Over tifosanele

Vrouw, mama, zot van sport, lezen, tv, eten en Italië

18 jaar veel voor- en een beetje tegenspoed

Wij vieren deze week nogal wat af. Eerst mocht de oudste kaarsjes uitblazen, daarna was het aan de echtgenoot en mij om een klein privéfeestje te houden. Om de dag te gedenken dat we voor elkaar kozen, in voor- en tegenspoed, ten overstaan van de hele wereld (toen eigenlijk vooral onze eigen, ruime familie).

En ja, het was niet altijd even gemakkelijk: het is fijn om een feestje te houden als je nog jong en naïef en met zijn tweetjes door het leven gaat. Achteraf is het soms zwaar om die twee-eenheid uit te breiden met een derde en een vierde persoontje. Er zijn momenten dat je alleen maar aan het werk bent, dat je dag en nacht in de weer bent met zieke kindjes, dat je (door slaapgebrek) elkaar afsnauwt en ruzie maakt. Er zijn momenten dat je elkaar even niet kan zien, dat je elkaar pijn doet, dat je elkaar raakt.

Maar er zijn ook de vele, prachtige momenten. Grootse momenten zoals de geboorte van onze meisjes, hun verjaardagen, hun vele overgangen die we altijd met twee mochten beleven: hun eerste stapjes, hun eerste woordjes, hun eerste keer onthaalmoeder, hun eerste keer kleuterschool, de overgangen naar de lagere school, naar het middelbaar,… Kleinere, gestolen momentjes als we met zijn tweetjes tijd maken voor elkaar: een uitstapje, een etentje, een cinema’ke of een concert doen, een weekendje samen. Of gewoon samen de slappe lach krijgen door iets stoms op tv. “Ons” liedje horen.

Na al die jaren ben ik nog altijd blij en fier dat ik me zijn vrouw mag noemen. Vind ik het fijn om hem gelukkig te zien. Ben ik nog altijd zijn grootste fan bij zijn drumexploten. Geniet ik er nog steeds van als we samen naar Bruce Springsteen gaan en hij volledig opgaat in het moment, in de muziek. Mis ik hem nog steeds intens als hij een paar dagen weg is van huis op Londen- of Italiëreis en heb ik nog altijd kriebeltjes als we hem mogen gaan ophalen en ik hem terug in mijn armen kan sluiten.

18 jaar veel lief en af en toe een beetje leed. Het is nog altijd een fijne weg met ons tweetjes. Het is vriendschap, het is rust, het is verbondenheid en vergis je niet: ook nog kriebels en verliefdheid. Het was trouwens ook een geweldig feestje 18 jaar geleden. Eentje dat om herhaling vraagt. Wie weet, binnen twee jaar ;-)?

Onverwacht cadeautje – het peterschap

Er is er nog eentje jarig, hoera! Soms geeft het leven je een onverwacht cadeautje. Zoals die keer dat de echtgenoot peter mocht worden. We waren toen pas een half jaar samen, ik had nog maar net de (toekomstige) schoonfamilie leren kennen, toen we al op kraambezoek mochten bij zijn petekindje. Een dot van een baby. Het was liefde op het eerste gezicht, voor ons beiden.

Vier jaar later was ze ons bruidsmeisje. En hielden wij een dag op overschot om naar haar verjaardagsfeestje te kunnen, tussen ons huwelijk en onze huwelijksreis in. Hadden we veel te weinig geslapen wegens pas om half zes in ons bed, in ons overhoop gezet huis, en waren we vooral lijfelijk aanwezig. Geestelijk net iets minder ;-).

Er waren Plopshows en andere uitstapjes. Er is pasta. Er was die ene Oudejaarsavond waarop de jongste het zich gemakkelijk maakte op haar schoot en geen duimbreed wou wijken van haar grote voorbeeld. Er was het allereerste babysitavontuur waarbij onze oudste het een goed idee vond om – ondanks ons uitdrukkelijk verbod – toch de broodsnijmachine te demonstreren en prompt haar duim een velletje lichter maakte. Terwijl zij – net 16 geworden – het hoofd koel hield, de oudste verbond en later toch opnieuw wou komen babysitten.

