was er al een paar jaar niet meer over. Eigenlijk was het vooral onkruid en mos dat de echtgenoot desondanks trouw afreed zodat we na elke trimbeurt toch even de illusie van een mooie, gezonde grasmat konden koesteren. Enfin, tegen augustus leefde er in onze tuin zo goed als geen gras meer en dus besloten we tot een drastische ingreep. De grasmat werd omgespit en – in september – opnieuw ingezaaid. En dan begon het bange afwachten. Op regen en op de groene sprietjes. Gelukkig kregen we beide. Elke morgen en elke avond keken we naar onze bruine polder “of we al verschil zagen”. Intussen zijn we drie weken verder en hebben we warempel opnieuw een grasmat. Met voorlopig relatief weinig onkruid, maar wel met bruine plekken die nog verder moeten toegroeien. Ongelooflijk hoe een mens kan genieten van het wonder van de natuur. En dan hebben we alleen maar gras gezaaid, stel je voor wat dat zou geven als we ons ooit aan een moestuin zouden wagen 😉.

Intussen tikt het klokje verder en zitten we al in oktober. Het schooljaar is een maand oud. Ik ben zowaar bijna gewend aan de nieuwe uurroosters van de huisgenoten. Ook de start van de verschillende hobby’s is min of meer verteerd: er sluipen zelfs al terug routines ons leven binnen en af en toe lijkt het zelfs alsof we controle hebben. Om de volgende dag dan weer keihard een afspraak te vergeten of voor andere verrassingen komen te staan. Ach ja, wat zou het leven zijn zonder een klein beetje spanning 😉?

Verkiezingskoorts

Wat voorafging. Een aantal weken geleden besloten de echtgenoot en ik nog eens een stapje in de wereld te zetten, met ons tweetjes. Onze dames bleven alleen thuis en besloten van de gelegenheid gebruik te maken om een paar afleveringen van “Teenwolf” te bingewatchen. Hun enthousiasme was echter geen lang leven beschoren: na amper anderhalve aflevering gaven ze er de brui aan “wegens te eng”. Misschien krijgt de serie ooit nog een tweede kans, “maar dan zeker niet als we alleen thuis zijn”.

Fast forward naar vandaag. Weer zijn onze dames een paar uur alleen thuis. Overdag, op een zonovergoten namiddag. Opeens wordt er gebeld. Onze hond schiet in waakmodus en zet haar blafconcert in. De oudste gluurt even door het raam, maar ziet niet echt wie er aan de deur staat. Omdat Opa beloofd had even langs te komen, loopt de jongste zonder nadenken de gang in, om meteen op haar stappen terug te keren: “er staan drie louche mannen voor de deur”. (Wij hebben dus een glazen voordeur, met melkglas, maar met toch ook doorzichtige randen. Met andere woorden: als onze meid kan zien wie er voor de deur staat, zien ze voor de deur ook dat er iemand in huis is!). Er wordt tussen de zussen even overlegd wat ze gaan doen. De oudste twijfelt om de deur te openen, de jongste blokt dat af met de wijze woorden: “papa heeft gezegd dat je niet mag opendoen voor vreemden”.

Een paar uur later, tijdens het avondmaal, vertellen onze dames in geuren en kleuren over het ongewenste bezoek eerder vandaag. Hoe ze niet hadden open gedaan “omdat wij hen dat zo geleerd hadden”. Hoe ze daarna nog de gordijnen van de kamer naast de voordeur hadden toegetrokken omdat ze bang waren dat die “drie louche mannen” door het raam zouden gluren “en dan zouden zien dat er wel iemand in huis was”. Hoe ze achteraf nog gezien hadden “dat één van die louche mannen iets in de brievenbus stak bij het weggaan”.

