Over tifosanele

Vrouw, mama, zot van sport, lezen, tv, eten en Italië

Klein geluk #4

Een bekentenis: ik doe niet mee aan Klaagvrije Maandag, want ik maak het bij deze officieel: ik ben niet dol op januari. Te druk, te grijs, te winters, te veel ziektekiemen. De voorbije weken hadden we hier allemaal wat last. De oudste bracht een virusje binnen en intussen gingen ook al de mama en de jongste voor de bijl. De echtgenoot is hier “last man standing”.

Bovendien is het officieel: december en januari flirten met het record van de meest zonarme wintermaanden ooit en ik heb daar last van. Mijn vitamine D-niveau moet ongekend laag staan: ik ben al kandidaat voor een extra portie zomerzon, maar ik wil gerust ook tekenen voor eens een weekje winterse vrieskou, met bijhorend zonnetje uiteraard. Maar het ziet er niet naar uit dat we daar de komende dagen/weken op kunnen rekenen.

En toch, zelfs in de grijze bacteriënweelde vonden we toch opnieuw onze portie klein geluk.

20180123_201838[1]

  • Ik ben voor écht aan mijn wintersjaal begonnen. Met mijn handen werken doet mijn denkend koppeke deugd. Resultaat zien van het werk van mijn handen nog meer 😉. Nu nog uitvissen hoe ik op een zo schoon mogelijke manier van de ene bol wol moet overschakelen naar de volgende en dan wordt mijn sjaal mogelijk nog voor het einde van deze winterperiode een feit. Al wil ik meteen tekenen voor een vroege lente en het uitstel van het dragen van mijn eigen sjaal tot volgende winter…
  • Ik ben ongelooflijk fier op mijn dochters en ik kan er vaak zo hard van genieten om hen bezig te zien. Zo vierden we zaterdag een familiefeest en het valt me telkens weer op hoeveel geduld en liefde mijn meisjes hebben voor hun jongere familieleden. De jongste speelde onvermoeibaar verstoppertje en tikkertje (of een combinatie) met haar jongere neefjes. De oudste maakte haar oudste neef warm voor Harry Potter (vol weidse gebaren – het was een genot om dat vanop afstand te mogen observeren) en voerde een hele conversatie met dat kleine achternichtje dat gefascineerd aan haar (knalrode) lippen hing.
  • De eerste goede nachtrust na een aantal onderbroken nachten. Dat kan zo ontzettend veel deugd doen.
  • Eindelijk hebben we nog eens een Belgische tennisspeelster in de halve finales van de Australian Open. Tijdens de topperiode van “onze” Kim en Justine was ik professioneel met sport bezig: dan stond ik ’s nachts op om hun halve finales te volgen en live verslag uit te brengen. Ik heb geweldige herinneringen aan mijn ochtendsessies voor de Australian Open, ondanks het vroege opstaan. Het is en blijft een speciaal sfeertje als je één van de weinigen bent die op dat uur voor tv/computer zit om sportgeschiedenis te beleven. Bovendien is het op dit moment hoogzomer in Australië en dat brengt kleur en zon in de grijze Belgische winter. Laat ons zeggen dat ik nog steeds een boontje heb voor de grand slam down under en dus is het fijn dat Elise Mertens net hier op zo’n schitterende wijze haar neus aan het venster steekt. Een héle seconde lang heb ik zelfs overwogen om op te staan voor haar halve finale donderdagmorgen, maar dat onzinnige plan hebben we meteen opgeborgen: niet alleen wil ik haar sublieme reeks niet verknallen (kwestie van bijgeloof, iets van ongeluk brengen), en we moeten eerlijk zijn: mijn vitamine D-tekort heeft ook baat bij voldoende slaap. Maar wie weet, als ze de finale haalt… Zondagochtend kunnen we toch uitslapen, niet?
  • Gelukkig is de winter ook de periode van witloof met ham en kaas en puree, van cake en koekjes, koffie, latte of warme chocolade. Als je daar vitamine D uit kon halen, dan hoefde de zon niet eens te gaan schijnen, dan had ik nooit een tekort 😉. De winter is gewoon een heerlijk culinair seizoen…
  • Het is leuk om deze duistere periode “licht” te geven door samen te vieren. Of het nu om de traditionele nieuwjaarsfeestjes op het werk of in de familie gaat, of gewoon door samen in de zetel, dicht tegen elkaar aan, een “meidenserie- of -filmavond” te plannen. Dat de virusjes daardoor allicht welig tieren ten huize van, nemen we er dan maar bij.

