Over kastwissels, Friends, gras & herfst…

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken. Een verzameling kleine feitjes waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Vorige week hebben we voor het eerst opnieuw winterkledij uit de kast gehaald. Uit de logeerkamer, want wij doen hier nog aan seizoenwissels in onze kleerkasten. Ondanks de indian summer die deze week ons weer zeer gunstig bepaalt, zullen we de winter- en zomerspullen dit weekend toch maar omwisselen. Het is een opvallend late wissel dit jaar, want de voorbije twee jaar konden we half september – wegens een herfstige start van het schooljaar – al aan de slag.

De kastwissel brengt een aantal tradities met zich mee: zo moeten de dochters passen en verhuizen er allicht weer wat kleren van de ene naar de andere kleerkast. Al zitten we op een punt dat de oudste toch al een aantal jaren “volgroeid” is, terwijl de jongste dan weer in volle groeispurt zit. De conclusie van de kastwissel is altijd – en dat zal ook dit jaar niet anders zijn – dat er een aantal gaten in de garderobe zitten. Een shopuitje is dan ook al gepland: (warme) winterjassen staan dit jaar hoog op ons verlanglijstje. En ondanks de drukte in de winkelstraten geniet ik altijd met volle teugen van ons meidentripje. Mijn dames weten goed wat ze willen én ze hebben smaak. Misschien niet altijd mama’s smaak, maar er valt mee te leven 😉.

Ik neem met pijn in het hart afscheid van de zomer, maar na de eerste herfstweek geven we toe dat het nieuwe seizoen toch ook zijn charmes heeft. Vooral als de kachel voor het eerst brandt, de kaarsjes worden aangestoken en we tijd hebben om gezellig samen in de zetel door te brengen, knus onder een dekentje. En zolang je niet buiten moet zijn, heeft een herfststorm ook wel iets. Het was trouwens hoognodig dat het nog eens wat ging regenen en het geworstel met de paraplu en de wind is de eerste keer best leuk.

Dat de dochters intussen aan een “Friends”-marathon bezig waren, droeg ook bij aan de herfst-gezelligheid. Na al die jaren voelt de serie niet gedateerd aan en ze blijft grappig. Het is een trip “down Memory Lane”: de kleren, de muziek, de grappen,… Eigenlijk zat “Friends” ongelooflijk goed in elkaar. Het was fijn om mijn dochters te horen (schater)lachen met de capriolen van Joey, Ross & Rachel, Chandler & Monica en Phoebe. Om “Joey doesn’t share food” of “We were on a break” terug te horen. Om hun traantjes te zien bij de allerlaatste aflevering en de teleurstelling dat het er na die 10 seizoenen écht op zit. Om onze dames geïnspireerd te zien door de mode en om samen te constateren dat de jaren ’90 momenteel weer hip zijn.

Laat het gras maar groeien! Na de zot hete zomer van 2018 was onze gazon compleet kapot. We moeten eerlijk zijn: veel gazon was er al een paar jaar niet meer over. Eigenlijk was het vooral onkruid en mos dat de echtgenoot desondanks trouw afreed zodat we na elke trimbeurt toch even de illusie van een mooie, gezonde grasmat konden koesteren. Enfin, tegen augustus leefde er in onze tuin zo goed als geen gras meer en dus besloten we tot een drastische ingreep. De grasmat werd omgespit en – in september – opnieuw ingezaaid. En dan begon het bange afwachten. Op regen en op de groene sprietjes. Gelukkig kregen we beide. Elke morgen en elke avond keken we naar onze bruine polder “of we al verschil zagen”. Intussen zijn we drie weken verder en hebben we warempel opnieuw een grasmat. Met voorlopig relatief weinig onkruid, maar wel met bruine plekken die nog verder moeten toegroeien. Ongelooflijk hoe een mens kan genieten van het wonder van de natuur. En dan hebben we alleen maar gras gezaaid, stel je voor wat dat zou geven als we ons ooit aan een moestuin zouden wagen 😉.

Intussen tikt het klokje verder en zitten we al in oktober. Het schooljaar is een maand oud. Ik ben zowaar bijna gewend aan de nieuwe uurroosters van de huisgenoten. Ook de start van de verschillende hobby’s is min of meer verteerd: er sluipen zelfs al terug routines ons leven binnen en af en toe lijkt het zelfs alsof we controle hebben. Om de volgende dag dan weer keihard een afspraak te vergeten of voor andere verrassingen komen te staan. Ach ja, wat zou het leven zijn zonder een klein beetje spanning 😉?

Advertentie

Knallen als veertigplusser…

Het shoppen vorige week was niet helemaal naar wens verlopen. Want ondanks al mijn tips & tricks kwam ik met lege handen thuis. En met het gevoel dat ik de weg een beetje kwijt ben. Sinds mijn favoriete merk failliet ging, vind ik het moeilijk om mijn ding te vinden. Langs de ene kant wil ik graag kwaliteit (en heb ik dat allicht ook nodig om bepaalde leeftijdsgebonden minpuntjes te camoufleren), maar langs de andere kant moet het wel nog betaalbaar blijven. En praktisch. Want ik durf al eens onhandig zijn, er wordt al eens gespeeld, gekookt, gewerkt en daar horen ook ongelukjes bij.