En toen viel onze frank. Dat het best wel eens kandidaten voor de komende gemeenteraadsverkiezingen konden zijn die op huisbezoek waren in het dorp. Dat of getuigen van Jehova, dat had ook gekund natuurlijk. Niet dat we ooit al politici aan de deur hebben gehad, maar voor alles is een eerste keer, nietwaar. We halen de post uit de brievenbus, en inderdaad, zo goed als allemaal verkiezingsdrukwerk. De drie “louche” mannen waren nog zo vriendelijk geweest om met een post-itje te laten weten wie er precies was langs geweest. Hun foto’s zaten er ook bij en de jongste bleef erbij dat ze er “louche” uitzagen. De oudste – bijna 18 – vond het dan weer jammer dat ze niet in debat had kunnen gaan. Voor haar komt de stemgerechtigde leeftijd immers dichterbij en ze neemt haar democratische stemplicht serieus.

Wij hebben in ieder geval gelachen tot de tranen over onze wangen rolden. Misschien moeten we langs deze weg onze excuses aanbieden aan de “louche” mannen, die er op foto best nog mee door konden hoor, zeker voor politici 😉. Wel grappig ook om te constateren dat er van alle raad die je je kinderen meegeeft/inprent, toch wel iets blijft hangen. “Niet opendoen voor vreemden” heeft Roodkapje-gewijs toch serieus indruk gemaakt op onze dochters. Dat weten de drie verkiezingskandidaten die hier in ons dorp op huisbezoek gingen, nu ook 😉.

Herfstvibes

Ik ben absoluut een zonnekind. Mij heb je afgelopen zomer niet horen klagen over de hitte, zelfs niet toen de temperatuur hier 36 graden haalde. Maar verandering van spijs doet eten, zegt een oud Vlaams spreekwoord en ergens klopt dat ook wel. Want die overgang naar dat nieuwe seizoen heeft ook wel iets. Het had niet per se met al die stormachtige regen en wind gehoeven, maar dat is België zeker.

  • Na een lange zomer vol T-shirts, topjes, rokjes, jurken en sandalen, is het fijn om de eerste winteroutfit al eens boven te kunnen halen. Hoera voor de winterlaarsjes en de eerste zalig dikke winterpull.
  • We mogen terug sjaals dragen. Iets waar deze koukleum elk jaar naar uitkijkt.
  • Eindelijk terug handschoenen/wanten, eindelijk terug warme handen.
  • Binnenkort kunnen we de kledij in onze kleerkasten ook weer switchen. Dan zullen er vast en zeker weer hiaten opduiken zodat we nog eens moeten/mogen gaan shoppen.
  • Geen mooier kleurenpalet dan de herfsttinten. Laat dat rood, oranje, geel en bruin maar komen.
  • De wind die om het huis heen giert, dat heeft toch ook iets (als je zelf veilig binnen zit en de baan niet meer op moet).
  • Niets fijner dan wandelen in de herfst: een zacht bladerdeken onder je voeten , kou aan je neus en instant warmte en gezelligheid als je terug binnen stapt.
  • We hebben onze kachel nog niet doen branden, maar binnenkort komt het er vast en zeker weer van: instant gezelligheid in huis.
  • Ja, we hebben onze eerste witloof met ham en kaas al achter de kiezen en ik kan je verzekeren: het heeft gesmaakt.
  • Het is soepjesweer!
  • Daar komen de mandarijntjes stilaan aan.
  • Het bakseizoen is terug begonnen: de allereerste marmercake van het seizoen is al half op.
  • Laat de lauwe vanillepudding met velletje en hagelslag maar komen! Of sneeuwballenroom.
  • Ik ben dol op warm appelgebak (met een bolletje vanille-ijs) en laat onze appelboom nu dit jaar uitpuilen…
  • Verse walnoten. Zelfs het gepruts draagt bij tot de charme.
  • De jongste telt de dagen af tot we weer pasta met prei en zalm kunnen eten.
  • We hebben onze kaarsjes ook al aangestoken.
  • We doken ook al onder de tv-dekentjes voor een gezellige meidenfilmavond. Of voor een hartverwarmende familiefilmnamiddag.
  • Geen teenslippers meer, welkom terug roze (😉!) pantoffels.
  • Lang leve de regenavonden en het Friends-bingewatchen! De dochters hebben dé serie van mijn jeugd ontdekt en ik geniet met volle teugen van hun gelach en gegiechel.
  • Er is binnenkort weer écht iets op tv (hopen we). Of we gaan voor lange, donkere avonden vol Netflix.