Hoe je het ook draait of keert, het is intussen alweer 23 januari. De eerste maand van het jaar is al bijna om. Alweer een wintermaand voorbij, stapje voor stapje komen we toch dichter bij de lente. Langzaam, maar zeker. En februari wordt minder grijs!

Advertenties

Klein geluk #3

De eerste werkweek van 2018 ligt net achter de rug. De drukte en de routine van het dagdagelijkse maakt terug deel uit van ons leven. Toch kan je – als je het tijd en ruimte geeft – nog steeds dat klein geluk vinden. Het is misschien wat minder voor de hand liggend, maar tegelijkertijd waardeer je die kleine sprankels warmte en geluk des te meer.

  • De jongste beloven dat je tijdens je eerste middagpauze op zoek zal gaan naar nog wat extra pyjama’s. Toch een beetje onzeker zijn in je keuzes (opgroeiende tienermeiden en het verhaal van “les goûts et les couleurs”, weetjewel). ’s Avonds een dolgelukkige dochter krijgen als ze haar zakjes opent. Op het einde van diezelfde week, bij de pyjamawissel, showt de jongste haar nieuwste aanwinst voor het eerst “aan”, nog steeds in de wolken. En als de dochters content zijn, is de mama dat uiteraard ook.
  • De echtgenoot die stiekem het foto-reisboek waar hij in de kerstvakantie zo hard aan gewerkt heeft, gaat oppikken. De rest van de avond wegdromen bij de prachtige foto’s van dat ongelooflijk schone Noorwegen dat toen instant een plek in ons hart veroverde. Tevreden constateren dat de vakantieliefde nog steeds warme en gelukkige herinneringen brengt.
  • Je vrije woensdagnamiddag al bakkend doorbrengen omdat het weer tijd is voor de jaarlijkse verjaardagstraktatie. Ongelooflijk veel plezier beleven aan het gepruts in de keuken, met assistentie van de dochters (ook al beperkten zij zich tot het vakkundig uit- en aflikken van de potten en het andere keukenmateriaal 😉). Een dag later dankzij de collega’s een fijne, warme dag ervaren.
  • Bloemetjes in huis halen om de grauwe, kille winterdagen, al is het maar héél even, te verjagen. Telkens je jouw ruiker passeert stiekem glimlachen om dat beetje lentegevoel dat je jezelf cadeau deed. Verwonderd en dankbaar zijn om de schoonheid van de rozen.
  • Vrijdag breimateriaal in handen hebben en na wat gezoek en hulp van ’t internet verbazend snel opnieuw weg zijn met dat handwerken. Een uurtje zitten breien en éven compleet van de wereld zijn. Enkel denken aan rechts-averechts en het tikken van de breipennen. Me heel even geweldig verwant voelen met mijn meter die de hele familie van sjaals, mutsen en warme sokken voorzag en toch een klein kropje in de keel wegslikken. Wie weet draag ik binnenkort mijn eigen, zelfgemaakte sjaal!
  • Eindelijk nog eens zon te zien krijgen en er samen met de echtgenoot van profiteren om een lange wandeling te maken met onze hond. Met blozende kaken thuiskomen en genieten van de sportieve inspanning en de gezonde buitenlucht in combinatie met de warmte in huis.
  • Twee nachten na elkaar diep slapen, twee ochtenden na elkaar met een fris hoofd opstaan. Het is een ongelooflijke luxe die ik (en mijn gezin, wegens eens géén ochtendhumeur) ten zeerste naar waarde schatten.
  • De Telenet-decoder die met een knal de geest geeft. Wij tweeën die de rest van de tv-loze avond makkelijk volpraten.

