Over tifosanele

Vrouw, mama, zot van sport, lezen, tv, eten en Italië

Sad life

IMG_7007Het bioritme van onze tieners spoort niet met ons bioritme. Integendeel. De laatste weken had de oudste een druk sociaal leven en dat laat zijn sporen na. Onderbroken nachten zijn weer ons deel, ik voel me vermoeid, heb meer koffie nodig om de dag door te komen en heb zwaardere dipjes. Al moet ik eraan toevoegen dat het een jaarlijks wederkerend fenomeen is. September, de start van het nieuwe schooljaar, de overgang van het (soms) prachtige en warmere zomerseizoen naar regenachtige, koude, grijze dagen is altijd wat moeilijker te verteren en zorgt jaarlijks voor een energiedipje.

Maar meestal compenseren we dat dan door het in de weekends wat rustiger aan te doen. Door geen grootse plannen te maken, door uit te slapen, door het ritme te laten zakken. Maar sinds de oudste uitgaat, betekent de start van het schooljaar uiteraard ook het opdrijven van de sociale activiteiten. En toevallig concentreerde zich dat dit jaar in een drukke oktobermaand: haar verjaardagsfeestje met de vriendinnen, een verjaardag van een vriendin (met fuif) en één van dé fuiven van het jaar uit de streek, toevallig drie weken na elkaar. Dat in combinatie met ook nog wat activiteiten van de oudjes (ja hoor, dat bestaat, ook wij hebben soms nog een sociaal leven 😉) was dodelijk.

Het is niet zozeer het opstaan midden in de nacht dat het zwaar maakt, want we kunnen daarna natuurlijk verder slapen en het gemiste uurtje ’s morgens compenseren. Maar voor mij is het wakker worden problematisch: ik slaap daarna een pak minder diep, word ook veel vaker wakker en heb het gevoel niet uitgerust te zijn. En dat geldt zeker voor uitgangsactiviteiten op een zaterdagavond. Als ze op vrijdagavond uit geweest zijn, krijg ik zaterdagnacht nog een kans om de onderbroken nacht goed te maken. Maar bij een onderbroken zaterdagnacht staat de werkweek meteen daarna al voor de deur.

Als je aan kinderen begint, weet je dat gebroken nachten erbij horen. We lachten er vroeger altijd mee dat er een reden is dat je best vroeg aan kinderen begint. Dan ben je fysiek nog in staat om het vele opstaan ’s nachts en de onderbroken nachten te verteren. Bovendien hebben wij niet te klagen gehad: onze meisjes zijn altijd goede slapertjes geweest, op wat sporadische ziekte- of nachtmerrienachten na. Maar 15 jaar later, als zij aan hun sociale uitgangsleven beginnen, ben je wel 15 jaar ouder natuurlijk. En beginnen er hier en daar al eens wat fysieke mankementjes op te duiken. Ik heb vooral geleerd om op tijd en stond rustmomenten in te bouwen, zodat je er vol tegenaan kan gaan in de hectiek van het leven.

Uiteraard gunnen we onze dochters hun sociale leven, hun fuiven en alles wat erbij hoort. En natuurlijk brengen we hen met plezier en pikken we hen graag terug op. Maar we zijn stiekem ook blij dat er de komende weken eens niks gepland is zodat we hier wat kunnen recupereren. Bovendien zal de week vakantie in het Allerheiligenverlof deugd doen voor het energiepeil van de oudjes. Voorlopig zijn er nog geen grootse plannen. Al behoort ook dat tot de geplogenheden van het leven met tieners in huis: het zal allicht niet zo rustig blijven: die agenda’s kunnen last minute nog heel wat wijzigingen ondergaan.

Maar binnen een jaar of 10 zullen we ook die periode weer kunnen afsluiten. En dan zal ik allicht toch ook weer weemoedig zijn dat er alweer een fase voorbij is. Maar nu, na zo’n drukke periode als de afgelopen weken, durf ik wel al eens te berekenen hoeveel dagen precies we nog door moeten voor we weer normaal kunnen slapen 😉.

Advertenties

Wij overdrijven niet #metoo

Ook ik deelde de voorbije dagen #metoo via facebook. Ook ik behoor tot de blijkbaar ontzettend grote groep vrouwen die meerdere keren in haar leven geconfronteerd werd met verschillende vormen van grensoverschrijdend gedrag. Ik heb er geen behoefte aan om details vrij te geven of “daders publiekelijk aan de schandpaal te nagelen”, maar ik wil hierover toch 3 bedenkingen kwijt.