20180924_193054[1]Laat ons eerlijk zijn: herfstvibes blijven bij mij nooit lang hangen. Binnenkort realiseren we ons immers ook dat er zoveel is van de zomer dat we ongelooflijk hard missen. Om het maar niet te hebben over aardbeien bijvoorbeeld, ijs of slaatjes. Om van de zon nog te zwijgen. Na de eerste grijze week is mijn enthousiasme voor de herfst meestal ook bekoeld. Bovendien heb ik weldra vast terug een hekel aan die vele lagen kledij die er toch niet in slagen om de afgrijselijke kou te verdringen. Of aan de ijskoude nachten waarin je jezelf minutenlang moed inspreekt om onder het dekbed uit te komen omdat je toch écht wel naar het toilet moet, maar verkilt zodra je voet de grond raakt. Zucht.

Maar vandaag (dag twee dus) is het herfstenthousiasme (nog) groot. Zomer, u was fantastisch, we zien elkaar graag in maart terug 😉. Ik ben volledig klaar voor de herfst (met heel véél Indian Summer alstublieft?).

Overleven in september ?

15 jaar ervaring hebben wij met de start van het nieuwe schooljaar en toch laten we ons elk jaar opnieuw overvallen door de septemberhectiek. Ook al (of misschien net omdat) ben ik vaak al de hele maand augustus opnieuw aan het werk en hoef ik dus helemaal geen post-vakantie-gewenning te overwinnen op 1 september.

Maar toch is het die eerste weken van het nieuwe schooljaar telkens opnieuw een krachttoer om alles geregeld te krijgen. Kan je x aantal winkels aflopen om alsnog schoolspullen in te slaan. Ook al heb je bij het begin van de vakantie nog geïnformeerd: “Is er nog voldoende kaftpapier? Passen jullie sportschoenen nog? Hoe zit het met de (winter)jassen en sneakers?” Uiteraard bleek net dát toch te ontbreken begin september, want ineens pasten de sportschoenen écht niet meer (of waren ze “plots” stuk – tja dat gebeurt wel vaker als ze twee maanden ergens in een kast liggen, niet) en oei, zoveel kaftpapier bleek er toch niet meer in huis te vinden…

Maar we zijn intussen drie weken ver en we hebben het ritme min of meer weer te pakken. Hoe deden we dat?

  • Met sloten koffie. ’s Morgens even de tijd nemen voor dat eerste bakje troost vooraleer de drukte van de dag je weer grijpt, maakt dat je toch net 5 minuten langer zen blijft als de turnzak nog in huis ligt terwijl ze die dag turnles hebben. Of als ze pas een dorp verder doorhebben dat ze hun cadeautje voor dat verjaardagsfeest thuis op de kast hebben laten liggen…
  • Go with the flow. De meeste septemberochtenden verlopen nog niet even soepel. De dochters moeten nog wennen aan dat – vervloekte – schoolritme, het véél te vroege opstaan en de snelle ochtenddynamiek. Steek dus geen preek af als ze hun schoenen of jas niet meteen terugvinden (omdat die nog liggen waar ze hun spullen de avond tevoren hebben gedropt!) Zeg gewoon waar ze alles kunnen vinden. Het leven is ’s morgens zoveel gemakkelijker als je je preken tot ’s avonds bewaart.
  • Beperk je to do-lijstjes. Het mag verschrikkelijk verleidelijk lijken om bij de nieuwe schoolstart ook schoon schip te gaan maken, maar doe dat niet, beperk je tot de essentie. Het opruimproject op zolder kan dus nog even wachten. De dochters voorzien van de nodige spullen op het juiste moment op de juiste plek krijgen is begin september al een uitdaging op zich!
  • Wees mild voor jezelf. Wie heeft er in godsnaam ooit besloten dat september ook de ideale maand was om alle hobby’s opnieuw op te starten? Of om alle jaarlijkse doktersafspraken te plannen? Wanneer je alle beschikbare hersenruimte nodig hebt om de schoolstart in goede banen te leiden? Hét ideale recept om af en toe eens goed tilt te slaan. Dan kan het wel eens gebeuren dat je je vergist in het uur dat de tennisles nu weer gepland was. Waarom moet dat ook elk jaar opnieuw veranderen? Dat is er echt voor gedaan om verwarring te creëren. Sommigen onder ons zijn daar dan ook nog wat meer vatbaar voor dan anderen.
  • Delegeer. Neen, je hoeft niet alles alleen te doen, te onthouden en te plannen. Verdeel de taken. Laat je kinderen zelf klungelen met kaftpapier en handboeken (en voorzie dus een ruime voorraad, accepteer de consequenties van je keuzes 😉). Laat de echtgenoot samen met de dochters (flashy!) sportschoenen kopen. Doe al eens wat boodschappen tijdens je middagpauze: niet alleen heb je even “gelucht”, maar het levert ook nog iets op 😉.
  • Doe ook af en toe gewoon niks. Neem af en toe tijd voor jezelf, kom op adem. Ga eens een uurtje vroeger slapen, lees een boek, train wat, schrijf een blog, kijk een paar afleveringen Friends of verdwaal in het wereldwijde web. Maak in de septemberdrukte ook bewust tijd vrij voor een goed gesprek, of een uitje met zijn tweetjes. Ook al wachten er nog duizend en een kleine taakjes, morgen is er weer een nieuwe dag en de boog kan niet altijd gespannen staan. Ben ik daar zelf goed in? Na drie weken lukt het weer wat beter dan in week één…