Er was het afstuderen en het begin van de hogere studies. Er is het meeleven tijdens de examens en fier zijn op haar wedervaren – vanop iets meer afstand. Ze toont ons – met 6 jaar voorsprong op onze dochters – waar het leven naartoe gaat en hoe je je weg zoekt en maakt. Ze wordt 22 vandaag. Ze zit in ons hart en in onze gedachten. Een dikke proficiat met je verjaardag!

Sweet sixteen!

“A sweet sixteen is a coming of age party celebrating a teenager’s 16th birthday in North America, primarily in the United States. The main purpose of the party is to celebrate the person becoming “older” and entering a different stage of their life.” (bron: wikipedia).

Normaal gezien doen wij hier niet aan Amerikaanse feesttoestanden: we hebben in ons eigen Belgenlandje genoeg redenen om te vieren. Maar morgen wordt onze oudste 16 en dus zetten we haar graag in de bloemetjes. Want die “sweet sixteen” markeert in haar geval écht een overgang. We zien onze tiener opgroeien tot een jonge vrouw, die stilaan hoe langer hoe meer “volwassen” keuzes maakt.

Zo stond ze dit jaar alweer voor een studiekeuze. Een moeilijke, aangezien alle wegen open lagen. Een luxeprobleem zou je kunnen stellen, maar haar hart botste – niet voor het eerst en waarschijnlijk ook niet voor het laatst – met de verwachtingen van de maatschappij, van haar omgeving. Misschien ook wel met onze/mijn verwachtingen. Maar ze zocht, ze informeerde zich, ze ging haar mogelijkheden na en maakte de keuze om haar hart te volgen. Dat daar consequenties aan verbonden zijn, weet ze. Dat haar keuze nu later beperkingen inhoudt, hoort erbij. En dat ze op deze manier verwachtingen creëert en een tandje zal moeten bijsteken, hebben we haar duidelijk gemaakt. Maar ze wist het, ze is er zich van bewust, ze heeft alles goed afgewogen, ze is met leerkrachten gaan praten en heeft ons uiteindelijk allemaal overtuigd. Ze is geen kind meer, ze is een jonge vrouw die weet wat ze doet en waarom ze het doet. Ze maakt een volwassen keuze, en dus steunen we haar.

Begin deze maand zette ze haar eerste stappen op de arbeidsmarkt. Een beetje beschermd nog, onder mama’s vleugels. Want mama kent het klappen van de zweep: ze heeft in vroegere professionele omgevingen stagiairs en jobstudenten onder haar hoede genomen. Ze weet dat er serieus veel verschil op zit. Er zijn er waar je echt iets mee kan aanvangen en er zijn er die je (nog) niet professioneel aan je bedrijf zou willen toevoegen. Omdat ze nog te speels zijn, nog niet rijp genoeg of niet opgewassen tegen de vereisten van het geregelde jobleven. Sommigen moeten duidelijk nog groeien, bij anderen zie je meteen dat het later een zoektocht zal worden. Maar de oudste is uit het goede hout gesneden – zei de mama niet zonder enige fierheid. Natuurlijk was ze doodmoe en had ze het niet onder de markt, maar ze deed haar job wel professioneel en goed. Het was fijn om met haar te mogen samenwerken.

Dat vierde middelbaar is niet altijd een makkelijk jaar. De overgang van puber naar jongvolwassen vrouw verloopt niet altijd zonder slag of stoot. En meisjes onder elkaar kan er soms hard aan toe gaan. Ons meisje leerde dit jaar weer een paar levenslessen. Ze leerde keuzes maken, ze leerde de waarde van échte vriendschap kennen. Niet altijd gemakkelijk, maar ze kwam er sterker uit. Uiteraard hadden we haar graag beschermd, hadden we haar graag gespaard, maar ook dan moet je als mama loslaten, moet je haar vertrouwen en haar steunen. Maar ze stond er, en wij zagen – met een krop in de keel – dat ze dat deed met gratie en veerkracht.

