Vijf op vrijdag: me-time!

Af en toe moet de riem er echt wel af. Na een zware werkdag, na een hele dag huishouden doen, opruimen of een dag handenarbeid, moet/mag je even aan jezelf denken, en wat tijd in jezelf investeren. Een nieuwe vijf op vrijdag, over de leukste me-time.

lezen

(www.someecards.com)

Lezen. Al sinds ik leerde lezen, is dit mijn favoriete ontsnappingsweg uit het dagelijkse leven. Een dikke 35 (?) leesjaren later is dat nog altijd het eerste dat in mijn hoofd opkomt als ik aan ontspannen denk. Even wegduiken in een goed boek en pas uren later “ontwaken” of “terug bij je positieven komen”. Dat is wat een mooi, spannend, grappig, pakkend,… boek nog altijd met me doet. Sommige boeken raken je zo ontzettend hard dat je er nog dagen mee in je hoofd zit. En alhoewel het fijn is en blijft om een boek in één ruk uit te lezen, is er ook wel iets voor te zeggen om deze hobby mooi te doseren. Elke morgen en elke avond een halfuurtje lezen op de trein en je hebt meteen alle beslommeringen van de dag uit je hoofd gewist.

Bakken. Het blijft een beetje magie: een paar ingrediënten mengen, in een blik gieten, in de oven schuiven en 45 minuten later haal je een heerlijke, goudgele cake uit de oven. Of je schuift er hoopjes deeg in en krijgt verrukkelijke cookies terug. Het was fantastisch om als kind te mogen toekijken hoe mijn ouders “toverden”, maar het werd nog fijner toen ik zelf mocht helpen of later zelf aan de slag ging. Het is het totaalpakket: je concentreren op een recept, het precieze afwegen van de ingrediënten, af en toe uiteraard ook eens proeven of de smaak wel goed zit en soms ook gewoon het fysieke afreageren als je sandwiches of pizza bakt en deeg moet kneden. Het is pure ontspanning en het is er alleen maar beter op geworden sinds ik dat met de dochters kan delen. Komt er nog bij dat je die baksels ook nog eens moet opeten natuurlijk. Zalig.

Sporten. We moeten eerlijk zijn: mijn sportenthousiasme is niet altijd even groot. Er zijn momenten dat ik er echt geen zin in heb. Dan ben ik te moe, of heb ik spierpijn, of voel ik me niet echt super en dan zijn alle excuses goed om de fiets niet voor de tv te rijden en een uurtje zonder nadenken te trappen. Maar eigenlijk is het echt zonde als ik de gemakzucht de overhand laat nemen. Want telkens als ik gesport heb, voel ik me gewoon beter. Het is zalig om even het verstand op nul te zetten en gewoon de sportieve inspanning te leveren. Ik vind het nog altijd fijn om de ingebeelde finish te halen. En het tintelen van mijn spieren na mijn topprestatie is en blijft een zalig gevoel.

Dansen. Ook dat doe ik eigenlijk veel te weinig, maar wat geniet ik zo ontzettend van de paar keer per jaar dat het er wel nog eens van komt. Dan denk je voor het feestje: “we gaan het vanavond niet te laat maken, want het was al een drukke week en eigenlijk wil ik gewoon eens op tijd in bed en lekker lang uitslapen”, maar dan draait de dj dat éne geweldige nummer dat je echt niet kan laten passeren en voor je het weet, is de avond voorbijgevlogen en heb je de hele avond op de dansvloer plezier gemaakt. En terwijl je – uiteraard veel later dan gepland – je bed opzoekt, verzucht je “dat we dat echt wel vaker zouden moeten doen”.

Vroeg opstaan. Ik slaap best wel graag en wij zijn ook allemaal langslapers, maar toch kan ik er geweldig hard van genieten om in het weekend als enige vroeg op te staan. Dan heb ik het huis even voor mij alleen en probeer ik zo rustig mogelijk koffie te zetten om op mijn gemak te ontbijten, met een krant erbij. Dan is het zo ontzettend stil in huis en dan geniet ik van de tijd in mijn eentje, terwijl mijn geliefden nog liggen te slapen. Weten dat zij er deugd van hebben dat ze eens kunnen uitslapen en bekomen terwijl ik al op het gemakje hier en daar wat kan rommelen, vind ik een zaligheid. Je kan het ook anders zeggen: aangezien iedereen nog ligt te slapen en ik hen niet wil wakker maken, word ik “gedwongen” om te niksen, om te vertragen en dat is af en toe ook eens broodnodig 😉.