De dochters vonden het wel een leuke shoppingtrip: zij vinden op de Meir gegarandeerd hun gading in de Zara, de H&M en co. Ik word gewoon moe als ik die winkels binnenstap. Ik heb er geen overzicht, ik vind er mijn ding niet, vaak word ik volledig overrompeld en haak ik af van zodra ik de rommelhoopjes zie liggen. En dan hadden we nog geluk dat we vroeg vertrokken waren, in de voormiddag viel de rommel nog mee.

Waar ik jaren terug zonder aarzelen mijn kleerkast kon vullen in de Esprit, Mexx en consoorten, is dat toch helemaal veranderd op een paar jaar tijd. Vroeger vond je bij Esprit gegarandeerd basisstukken in allerlei kleuren en meestal ook van goede kwaliteit, aan een faire prijs. Ik heb in de kast nog truien liggen die intussen al een tiental jaar meegaan en nog steeds mooi zijn van kleur en van vorm. Dat kunnen we jammer genoeg niet zeggen van dezelfde truien die we een paar jaar geleden voor de dochters kochten in dezelfde winkels: intussen zijn de vormen niet meer wat ze ooit waren en ook de kleur is maar een schim van wat het ooit was. Maar wat me vooral opvalt, is dat ook Esprit overgestapt is naar de polyester- en andere fake materialen. Het voelt allemaal zo goedkoop, het voelt gewoon niet meer als een normaal t-shirt.

Maar we hebben binnenkort wel een paar feestjes voor de boeg en dus trokken we naar een dameswinkel in onze buurt, waar ze een heel gamma van merken hebben. Ik heb nagenoeg alle jurken in de winkel gepast ;-), maar ik vond niet meteen mijn goesting. Tot ik na aandringen van de oudste een (lange) plissérok probeerde. In knallend rood. Ik had niet gedacht dat het me zou staan want ik ben met mijn (bijna) 1m60 maar een kleintje en lang valt dan vaak niet mooi. Maar ik stond er geweldig mee en de rok viel ook mooi. In één klap verliefd.

De oudste vond er dan nog een knallend boho-shirt bij. Een perfecte combinatie, die prachtig zal matchen met mijn nieuwe glimmende pumps. Soms moet je niet ver gaan om je ding te vinden. Betaalbaar, mooi en van degelijke kwaliteit. Ik denk dat ik me er maar moet bij neerleggen dat mijn tijd van H&M, Zara en andere ketens gepasseerd is. Dat ik me wat meer op de dameswinkels moet toeleggen. Want als je daar goed zoekt, dan vind je ergens in een verborgen hoekje altijd nog iets dat knalt. Dat stuk winkel dat de échte dames snel voorbijlopen, daar zal je mij meestal vinden. Want het is niet omdat ik een bepaalde leeftijd bereikt hebt, dat er niet een hoekje af mag/moet zijn ;-).

old lady

(www.someecards.com)

Tips voor zij die shoppen haten, maar geen kleren meer hebben…

Het zal u misschien verbazen, maar eigenlijk shop ik niet graag. Ik heb in de loop der jaren dus serieus wat trucjes opgebouwd om zo snel mogelijk zoveel mogelijk dingen tegelijk te kopen. Met uiteraard liefst zo min mogelijk risico op miskopen. En natuurlijk maak ik – als het dan toch echt nodig is – het shoppen zo aangenaam mogelijk.