16 jaar, verdorie. Toen de echtgenoot zich klaarmaakte voor alweer een nieuw afscheid van “zijn” zesdejaars, liet ze zich ontglippen: “binnen twee jaar is dat mijn feest”. Toen we samen Leuven in reden voor haar vakantiejob, keek ze rond, zag ze een prachtig huis en verklaarde ze “dat ze daar best wel op kot zou willen zitten”. 16 jaar. Het gaat véél te snel, voor de mama dan toch. Want als we eerlijk zijn, dan zien we het wel. Dan zien we een jongvolwassen vrouw die in eer en geweten keuzes maakt, die zich staande houdt in nieuwe situaties en die het beste maakt van wat het leven haar geeft. Een overgang. Een échte “sweet sixteen”.

Het wordt een goed jaar, lieve schat, het wordt jouw jaar. Dikke proficiat en ga ervoor!

daughter

(www.pinterest.com)

Onze tienerkamers 2.0

De voorbije weken hebben we de kamers van onze dochters een nieuw kleurtje gegeven en de boel eens uitgemest. In het kader van de “Mins Game” (meer informatie vind je hier) hebben wij hier de voorbije weken serieus opgeruimd en “ontspuld”. Als de kamers dan toch leeggemaakt moeten worden om te schilderen, kan je misschien best ineens ook de kasten uitkuisen en opruimen. Wat toch wel serieus wat tijd in beslag neemt. Het schilderen op zich duurt “amper” een vijftal dagen (en dan is de kamer ook opgekuist), maar het opnieuw inladen van de kasten, het sorteren van de spulletjes en het afscheid nemen ervan duurt doorgaans toch wat langer.

En ja, een hele hoop voorwerpen zullen naar het containerpark verhuizen, op de rommelmarkt verkocht worden of doorgegeven worden aan het nichtje (kleren), maar de tussenfase (de zolder) bestaat hier ook nog. Van sommige zaken (zoals knutselwerkjes of hun ingevulde schoolboeken uit het zoveelste leerjaar) kan ik maar moeilijk afscheid nemen. En dus worden die in dozen gestopt en op zolder gestockeerd. Waar ze, en dat besef ik maar al te goed, nooit meer zullen uitkomen tot het huis ooit volledig opgeruimd moet worden. Maar wie weet kunnen de klein- of achterkleinkinderen er dan nog eens in neuzen. Of zie ik wonder boven wonder het licht en passen we dat “Mins Game” zelfs ooit op de zolder toe.

Maar onze tienerkamers zijn mooi geworden. Al zeg ik het zelf. Onze dames kozen elk hun eigen kleurencombinatie en zaten volgens de verkoper echt wel aan de twee uiteinden van het spectrum: de warmere versus de koudere kleuren. Ze wisten allebei goed wat ze wilden en waren allebei overtuigd van hun keuze. Wij in den beginne misschien niet helemaal, maar goed, het was hun kamer, hun keuze. Maar als je het uiteindelijke resultaat ziet, dan zijn beide kamers eigenlijk wel geslaagd. Elk op hun manier. En moeten we toegeven dat onze meisjes er wel oog voor hebben.

Kamers

Al zitten we momenteel wel nog een beetje met een leeg canvas en moeten beide kamers ook nog wat aangekleed worden. Ze moeten nog gezellig gemaakt worden. En zo hebben wij meteen ook weer ons projectje voor de komende weken. Het is vakantie, we zouden ons toch niet willen vervelen, zeker ;-).

Ik hou van schilderen

We zijn onze vakantie weer eens begonnen met een schilderprojectje. Onze beide dames waren hun kinderkleuren ontgroeid en hadden nood aan een meer tienerproof kamer. Zij kozen hun kleuren, wij gaven hun muren een nieuw tintje. Vier dagen fysieke arbeid en daar geniet ik eigenlijk wel van. Voor iemand die de rest van het jaar voornamelijk met haar hoofd creatieve projecten uitwerkt, is dit een perfect fysiek tegengewicht.

Daar waar ik in de loop van het jaar wel eens kan wakker liggen omdat ik in mijn hoofd nog bezig ben met het uitwerken van een nieuw idee of een nieuw project, of gewoon het overlopen van mijn dag, is een dag schilderen het ideale tegengewicht. Het is een dag concentratie op het aanbrengen van een kleur, daar waar je nog niet geweest bent. Het is een dag niet buiten de lijntjes kleuren. Het is een dag muziek luisteren en meezingen met Radio Nostalgie waar ze verdacht veel nummers uit mijn jeugd draaien. Zij aan zij met de echtgenoot.