Ik ga niet beweren dat ik goed ben in “me-time”. Net als de meeste mama’s/vrouwen zou ik het eerder een werkpunt willen noemen, maar geef me een goed boek, haal ingrediënten voor een lekkere cake in huis, rol mijn fiets voor de tv, zet die éne geweldige dansplaat op of sjot me op tijd uit bed en op magische wijze raak ik toch in ontspanningsmodus. Meestal toch 😉.

Vijf op vrijdag: recuperatie

Mei was een ongelooflijk drukke maand, op professioneel vlak. 4 van de 5 weken werkte ik voltijds. Het lukte, maar nu het achter de rug is, ben ik moe. En heb ik tijd nodig om te recupereren. Gelukkig kregen we als uitsmijter twee lange weekends, waarin naast de normale huishoudelijke besognes toch ook altijd tijd is voor rust en recuperatie. Maar laat ons in het kader van Vijf op Vrijdag/zaterdag eens onze 5 meest geliefde rustactiviteiten opsommen.

  1. Slapen. By far mijn meest geliefde rust-activiteit. Als je kan slapen tenminste. Veel te vaak maak ik deel uit van #teamnosleep. Maar als het dan wel lukt om minstens 5 uur na elkaar in een comateuze slaaptoestand te raken, dan kan ik daar dubbel en dik van genieten. Het grappige is dan wel dat je je de dag na zo’n geweldige nacht vaak net nog meer moe voelt. Dan loop je een dag met watten in je hoofd. Dat het de afgelopen dagen en weken te warm was om te slapen? Daar heb ik geen last van. Ik geniet er net van om met het raam open te slapen, een briesje te voelen en een beetje gerommel te horen op de achtergrond. Ik slaap net dieper als het een beetje warmer is. En voor die paar nachten dat het in België echt ondraaglijk is om te slapen? Een koud washandje in je nek geeft onmiddellijk verkoeling…
  2. Koken en bakken. Ja, ik word rustig van koken en bakken. Een (paar) uur lang enkel bezig zijn met het snijden van groentjes, het afwegen van ingrediënten, het volgen van een recept, het opruimen van de keuken,… Ik word er rustig van. Voor iemand met een flipperkast als brein is het concentreren op één ding niet altijd even gemakkelijk, maar bij koken lukt me dat wel. Meestal toch. Op die keren na dat ik afgeleid ben en in mijn vingers snijd. Of per ongeluk tegen de grill aanstoot. Of me verbrand aan de stoom die ontsnapt als ik het deksel van de pot haal.
  3. Lezen. Ik heb er de laatste tijd te weinig tijd voor. Te weinig zin in ook. Misschien heb ik ook te veel slechte boeken meegebracht uit de bib. Veel te vaak haalde ik het einde niet. Kon het verhaal me niet boeien en ging ik halverwege even spieken hoe het boek zou eindigen en gaf ik het op. Maar als je je met een boek kan installeren in een ligzetel in de zon en heel even niks anders moet doen dan in een imaginaire wereld duiken, dan is het zalig genieten. Dan is het heel even écht vakantie.
  4. Met de dochters Gossip Girl kijken. We zijn al maanden bezig om de reeks met ons drietjes te bekijken. Maar er komen soms andere tv-programma’s doorheen gefietst en het is soms zoeken naar momenten met ons drieën samen. Ook de dochters hebben ’s avonds al eens hun bezigheden en hun hobby’s. Mama spreekt soms af met vriendinnen en papa is al dat vrouwengezever soms gewoon beu en eist onze enige tv ook eens voor zichzelf op. Maar de laatste weken zijn we er opnieuw in gevlogen. Halverwege seizoen 5 zitten we nu, misschien dat we het einde van de reeks nog halen vooraleer de nieuwe film uitkomt ;-).
  5. Bloggen. Tijdens drukke weken kom ik wel eens uitgeteld thuis. Dan ben ik leeg en kan ik niet meer denken. Dan geef ik de voorkeur aan een avondje hersenloos tv-entertainment en durf ik mijn avondje bloggen wel eens voor me uit schuiven of laten schieten. Wat jammer is, want een tekst schrijven, op zoek gaan naar ideeën, mijn gedachten ordenen, vorm geven en in woorden gieten, brengt me nog altijd tot rust. Als de tekst af en gepubliceerd is, heb je je ei gelegd en hoef je er niet meer op zitten kauwen. Dan is je hoofd leeg. Tot een nieuw idee komt opborrelen natuurlijk.
relax