Ineens, voor je het weet, neemt de drukte weer af. Dan krijgen de dochters de routine terug te pakken zonder dat je hebt lopen zagen. Dan hebben ze alle nodige spullen zelf bijeen gesprokkeld en op de bestemming gekregen. Dan ben je al eens 5 minuten te vroeg voor de hobby, op het afgesproken uur. Dan is je weekendagenda op vrijdagavond nog maagdelijk wit. Al duurt dat nooit lang, tieners blijken er verdacht goed in om last minute toch nog plannen te smeden! Dan is alles af en toe zelfs al eens “onder controle”.

Het is dan ook bijna oktober, maar shhhht 😉.

Haar allerlaatste 1 september

Elk jaar neem ik verlof op 1 september. Dan wil ik bij dat nieuwe begin mijn kinderen zelf kunnen afzetten op school en dan ben ik ’s avonds graag thuis om hen op te vangen en uit de eerste hand hun verhalen te kunnen horen. Liefst verwen ik hen dan ook nog eens met een lekker feestmaal, om het afscheid van de geweldige vakantie en de abrupte overgang naar de sleur van het schoolse bestaan wat te kunnen milderen.

Ook dit jaar was ik – al voor de vijftiende keer – thuis om een eerste schooldag te kunnen beleven. In het prille begin van de schoolcarrière van onze meiden was zo’n eerste schooldag wel héél erg spannend: zouden er traantjes vloeien? Zouden ze ons wel willen lossen? Eigenlijk viel het allemaal best wel mee. Ja, er vloeiden wel eens traantjes, maar dat was dan vaker bij de mama dan bij de dochters. De oudste had in de laatste maanden bij de onthaalmama toch wel een paar kindjes naar school zien vertrekken en was er zelf ook op gebrand en de jongste zat dan weer al maanden op hete kolen om in de voetsporen van haar grote zus te kunnen treden.

Het schoolleven wende snel. Al vlug kwamen er geen traantjes meer aan te pas en werd 1 september routine. We sloten de kleuterperiode af en stoomden geruisloos door naar de lagere school. Dat deden in ieder geval toch de dochters. De mama had moeite met het afscheid van kleutertjes in huis en leerde al een eerste overgang verteren. De stap naar het middelbaar onderwijs bleek toch wat groter: een nieuwe school met een minimum aan of zonder de vertrouwde lagere school-vriendinnetjes. Het was spannend, het was nieuw en de avond tevoren doken er al eens zenuwen op bij de dochters. De mama deed héél erg haar best om de hare onder controle te houden of zo min mogelijk te tonen aan de dochters. Er werd al eens een nacht wat minder geslapen (dat deed ook de mama) en ook ’s morgens waren de dochters wel héél vroeg uit de veren (net als de mama 😉). Ook de secundaire school werd al weer snel een gewoonte, al waren de oneven jaren met studiekeuzes en nieuwe klasindelingen weer net dat tikkeltje spannender, maar we overleefden het.

