(Traag) de vooruitgang in…

We hebben vakantie, dus we hebben tijd. Zo gingen we de voorbije weken al eens op ontdekking, zowel online als in de echte wereld. Het leverde ons twee pareltjes op, die u allicht al héél lang kent, maar die voor ons nog nieuw (en dus spannend, leuk,…) zijn.

20171218_153625[1]Albert Heijn. Nog maar eens een supermarkt. We zijn in onze omgeving al goed bedeeld met nagenoeg alle andere opties vertegenwoordigd. En toch. Laatst was ik met de jongste op stap en waren we toevallig eens in de buurt van een Albert Heijn. En dus maakten we een klein ommetje en gingen op ontdekking. En dan blijkt dat ze daar toch wel héél wat (Italiaanse) merken en producten hebben die je in een andere winkel niet kan krijgen. Om nog maar te zwijgen van de Tony’s Chocolonely (karamel-zeezout, overheerlijk!) of de Granooolala (Cacao & almonds) zonder geraffineerde suiker. De buit was aanzienlijk en we reden intussen al een tweede keer terug om extra porties van onze favoriete producten. Wordt dit iets voor elke week? Jammer genoeg niet, elke keer 20 minuten rijden voor een paar boodschappen zou er misschien toch een beetje over zijn. Maar zo één keer per maand, om een nieuwe maandvoorraad chocolade, pasta, tomatenpassata of granola in te slaan, dat moet wel haalbaar zijn…

Netflix. Onze dochters waren al langer vragende partij en dus had de Sint – bij gebrek aan andere ideeën 😉 – besloten dat de Kerstvakantie misschien wel het ideale moment was om dit eindelijk eens te gaan uittesten. Mede beïnvloed door het feit dat er de afgelopen maanden écht wel te vaak geen bal op de tv was. Sinds een paar dagen zijn we hier aan het netflixen. En ook al hebben we (blijkbaar) geen “smart tv” en moeten we daardoor toch wel wat kunstgrepen uitvoeren om Netflix te kunnen zien, toch is de eerste evaluatie positief. Een wereld van films en nieuwe series is opengegaan en dat voor relatief weinig geld. Zeker als je vergelijkt met hetgeen we de laatste maanden bij Telenet betaalden voor één occasionele film. En dus keken we de laatste dagen al een aflevering (of 2) van “House of Cards” en begonnen we aan “The Crown”. Voorlopig is het wel nog een beetje overrompelend en is het soms “l’embarras du choix”: te veel mogelijkheden, door het bos de bomen niet zien. En was het voor de jongste ook een beetje teleurstellend dat “haar” serie (Bones) niet op Netflix staat, waardoor ze de allereerste jaargangen toch niet zal kunnen inhalen. Tot opluchting van de oudste dan weer, die al opzag tegen al die lijken van ’s morgens vroeg 😉.

Het is hier de laatste dagen – sinds we met zijn allen thuis zijn – een versnelling lager. We hebben tijd om te niksen en om op ontdekking te gaan. Dat is Kerstvakantie, dat is fijn, dat doet deugd. En dus genieten wij hier – tussen twee feestpieken in – van onze nieuwigheden. Het leven zoals het is, ten huize Tifosa.

Advertenties

Kerstmis is…

Met volle teugen geniet ik elk jaar weer van de kerstdagen. Eerst nog even mijn verjaardag vieren en daarna van het ene familiefeest naar het andere. Het zijn drukke, maar gezellige dagen. Op kerstavond maken we telkens weer tijd voor elkaar, voor ons gezinnetje. Even samen in ons coconnetje kruipen, even genieten van elkaar. Het is dat soort momenten dat ik ergens diep in mijn hart opsla. Als herinneringen om te koesteren.