(www.loesje.nl)

Het zal je allicht opgevallen zijn dat sporten er niet tussen staat. Ik hou van sporten, ik probeer regelmatig te fietsen en ik heb daar lichamelijk ook echt deugd van, maar ik word niet “rustig” van een uurtje op de hometrainer. Integendeel. Vaak probeer ik tegelijkertijd wat te lezen, of een aflevering van een serie te bekijken, of wat door mijn social media te scrollen (en meestal alles samen). Ik mat mijn lijf af, maar krijg mijn hoofd jammer genoeg niet leeg. Misschien zou het helpen om op de weg te gaan fietsen, zodat ik me op het verkeer moet concentreren en geen 3 dingen tegelijkertijd kan doen…

Wat doen jullie om écht te ontspannen? Wat helpt om je hoofd leeg te maken? Tips zijn altijd welkom!

Op naar een gezonder leven? – deel 2

Halverwege februari nam ik me voor om wat gezonder te gaan leven. Om de goede voornemens voor het nieuwe jaar in de praktijk te brengen. Concreet had ik me toen voorgenomen om meer fruit te eten en terug wat meer te sporten. We zijn nu een kleine maand verder. We hebben de drie weken achter de rug die je blijkbaar nodig hebt om van een goed voornemen een gewoonte te maken. We kunnen dus al een eerste keer evalueren.

Meer fruit eten. Het lukt, vooral dankzij de tip om ’s morgens bij het ontbijt je fruit van de dag te nuttigen. Dat zorgt ervoor dat je meteen al je hele portie binnen hebt, je hoeft dus voor de rest van de dag niet met fruit te sleuren, wat ik eigenlijk nooit deed. Je bananen worden niet geplet in je boekentas, je appels worden niet bruin of beurs en blijven dus smakelijk om te eten. Het maakt de timing ’s morgens wel wat krapper, maar ik heb het ervoor over. Als ik een bullet journal had bijgehouden, had ik elke dag mijn fruitvakje mogen kleuren. Meer fruit eten, check!

Meer sporten. Ook dat is de afgelopen 3 weken weer een gewoonte geworden. Maar niet van harte. En ik ken mezelf, ik heb eerder al goede starten gemaakt, om dan een paar weken later weer af te haken. We zijn er dus nog niet, maar het begin is er. Wat me wel is bijgebleven: ik sport véél liever ’s morgens of in de voormiddag dan ’s avonds. Het fietsen gaat bij het begin van de dag een pak beter dan ’s avonds. Daar waar het uurtje ’s morgens vlotjes voorbijvliegt is het ’s avonds eerder de minuten aftellen. Het tempo ligt ’s morgens ook gewoon een stukje hoger. Telkens opnieuw stel ik me bepaalde doelen (40 km fietsen, 60 minuten trappen), maar ’s morgens slaag ik er makkelijk in om die 40 km te halen binnen de 60 minuten. Bovendien durf ik er dan nog wel eens een schepje bovenop doen: naar 700 kcal of naar 50 km,… ’s Avonds ben ik gewoon blij als ik mijn 40 km haal, ook al moet ik er dan 65 minuten voor trappen.

SomeeGym

(www.someecards.com)

De oplossing is dus simpel: ik moet ervoor zorgen dat ik ’s morgens kan fietsen. Alleen zie ik het niet zitten om daarvoor een uur vroeger op te staan. Er zijn nu eenmaal grenzen aan wat je bereid bent op te offeren voor een gezonder leven – slaap is daar in mijn geval niet bij. Dus probeer ik mijn sessies op mijn vrije dagen zo vroeg mogelijk te plannen en probeer ik nog één avondsessie te verteren. Ook hier heb ik mentaal alle sportvakjes in mijn ingebeelde bullet journal kunnen kleuren de voorbije weken.