Sinds de dochters de overstap maakten naar de middelbare school, fietst de mama samen met hen de eerste schooldag in. Goed voor de zenuwen van ons allemaal, maar toch vooral voor de mama doet dat halfuurtje fietsen deugd. En zolang de dochters het toelaten, fietst de mama mee. Hoe verder in het middelbaar, hoe minder de dochters dat fietstochtje “nodig” hadden. Tot op het punt dat ze er vooral hun emotionele mama een plezier mee doen op die eerste schooldag.

Zo reed ik ook dit jaar weer met de dochters naar school. Voor de oudste was het de laatste 1 september. Terwijl zij een spannend laatste jaar tegemoet gaat, probeerde de mama alweer een afscheid te verteren en slikte ze – in het terugrijden – een paar tranen weg. Terwijl het voor de oudste niet snel genoeg kan gaan in dat opgroeien, zag ik haarscherp dat kleine peutertje voor mij dat ik voor het eerst bij de juf moest achterlaten. Dat toch ook meehuilde toen ze de kindjes rond haar zag en hoorde wenen. Ik herinnerde me hoe de papa me toen wegleidde “om het niet te laten aanslepen en het niet zwaarder te maken voor haar”. Hoe ik nog even door het raam keek en mijn hart voelde breken toen ze zoekend rond zich keek met traantjes die over haar wangen gleden. Hoe de juf haar best deed, maar niet alle 20 kindjes tegelijkertijd kon troosten. Hoe ik me snikkend in de auto afvroeg of ze ons meisje wel zou begrijpen.

15 jaren zijn voorbijgevlogen. Dat kleine peutertje is een fijne jongedame geworden en staat op het punt om uit te vliegen. Ze is klaar voor de keuzes die ze moet maken, dat zien en beseffen we best wel. Ze stormt vooruit en het is haar van harte gegund. Ze weet dat we er voor haar zijn, maar ze is klaar om losgelaten te worden. En de mama? Die neemt de volgende 1 september opnieuw verlof. Want de jongste heeft nog een paar jaar middelbaar voor de boeg. En dus hebben we nog eventjes respijt om te wennen aan die volgende overgang. Al zal ook dat afscheid voor de mama toch weer véél te vroeg uit de lucht komen vallen…

Zeven op zondag: zotte zomer

Wat een fantastische zomer hebben wij achter de rug. Het was hier een tijdje stil, maar we hebben zoveel beleefd, we hebben drie maanden gewoon keihard geleefd. In het moment, zoals ze dat dan zo schoon noemen. Vaak was er geen tijd om te schrijven en soms was er ook geen goesting. Er waren zoveel schone momenten dat we daar met ons hoofd gewoon een foto van genomen hebben en die opgeslagen hebben op onze interne harde schijf. Om daar later, als het leven zijn gewone gangetje terug gaat en de dagdagelijkse sleur het weer overneemt, af en toe naar te kunnen teruggrijpen. Herinneringen van o zo mooie dagen.

IMG_9206Zon. We maken het officieel: ik ben een zonnekind. Geboren in putteke Winter, dat wel, en als kind héél lang dol geweest op het witte, koude en feestelijke van “mijn” decembermaand. Maar intussen van kamp veranderd. De zon geeft het leven gewoon extra glans. En warmte maakt het leven aangenaam. Geef mij – ondanks ondraaglijke zomernachten – toch maar de 36 graden. Eventjes toch.

Zomerrokjes en jurkjes. Heeft er iemand van jullie deze zomer een jeans uit de kast gehaald? Een dikke drie maanden droeg ik alleen maar rokjes, jurkjes en topjes. Hoe zalig is dat? Of korte jeansshortjes. Af en toe combineerde ik zelfs al eens een rokje met sneakers. Al opteerde ik nog het meest voor sandalen. De platte versie. Jaja, zelfs op latere leeftijd kan een mens nog tot de jaren van verstand komen. Het gaat dus echt wel de verkeerde kant op met de glamour in mijn bestaan 😉, maar wat zaten ze gemakkelijk.