Hoewel we ongelooflijk hard genoten hebben van onze vakantie, was de terugkeer naar het normale leven toch ook vertrouwd. Het is net dankzij het “gewone” dat het “ongewone” meer glans krijgt. Zonder sleur zou je niet af en toe uit de band willen springen, zou je de kleine momenten van zotheid en klein geluk niet eens herkennen en al zeker niet waarderen. Lang leve sleur dan maar? Dat is er misschien toch ook over 😉, maar wel hoera voor alle kleine geluksmomenten die we deze week mochten beleven!

klein geluk_3

Time’s up…

Gisteren was het – zelfs in België – het hoogtepunt in het nieuws waarmee we onze dag begonnen: de speech van Oprah Winfrey toen ze haar Cecil B. de Mille Award in ontvangst mocht nemen op de Golden Globes 2018. Voor zij die maandag van de wereld waren en de speech toch gemist hebben, deel ik ‘m even hier. Het is de moeite om het filmpje uit te kijken. Het is ontroerend, het is pakkend, het is bovenal hoopgevend.

Niet alleen de speech van Winfrey maakte indruk – al vind ik het misschien toch wel een beetje voorbarig om haar nu meteen tot volgende Amerikaanse president te bombarderen – maar het gezamenlijke statement van de vele actrices in het zwart kwam ook over als een duidelijke boodschap. Ze stonden er allemaal samen. Ook de dagen eerder was het rumoer over “Time’s up” op bijvoorbeeld Instagram al luid én massaal.

Time's up

Veel vrouwen met impact maakten de afgelopen dagen een krachtig statement. Het is genoeg geweest, het (machts)misbruik moet stoppen. Zij allen samen, zij aan zij, zetten hun geschillen én verschillen opzij om samen één straffe boodschap uit te dragen: “Time’s up”. Het pakte mij en het gaf me een klein beetje hoop dat de “nieuwe dag” waarover Oprah Winfrey het heeft, nu misschien écht wel “aan de horizon” staat te blinken.

Ook al staan we aan de vooravond van de eerste verjaardag van de inauguratie van president Trump (zucht) en zijn we hier in Europa aan het discussiëren of mevrouw Macron al dan niet naast haar echtgenoot-president mag staan of er een pas moet achterblijven zoals de etiquette dat wil (dubbel zucht).

We zijn er nog niet, maar dagen zoals gisteren brengen een spatje optimisme dat onze strijd toch érgens toe leidt. Dat we er af en toe in slagen om al onze geschillen opzij te zetten en dat we dan wel degelijk één stem hebben, die luid en duidelijk één boodschap kan brengen. Een stem die gehoord wordt. Het kan. Misschien schrijven we in 2018 wel een stukje geschiedenis bij. Dat hoop ik, telkens opnieuw. Voor mijn dochters en uit eerbetoon aan mijn (over)grootmoeders, die hun deel van de strijd al leverden.

Back to reality…

Twee weken lang zaten wij hier in ons coconnetje. Twee weken lang genoot ik van het gezelschap van de echtgenoot en de dochters. Twee weken lang vierden wij feest, met familie en vrienden. Twee weken lang maakten (vooral) de dochters plannen en reden wij hen rond. Twee weken lang hielden we ons aan ons voornemen om deze vakantie vooral geen plannen en to do-lijstjes te maken. Twee weken lang hielden we zo vaak mogelijk onze opties open en onze dagen vrij. Twee weken lang werd er tussendoor ook nog wat aan het huishouden gedaan, probeerden we vers te koken, werkten we de strijk weg en hadden we tijd om te bakken en te experimenteren met eten.