Tenslotte heb ik gemerkt dat je automatisch minder snoept als je je ’s morgens vol steekt met fruit. En ’s avonds fietsen helpt dan weer wel tegen de chips-cravings die me wel eens willen overvallen in de zetel voor “De Mol” of “Temptation Island”. Alleen maak ik mezelf dan wijs dat de weegschaal nu net iets meer aangeeft doordat spieren nu éénmaal meer wegen dan vet. Toch? Anders is er ergens in dat gezonder leven toch nog een systeemfoutje geslopen…

Op naar een gezonder leven ?

Bij mijn goede voornemens zit elk jaar wel het algemene “gezonder leven”. Meestal begin ik het nieuwe jaar met een overdreven fietsroutine, eet ik een paar dagen wat meer fruit dan normaal en weiger ik op het eerste Nieuwjaarsfeestje in januari dat éne glaasje bubbels. Twee weken later zijn de gezondere levenswijzen dan stilletjes in rook opgegaan. De fietsroutine lukt niet meer – geen energie – het fruit ligt stilaan te vergaan in de koelkast en op het tweede feestje in januari kon dat éne glaasje bubbels al geen kwaad meer. Het tweede ook niet trouwens.

Ook dit jaar was er bij het begin van het jaar weer het “gezondere leven”. De Cola Light-verslaving was al afgehandeld, nu was het tijd om het gezonder eten en het fietsen weer in de praktijk te brengen. Het liep echter moeizaam. Een veel te drukke januari (alweer) en dus was er geen tijd, geen evenwicht, geen ritme en geen goesting. Maar met de start van een nieuwe maand sloot ik me aan bij “Tournée Minérale”, bestelde ik “Nooit meer diëten” en haalde ik de hometrainer vanonder zijn dikke laag stof.

Lukt het? Bah, laat ons zeggen dat ik deze week “Nooit meer diëten” gelezen heb en dat ik nu weet dat “goede voornemens” 3 weken praktijk nodig hebben vooraleer de verandering ingesleten is en een gewoonte wordt. En dat we woensdag ongelooflijk veel fruit in huis gehaald hebben en dat ik sinds woensdag mijn fruitgehalte van deze maand vervijfvoudigd of zelfs meer heb. Wat niet moeilijk was aangezien ik in de 15 dagen tevoren géén fruit gegeten had en sinds woensdag toch wel een stuk of 10 kiwi’s, bananen, blauwe bessen en pompelmoezen. Maar na 3 dagen kan je moeilijk van een gewoonte spreken natuurlijk. Wat wel helpt, is de tip dat je met “alle kleuren van de regenboog” aan de slag moet. Kleurgevarieerd fruit en groenten eten, het is eens iets anders.

Het fietsen zijn we stilaan weer aan het opbouwen. Ik zou graag toch weer een drietal keer per week een uurtje fietsen, maar daar zitten we nog niet.  En Tournée Minérale ging ontzettend goed tijdens de eerste 10 dagen van de maand, maar tijdens het tweede weekend was een date met de echtgenoot én de verjaardag van een vriendin er te veel aan. Eén mojito en één glaasje bubbels, en grandioos door de mand bij Tournée Minérale. Maar ik heb wel van mijn drankjes genoten ;-).

Als het ook écht drie weken duurt vooraleer een goed voornemen erin gesleten zit, dan hebben we nog een lange weg te gaan. Maar het begin is er. Als nu het zonnetje nog een paar weken van de partij wil blijven, dan wordt het misschien écht wel een nieuwe levenswijze. De ontluikende lente, de eerste zon, het verlangen naar jurkjes, blote benen en een gebruind velletje doet mij automatisch gezonder eten en meer bewegen. Met de eerste zonnestraaltjes, de krokusjes en narcissen die opduiken, wil ik niet alleen bloemetjes in huis halen, maar heb ik ineens trek in (fruit)slaatjes, fietsen en wandelen.