  1. We moeten stoppen met de schuld bij onszelf te leggen. Ik had dat kleedje of dat topje maar niet moeten dragen. Ik had die rode lippenstift maar niet moeten opdoen. Ik had op dat uur maar niet meer alleen in de stad moeten rondlopen. Ik had op dat uur maar niet alleen op het perron moeten gaan zitten. Ik had beter moeten inschatten dat ze wel héél erg veel gedronken hadden. Ik was misschien beter gewoon binnen gebleven in plaats van buiten het zonnetje op te zoeken. Terwijl je geen schuld treft. Terwijl wat je ook draagt, wat je ook doet, waar je ook bent, op welk tijdstip dan ook, geen excuus is voor welke vorm van grensoverschrijdend gedrag dan ook. Je hebt er op geen enkel moment om gevraagd om nagefloten, uitgescholden, achtervolgd of ongewenst aangeraakt te worden. Of erger.
  2. We moeten vooral als vrouwen meer solidair zijn ten opzichte van elkaar en wat minder rap met ons oordeel klaar staan. “Zo’n kleedje dragen, dat is erom vragen.” “Die lipstick opdoen, dat is erom vragen.” “Dat korte rokje is erom vragen.” “Op dat moment daar rondlopen, dat is erom vragen.” “Liften of alleen reizen, dat is erom vragen.” “Te veel drinken, dat is erom vragen.” “Zeker als je zo knap/jong bent.” Neen, dat is het niet. Wat je ook draagt, wat je ook doet, waar je ook bent, op welk tijdstip dan ook, er is geen excuus of aanleiding voor grensoverschrijdend gedrag. Je hebt er op geen enkel moment om gevraagd om nagefloten, uitgescholden, achtervolgd of ongewenst aangeraakt te worden. Of erger.
  3. We moeten stoppen met dat ongewenst gedrag te vergoeilijken. Het valt me vaak op dat er snel excuses gevonden of gemaakt worden voor de daders. “Maar ze zijn nog zo jong.” “Het was maar heel onschuldig.” “Het is maar een grapje.” “Ze hebben te veel gedronken, ze wisten niet meer wat ze deden.” “Ze zijn in groep, ze staan onder druk om mee te doen, om erbij te horen…” Het gaat hier op zijn minst over grensoverschrijdend gedrag en van zodra dit gedrag het nafluiten en uitschelden overstijgt, gaat het ook over strafbare feiten. Daar zijn geen excuses voor en we doen er onszelf en ook de daders geen plezier mee om dit af te zwakken. Laat staan dat we zouden toelaten dat de schuld in de schoenen van de slachtoffers wordt geschoven. “Maar met zo’n rokje vraag je er ook gewoon om…” “Het was gewoon maar een grapje, kan ik eraan doen dat ze geen gevoel voor humor heeft…”

Dat er verhalen naar buiten komen, verbaast me uiteraard niet. Dat neemt niet weg dat ik toch opnieuw geschrokken ben door de omvang. Elke keer als het je overkomt, denk je dat je alleen staat en voel je je schuldig om wat je had moeten doen of laten om het te vermijden. Je past je gedrag aan, je levert wat vrijheid in om op die manier herhaling te voorkomen. Wat overigens nooit lukt.

Dit moet stoppen. En dat lukt volgens mij alleen als we ermee ophouden onszelf schuldig te voelen, als we wat meer solidariteit tonen ten opzichte van elkaar en als we de daders confronteren met hun grensoverschrijdend gedrag in plaats van excuses te zoeken (en te aanvaarden). Het kan niet zo zijn dat ik mijn dochters moet aanleren “dat het er nu éénmaal bij hoort”.