Kerstmis is…

  • Lekker gezellig samen eten. Uitgebreid eten, met hapjes, voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. Het hoeft niet exquis of verrassend te zijn. Meestal bepalen de dochters wat er gekookt wordt en vaak is dat gewoon een herhaling van de voorgaande jaren want “dat is kersteten voor ons, mama”. Lang tafelen, lachen en genieten, dat is Kerstmis.
  • Music for life op de achtergrond. Net zoals Oudjaar voor altijd verbonden is met “de Tijdloze”, is kerstavond de slotdag van Music for Life. Een hele dag staat de televisie op de achtergrond te spelen. Af en toe onderbreken we het koken of het eten even voor een optreden of een pakkende getuigenis, maar meestal is het onze Kerst-sfeermuziek op de achtergrond. Voor het slot maken we wel altijd tijd. Dan komen we met zijn allen even in de zetel zitten en pinkt de mama ook stiekem een traantje weg als ze de ontroering van de (doodvermoeide) presentatoren ziet van zodra het bedrag bekend is gemaakt. Het past zo bij kerstavond: die inzet, de warmte… En ja hoor, ik weet best dat we misschien ook tijdens het jaar wat meer een inspanning zouden mogen doen en dat we onze vrijgevigheid beter niet beperken tot die éne (warmste) week voor Kerstmis. Maar op het einde van alweer een jaar geeft het me telkens opnieuw hoop en warmte. Op een betere toekomst. Op verandering.
  • Pakjes onder de kerstboom. Veel pakjes onder de kerstboom. Grote en kleine. Echte en fop-pakjes. Met opgroeiende dochters wordt het jaar na jaar moeilijker om hen te verrassen. Om iets te vinden waar ze echt blij mee zullen zijn. Het helpt ook niet als je toch wel wat uitstelgedrag vertoont in je zoektocht naar het ideale cadeautje. (En je je dus de zaterdag voor Kerst alsnog in het gewoel dient te storten om toch maar iets onder de boom te kunnen leggen 😉!) Maar kijk, de last minute-ingevingen waren goede. De dochters waren verrast én tevreden. En daar doe je het als mama toch voor.
  • Tijd voor elkaar. Kerstavond vieren we samen. De gsm’s blijven (zo veel mogelijk) uit, we doen samen dingen. We babbelen, lachen, openen cadeautjes, kijken samen een kerstfilm en spelen een spelletje samen. Gisteren haalden de dochters “Dixit” uit de kast. En het was leuk, grappig en fijn samen. Ook al was de mama er niet bepaald goed in en duurde het wel even vooraleer ze de spelregels door had. Dat gebeurt als je alweer een nieuw levensjaar hebt afgetrapt en een dagje ouder geworden bent 😉.

20171224_092929[1]Kerstmis is voor ons “tijd samen”. Met ons viertjes, met onze families. Wij hopen en wensen voor jullie hetzelfde: dat Kerst een gezellige tijd mag worden, samen. Met de mensen om je heen van wie je houdt. Geniet ervan de komende dagen!

De jacht op kerstcadeautjes…

christmas shopping

(www.someecards.com)

Je hebt mensen in allerlei soorten en maten. Zo zijn er die al in augustus ideeën hebben voor de kerstcadeautjes en dan al beginnen te verzamelen. Mensen die allicht eind september al volledig klaar zijn met het hele kerstgedoe en stilaan al plannen kunnen beginnen te maken voor de volgende editie. Ik heb daar ongelooflijk veel bewondering voor, maar ik ben dus niet zo. Pas nadat de Sint uit het land is, denk ik voor het eerst aan Kerstmis. Vaag, want in mijn ogen hebben op we dat moment nog zeeën van tijd om aan de kerstcadeautjes te beginnen. Bovendien plan ik altijd een weekje verlof voor de kerstvakantie en dat is het ideale moment om te shoppen. Zo zit het toch in mijn hoofd.

En dus trokken we gisteren met ons drietjes naar Wijnegem. Kwestie van een kerstoutfit te scoren en misschien toch ook wat kerstcadeautjes te vinden. Het was heel gezellig, maar we kwamen wel met lege handen thuis. En dat had ik eigenlijk kunnen weten.