En op het einde van de dag zie je onmiddellijk resultaat: de kleur zit erop, de vakken zijn gevuld. Het is afgewerkt, je werk zit er voor die dag op, nu moet de verf eerst even drogen vooraleer je verder kan. Je hoeft niet meer liggen te piekeren of verbeteringen aan te brengen of nog zitten te herkauwen op ideetjes die met een paar kleine aanpassingen nog beter worden. En heb je ergens een klein foutje gemaakt, dan heb je nog een tweede kans/laag om het recht te trekken. Tenslotte ben je fysiek echt wel uitgeteld na een dag schilderen en hou je er meestal ook een goede nachtrust aan over.

Bovendien is onze taakverdeling zo dat ik echt wel het dankbare werk heb. Terwijl de echtgenoot zich concentreert op het fijnere schilderwerk en voor de aflijning zorgt, kom ik met de rollen in actie. Frustrerend vaak voor hem, want hij is soms een uur bezig aan het aanbrengen van het kaderwerk waarbinnen ik binnen een kwartier kleur aanbreng. En neen, het helpt niet als je net nadat hij begonnen is vol enthousiasme de kamer binnenstormt als een olifant in een porseleinwinkel om te vragen of je al mag beginnen. (Zeker niet als hij net op de ladder het stukje boven de deur staat af te lijnen.)

20170721_102150[1]Alleen dat akelige plafond. Daar is weinig verdienste aan. Dat was wit en blijft wit. Eerlijk, daar zie je soms  weinig verschil. Bovendien is het lastig om met de rollen boven je hoofd bezig te zijn. Ik word er letterlijk misselijk van en moet na het afwerken meestal toch een paar uur bekomen. Ook de voorbereiding (met vooral het afplakken) is niet bepaald aangenaam werk en daar kruipt altijd een pak meer tijd in dan je in je planning hebt voorzien. Al zouden we na zoveel schilderwerken echt al beter moeten weten.

Maar het zit erop, morgen wordt de laatste kamer opgeruimd en uitgemest. Ook dat geeft voldoening. Bovendien komt daarna nog een leuk stuk: het aankleden van de kamers: onze dames mogen nog wat accessoires kiezen om hun kamers gezellig te maken. Er zal dus nog een Ikea-bezoekje op ons vakantieprogramma komen. En dat vind de mama minstens even leuk als haar dochters… want een paar kleine (werkelijk onmisbare) spulletjes voor de rest van het huis mogen dan uiteraard ook niet in onze kar ontbreken ;-).

As we speak: vakantiemodus on

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Vakantie! Eindelijk! Voor het eerst in jaren hebben we ons verlof anders gepland. We kozen niet voor de maand juli, maar planden onze vakantie (grotendeels) in augustus. En dat deed toch even pijn. Juni is immers een drukke maand voor de echtgenoot en de dochters en dus probeer ik thuis wat meer in te springen. Maar het bobijntje is hier meestal echt wel af tegen einde juni en dat was dit jaar eigenlijk niet anders. En toch deden we nog een paar weekjes erbij. Drukke weken. Onze deadlines naderen, we moesten het tempo dus nog even hoog houden.

Kleine kwaaltjes. Dat het op was, en dat het tijd was voor vakantie, werd de laatste weken wel duidelijk. Het bijslapen op woensdag en in de weekends bleek telkens hoognodig. Er dook al eens terug een migraineaanval op, wat maanden geleden was. En sinds een paar dagen sukkel ik ook met een oogontsteking. Niets ergs, alleen maar wat lastige kwaaltjes, maar toch tekentjes aan de wand dat het lijf naar rust snakt.

Vakantieprojecten. Het kan toch niet zijn dat we onze vakantiedagen in ledigheid doorbrengen, zeker. Verlof moet je verdienen, niet alleen op het werk. Al jaren plannen wij toch minstens één schilderprojectje in onze grote vakantie en dat kon ook dit jaar uiteraard weer niet uitblijven. Onze tienerdochters zijn hun kinderkamers ontgroeid en bovendien hebben hun muren toch wel héél hard geleden onder hun lijflijke aanwezigheid. Dus mochten onze dames een nieuw kleurtje kiezen en zijn wij alweer met de verfrollen in de weer. Enfin, vooral de echtgenoot was de afgelopen week in de weer, sinds vandaag kan hij op mijn (overigens zeer gewaardeerde) hulp rekenen.