PS: Ook ik weet dat het een minderheid van de mannen is die dit soort gedrag stelt. Het is niet mijn bedoeling om met een beschuldigende vinger te wijzen naar “dé” man. Integendeel. Ik heb de vele mannelijke reacties van afschuw en woede gelezen, gekregen en gewaardeerd. Maar ook mannen mogen dit niet meer laten passeren en mogen dit niet meer afdoen als wat “hysterisch gezwets van feministische wijven zonder gevoel voor humor” (sic). Het is ook aan hen om grenzen te trekken, om hun zonen het goede voorbeeld te geven. Om grensoverschrijdend gedrag (hoe “onschuldig” ook) niet af te doen als kattenkwaad, maar te stoppen. Zodat hun dochters met respect behandeld worden en zich veilig voelen. Ook in een mooi jurkje, ook ’s avonds laat op straat…

Gestolen momentjes…

En toen kregen we toch nog een Indian Summer. Het werd dan ook nog één keer een buitenweekend, om toch maar geen streepje zon te moeten missen. Het was dubbel en dik genieten…

  • Van het zonnetje, dat alles meteen beter en mooier maakte.
  • Van de laatste barbecue dit seizoen, wie weet.
  • Van het laatste ijsje van dit seizoen.
  • Van een heerlijke gin-tonic met héél veel ijs en limoen.
  • Van de was buiten ophangen en een paar uur later zongedroogde en uitgewaaide lakens inhalen.
  • Van slapen in nieuwe lakens.
  • Van uitslapen.
  • Van buiten zijn.
  • Van lekker lang ontbijten in onze veranda met de deur een klein spleetje open (’s ochtends is het toch nog frisjes, hoor!).
  • Van cadeautjes shoppen met zijn viertjes (en de bijhorende commentaar van onze dames).
  • Van onze dames.
  • Van elkaar.
  • Van gezelschap en babbelen.
  • Van het verjaardagsfeestje van het metekindje en zijn zus.
  • Van taart eten.
  • Van kijken naar een voetballende echtgenoot en een keepend neefje.
  • Van de zonsondergang.

Het takenlijstje uit mijn hoofd is dit weekend niet afgewerkt, maar daar kunnen we voor één keer best mee leven ;-). Woensdag gaat het terug regenen, dan is er nog tijd genoeg voor alle praktische beslommeringen die nu even moesten wijken voor de (mogelijk) laatste zon van dit seizoen. Wat een zalige tweedaagse!

I did it again. Oops!

In onze kleerkasten is het winterseizoen al begonnen. Vorige week hadden we de hoop op een Indian Summer al volledig opgeborgen en onze kasten uitgemest. Het resultaat was dat ik voor de winter geen paar deftige schoenen meer heb, op 1 paar pumps na. Alle andere schoenen zijn kapot gelopen. Wat mij wel vaker overkomt, aangezien ik altijd een lievelingspaar heb dat ik nagenoeg het hele seizoen door draag. Met als gevolg dat dit op het einde van datzelfde seizoen ook meestal compleet stuk is.

En ja hoor, ik breng oude paren elke keer opnieuw naar de schoenmaker, maar sommige zaken zijn niet meer te repareren: als je niet alleen het rubberen stukje van de hak er compleet af loopt, maar de hak zelf ook nog eens minstens een centimeter schuin afslijt, dan zijn je schoenen niet alleen een gevaar (soms schuift je schoen letterlijk onder jou weg, waardoor jij – ei zo na of meteen volledig – tegen de grond gaat) maar ook niet meer te herstellen. Geloof me, ik heb het geprobeerd, elke lente opnieuw.

Nieuwe (winter)schoenen dus. Met een verlanglijstje. Graag een paar wintersneakers, een paar enkellaarsjes en een paar hoge laarzen. Praktisch als ik ben, begon ik uiteraard met de… enkellaarsjes. En die zijn hoog. Uiteraard. Schoon, dat ook. En ik kan er echt wel goed op lopen, toch voor even. Ja, ik deed het opnieuw: ik viel voor een paar schone, zwarte enkellaarsjes, die misschien toch niet echt handig zullen blijken te zijn. Story of my life!

IMG_8859_mini

Ooit, ergens deze winter, komen er heus ook nog een paar zeer makkelijke sneakers. Misschien ;-). Voorlopig ben ik uit de nood geholpen. Net op het moment dat de zon gaat schijnen en de sandalen deze zomer/herfst toch nog uit de kast mogen.

PS: Het zijn alweer Nero Giardini’s, er tekent zich toch wel een duidelijk patroon af. Deze blog is niet gesponsord, jammer genoeg, maar als Nero Giardini België dit leest, ik heb ook nog een paar hoge winterlaarzen nodig en ik heb al een mooi Cognac-paar op het oog ;-). In ruil voor een blog?? Ik wil gerust voor een Italiaanse vertaling zorgen ;-)!