Maar morgen eindigt de vakantie. Morgen beginnen we er opnieuw aan. Morgen stappen we terug in de routine van werk, school, hobby’s en verplichtingen. En dat voelt toch wel een beetje vreemd aan. Langs de ene kant kijk ik ernaar uit. Het zal fijn zijn om de collega’s terug te zien en om terug onder de mensen te komen, om mijn hersenen opnieuw aan het werk te zetten, maar ik weet nu al dat het toch wel een paar dagen pijn zal doen dat ik uit ons warme coconnetje moet komen. En dan zwijgen we vooral over het “opnieuw op een normaal uur uit bed komen”, wat misschien nog het ergste van alles zal worden 😉.

Bovendien wordt januari – traditiegetrouw – een zware maand. Veel verplichtingen, veel nieuwjaarsfeestjes en we hebben op het einde ook nog een verjaardag te vieren. Onze agenda’s (week- en weekenddagen) zijn nu al goed gevuld en ook dat geeft een dubbel gevoel. Fijn dat we dat allemaal mogen en kunnen doen natuurlijk, maar elk jaar opnieuw doet het me ook even naar adem happen als we ervoor staan. Januari is en blijft een pittige maand.

20180107_201447[1]Tenslotte behoor ik tot de categorie mensen die – na december – vindt dat de winter nu wel lang genoeg geduurd heeft. We hebben genoeg kou en grijzigheid gehad voor de rest van het jaar. Dat de winter nog maar amper begonnen is en dat januari en februari vaak ook nog sombere, kille maanden kunnen zijn, willen we nu even niet horen. Neen, dan denken we nu liever aan dat éne jaar dat de lente al halverwege januari begon met véél zon en zalige lentetemperaturen. Gelukkig kregen we vandaag toch al eventjes wat zon te zien. En kon ik de echtgenoot overtuigen om de donkere maanden te lijf te gaan door de kerstboom nog even te laten staan (tot eind januari 😉???).

Kijk, na die weken onder een zalig warm dekentje doet het aan de vooravond van de eerste werkweek van 2018 toch wel een beetje pijn om me los te weken uit de gezelligheid en de warmte. Daar waar het de voorbije weken vaak “harmonie” en “balans” was wat de klok sloeg, zal het vanaf morgen weer wat zoeken worden naar het juiste ritme voor ons allemaal. Zal het weer net iets moeilijker worden om mijn mama-zijn te verzoenen met de professionele verplichtingen. En hoewel we intussen 16 jaar ervaring hebben (misschien net daarom) blijft het dansen op een slappe koord. Al weten we ook dat de beste manier om ermee om te gaan, gewoon “springen” is. Ervoor gaan. Niet omkijken. Gewoon doen.

Vanaf morgen. Vanavond nestel ik me nog even in de zetel met mijn meisjes. De Twilight-trilogie is hier immers aan zijn tweede leven begonnen. En daar kan ik me nu best in vinden…

Geen goede voornemens in 2018?

resolutionsWe gaan het dit jaar eens anders aanpakken. Ik maak dit jaar eens geen goede voornemens, ik stel me geen ambitieuze doelen dit jaar. Wil dat zeggen dat ik er geen heb? Natuurlijk niet, en misschien zijn het er elk jaar gewoon te veel. Waardoor ik binnen de kortste keren het bos door de bomen niet meer zie en afhaak. Vaak al vóór de derde maandag van januari, de dag dat de meeste mensen traditiegetrouw hun goede voornemens al compleet verticaal geklasseerd hebben.

Misschien wil ik het dit jaar wel gewoon houden op “balans”, op “harmonie”. Ik wil in 2018 gewoon proberen om dit woordje elke dag in mijn mond te nemen. Ik wil streven naar “meer balans” en “meer harmonie” in alle aspecten van mijn leven. Ik wil elke dag opnieuw proberen om wat gezonder te leven (om wat meer vegetarische maaltijden in te plannen, om wat minder te snoepen, om voldoende te bewegen), zonder me doelen op te leggen. Ik wil mezelf geen streefcijfertjes opleggen, ik heb immers eerder al door scha en schande geleerd dat ik me daar wel eens in durf verliezen.