  1. Zorg voor gezelschap. Minstens twee keer per jaar doen wij een shop-uitje. Een keer voor het winterseizoen, één keer voor het zomerseizoen. Het is een wederkerend uitje met een goede vriendin. Intussen zijn ook onze dochters (4 in totaal) meestal van de partij. We proberen dan zoveel mogelijk aankopen in één keer te doen: dat bespaart tijd en veel frustraties. En vind je niks, dan heb je toch een gezellige dag en leuke babbels gehad.
  2. Weet wat je staat. Het klinkt ongelooflijk onnozel, maar weten met wat je staat en welke kledingstukken of kledingstijl je absoluut niet flatteren, bespaart je tijd en geld. (En miskopen uiteraard.)
  3. Kies je winkels met zorg. Ik shop enkel de merken online die ik ken en waarbij ik mijn maten ken. Vaak geef ik trouwens nog de voorkeur aan shoppen in echte winkels. Ik heb zo mijn vaste adresjes. Het voordeel daarvan is dat ze jou kennen: je smaak en voorkeuren. Ik vind het trouwens ook fijn als je geholpen wordt door winkeldames die hun stiel kennen. Zij zorgen vaak voor een totaal-look. Als je een jurkje aanhebt, zorgen zij voor een vestje erbij, een juweel of een sjaal. Vaak zorgt dat voor verrassende combinaties.
  4. Neem een “afwijkende” en vooral eerlijke mening mee. Ik shop héél graag met de dochters. Als zij het goedkeuren, is het OK. Als zij hun bedenkingen hebben, dan wordt het zo goed als nooit aangekocht. “Sorry hoor mama, maar ik vond dat écht nog te oud voor jou.” “Dat was echt niks voor jou hoor, mama.”
  5. Steel met je ogen. Durf iemand wiens kledingstijl je bewondert, vragen waar zij shopt. Ook al gaat het om een collega die een pak jonger is dan jij. Het kan je ogen openen voor nieuwe mogelijkheden, voor nieuwe merken.
  6. Als je echt een hekel hebt aan shoppen, shop dan meteen bij opening of vlak voor de sluiting van de winkel. Dan is de kans dat je rustig kan shoppen een pak groter. Niks zo hatelijk als shoppen onder tijdsdruk. Of aanschuiven voor een paskamertje. Of moeten zoeken in een rommelhoop…
  7. Als je twijfelt, koop het niet. Tenzij je op citytrip in Amsterdam bent en je nog weken later tegen de echtgenoot loopt te zeuren over die éne prachtige pull die in België nergens te krijgen is (en ik spreek uit de periode voor het online shoppen). Als ik nu over iets twijfel en het achterlaat in de winkel, krijgt de echtgenoot nog steeds de kriebels van de herinneringen aan toen. Maar als je twijfelt, dan ga je het allicht niet dragen.
  8. Ben je instant verliefd, koop het dan. Dat overkomt mij vooral met schoenen. En ja, ik kan dus echt nog weken zitten mijmeren over dat ene paar dat ik toen heb laten staan. Als ze goed zitten en je vindt ze prachtig, koop ze dan.
  9. Zit iets écht goed, koop dan verschillende varianten van hetzelfde thema. Eenzelfde jeans in verschillende kleuren, eenzelfde bloesje in verschillende motieven,… Ik heb al jaren (min of meer) dezelfde handtas, in verschillende kleuren en de ene keer net iets groter dan de andere keer. Ik heb nu eindelijk een jeans gevonden die perfect past, dus haal ik elk seizoen een nieuwe variant.
  10. Vul je garderobe aan. Zorg dat je je nieuwe item met verschillende spullen uit je garderobe kan combineren. Een nieuw bloesje past best bij verschillende broeken/rokken. Een vestje kies je uiteraard niet enkel in combinatie met één rokje, maar probeer het qua kleur af te stemmen op de rest van de garderobe. Op die manier kan één nieuw item je hele garderobe meer schwung geven.
  11. Ga eens voor een opvallend accessoire, of neem eens een opvallende kleur. Kies voor glitterschoenen ;-). Durf af en toe eens uit de band te springen.

Terwijl u dit leest, breng ik al mijn goede voornemens in de praktijk. Wij zitten namelijk op ons jaarlijks shoppinguitje. Met een goede vriendin en de dochters als objectieve en eerlijke commentatoren. Of het resultaat opleverde, laat ik u later nog wel weten ;-).

Een gouden randje

Soms zijn er zo van die dagen dat alles in de plooi valt. Dinsdag hadden beide dochters een dagje vrij na hun examens en gingen we een dagje shoppen. Met 4 tieners beleefde ik een fijne dag. Er werd getaterd, er werd geshopt, er werd gelachen en veel genoten. Van het gezelschap, dat na een beetje gewenning perfect ineen klikte. Waar we ’s morgens nog twee paartjes hadden, keerde ik ’s namiddags met een fijn viertal terug huiswaarts.

Bovendien was er daarna nog een lagere school-reünie voor de oudste. 4 jaar zijn ze intussen allemaal hun eigen weg gegaan. Zitten ze op verschillende scholen, in verschillende richtingen. En toch houden ze eraan om jaarlijks nog minstens een keertje terug samen te komen. Dan is het 10 minuten wat vreemd, wat aftasten, maar daarna vliegt de tijd voorbij. Dan wordt er gebabbeld, gegiecheld, geposeerd en gepost. Dan lijkt het opnieuw alsof de tijd heeft stilgestaan, alsof het gisteren was toen ze nog samen de schoolbanken deelden. Dan zie je gewoon 6 meisjes die elkaar goed kennen, plezier hebben samen en het fijn vinden om in elkaars gezelschap te zijn.

De mama zit dan samen met de echtgenoot in een andere kamer en doet alsof ze een boek leest. In werkelijkheid geniet ze stiekem van het gezelschap in huis, doen het gegiechel, de lachsalvo’s, de plagerijtjes en het gefluister haar ook deugd. Ze kijkt naar haar dochters en kan niet trotser zijn op de manier waarop ze in het leven staan: op hun vriendschappen, op hun gehechtheid aan elkaar en hun vriendinnen. Wanneer de meisjes dan ’s avonds, als het huis opnieuw leeg is, verzuchten dat het zo’n fijne dag was en moe en tevreden in hun bed kruipen, is ook de mama gelukkig.