Voetbalzotheid. Wat. Een. Geweldig. WK. Voetbal! Deze uitzonderlijk getalenteerde generatie Rode Duivels deed het dan toch. België is nummer 3 van de wereld en daar zijn we ongelooflijk trots op. Al blijft de match tegen de Fransen ook twee maanden later nog altijd een pijnlijke herinnering. We waren gewoon beter, maar ze hebben het slim gespeeld. Eigenlijk hadden we gewoon in die finale moeten staan en dat WK moeten winnen. Binnen twee jaar dan maar op het EK?

Niet alleen de resultaten waren fantastisch, maar wat hebben we genoten van de collectieve zotheid die ons land in zijn greep kreeg. Nu zijn wij altijd wel blijven geloven. Ook in de jaren dat het niet wou lukken. Soms met de moed der wanhoop en vaak tegen beter weten in. Maar het is fijn als je zot kan doen omdat jouw team het gewoon goed doet. Ook al zie je zelf veel te weinig van de matchen omdat a. je bijgelovig bent en denkt dat je ongeluk brengt als je kijkt en b. omdat je gewoon niet goed tegen de spanning kan. En dus heeft vooral onze hond genoten van lange, intense wandelingen tijdens de matchen van de Rode Duivels. Wist je dat de straten opvallend leeg zijn tijdens de matchen van België? En dat je zelfs al wandelend gejuich, gevloek, geroep en getier hoort en je het duel in kwestie niet kan negeren…

Sport. Er was niet alleen het WK voetbal, maar ook het EK atletiek leefde hier in huis. Zeker als het de tweelingbroers Borlée een zilveren en een bronzen medaille oplevert in hun individuele 400 m. Of als Nafi Thiam alweer goud pakt in de veeleisende zevenkamp. Hoe snel zijn we haar topprestaties niet normaal gaan vinden? Terwijl zij nog altijd ongelooflijk jong is. Maar het allerschoonste moment was wel de 4×400 meter bij de mannen. Dat de Borlées na al die jaren zich nog kunnen opladen en telkens opnieuw het beste van zichzelf geven, blijft fantastisch mooi om te zien, maar dat youngster Jonathan Sacoor op zijn eerste grote meeting de Europese kampioen afhoudt en zo een tikje uitdeelt, dat was prachtig. Ik denk dat ze ons tot op straat hebben horen roepen 😉.

Muziek. Er waren héél veel optredens deze zonovergoten zomer. Er waren de Foo Fighters, er was Ed Sheeran, er was Werchter en Pukkelpop. Pearl Jam op Werchter was top. Hét optreden van de zomer. We stonden in het eerste vak, ik zag mijn jeugdidool Eddie Vedder tot op enkele meters, ik genoot met volle teugen van alle muzikale herinneringen, die op sublieme wijze vertolkt werden. Top!

Er was ook Pukkelpop. Wat een fijn festival is dat. Onze oudste ging voor Dua Lipa, wij genoten van Flogging Molly (Geweldig! Als het publiek spontaan begint te volksdansen, dan weet je dat het optreden geslaagd was.) en vooral Tourist LeMC. Zijn optreden was schoon, prachtig, intiem. Hij komt binnenkort in de Lotto Arena, een absolute aanrader!

Lekker eten. Misschien was het te vaak te warm om uitgebreid te koken, maar toch was de zomer overheerlijk. Er stonden veel salades op het menu, er werd vaak gebarbecued en we flansten al eens vaker een snelle pastaschotel in elkaar. Er werd uitgebreid en rustig ontbeten, met veel fruit, een beetje (zelfgemaakte) granola en een kopje latte. Er waren veel aardbeitjes tussendoor, of nectarines. Of ijsjes. Héél veel ijsjes. Er was pizza. Er waren broodjes met mozzarella, tomaat, olijfolie en peper en zout. Of we lieten de tomaat en mozzarella vallen en genoten van warme broodjes met olijfolie, peper en zout. Yummie 😉. Of stapelbroodjes, met restjes van de barbecuegroentjes, en veel augurkjes en ajuintjes. We namen de tijd en aten meestal buiten.