Perfectie bestaat niet. Gelukkig maar?!

Het perfecte leven bestaat niet, de perfecte ik ook niet, maar toch steken we vaak ongelooflijk veel moeite in het “streven naar”. Dat maakt hoe langer hoe meer mensen doodmoe. Maar het leven is bijlange niet zo schitterend als we op de sociale media tonen. Geweldige feestjes, mooie outfits, gezonde en aantrekkelijke maaltijden tonen we met veel plezier en fierheid. De avonden na de feestjes dat je doodmoe in je pyjama in de zetel hangt of geweldig vroeg in je bed ligt omdat dat uitgaan wel héél lang in je kouwe kleren kruipt, zie je uiteraard niets verschijnen op instagram en consoorten.

wasmand_miniOok ik toon foto’s van onze nieuwe veranda als ze volledig opgeruimd en gekuist is en geweldig blinkt. Wanneer het rekje met onze was er staat, wanneer de boekentassen van de kinderen of volle wasmanden de doorgang volledig versperren, er schoenen verspreid liggen en de tafel bezaaid ligt met hun schoolgerief en hun boeken, dan toon ik dat niet. Dus kies ik voor een beperkte selectie uit ons dagelijks leven. Met aangepaste, glanzende filter uiteraard.

Tegelijkertijd zie ik rond mij hoe langer hoe meer mensen tegen hun grenzen aanbotsen. De combinatie van een (pril) gezin met professionele ambities, bouwperikelen en een druk sociaal leven wordt te zwaar. Ook te veel late twintigers of jonge dertigers willen of kunnen niet meer mee en haken af. Is het omdat we te veel willen? Ligt de druk van de (professionele) maatschappij te hoog? Of doen we het onszelf aan omdat we niet willen of kunnen kiezen?

15 jaar geleden was het bij ons pompen of verzuipen. Drukke professionele bezigheden, kleine kinderen, een huis bouwen: het was een beetje te veel van het goede. Er waren momenten dat we een babysit vroegen om eens een nachtje te kunnen doorslapen. Ons sociaal leven kende een serieuze dip en me-time was er de eerste 5 jaar na de dochters heel weinig bij. Mijn laatste boek (Kapitein Corelli’s Mandoline) las ik vlak voor de geboorte van de oudste. Pas 4,5 jaar en een tweede dochter later las ik met de “Da Vinci Code” opnieuw een boek uit. We beslisten samen dat ik 4/5 zou gaan werken om de combinatie werk-gezin draaglijker te maken. Er kwam een hometrainer: zo kon ik thuis mijn kilometertjes malen en hoefde ik geen babysit te boeken om 1 à 2 keer per maand een duur sportabonnement te verantwoorden.

Tot mijn grote frustratie slaagde ik er desondanks niet in om alles perfect rond te krijgen. Ik wou tegelijkertijd de perfecte mama zijn, de perfecte partner, de perfecte werknemer met een druk en uitgebreid sociaal leven en liefst ook nog fit en gezond, maar ik kreeg dat maar niet voor elkaar. Ik deed mijn best, probeerde voor alles en iedereen goed te doen, maar slaagde daar in mijn ogen te weinig in en vaak ten koste van mezelf. Het was uiteindelijk een storend (en onnodig) werktelefoontje op reis dat mijn emmer deed overlopen. Dat deed me beseffen dat er grenzen waren aan mijn combinatiedrang en mijn flexibiliteit. Het werd tijd om keuzes te maken. Voor mezelf en voor mijn gezin.

Daarna werd het stilaan beter. De dochters groeiden op, ons sociaal leven keerde weer, er kwam terug wat meer balans. Af en toe kregen we zelfs al eens een gevoel van “het lukt”. Tot een zieke dochter, deadlines of een onverwachte gebeurtenis weer roet in het eten gooiden. Gelukkig leer je met de jaren (beter) relativeren. Je leert dat “goed genoeg” ook mooi is. Je leert keuzes maken, grenzen stellen en de consequenties aanvaarden. Je leert dat je niet alles onder controle kan hebben of houden. Je leert om je aan te passen. Je leert vooral dat je niet alles tegelijkertijd kan combineren, maar dat dat best ok is. Meestal toch. Je weet dat na een drukkere periode ook weer een dipje zal volgen dat je wat ademruimte zal geven. Je leert dat je niet altijd en overal bij kan zijn en dat je daar gerust mee kan leven, zolang je maar het beste maakt van de momenten die je wel beleeft. Je leert dat je niet voor iedereen goed kan doen en je aanvaardt dat zolang jouw geliefden daar tevreden mee zijn. Je leert te leven in het moment.