Het was een dag met een gouden randje. Van genieten van de kleine dingen. Een dag waarop opnieuw bleek dat geluk niet te vinden is in het hebben, maar in het beleven en het delen. Die avond ging ook de mama slapen met een warm gevoel en was de trieste realiteit heel eventjes mijlenver weg.

All I want for Christmas – editie 2016

kerst2016Onze kerstboom staat er! Met gekleurde lampjes en rode en gouden kerstballen. En een kerststalletje op de kast uiteraard. Familietraditie. Ik herinner me nog de kerstboom bij oma op de kast, een klein plastieken geval, maar met gekleurde lichtjes en felgekleurde kerstballen. Breekbaar ook, we mochten er als (klein)kinderen liefst niet te veel aan zitten, maar toch sneuvelde er regelmatig eentje. Naast de kerstboom een klein kerststalletje, een grot. Ook met de beeldjes mochten we niet echt spelen, al konden die meestal nog geplakt worden en stond er in de kerststal al eens een koning te weinig, of een ezel met het hoofd er opnieuw opgeplakt.

Witte lampjes zijn hier ooit ook in huis geweest, maar dat was voor mij nooit echt Kerstmis. Het moet ’s avonds fel glitteren, in veel verschillende kleurtjes. Dus was ik als een kind zo blij toen ik ooit toch nog een snoer met gekleurde lampjes in een winkel vond. En waren ze in de winkel allicht ook content dat ze eindelijk nog eens een slachtoffer gevonden hadden om van de gekleurde, kitscherige rommel vanaf te geraken. Wij zijn er hier zuinig op. Want als we de lampjes niet meer kunnen vervangen, zullen we allicht nooit meer een gekleurd snoer vinden. Dan zal Kerstmis toch niet meer zijn wat het altijd geweest is.

Tussen de examens door zijn we hier stilaan aan onze kerstvoorbereidingen begonnen. Als ontspanning tijdens het leren hebben de dochters de kerstboom versierd en tussendoor wordt er ook al eens nagedacht over onze kerstlijstjes. Ter inspiratie heb ik dat van vorig jaar er nog eens bijgenomen: een kitchen aid, een fotoshoot en een galafeestje zijn in 2015 niet onder de kerstboom opgedoken. Misschien kan ik deze meteen doorschuiven naar 2019. Dan zullen we 20 jaar getrouwd zijn, wat meteen een goede aanleiding kan zijn voor een feestje, een fotoshoot en wie weet een kitchen aid?

Wat mag er in 2016 onder de kerstboom opduiken?

  1. Een handtas-boekentas. Ik wil graag een tas waarin ik mijn handtasspullen kwijt kan (sleutels, gsm, portefeuille, paraplu), maar ook mijn brooddoos, een fles water en een boek en indien nodig ook de laptop. Het is nu soms zo’n gesleur: mijn handtas is net groot genoeg voor de handtasspulletjes, maar ik krijg er geen brooddoos, boek en flesje water bij. Dus heb ik elke dag ook nog een rugzakje of (plastieken) tasje bij om dit mee naar het werk te nemen. Die paar keer dat ik de laptop dan over en weer dien te sleuren, komt er ook nog eens een laptoptas bij. Een beladen ezeltje ben ik dan, met meer tas dan wat anders. Er moet toch een 3 in één-oplossing bestaan? Graag ook een duurzame (in leer) zodat ik voor jaren verder kan. En liefst ééntje met een grote leren riem die ik over mijn schouder kan dragen.Geen simpele vraag overigens, want ik zoek al maanden intussen en ik vind niks naar mijn goesting, ik ben dan ook een moeilijke: het moet praktisch zijn, maar ook nog eens mooi, naar mijn smaak. Een kleine bijdrage mag dus ook en zal allicht veiliger zijn, dan kan ik nog wat verder zoeken, in de solden ;-).
  1. Al een geluk dat het nog niet echt winter is geweest, want ik heb geen handschoenen meer. Voorlopig los ik het op door mijn handen in mijn zakken te steken, maar een duurzame oplossing is gewenst tegen het moment dat de winter hier in België écht uitbreekt. Liefst ook passend bij mijn rode winterjassen en mijn ecru sjaal (om niet moeilijk te doen).
  2. Boeken:
  • Elena Ferrante, “De geniale vriendin” en meteen de hele reeks “Napolitaanse romans” (het zijn er 4)
  • Paula Hawkins, “Het meisje in de trein”
  • Stefan Hertmans, “De bekeerlinge”
  • Herman Koch, “De greppel”
  • Hanya Yanagihara, “Een klein leven”
  1. Dvd-box “Callboys”. Ja, de hype is aan ons voorbijgegaan wegens een klein opnameprobleempje dat we te laat constateerden, maar naar ’t schijnt toch écht wel de moeite om toch te proberen. Op aanraden van twee lieve vriendinnen.
  2. Kookboeken:
  • Pascale Naessens
  • Jeroen Meus, de laatste
  • Koken is kinderspel (Colruyt)
  • Ottolenghi, het kookboek
  1. Lange, gouden oorbellen: heel simpele, rechte, lange hangertjes.
  2. Een bon van COS of & other Stories: ik wil graag eens (warme pulls) gaan shoppen. Liefst met een twist erin.
  3. Een warme winterpyjama van Woody, maat 14 jaar. Ja, ik val binnen de kindermaten. Dat vinden de dochters en de familie altijd geweldig grappig, maar het belangrijkste is dat de pyjama goed zit, of niet?