Zien of de verandering dit keer standhoudt. Want we moeten eerlijk zijn, van zodra het (stort)regent, ganser dagen grijs is en de zon zich een paar dagen verborgen houdt, zakt ons energiepeil, verkiezen we een avond tv-sofa-hangen boven een intens fietstochtje van een uur en wordt er al eens sneller de voorkeur gegeven aan frietjes uit de frituur dan aan een heerlijk kleurgevarieerd slaatje. De wil mag er dan wel zijn, het vlees durft al eens zwak zijn…

3 weken en we hebben een gewoonte. Nog 18 dagen te gaan!

health

(www.someecards.com)

As we speak #mei

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Genieten. Van het zonnetje dat even geweldig haar best deed. En dat net in het lange weekend. Gek hoeveel schoner het leven is als de zon schijnt. Hoe meer energie een mens heeft als dat hele lijf niet bezig is met de interne chauffage op 24 graden te houden ;-). Hoeveel deugd het doet na een lange winter om weer t-shirts, jurkjes en rokjes boven te halen en de eerste zon op je lijf te voelen. Om met een boekje in de ligzetel in de tuin te gaan zitten. Om een zonnebril op je neus te hebben. Om de hometrainer buiten te rijden en daar je uurtje training af te werken. In de schaduw van de notenboom, maar toch je sporttopje erin gebrand zien staan. Een heel weekend door wassen en plassen, toch al fluitend, alleen maar omdat het zonnetje schijnt.

veranda

(Foto Aldera)

Genieten van onze veranda. Na amper een weekje zalig weer de nieuwe tuinkamer niet meer kunnen missen. Ontbijten, lunchen en dineren in de eetkamer (omdat die toevallig in de tuinkamer staat). Absoluut niet meer begrijpen waarom je zolang getwijfeld hebt of je dat ding wel zou zetten. Telkens opnieuw tegen de echtgenoot verzuchten dat het toch een zalige kamer is. Ook met de ramen wagenwijd open. ’s Avonds het huis laten afkoelen door de ramen nog een tijdje te laten openstaan en toch een pak minder last hebben van muggen en vliegen omdat het vliegenraam alles tegenhoudt. Nu al veruit onze favoriete plek in huis en dan zijn onze leeszeteltjes nog niet gearriveerd. We hebben er 2 besteld, wedden dat het vechten wordt voor een plekje? En dat wij opgelucht zullen zijn als de kinderen eindelijk in bed liggen en wij het leeshoekje eens voor onszelf zullen kunnen opeisen?

Eten. Hoogtepunt deze maand was vast en zeker de brunch voor Moederdag bij Bar Muza in Lier. Al was het hele Hemelvaartweekend culinair dik in orde, met een paar barbecues en een delicieus etentje met de echtgenoot. Het was te merken aan de weegschaal ook. En omdat de bikinistress met het mooie weer toch ook begon toe te slaan, zijn we wat gezonder beginnen eten, hebben we de porties een beetje verkleind en zijn we terug aan het sporten. Gelukkig is het slaatjes-weer, wat ik heerlijk vind als de zon schijnt. Al zeggen we nooit neen tegen een lekkere pasta. Of een zalig ijsje. Of zelfgemaakte koekjes. Laat het duidelijk zijn, na een paar moeilijkere maanden is de eetlust helemaal terug.

Sporten. Tja, en als de eetlust terug is en het eindelijk jurkjes- en rokjesweer is, dan moet je sporten. Ik heb mijn fietstrainingen weer opgedreven (naar minstens 4 per week) en heb een stappenteller geïnstalleerd. Het is nog nieuw en die medailles motiveren me eigenlijk wel. En dus doe ik tijdens de middagpauze al eens een wandelingetje en ga ik al eens met de echtgenoot de hond mee uitlaten. Om daarna als een kind zo blij te zijn als mijn telefoon mij een medaille geeft omdat ik mijn “stappen” of “actieve minuten” van de dag gehaald heb. Of, de allerbeste, de medaille voor de “meest actieve dag ooit”. Ik heb me laten vangen door de gezondheidsmaffia, ik weet het, maar mijn lijf kan er maar goed bij varen. En tegen september is het nieuwe eraf en zoek ik een nieuwe hobby. (Dan hoef ik ook even niet meer in mijn bikini’s te passen.)

Culturele uitstapjes. Deze maand woonden we nog eens een theatervoorstelling bij. De echtgenoot-leraar doet dat wel vaker, maar voor mij komt het er niet meer zo vaak van. En ergens had ik het wel gemist. We woonden “Het gelukzalige” bij, van Olympique Dramatique. Met o.a. Tom Dewispelaere, Geert Van Rampelberg en Ben Segers. Niet van de minsten, maar toch viel het stuk mij een beetje tegen. Het was vervreemdend en was voorbij voor we er erg in hadden. Letterlijk. Toen de acteurs hun buiging kwamen maken, dacht ik eerst dat het pauze was. En heb ik toch wel een paar keer aan de echtgenoot moeten vragen: “Is het gedaan? Echt?” Maar na een paar buigingen verlieten de auteurs de scène en begon het publiek de zaal te verlaten. We waren dan ook héél snel terug bij de babysit. De echtgenoot vond het ook sneu: hij had de afgelopen jaren een paar héél goede stukken van dit gezelschap mogen bijwonen, maar dit was duidelijk het minste.