Lukt dat? Soms wel, heel vaak niet. Maar we hebben nog een leven voor ons om eraan te werken. Want geef toe: hoe saai zou ons leven niet zijn als we niets meer hadden om naar te streven…

Herfstelijke nestdrang…

Nu de temperaturen een duikje genomen hebben, het weer overwegend grijs is en we regelmatig buien over ons heen krijgen, kunnen we er niet langer omheen: de herfst is in het land. Ik sta hier niet bepaald te juichen. Zeker de eerste regendagen durf ik me wel eens te wentelen in heimwee naar warmte en zon. Maar gelukkig past een mens zich aan en al snel blijken er toch ook weer wat voordelen bij het nieuwe seizoen te horen.

  • We mogen weer onze winterkleren uit de kast halen. Kijk, het enthousiasme in de lente wanneer de zomerspulletjes voor het eerst weer gedragen worden, wanneer je voor het eerst een jurkje of rokje kan dragen met blote benen, is altijd groter. Maar het blijft wel leuk om na het zomerseizoen weer eens andere kleren te kunnen kiezen. Om in je garderobe weer stukken te ontdekken waarvan je het bestaan bijna vergeten was. Om voor het eerst terug een sjaal te kunnen dragen. Om mezelf te kunnen inpakken in mijn rode wintermantel en te genieten van de warmte.
  • Weg met de sandalen, leve de laarsjes! Het is fijn om sierlijke, vrouwelijke, meestal hoge sandalen en pumps te dragen, maar dat gaat ook vaak gepaard met een slippertje hier of een valpartijtje daar. De combinatie van hoge schoenen, flexibele enkelgewrichten, een stevig tempo en een aangeboren onhandigheid durft in de zomer al eens tot gênante situaties leiden. En dus ben ik telkens ook weer blij als de laarzen uit de kast mogen. De laatste jaren geef ik de voorkeur aan stoere boots. Die toch ook hoog zijn. En waar we de afgelopen 2 weken toch ook al 2 keer mee gestruikeld zijn. Maar het is de stoere gedachte die telt!
  • Witloof met ham en kaas! Een hele zomer geniet ik van pasta, van slaatjes, van barbecue. Van uitgebreid tafelen met een glaasje wijn erbij zonder urenlang in de hete keuken te moeten staan. Van zodra het weer omslaat, krijg ik net zin in uitgebreid koken. En dan mag er gerust ook weer wat stevigere kost op het menu. Dan kan ik ’s morgens slechtgezind worden van het grijze regenweer, tot ik nadenk over wat we zullen koken en ik me ineens realiseer dat het seizoen van het witloof weer begonnen is. En dat smaakt nooit beter dan de allereerste keer na het lange zomerseizoen. Gisteravond dus. En vandaag, om er meteen goed in te vliegen 😉.
  • Het ijsjesseizoen is voorbij, maar het bakseizoen is begonnen. Cake, koekjes! Het kriebelt echt om de oven weer aan te steken en het huis te laten geuren naar vers gebak. Alleen nog eens een uurtje tijd vinden (of maken).
  • Van zodra het grijs wordt, de temperatuur een duik neemt en de regen met bakken uit de lucht valt, heb ik de neiging om te nestelen: kaarsjes aan, een tv-dekentje erbij en lekker languit in de zetel tijd maken voor het nieuwe tv-seizoen. Maar het valt dit jaar wel een beetje tegen: buiten Prison Break is er momenteel niet geweldig veel te zien. Dan toch maar Netflix? Laat ons zeggen dat we hier voor het eerst een opening maken om de vooruitgang in onze tv-wereld binnen te brengen. Onze dochters juichen al bij voorbaat, maar we zijn er nog niet 😉.
  • We mogen de kachel al eens aansteken. Elk jaar kijk ik uit naar de allereerste keer houtvuur. Dan ga ik ervoor staan tot mijn kaken rozig zijn van de warmte. Daarna treedt er jammer genoeg weer gewenning op.

img_7358September is elk jaar opnieuw druk. Na twee vakantiemaanden gaat het tempo de hoogte in. Er komt zoveel tegelijkertijd op ons af, er valt zoveel te doen. Het is wennen, het is aanpassen, het is een nieuw ritme zoeken. Maar na een paar weken verloopt er al eens een dag rimpelloos. Af en toe hebben we zelfs een gevoel van controle. Dat ook prompt weer voorbij gaat 😉. Maar op die schaarse momenten van rust kan het vele moois dat de herfst toch ook te bieden heeft, mij écht wel gelukkig maken.