Ik denk dat ik nu genoeg tips gegeven heb voor de christmasshopper die mijn naam getrokken heeft. Uitzonderlijk vroeg zelfs dit jaar. Al moet ik toegeven dat ook wij nog echt in de kerstsfeer moeten duiken. Dat zal pas binnen een weekje écht lukken, als onze beide meisjes hun examens achter de rug hebben. Nog één dikke week, we tellen hier samen af…

Shoppen met tieners

shoppingMet drie dames in huis ziet de echtgenoot soms zijn peren. Want shoppen is écht niks voor hem, maar zijn drie vrouwen vinden het van tijd tot tijd (te vaak 😉 ) een absolute noodzaak. En sinds de jongste de kaap van de 12 gerond heeft, is ze van kamp gewisseld. Eigenlijk had onze kleinste altijd een hekel aan winkelen. Het stuk dat ze kleren mee naar huis nam, kon ze wel appreciëren, maar het gedeelte dat je daarvoor (véél te lang) moet rondlopen in een stad of een winkelcentrum en dan nog eens eindeloos kleren moet passen, was er voor haar echt wel te veel aan.

Maar de oudste zit intussen al een tijdje in een definitieve kledingmaat: ze shopt ook met de mama mee in “haar” winkels en dus valt er voor de jongste bij de kastenwissel niet veel meer te rapen uit de kleerkast van de oudste. De jongste vond het altijd een geweldig moment als ze bij de wisseling der seizoenen ineens een hele hoop (vooral jurkjes) van de oudste erfde. Soms had ze stiekem al zitten aftellen naar het moment dat dat éne prachtige kleedje van haar zus in haar kast zou belanden en vaak betekende dat voor haar ook “een shoptrip minder. Oef”.

Maar het was wel even schrikken toen de kleinste bij de laatste kastwissel ineens zo goed als géén kleren meer overhield en ook niets kon overnemen uit de kast van haar zus. Er moest dus wel geshopt worden en dat was geen onverdeeld positieve ervaring. Onze jongste zit namelijk (eventjes) in de moeilijke leeftijd tussen kind en vrouw in. Te groot voor de kinderkledij, maar nog niet groot genoeg voor de dameswinkels. Maar in de kinderwinkels vindt ze absoluut haar gading niet meer wegens “te kinderachtig”.

Zij wil nu gewoon skinny jeans dragen met een leuk t-shirt en/of sweater. Onze jongste was altijd nogal girly en ze wil maar al te graag nog verder jurken dragen, maar mag het alstublieft ook een beetje stoer zijn? Als we in de kinder- en jeugdwinkels shoppen, dan zijn de jeans net niet skinny genoeg en dan staan op de meeste t-shirts of sweaters tekeningen. En de prinsessenjurken in de allervrolijkste kleurtjes is mijn kleinste ontgroeid. We zagen dit eerder al bij de oudste: een jaar lang is het even zoeken naar een eigen stijl en naar een winkel waar ze haar gading kan vinden. En die zijn er véél te weinig, en bovendien zijn ze vaak nogal prijzig, wat zonde is voor kledij die je niet meer dan één seizoen zal dragen.

Dat leidt wel eens tot frustraties bij onze jongste. Want net op het moment dat ze de overgang aan het maken is van meisje naar vrouw en net op het moment dat haar lijf haar hoofd misschien net niet helemaal volgt, vindt ze niet (altijd) de kledij om haar groeiende persoonlijkheid en haar groeiend zelfbewustzijn uit te drukken. En dan mag je als mama wel troosten met de woorden dat het “maar een fase is, dat het volgend jaar écht wel beter zal zijn”, daar heeft ons meisje op dit moment niet veel aan. En dus plannen we binnenkort een écht shoppinguitje, zodat we de juiste winkels kunnen bezoeken en zodat de oudste haar jongere zus de weg kan wijzen.

Tips over leuke, betaalbare winkels voor stoere tienermeiden met een peperkoeken hartje zijn trouwens altijd welkom in de comments. Onze jongste zal u dankbaar zijn (en de mama ook) ;-).

Imelda Marcos

Een nieuw seizoen, een nieuw paar schoenen. Toen we op het einde van de vakantie voor de dochters op schoenenjacht gingen, nam de mama de gelegenheid te baat om zelf ook eens rond te kijken. En toen viel mijn oog op een prachtig paar zwarte enkellaarsjes. Hoog gehakt uiteraard. Ik ben intussen al zo ver geëvolueerd dat het af en toe toch wel handig kan zijn om een paar All Stars in huis te hebben (alhoewel, ze spannen…). En op mijn paar platte sandalen uit Firenze ben ik nog altijd dol.