Lezen. We kunnen heel kort zijn: niets dat de moeite van het vermelden waard is. Ik denk dat ik al in een soort van spaarstand aan het gaan ben. Een kort winterslaapje voor de meest intense leesperiode van het jaar. De vakantie is op komst en dan nemen we véél boeken mee. Momenteel beleef ik de voorpret: ik leg leeslijstjes aan en er staan al een paar boeken klaar die ik “opspaar” voor de zomerperiode. En dus herlezen we onze romannetjes of duiken we in Libelle, de krant of (Weekend) Knack.

Kijken. Het zomerseizoen is duidelijk begonnen: de grote, geweldige reeksen zitten erop. Maar ook het lichtere entertainment kunnen wij aan het einde van een zware werkdag of werkweek wel eens appreciëren. Met de dochters zijn we hier fan van “Jani gaat” of “Duivelse vrouwen”. De aflevering dat Jani “mama” werd, is hier in huis fel gesmaakt. De dochters gierden het uit bij de dolle belevenissen van mama Jani. Alleen al daarom is het programma de moeite waard. (Al kijk ik misschien evenveel naar de dochters, maar kom.) En met “Duivelse vrouwen” komen wij stilaan in de EK-sfeer. Bijna, nog 3 weken, en dan kunnen we onze België-gadgets weer boven halen. Ik kijk er nu al naar uit. En naar de spannende matchen zelf ook, natuurlijk!

Ruiken. Niet alleen kreeg ik van de echtgenoot een mooie ruiker bloemen voor Moederdag, maar ook mijn ouders brachten een ruikertje seringen-uit-de-eigen-tuin mee. Meer dan een week lang rook ik elke morgen opnieuw die intense zoete geur bij het binnenstappen in de veranda. En telkens opnieuw bracht dat herinneringen aan de boom die in mijn ouderlijk huis net voor de keuken stond. Vroeger waren het paarse seringen, nu witte. De kleur was het niet helemaal, maar die geur… Elke ochtend opnieuw even terug naar mijn kindertijd. Een heel fijne manier om de dag te beginnen.

Supporteren. Niets schattiger dan het oudste metekind die voor een andere ploeg supportert dan zijn papa en “weigert” mee te vieren als de ploeg van de papa kampioen speelt. Op de vraag of hij voor de Rode Duivels supportert een volmondig “ja” krijgen. “En ook voor zijn dorpje.” En de Buffalo’s dus. En als meter stiekem blij zijn dat er al zoveel karakter inzit.

Zingen. Met het kleinste metekindje. In het Wammeks dialect je jeugdliedjes opnieuw bovenhalen en volledig gecharmeerd worden als hij zo goed als klankcorrect meezingt. Of hem vol enthousiasme zijn K3-repertoire horen bovenhalen. Compleet verkocht zijn als hij “Meter Nele” zegt, met de Franse “r”.

Lachen. Met de dochters en de echtgenoot. Samen tv kijken en de slappe lach krijgen. Elkaar belevenissen vertellen en dezelfde (flauwe) humor delen. Ja, het is een familietrekje en wij vinden het soms wel heel grappig samen.

Je eigen “As we speak” nalezen en heel goed beseffen dat je gezegend bent. Dat het wel een drukke maand was, professioneel gezien dan, zowel voor mezelf als voor de echtgenoot, maar er desondanks in geslaagd zijn om te genieten van de momenten die er waren. Voldoening halen uit de kleine dingen des levens, het is me vaak niet gegeven. Maar deze mooie maand lukte het meestal wel en dat gaf ongelooflijk veel energie. Op naar de volgende!

Discipline, dedication en… sport

sport_miniDeze week kreeg ik de vraag wat ik juist gedaan had om mijn studiekilo’s kwijt te spelen. En of ik soms tips had.