  • Ik heb een hekel aan de drukte. Het begon allemaal al met het “gevecht om de parkeerplek”. Het is daar in Wijnegem zo’n warboel, zeker als je niet beneden kunt parkeren, maar het dak op moet. Maar gelukkig was er nog wel een plekje vrij en konden we ons in het winkelgewoel storten. Het werd wel snel duidelijk dat “cadeautjes shoppen” misschien toch niet zo’n sterk idee was geweest. Zowel in de Rituals als in de Flying Tiger stonden rijen van minstens 20 personen aan te schuiven. Ook in de Panos waren er 40 wachtenden voor ons.
  • Geduld is niet mijn sterkste kant. Hoewel het eigenlijk allemaal best goed vooruit ging, hebben we de wachtrijen gelaten voor wat ze waren. Geen Rituals, geen Flying Tiger, geen Panos en ook geen winkelbon voor Wijnegem. Niet dat we dat van plan waren, maar dat zal je dus al zeker niet onder onze kerstboom vinden dit jaar.
  • Ik heb een hekel aan rommel. Kleren shoppen kan aangenaam verlopen als je een overzicht krijgt van hetgeen een winkel te bieden heeft. Met onze tienerdochters komen we regelmatig in de Zara (de kleinere maten zijn er perfect voor meisjes die de overgang maken van kind naar vrouw), maar ordelijk is het er enkel vlak na opening. Een jeansbroek vinden is er een onmogelijke opgave van zodra er een klant is gepasseerd. Alles ligt er door elkaar, wat ooit een ordelijke stapel van éénzelfde soort broek was, is tegen de middag een kluwen van allemaal verschillende broeken door elkaar en de maat en de soort waar jij je zinnen op hebt gezet is altijd onvindbaar. Zucht.
  • Het “schoonste” in de mens komt boven in zo’n shopwalhala. Mensen die ruzie maken voor die ene broek in een bepaalde maat. Je staat te kijken naar een mooie trui, zoekt naar de maat en iemand komt die onbeschaamd voor je neus weghalen. Je staat aan de kassa aan te schuiven en altijd zijn er wel die de wachtenden voor hen “niet gezien hadden”. Het zou de periode van vrede op aarde moeten zijn, maar van zodra een mens een voet over de drempel van een winkel zet, is het blijkbaar gedaan met alle “goede wil”.

Dat het misschien toch alweer niet zo’n ingenieus idee was, besefte ik toen we het na een dikke drie uur voor bekeken hielden. Laat ons zeggen dat de buit mager was en we eigenlijk alledrie met hoofdpijn buiten kwamen. En dus zullen we – ook naar jaarlijkse gewoonte – onze kerstshopping toch maar weer in “ons” Heist-op-den-Berg doen.

En misschien moeten we volgend jaar in augustus toch al eens aan de cadeautjes beginnen denken. Alhoewel ik vrees dat ik ze dan zo goed verstop dat ze in december onvindbaar blijken en we last minute alsnog voor reservecadeautjes moeten gaan shoppen 😉! Misschien moeten we ons er gewoon bij neerleggen dat we te oud zijn om nog te veranderen en gewoon “go with the flow”. (Maar dan liever niet in Wijnegem, de week voor de kerstvakantie…)

Klein geluk #1

Een nieuwe rubriek waarin we stil staan bij de kleine dingen die het leven de moeite waard maken. Gelanceerd door Madame Zsazsa en intussen vind je ook bij Prinses al een variant. Laat de kerstvakantie voor mij nu net in het teken staan van de kleine dingen. We maken geen grootse reizen, we plannen geen grootse feesten, maar we zijn samen met familie en vrienden. Of met ons viertjes. We maken al eens een uitstapje, maar we zijn vaak ook gewoon thuis. We koken of bakken, we lezen samen of we kijken een film samen. We maken tijd voor elkaar. En dat is de grootste luxe die je in deze tijden kan wensen. Voor mij toch.