Maar we moeten eerlijk zijn: als ik op zoek ga naar een nieuw paar schoenen, dan zoek ik hakken. Pas nadat ik al wekenlang door weer en wind gestapt, gelopen en gestrompeld heb, wil ik een andere, lagere, optie overwegen. Daar zijn we voorlopig nog niet. Het heeft hier nog niet gesneeuwd en een beetje regen/wind brengt me nog niet uit mijn evenwicht (letterlijk dan).

Ik had de laarzen echter niet gekocht. De oudste vond ze nogal “punk” en dat bracht me aan het twijfelen. Echt goedkoop waren ze ook niet en dus besloot ik te wachten op de solden. Als ze er dan nog waren, waren ze voor mij bestemd. Als ze er niet meer zouden zijn, zou ik er toch een klein beetje spijt van hebben. Maar met mijn maatje 36 kan ik het wel riskeren om een gokje te wagen.

zwarteenkellaarsjes_miniMaar een paar weken geleden, op winkelstrooptocht met de jongste, dook ik toch even terug de schoenwinkel in. Ze waren er nog én ze gaven korting. En aangezien ik nog een bonnetje had, ging er toch een serieus bedrag af. En toen twijfelde ik niet meer. De reacties thuis waren eigenlijk vrij lauw. “Heb je ze dan toch gekocht, mama?”, zei de oudste. “Toch wel wat gothic, niet?” En ook de echtgenoot, die uiteraard kan buigen op een uitgebreide kennis van de mode der vrouwenschoenen, gebruikte hetzelfde woord. Maar ik vond het net leuk dat ze wat “stoerder” waren. Ik vond het contrast wel leuk tussen mijn vrouwelijke jurkjes en rokjes en dan die “gothic” boots eronder.

Voor jullie nu echt denken dat ik de Imelda Marcos van de Kempen ben: eigenlijk heb ik niet zoveel schoenen. Voor de winter heb ik in totaal 2 paar hoge boots, 2 paar enkellaarsjes en een paar sneeuwlaarzen (lage jawel, heel af en toe durf ik ook écht praktisch denken). Per seizoen koop ik één of maximum 2 paar. En de tijd dat ik dat deed aan volle prijs, ligt intussen toch al jaren achter ons.

Daarnaast probeer ik zuinig te zijn op mijn schoenen. Vroeger kreeg ik mijn moeder gek door een nieuw paar 3 maanden aan één stuk door te dragen, tot ik ze helemaal kapotgelopen had. Ik slaagde er nooit in een verzameling op te bouwen, want na één seizoen was de hiel kapot, zat ik door de zijkanten of had ik ermee gevoetbald en was het leer vooraan helemaal versleten. Afwisselen deed ik niet want ze waren nieuw, ze zaten zo goed en mooie schoenen moet je toch showen?

cognacenkellaarsjes_miniToen ik met de echtgenoot ging samenwonen, was zijn verzameling schoenen dan ook groter dan de mijne. Hij had ook de gewoonte van een of twee keer per jaar ineens een aantal paar tegelijk te kopen: geklede schoenen, meer sportieve schoenen, vrijetijdsparen,… Een Aha-Erlebnis kreeg ik toen ik zag dat hij dan ook jarenlang met hetzelfde paar verder kon, door constant af te wisselen. En dus ben ik mijn schoenenverzameling stilaan wel beginnen uitbouwen. Probeer ik liever te investeren in kwaliteit en regelmatig af te wisselen. (Al zit ik momenteel toch terug met 2 paar waarvan ik dringend de hak moet laten herstellen,…)

Toen het vorige week stormde, liet ik mijn nieuwste aanwinsten dan ook braafjes in de kast. Want ik wil nog even de illusie van de perfectie koesteren en gewoon genieten van mijn mooie, nieuwe (gothic, ok) laarsjes ;-)!

Modetips van tienerdochters voor hun hopeloze moeder

Mijn lievelingsbloemenjurkIk zie graag mooie kleren en ik kleed me graag mooi. Het heeft wel een tijdje geduurd voor ik een onderscheid kon maken tussen wat ik mooi vond en wat me stond of flatteerde. De wijsheid kwam in de loop der jaren, na vele mislukte experimenten.

En ik leer nog altijd bij, vooral onder impuls van mijn 2 tienerdochters. Zij zorgen er mee voor dat de mama niet vastroest in een bepaalde kledingstijl, maar dat ze af en toe eens nieuwe dingen probeert, met wisselend succes weliswaar ;-).