Ik wil streven naar wat meer “balans” in mijn agenda, wat meer “harmonie” tussen mijn professionele leven en mijn gezinsleven. Maar ik wil daar ook geen doelen op plakken. Ik wil niet zoals een paar jaar geleden vol goede moed elke twee weken quality time inplannen om dat dan telkens te verschuiven, uit te stellen, door te schuiven en uiteindelijk na een half jaar te moeten concluderen dat het er niet zo vaak van gekomen is als ik gehoopt had en mezelf daar dan weer eens “schuldig” om gaan voelen.

Ik wil wel proberen om ook wat meer balans te zoeken in het online social gebeuren. We moeten er eerlijk in zijn: ik durf daar wel eens in overdrijven. De avonden dat ik tegelijkertijd een serie zit te volgen terwijl ik nieuwsartikels lees en door mijn facebook-wall of instagram-pages scrol, zijn misschien toch wel een beetje te frequent geworden. Het resultaat van zo’n avond is meestal dat je de serie die je zo graag wou zien, NIET of nauwelijks gevolgd hebt en onrustig slaapt omdat je gedachten geen tijd gekregen hebben om wat rust te nemen.

Ik zal dit jaar ook niet meestappen in de hypes of uitdagingen van “veertig dagen zonder vlees” of “Tournée Minérale”, ik heb intussen al geleerd dat ik daar misschien toch een klein beetje te competitief van word. De enige uitdaging waar ik een uitzondering voor wil maken is “veertig dagen bloggen”. Dat was een fijne opdracht vorig jaar, daar heb ik veel energie van gekregen en veel lol aan beleefd. Ook al had ik de uitdaging misschien net een klein beetje fout geïnterpreteerd 😉.

2018 zal voor mijn geen “doelenlijstje” krijgen waar ik mijn goede voornemens kan afvinken, aangezien ik me dan meestal “verplicht” voel om dat lijstje zo snel mogelijk te realiseren en elk doel zo snel mogelijk te kunnen schrappen. In plaats daarvan houden we het op “balans” en “harmonie”, die we elke dag opnieuw een plek zullen proberen te geven in mijn dagelijkse leven. Op welke manier dan ook. We hebben een gans jaar om dat uit te vissen 😉.

Klein geluk #2

Net in 2018 blikken we snel nog even terug op het laatste klein geluk van het vorige jaar en al de eerste mooie momenten in het nieuwe jaar. Ons “klein geluk”. Deze (vakantie)dagen zijn er duidelijk voor gemaakt.

  • Oudjaar vieren met de usual suspects. Een gezellige avond hebben en er zo in opgaan dat we de overgang bijna gemist hadden, op 20 seconden na (letterlijk). Verwittigd worden door het vuurwerk dat net een paar minuten te vroeg het nieuwe jaar inluidde en nog net op tijd de tv opzetten om mee te kunnen aftellen. Geen betere manier om 2018 af te trappen dan de start bijna over te slaan, omdat we zo gezellig aan het kletsen waren 😉.
  • Het voorlezen van de Nieuwjaarsbrieven. Ik mag me gelukkig prijzen: twee keer werd ik gevraagd of ik meter wou worden. Twee keer heb ik met veel plezier (en een tikje ontroering) ja gezegd. Deel uitmaken van het leven van die twee jongens heeft mijn leven ongelooflijk verrijkt. Bovendien is het als meisjesmama eens wat anders, met twee jongens als metekindjes. Er zijn zoveel leuke momenten, maar het brieven lezen rond Nieuwjaar behoort absoluut tot de topmomenten. Het is grappig en altijd ook een tikje ontroerend.
  • Terugkeren van het Kerstfeest (op Nieuwjaar) bij mijn ouders. In de auto het cadeautje van de echtgenoot (een verzamel-cd van het afgelopen jaar) opzetten en de hele terugrit, die een uur duurt, vergast worden op een zangstonde van de dochters, die werkelijk ALLE nummers van de cd kenden, zo goed als van voor naar achter en terug. Accenten incluis. Het beste uur van 2018 tot nog toe!
  • Mezelf trakteren op een nieuw boek voor de start van 2018 en niet kunnen wachten om eraan te beginnen. (We gaan deze blog dan ook kort houden 😉!).
  • Voor het eerst sinds de start van de vakantie zo goed als een hele nacht doorslapen en me zelfs een beetje overslapen. Me daar niet schuldig om voelen, maar gewoon genieten van het uitgeslapen gevoel.
  • De dochters hebben van de vakantieperiode gebruik gemaakt om nog eens wat bakexperimenten uit te proberen en daar profiteert de mama met volle teugen van: het huis geurt fantastisch en er is niets heerlijkers dan lauwwarme koekjes of cake…
  • De lichtjes in de kerstboom aansteken en deugd hebben van de winterse gezelligheid.
  • Er voor het eerst in jaren nog eens in slagen om onze kerstkaartjes min of meer op tijd gemaakt én verstuurd te krijgen.