20171216_183933[1]

  1. Ik heb vakantie sinds vrijdagavond (en sinds vandaag begint het ook echt door te dringen 😉). Ook voor de jongste zit de examenperiode er al op, maar de oudste en de echtgenoot hadden nog een studeer- en/of verbeterweekend voor de boeg. Dan kan de mama maar één ding doen: lekker (troost)eten maken. Winwin voor iedereen: de mama vindt het gepruts met eten eigenlijk wel héél erg ontspannend en de oudste en de echtgenoot kregen een heerlijke, gezonde vitaminerijke boostmaaltijd.
  2. The Holiday met de oudste. Terwijl haar jongere zus al volop van haar welverdiende “vakantie” genoot, moest de oudste nog studeren. Terwijl de jongere zus al bij vriendinnen ging logeren, zat de oudste nog over haar Engelse en Duitse boeken gebogen. Maar ’s avonds hadden we wel wat tijd over, voor “The Holiday”. Een fijn (kerst)filmpje. Niet te zwaar, niet te hoogstaand, maar wel de perfecte ontspanning na een zoveelste studeerdag. Samen in de zetel, onder een tv-dekentje. Soms moet het ook niet meer zijn dan dat.
  3. Het winterzonnetje. Het is een sombere december, las ik vorige week in een krant. Véél te weinig uren zon. Maar vandaag werd dat in één klap goedgemaakt: ik denk dat we onze zonuren in december meteen verdubbeld hebben. Opstaan met een zonnetje is zalig. Beneden komen, de gordijnen opentrekken en dan meteen het licht zien binnenvallen geeft energie voor de rest van de dag. Ook al was onze oprit en onze straat spekglad en kon je je best niet al te enthousiast buiten wagen.
  4. Vakantie nemen en bewust geen al te grote plannen maken. De agenda leeg houden. Weten dat dat toch niet lang zal duren met tienermeiden in huis. Beseffen dat binnen de kortste keren jouw eerste vakantieweek zal worden ingenomen door last minute afspraken en chauffeur spelen voor die dames van jou. Dat eigenlijk absoluut niet erg vinden, maar genieten van de drukte en het leven in huis. Op voorhand wel één datum prikken voor het jaarlijkse shoptripje en merken dat ook de dochters er aan houden. Met ons drieën.
  5. Een opgeruimde keuken. We hebben een paar drukke dagen achter de rug, en dan durft er zich in de keuken wel al eens één en ander opstapelen. Het helpt ook niet als je dan besluit van nog eens uitgebreid te gaan koken en meteen soep voor een héél leger en een gezonde maaltijd wil bereiden. Maar een paar uur later is er niks fijners als de keuken terug (min of meer) is opgeruimd. Alle rommel weg, de afwasmachine draait, het aanrecht is opgeruimd en opgekuist, de tafel is proper, de oude kranten zijn weg. Terug orde. Eventjes toch 😉.

Al sinds ik kind was, draait de kerstvakantie rond gezelligheid binnen, familiefeesten, lekker eten en samenzijn. Toen al telde ik af en dat is gebleven. En ja, het leven gaat door, het huishouden wacht niet. Maar ergens is het gezelliger strijken/koken/opruimen met een versierde, lichtgevende kerstboom op de achtergrond en Music For Life op tv. Met een echtgenoot die een boek leest in de veranda, een dochter die je van boven hoort zingen en een andere die ergens aan het tekenen, lezen of handwerken is. De kleine dingen, geef mij maar een overdosis de komende weken…

Dansen op een slappe koord…

Hoe zou het nog met de “worklife balance” zijn geweest in 2017? Nadat we in 2016 besloten een stapje terug te zetten en opnieuw 4/5de te gaan werken, was het een tijdlang zoeken naar een nieuw evenwicht. Het blijft één van de zwaarste opgaven in een mensenleven om de eisen van het professionele bestaan te verzoenen met het gezinsleven. Er zijn perioden dat je het gevoel hebt alles perfect onder controle te hebben, erin te slagen alle balletjes in te lucht te houden, maar op andere momenten loop je gewoon achter de feiten aan. Dan lukt de combinatie weer net wat minder en moet je voorrang geven aan het ene of het andere.