  1. Een legging is géén broek. Daar was de oudste héél erg stellig in. Want “dan zie je alles, elk putje, elk kwabbetje”. Tot de mama vertelde dat haar favoriete outfit in haar studentenjaren een zwarte legging met witte bolletjes was, met daarover een oversized pull. Algemene hilariteit, ongeloof in de ogen van de dochters en je zag hen gewoon denken dat er nog veel werk aan de winkel was.
  2. Olifantenpijpen zijn afgrijselijk! Toen we zaterdag gingen shoppen, had ik een bootcut jeans aan. En “straight” kon je ze vanonder niet bepaald noemen. En dus liet de oudste zich langs haar neus weg ontvallen dat het tijd werd dat ik nog eens een skinny jeans kocht, want “degene die je nu aan hebt, is toch écht niet mooi meer hoor, mama, daar kan je echt niet meer mee gaan werken”. En zeggen dat ik ergens in de jaren ’90 nog échte olifantenpijpen droeg. Om van mijn kinderjaren ’70 nog maar te zwijgen.
  3. Streepjes zijn zo hard mode en ik had écht mijn zinnen gezet op een mooi gestreept truitje à la Parisienne. Tot ik het aanhad en de oudste droogjes opmerkte dat het me echt niet flatteerde. Ik denk dat haar exacte woorden waren: “het maakt je dikker, mama”.
  4. Oppassen met prints, vooral geen grote bollen! Het mag gewoon niet te opvallend zijn. Alhoewel ze wel dol zijn op mijn bloemenjurken. Zo erg zelfs dat de oudste op vakantie mijn jurk eruit pikt om naar feestjes te gaan. Ja, we delen voorlopig nog dezelfde maat, maar om één of andere reden ben ik niet degene die daarvan profiteert.
  5. Ook mijn kostuumvestjes zijn erg geliefd. Ik heb een zwart, ecru, geel, rood, hemelsblauw en donkerblauw. Ik draag dat graag: het maakt een nonchalante outfit meteen gekleder. Ik draag het zowel op jurkjes, rokjes als op een gewone jeans. En ook de oudste vindt mijn zwarte jasje het perfecte item om haar outfit af te maken. Tijdens de wintermaanden hangt het dan ook bijna standaard in haar kleerkast. Zo erg dat ik eraan denk om stiekem een tweede zwart te kopen dat ik dan voor mezelf kan bewaren.
  6. Crop tops zijn niks voor mama’s. Mama’s tonen geen blote buiken. Dat is gênant. Gelukkig heb ik al sinds het derde middelbaar absoluut geen ambitie meer in die richting.
  7. Hoe kort mag een rok zijn bij de mama? Tot net boven de knie vinden de dochters. In de winter zijn ze net iets minder streng, dan kan je immers veel verstoppen met dikke panty’s. Het was de jongste die de laatste keer in mama’s lievelingswinkel een jurkje uit de rekken nam met een toch wel opvallende seventiesprint. En wat korter dan normaal. De oudste trok al onmiddellijk een bedenkelijk gezicht (ik trouwens ook), maar toen ik het aanhad, was het absoluut liefde op het eerste gezicht.
  8. De jeansshort: Jani heeft ongelijk. Op vakantie, in een warm zonnig land, geven mijn dochters de voorkeur aan een korte short, zelfs voor hun bijna 42-jarige mama. Shorts met iets bredere pijpen tot net boven de knie zijn gewoon lelijk en de smalle varianten tot net boven of net onder de knie, worden nipt getolereerd. Als het dan toch echt moet. Spannende legging-achtige shortjes zijn een absolute no-go, in alle omstandigheden.

Het is intussen al zover gekomen dat als we samen gaan winkelen (met wat vriendinnen erbij, voor hen én voor mij) en we even opsplitsen, de oudste mij al verwittigt: “en niks kopen zonder dat ik het gezien heb hé mama, bel maar als je iets vindt, dan kom ik wel even kijken”. Zij is gelukkig wel begiftigd met feeling voor mode, voor kledij én voor accessoires en dus luister ik (meestal) wel naar haar goede moderaad. En dan heb ik voorlopig nog geluk dat de jongste nog net niet into shopping is…

En dan toch: platte sandalen!

Schoenen. Het blijft een moeilijke evenwichtsoefening (letterlijk én figuurlijk). Ik val nu eenmaal op hoog (het kan me niet hoog genoeg zijn), maar een mens moet eerlijk zijn: je kan er niet altijd even goed op stappen. En dus gingen we in de aanloop naar onze vakantie voor mijn allereerste paar sneakers. De wijsheid komt (een klein beetje) met de jaren. De sneakers werden getest én goed bevonden. Een poging om ook nog platte sandalen te verwerven, draaide op een sisser uit en eindigde met een paar prachtige (hoge) pumps.

De grote test van de sneakers werd onze Toscane-reis. Zaten verder nog in mijn reiskoffer: een paar hoge sandalen, een paar hoge gesloten schoenen en mijn slippers. Met volle moed trok ik voor ons stadsbezoek aan Milaan de nieuwe sneakers aan. Na 2 dagen Milaan (stad én wereldtentoonstelling) had ik 2 indrukwekkende blaren op de onderkant van mijn voeten. Ik heb helaas een brede voet en mijn prachtige sneakers snoeren het voorste gedeelte toch wel stevig in. Bovendien was het ontzettend heet en waren mijn voeten misschien ook nog een beetje gezwollen. Enfin, 2 dagen ver op reis en de enige platte schoenen bleken geen alternatief te zijn. Ongelooflijk trouwens hoeveel mensen er op je schoenen gaan staan (op de bus, op de tram, tijdens het door de stad lopen…) Al na de eerste dag stonden die prachtige witte sneakers vol grijze strepen. (ok, dat had ik een klein beetje zelf gezocht).