Toen ik 23 jaar geleden aan mijn studies begon, had dat gevolgen. Onder moeders vleugels uit, zelf voor je eten zorgen. Ik was niet meteen de meest gezonde kok. Voor het eerst zelf boodschappen mogen doen: chips en chocolade à volonté… Na 3 jaar studies waren er 12 kilo’s bij. En die zaten schoon verspreid rond mijn 1m59. Ik was een bolletje. Gelukkig waren er in die tijd nog geen digitale camera’s, we gaan de bewijzen dus NIET inscannen 😉

Ik was ook een beetje een emo-eter. Als het naar mijn aanvoelen niet liep zoals het hoorde, durfde ik mij wel eens laten gaan met chocolade en chips… Maar het lief zorgde voor een ommekeer, gecombineerd met de regelmaat van een job en het samenwonen. En ik begon te sporten.

Het werd een zoektocht naar mijn ideale sport. In mijn tienerjaren had ik nog volleybal gespeeld, maar dat was niet te combineren met het kotleven in Leuven. In mijn nieuwe hometown heb ik een tijdje fitness gevolgd. Ik heb wel eens gestept. Dat was niks voor mij; mijn coördinatie loopt spaak als ik met meer dan 2 lichaamsdelen tegelijk een choreografie moet onthouden. Bijzonder pijnlijk om iedereen op het einde van de les schoon gelijk het hele liedje te zien “uitsteppen” als jij al halverwege in de knoop raakt met handen en voeten en bij driekwart compleet moet afhaken.

Ik heb ook wel eens gespind. Zalige sport, maar je moet het regelmatig doen (minstens 2 keer per week) en eigenlijk wil je de eerste lessen (als je niet kan volgen en knalrood halverwege opgeeft bij de beklimming of de sprintjes tussendoor) gewoon overslaan. Tegen de tijd dat ik aan het spinnen begon, hadden we al kinderen. Een fitnessabonnement is ongelooflijk duur als je niet minstens 2 keer per week kan sporten. En dat lukte niet met de kinderen erbij. En dus liet ik het fitnessabonnement voor wat het was.

De echtgenoot en ik hebben ook wel eens Start to Run geprobeerd. Samen. Eigenlijk was het best leuk. Op het kleine detail na dat we tegen les 5 allebei in de lappenmand lagen. Mijn enkel en de rug van de echtgenoot speelden op. Verplichte rust en mijn loopavontuur zat er meteen op. De echtgenoot daarentegen heeft doorgezet.

Maar de fietsmicrobe had me te pakken na het spinnen. En dus kochten we een hometrainer. Een goedkope uit de Macro. Na een paar maanden intensief trainen had ik de weerstand stuk gereden. Een volgende hometrainer werd besteld bij Collishop en daar was ik wel jarenlang zoet mee. Er waren wat kleine beginnersfoutjes: ik bouwde tegelijkertijd tijd en weerstand op en daar bleek de knie het niet mee eens te zijn. En dus houden we het op tijd. Ik bouw telkens op tot ik een uur kan fietsen en dat probeer ik minstens 4 keer per week te doen.

Lukt het? Ik denk dat ik dit ritme intussen toch al een vijftal jaar volhoud. Er zijn weken dat ik letterlijk dagelijks een uurtje fiets. Andere weken doe ik “maar” 3 keer mijn “Tour du Living”. Heel vaak kruip ik ’s avonds om 9 uur, als de kinderen in bed liggen, nog op mijn fiets voor mijn uurtje training. Het doet me deugd; het is intussen allicht ook een beetje een verslaving geworden. Ik lees ondertussen een boek, kijk wat tv of check de tablet. Het is hét middel bij uitstek (op eentje na 😉 om alle spanning van me af te fietsen.

Het zal voor de rest van mijn leven zijn. In onze familie hebben wij de neiging om nogal snel bij te komen. Ik heb het sporten dan ook van geen vreemden. Mijn vader heeft tot vooraan in de zestig gezaalvoetbald. Intussen, op zijn 68e, loopt hij nog minstens 3 keer per week…

Bovendien heb ik gemerkt dat sinds ik de kaap van de 40 gerond heb, ik wel wat moeite moet doen om “op gewicht” te blijven. Het gaat allemaal niet meer zo vlotjes als 10 jaar geleden. En ik snoep helaas veel te graag. Dus: discipline, dedication en fietsen maar 😉