Tour. Het voordeel van het verschuiven van ons verlof is dat we dit jaar wél in het land zijn tijdens de Tour. Dat we voor het eerst in jaren geen Gazzetta dello Sport moeten kopen om te weten hoe het in de Ronde van Frankrijk loopt. We kunnen het nog eens met eigen ogen volgen. En dan is het voor mij toch wel een beetje teleurstellend dat we “live” meemaken dat Froome alweer zal zegevieren. Ik zal niet ontkennen dat hij allicht de beste van het pak is, maar hij heeft zo weinig uitstraling. Ik word er niet warm of koud van. Hij doet mij denken aan Miguel Indurain. Dat was ook een geoliede machine, maar er is geen hoek (of zelfs maar een piepklein hoekje) af. Het heeft niks heroïsch als je een koers “controleert” en het verschil maakt in de tijdrit(ten). Geef mij dan maar Sagan: je beleeft altijd wel iets met de Slovaak. Die gaat er tenminste voor: aanvallen, ook al levert het weinig of niks op…

Red Flames. Het werd een beetje opgeklopt. Er werd aandacht gecreëerd, onder andere dankzij de nochtans meer dan degelijke commentaar van Imke Courtois bij het mannenvoetbal. Zo zit je dan vol verwachting voor het scherm voor de allereerste EK-match van onze Belgische nationale vrouwenvoetbalploeg. En dan is het toch een beetje slikken als je het niveau ziet. Mag er meer (media)aandacht komen voor het vrouwenvoetbal? Zeker. Mogen de matchen uitgezonden worden? Natuurlijk, maar het hoeft misschien niet per sé in prime time op één. Ik denk dat er een aantal vrouwelijke topbasketsters (zoals onze nationale trots Ann Wauters) zich afvragen waarom zij nooit op die aandacht kunnen rekenen. De verkeerde bal, zeker?

Roger Federer wint Wimbledon. Midden in het Tourgeweld ging de uitzonderlijke prestatie van deze geweldige sportman (in alle betekenissen van het woord) een beetje verloren. Wereldklasse! Met de kleine kanttekening dat hij dit nog altijd realiseert mede dankzij zijn vrouw, die zich al jaren wegcijfert in zijn schaduw. Weinigen weten nog dat ook zij een verdienstelijk tennisster was in haar jonge jaren. Terwijl hij zich concentreert op zijn sport, houdt zij hun gezin draaiende. Alle lof trouwens ook voor “feminist” Andy Murray, die op een geweldig fijne (Britse) manier het seksisme van een journalist aan de kaak stelde na zijn nederlaag in de kwartfinales. Ik heb er nog maar weinigen dat – op zo’n manier – zien doen in de sportwereld.

Gin tonicGin Tonic. Het was ongelooflijk schoon weer de afgelopen weken. Er was dus af en toe al wel een klein vakantiesfeertje. Bovendien waren er fijne samenkomsten tijdens onze weekends en werd er al eens een feestje gevierd. En dan durft een Gin Tonic al eens smaken. Al hebben we snel geleerd dat 1/3 gin misschien toch écht wel wat veel van het goede is ;-).

Er werd weinig gelezen, er werd weinig tv gekeken de afgelopen weken. Maar de vakantielectuur ligt klaar en Dunkirk staat op de filmplanning van zodra het weer wat minder wordt. Nog twee dagen schilderen, de boel opkuisen en uitmesten en de vakantie begint “voor echt”. Al is het misschien vooral een “state of mind”: er “moet” even niks meer, maar er “mag” veel. Uitslapen bijvoorbeeld, uitgebreid ontbijten, rustig de krant of een boekje lezen… Laten we daar morgen meteen werk van maken ;-).