Tweede uitstap (Monteriggioni en Siena) dan toch maar op mijn (hoge) sandalen. Pijnlijke zaak met blaren net op het punt waar je voet steunt… Ik was echt opgelucht toen we in de auto zaten en ik de sandalen uit kon doen.

Derde uitstap naar Firenze, derde poging, ditmaal op mijn teenslippers. Geen last gehad van de blaren, maar dat dingetje tussen mijn tenen irriteerde ontzettend, zeker na een dag stappen. Alweer geen oplossing dus. Maar op weg naar de Ponte Vecchio kwamen we een winkel van Nero Giardini tegen. Een bekend merk en dus stapten we de winkel binnen. Eerst viel mijn oog uiteraard op een paar mooie hoge schoenen. Macht der gewoonte ;-).  Maar ze pasten niet. En dus toch maar eens een plat sandaaltje proberen. Het eerste paar was het niet: de 36 te klein, de 37 te groot. En na alle geknoei met de schoenen was ik écht niet van plan om nog eens een paar mooie schoenen te kopen waarop ik niet kon lopen. Maar het tweede paar paste wel. En ze stonden nog mooi ook.

Probleem opgelost? Een eerste – weliswaar kort – tripje naar Volterra verliep rimpelloos. Maar ook de tweede uitgebreidere test in San Gimignano gebeurde in volstrekte pijnloosheid. Hallelujah! De perfecte platte sandalen vind je dus in… Firenze. Het perfecte excuus voor een citytrip?

Nu ik het perfecte paar had, zou je denken dat ik geen ander paar meer zou dragen. Maar ik wou ze (nog even) mooi houden. En dus zag je me de Toscaanse heuvels beklimmen en afdalen op mijn hoge sandalen… Die waren immers al stoffig en dat wou ik mijn nieuwe sandalen nog niet aandoen. En ik spreek uit ervaring: omhoog op hakken is niet zo’n probleem, maar een afdaling durft al eens wat moeilijker te verlopen ;-).

IMG_5105Intussen ben ik overtuigd: het kan dus toch, een prachtige (platte) schoen waarop je ook effectief kan stappen ;-).

Missie platte sandalen…

Het zonnetje schijnt, de oudste heeft vrij na examens, de mama een dagje recup en in het Kempische Heist-op-den-Berg begint de braderij. Het ideale moment voor de zomerkoopjes 😉 En dus trokken wij al deze voormiddag met een lijstje vol “must haves” naar de Bergstraat.

boeken_miniOp mijn lijstje stonden boeken én platte sandalen. Het belooft volgende week immers een stralende week te worden: tijd dus om de ligzetels weer boven te halen én me met een boek in de tuin te installeren… Tja, en als we eenmaal beginnen lezen dan gaat het hier vooruit. Mijn lijstje is een combinatie van een paar aangeprezen toppers (La Superba, Augustus) en vooral de typische luchtige zomerromannetjes à la Santa Montefiore… Ik kan niet wachten om eraan te beginnen 😉

En dan de missie “platte sandalen”. Na de succesvolle test met de All Stars had ik vrij snel besloten om ook een paar platte sandalen aan mijn schoenencollectie toe te voegen. Kwestie van de stadsbezoeken op reis toch net iets aangenamer te laten verlopen. Om ook in de late namiddag nog deftig te kunnen stappen… En dus was ik vorige week al even op exploratie geweest. En ik had ze gevonden: het ideale paar platte sandalen. Alleen peinsde ik er uiteraard niet over om de sandalen meteen te kopen, één week voor de braderij, de start van de Heistse solden. Ik was niet van plan om nog de volle pot de betalen.

En dus begon ons bezoekje aan de braderij met een bezoekje aan de winkel van mijn sandalen. Die echter niet meer in het uitstalraam stonden en ook in de winkel zelf nergens meer te vinden waren. Er waren nog wel platte sandalen, maar als ik ergens mijn zinnen op gezet heb, dan neem ik geen genoegen met een troostprijs. Geen platte sandalen dus.

Op de terugweg naar huis stopten we nog even in de tweede schoenwinkel. En daar werd ik wel op slag verliefd op een paar schitterende schoenen. Mooie kleur (die nog niet in mijn kast stond) én gemakkelijk aan de voet. Met stevige korting. En dus voegden we nog een zakje toe aan onze buit. Klein detail: het zijn geen platte sandalen. Maar ach, dan doen we de stadsbezoekjes toch gewoon op onze All Stars?

pumps_miniGeef nu toe: zo’n mooie pumps, die kon ik toch niet laten staan 😉