Gezelligheid. Er was zoveel warmte deze zomer. Er waren gezellige uitjes, met zijn tweetjes, met ons gezin, met vrienden. Er was voetbal, er was muziek. Er waren barbecues en feestjes. Er waren logeerpartijtjes in huis en genieten van de dochters en hun gezelschap in huis. Er waren fijne, intense babbels. Er was in stilte naast elkaar zitten op een zonnige zomeravond, lezend in een boek. Er was gelach, geplaag en zotheid. Het was vaak alledaags, en toch zo bijzonder.

De zomer van 2018 was heet, zonovergoten en ongelooflijk gezellig. “Warm” in alle betekenissen van het woord. Kunnen genieten van de kleine dingen is ook een kunst, net als leven in het nu. Dat maakte de zomer van 2018 onvergetelijk.

IMG_9356

 

Hoe de examens overleven?

We zijn intussen een week ver in de examens. De oudste is halverwege, de jongste heeft nog het grootste deel van haar proefwerken voor de boeg. Bij de echtgenoot komt er nog een verbeterspurt eind volgende week. Maar hoe overleef je nu – als ouder – deze intensieve periode? Natuurlijk zijn het de kinderen die het moeten doen en hoef jij enkel toe te kijken, moed in te spreken, te supporteren en te steunen. Maar toch vind ik deze periode als mama zwaarder dan toen ik er zelf door moest. Want als student heb je het tenminste zelf in de hand, maar als mama sta je aan de zijlijn toe te kijken. En hoe graag je af en toe zou willen inspringen, hoe graag ik hen zou willen ontlasten, helpen of zou willen ontzien, dat kan niet. Zij moeten het zelf doen.

Maar hoe overleef je dan wel deze examenperiode?

Met humor. Meteen een tricky tip. Ja, je moet veel humor hebben in deze periode, maar kies je momenten en doseer het goed. Vlak voor een belangrijk examen of als het studeren niet zo vlot loopt als ze gehoopt hadden, dan werkt humor NIET. Integendeel, dan kan het wel eens als een rode lap op een stier werken. Dan worden ze er nog zenuwachtiger van, of boos, en dat kan deze periode niet de bedoeling zijn. Maar als ze willen ontspannen, kan een dosis mama-humor wel eens werken. Hoe flauwer, hoe liever trouwens.

In stilte. Als de dochters aan het studeren zijn en de echtgenoot zit te verbeteren, dan kan ik me ook maar beter “nuttig” bezig houden. Maar o wee als ik de stofzuiger durf boven te halen! Net voor deze examenperiode hebben beide dochters me verboden om dat gehate toestel te bezigen “en al zeker niet in het weekend dat we wiskunde moeten leren, want dat doe jij nu eens altijd”. Ik was me er niet van bewust, maar ik ben dit wiskundeweekend wijselijk ver uit de buurt van de stofzuiger gebleven. Strijken mag dan weer wel (dat kan ook in absolute stilte 😉) en dus zijn de wasmanden zo goed als allemaal bijgewerkt.

Met comfort food. Het is een zware periode voor onze meisjes. Ze werken hard en dus proberen we hen af en toe eens wat te verwennen. We koken wat ze graag lusten en zorgen regelmatig voor gezonde en lekkere tussendoortjes. We hebben véél fruit in huis en er worden hier zo goed als dagelijks verse sinaasappelsapjes geperst voor onze dames. Maar af en toe wat lekkers mag natuurlijk ook. Pannenkoeken, of een welverdiend ijsje, laat maar komen.

examen

Met gezaag. Af en toe moeten we natuurlijk ook ons ouderlijk geza(a)g eens bovenhalen. Als een pauze een beetje te lang duurt, als het avondritueel de spuigaten uitloopt of als hun smartphone net te intensief gebruikt wordt tussendoor. Maar gelukkig hoeven we dat niet al te vaak te doen, want dat ouderlijk geza(a)g is niet altijd even populair, zeker niet als onze dames sowieso al op de toppen van hun tenen lopen en dan durft het wel eens even ontploffen.