Twee weken verder zijn de dagen in onze vakantie goed gevuld, maar zijn wij bij ons voornemen gebleven om geen grootse plannen te maken, om de dagen en de weken te nemen zoals ze komen. Om gewoon te genieten van de kleine dingen. Van elkaar, van wat rust te midden van alle feestdrukte.

trots

Op naar 2018…

Alweer een jaar voorbijgevlogen, alweer staan we aan de vooravond van een nieuw, veelbelovend jaar. Of het dat ook wordt, weten we nog niet, maar als je op het punt staat een nieuw boek te openen, dan blijft het spannend, dan koester je hoop en verwachtingen. Pas 300 bladzijden (of 365 dagen later) kan je de balans opmaken.

2017 was een schoon jaar. Eén van de hoogtepunten dit jaar was onze reis naar Noorwegen:

Het was een andere trip dan we gewend waren, maar dat maakte het uiteindelijk net zo mooi. We lieten ons verrassen door het Noorse landschap, het Noorse eten, de Noorse gezelligheid en we verloren er een stukje van ons hart.

2017 was een rustig muzikaal jaar. Ik miste hét concert van het jaar (Eddie Vedder in de Lotto Arena), maar ontdekte wel een nieuwe groep. Elbow tekende voor mijn optreden van het jaar. Intiem, humoristisch, fijn en o zo schoon. Ik denk dat iedereen die er die avond op Pukkelpop in de Marquee bij was, totaal ondersteboven naar huis is gegaan.

2017 was vooral een jaar vol vele fijne, kleine geluksmomenten die we mochten delen met familie en vrienden. Voor mij als mama blijft het telkens opnieuw een ongelooflijke eer dat ik deel uit mag maken van het leven van mijn dochters. Dat ik er voor hen mag zijn. Dat ik hen mag steunen als het even wat minder loopt. Dat ik samen met hen mag delen in hun successen, in hun hoogtepunten. Dat ik er telkens opnieuw mag zijn om hen aan te moedigen. Het is met een ongelooflijke fierheid dat ik mijn gekoesterde baby’tjes zie uitgroeien tot jongvolwassen vrouwen met het hart op de juiste plaats.

En we staan er nog steeds samen, de echtgenoot en ik. Al 22 jaar een paar, al 18 jaar gehuwd in goede en kwade dagen. Het is nog steeds fijn samen, het is graag zien, het is lachen en huilen samen, maar vooral geluk delen.

Men zegt wel eens dat je – als je terugblikt – vooral het mooie onthoudt en de mindere momenten wegfiltert. Maar 2017 was gewoon een fijn jaar. Gevuld met kleine geluksmomenten, samen. En we stonden er ook samen als het dan toch eens wat minder was.

Voor 2018 wens ik jullie vooral veel kleine geluksmomenten samen. Lach, leef, vrij, geniet van het leven, samen! Gelukkig nieuwjaar en tot in 2018!

2018

(www.quotefancy.com)