Tot alles hier weer in het honderd loopt, het buiten stormt en ik al luidop begin af te tellen naar (lees: zagen om) de eerstvolgende zonnige, hete zomerdag…

Laat ons een filmpje doen!

Het was hier de laatste weekends altijd wel iets. Of onze oudste had plannen, of er stonden feestjes op het programma, of we hadden verplichtingen. Het was precies al lang geleden dat we nog eens een rustige zaterdagavond met zijn viertjes in de zetel doorbrachten, maar gisteren was er wel nog eens tijd en ruimte. En dus huurden we een film en deden we van “home cinema”.

Na wat getwijfel kozen we voor “The Zookeeper’s Wife” met o.a. Jessica Chastain en onze eigen Johan Heldenbergh. Volgens Kinepolis  een “waargebeurd en persoonlijk oorlogsverhaal waarin hoop centraal staat. De Poolse Antonina en haar man Jan Zabinski wisten tijdens de Tweede Wereldoorlog meer dan 300 Joden uit de handen van de Nazi’s te redden door ze een schuilplek te bieden in hun dierentuin. De film vertelt op onnavolgbare wijze het verhaal van het gezin, maar ook dat van de dieren in hun dierentuin, de tijdelijke Joodse bewoners en de stad Warschau in de allesverwoestende oorlog.

Of dat wel iets voor onze meisjes was, vroegen we ons nog af, maar zij waren duidelijk: “Als we ‘Saving Private Ryan’ aankunnen, mama, dan zal dit ook wel lukken.” Al was dat toch een beetje voorbarig. Beide films zijn inderdaad oorlogsfilms, maar daar waar ‘Saving Private Ryan’ vooral veel actie is, speelt deze film zich toch op een ander, veel meer beklemmend, niveau af. Het was voor onze beide meisjes een behoorlijk beklijvende kennismaking met het gegeven van de Jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog. Bovendien speelt de film – naar een waargebeurd verhaal – zich af in Warschau, waar het persoonlijk leed onnoemelijk hoog was tijdens de Nazi-bezetting. Niet alleen voor de Joodse inwoners, maar ook voor de Poolse bevolking.

Onze jongste vond het toch wat te eng en gaf er halverwege de film de brui aan. De oudste keek ‘m samen met ons wel uit en was – net als wij – toch heel erg ontroerd en onder de indruk. Van de keuzes die “gewone” mensen maakten en de risico’s die erbij hoorden. Gewone mensen die toch besluiten te helpen, op gevaar van eigen leven en dat van hun gezin. Maar ook de keerzijde van de medaille raakte haar: de wreedheden die “gewone” mensen begaan, in naam van een regime. Ben je dan fundamenteel slecht als je zo’n dingen doet? Of bepalen de omstandigheden jouw keuzes? Kan iedereen dan “slecht” worden in bepaalde omstandigheden? Na een nacht overpeinzingen concludeerde ze dat het meestal geen zwartwit-verhaal is, maar ééntje van vele tinten grijs.

We hadden ook voor een komedie kunnen kiezen, of voor een ontspannende familiefilm, maar ondanks het zware onderwerp hadden we met ons vieren toch een gezellige avond. Allemaal samen dicht bij elkaar in onze lange zetel, samen genietend van een rustige zaterdagavond. We zouden dat meer moeten doen, zeggen we dan telkens weer. Maar als we ons volgende avondje samen willen plannen, blijkt dat de volgende 3 weekends alweer volgepland zitten (en het zijn niet de ouders die een drukke sociale agenda hebben). Ach ja, dat was weer wat ze met dat loslaten bedoelden, zeker 😉…

Maar als je eens een gezellige zaterdagavond wil en het mag wat meer om het lijf hebben, huur dan zeker eens “The Zookeeper’s Wife”. Een aanrader!