Struggle for… Ed Sheeran

Zaterdag 8 juli ging in België de ticketverkoop voor een concert van Ed Sheeran van start. Onze dochters zijn fan en wilden dus maar al te graag een plekje op de Werchterse wei. Ook wij kunnen hem best pruimen en vooral zijn folk-zijstapje heeft ook bij ons serieus punten gescoord. Bovendien zijn we ooit bij het zappen eens op een live-optreden van de man gestuit en dat blijkt echt de moeite. En dus stond hij toch al een tijdje op ons “te zien”-lijstje.

Maar tickets scoren blijft altijd weer een loterij. Zijn concert in het Sportpaleis was in een paar minuten uitverkocht: voor ik er erg in had, bleek de verkoop alweer voorbij. Hetzelfde overkwam me trouwens ook bij de ticketverkoop voor de solotour van Eddie Vedder. Ik was niet echt goed voorbereid: tegen het moment dat ik me realiseerde dat de verkoop begonnen was, dat ik maar best eens zou inloggen (wat was dat verdomde paswoord nu ook weer voor deze account?) bleek ik alweer naast tickets gegrepen te hebben.

Dat zou me ditmaal niet overkomen. En dus had ik de datum van de ticketverkoop in mijn agenda gezet (een uur te vroeg!) en had ik vrijdagavond al mijn account én paswoord opgespoord en ingelogd. Bovendien wilden we onze kansen spreiden. Ook de echtgenoot zou met zijn account inloggen en voor tickets gaan. Maar de echtgenoot moest zaterdagochtend zijn account nog instellen en dus zaten we rond 10u15 al achter onze laptop. Terwijl hij zijn account terugzocht, zocht ik naar het juiste adres van de site waar we tickets wilden bestellen. Ik zal me ook al maar aanmelden, terwijl ik nu toch achter de computer zit, dacht ik. En nog even alle correcte informatie opzoeken. En dus klik ik op het informatie-icoontje bij het concert en tot mijn verbazing krijg ik onmiddellijk de melding dat ik “op de wachtlijst geplaatst ben omdat het extreem druk is op de site”. Meteen doet de echtgenoot hetzelfde.

En dan begint het (lange) wachten. Vooral omdat het op dat moment nog maar 10u28 of zoiets was. We krijgen de melding dat het tot maximum een half uur kan duren. Maar aangezien het nog niet eens 11 uur was, laat ik het gewoon lopen terwijl ik intussen was opvouw. Mijn klokje gaat een eerste keer volledig rond en begint rond 10u45 opnieuw. Tegen 11 uur zie ik dat mijn klokje zo goed als rond is, maar eigenlijk niet echt meer vooruit gaat. Bij de echtgenoot begint het vanaf 11 uur wel ineens vooruit te gaan, maar hij heeft nog een behoorlijke achterstand.

En dan, een paar minuten na 11, zit ik er ineens in. Ik kan vrijwel onmiddellijk aan de ticketpagina en ik kan ook zonder problemen 4 tickets bestellen en betalen. Alles verloopt zo ongelooflijk vlot dat ik het in eerste instantie niet kan geloven. Maar op het moment dat via mail de melding binnenkomt dat de koop is gesloten en ik ook de digitale tickets binnenkrijg, haal ik opgelucht adem. Wat een makkie! Amper 7 na 11 en ik heb al tickets. De echtgenoot sluit onmiddellijk zijn tabblad af en de kinderen juichen. Heel naïef denk ik op dat moment dat de belangstelling misschien toch niet zo groot zal zijn: het is nu eenmaal het begin van de volgende vakantieperiode en hij was net nog in het land…

Als ik daarna op Facebook de melding plaats dat we erbij zijn, merk ik tot mijn verbazing dat de verkoop helemaal niet vlot verloopt voor anderen en dat wij ongelooflijk veel geluk gehad hebben. Dat het normale stramien – wachten, wachten, wachten en uiteindelijk een melding krijgen dat alles is uitverkocht – bij anderen toch weer standaard procedure blijkt te zijn. Misschien heeft het universum wel medelijden gehad na mijn geknoei en mijn hartenpijn om het concert van Eddie Vedder ;-). Maar volgend jaar zijn we er dus bij en daar waren vooral onze dames héél erg gelukkig om. Al moet de oudste nog even afwachten of haar Griekenlandreis begin volgende zomer geen roet in haar Ed Sheeran-optreden zal gooien…