Met kaarsjes. Mijn oma deed het voor mij, het is familietraditie: tijdens de examens zelf brand je een kaarsje. Om te tonen dat je aan hen denkt en om geluk te brengen. Maar praktisch is dat niet echt als je aan het werk bent. (Al denk ik dat de oma van mijn dochters op haar beurt de familietraditie voortzet en geregeld kaarsjes laat branden voor haar kleindochters.) En dus vond de mama een virtuele oplossing. Tip: zoek op “meditation candle” en dan vind je filmpjes van brandende kaarsen. Echt, er gebeurt niks, maar tot wel 8 uur lang kan je dus een virtueel kaarsje laten branden op de achtergrond van je computer. Tot de dochters gebeld hebben met hun verslag van het net afgelopen examen, dan mag het filmpje stoppen.

Met voetbal. Kijk, ons sociaal leven staat nu – samen met dat van de dochters – een paar weken on hold. Gelukkig is het WK voetbal. Terwijl ik – in stilte – zit te strijken, is er gelukkig wel iets op tv. En zeker niet alle matchen zijn even goed, maar er is toch iets te zien. Anders hadden we het met de zoveelste zomerse herhaling van God weet welke serie moeten doen, dan is het WK voetbal toch net een pak spannender. Al zullen we morgenavond (als onze Rode Duivels spelen) wel ons best moeten doen om regel 2 (“In Stilte”) te respecteren.

Nog één weekje en het zit er weer op. Dan begint voor onze meiden de grote leegte van de zomervakantie. Zij (en wij) tellen al af. Nog één weekje op de tanden bijten…

A smile a day…

Vanmorgen op weg naar het werk. Zoals gewoonlijk nog niet 100% wakker. Vanaf het station heb ik nog een kwartiertje wandelen voor de boeg. Doorheen een typische stedelijke woonwijk, waarvoor ik hoe langer hoe meer sympathie krijg. Af en toe passeert er een bus of een fietser. Soms zelfs al eens een auto of een eenzame wandelaar.

Het is het moment van de dag waarop ik in gedachten de komende dag al een beetje overloop. Dat ik me mentaal voorbereid op wat komen gaat. Maar even vaak loop ik ook gewoon gedachteloos verder, met de blik op nul en een lege geest. Alleen maar stappend en me concentrerend op mijn tempo, op die éne kasseistrook die elke morgen toch wat tricky is op mijn hakken en op de vele dwarsstraatjes die ik kruis, telkens hopend dat er toch geen auto of fietser zal opduiken die me nog te snel wil af zijn en me vaak nogal scherp de pas afsnijdt.

Vaak ben ik me tegelijkertijd bewust en niet bewust van mijn omgeving. Soms ben ik al 3 bochten verder zonder dat ik weer weet hoe ik daar geraakt ben en vraag ik me af of ik vanmorgen die bloemenwinkel of die frituur (mijn ijkpunten) wel gepasseerd ben. En dan zie ik wel beweging rond mij zonder écht oog te hebben voor de mensen rond mij.

Vandaag liep het echter anders. Vanmorgen werd mijn aandacht getrokken door een klein meisje in een bakfiets. En terwijl ik me van haar bewust werd, brak haar gezichtje open in een prachtige glimlach. Een glimlach die haar van oor tot oor deed stralen, een glimlach die héél haar snoetje oplichtte. Ik reageerde verrast en zwaaide heel even, waardoor ze nog harder straalde. Het nam amper een paar seconden in beslag en toen verdween ze in een bocht en kon ik haar niet meer zien.

Maar wat een schone manier om de dag te beginnen! Wat een straaltje zon bracht dat kleine meisje in een grijze ochtend. Wat zat ze te glunderen. Héél eventjes was ik compleet overdonderd. Ze zal het allicht niet beseft hebben, maar ze heeft mijn hele dag gekleurd. Dat kleine meisje in de bakfiets, met haar prachtige, uitbundige lach op een doodgewone, grijze ochtend in Antwerpen. Soms zit geluk écht wel in de kleine dingen.

glimlach

(www.loesje.nl)