Laat ons zeggen dat we in 2017 over het algemeen meestal een goed gevoel hadden. Mijn perfectionistische zelve zou daaraan toevoegen “de ene week was al meer voor verbetering vatbaar dan de andere”. Maar globaal gezien was er lucht en waren er weken dat ik alle to do’s van het lijstje in mijn hoofd kon schrappen. (Waarop ik er dan meestal nog een paar items aan toevoegde, kwestie van het toch maar spannend te houden.) Het is – met onze twee tienerdochters – ook al makkelijker om alles geregeld te krijgen dan toen onze dames nog peuters of kleuters waren en we regelmatig met kinderziektes en andere onvoorziene omstandigheden af te rekenen hadden. Onze meiden helpen al eens een handje en kunnen zichzelf ook al best redden. En dat brengt rust.

Toch waren er ook dit jaar weer momenten dat het tempo de hoogte in moest: de examenperiode van de echtgenoot is altijd weer naar adem happen en ook bij mij waren er drukke tijden. Het is een fijn gevoel als je weet dat het best lukt om dat tandje bij te steken. En dus hou ik een optimistisch gevoel over aan 2017. Maar misschien verschilde dit jaar niet eens zo gek veel van de voorbije jaren. Misschien heb ik vooral de waardevolle lessen die ik de voorbije jaren leerde in de praktijk gebracht…

Leer relativeren! De moeilijkste les voor een perfectionist als ik. Het is ok als er na het weekend nog een mand strijk overblijft. Het is ok als ik er de voorkeur aan geef om eerst een boek te lezen vooraleer ik aan mijn huishouden begin. Het is ok om uit te slapen in het weekend als we daar nood aan hebben. Het is ok om frietjes te gaan halen als we eens geen zin hebben om gezond te koken. Het is ok om de rommel in een kamer weg te steken en de deur toe te trekken zodat we onze opruimwoede een tijdlang kunnen negeren. Maar het is even goed ok om te denken dat ik mijn uurtje leesplezier moet “verdienen” door eerst orde op zaken te zetten in mijn huishouden.

Luister naar je lijf! Je bent niet moe van de ene dag op de andere: je lijf zal je op zijn eigen unieke manier verwittigen als je tegen je grenzen aan het botsen bent. Mijn lijf heeft een hele variatie aan boodschappen, gaande van ontstekingen (nog vrij onschuldig) tot zware migraine-aanvallen. En ja hoor, er speelde dit jaar wel eens een schouder op en ik moest hier en daar wel eens een migrainepil nemen, maar het viel al bij al wel mee dit jaar. Het helpt als je tijdig rust neemt (en dus regelmatig bijslaapt in het weekend) en naar je lichaam probeert te luisteren. Het helpt als je de voortekenen van een migraineaanval ernstig neemt en je voorzorgen neemt. Lukt dat altijd? Uiteraard niet, want tussen “weten” en “doen” ligt ook nog een hele weg, maar is bewustzijn niet de eerste stap?

Onderga! Voor alle momenten dat het toch niet lukt om te combineren zoals jij dat liefst zou doen, of zoals je het in je hoofd had, onderga! Go with the flow! Hou je gevoel voor humor, lach er samen mee, ventileer indien nodig en tel af naar momenten dat er weer net dat beetje extra ruimte is. Het helpt niet om je te verzetten, om je kwaad te maken of om je op te jagen in de dingen die je toch niet kan veranderen. Onderga. Er zijn altijd betere tijden op komst. Soms duurt dat wel even, en dan kan je maar beter het beste maken van datgene waar je nu door moet. (Ik moet toegeven dat dit ook een moeilijke is voor mij 😉.)

vintageSoms is het genoeg dat je je best doet. Dat je probeert. Soms met succes, sommige dagen wil het maar niet lukken. Maar ook die dagen gaan voorbij. Zei de 44-jarige perfectioniste die zich de laatste jaren keihard inzet om het glas halfvol te zien en daar nu toch al regelmatig eens in slaagt. En zichzelf belooft om in 2018 even hard haar stinkende best te doen om er af en toe in te slagen 😉. Is dat geen realistisch voornemen?

Winterse examens #as we speak

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Examensfeer. Het is weer die tijd van het jaar. De dochters en de echtgenoot zijn volledig ondergedompeld in het december-examensfeertje. De oudste is halfweg, ze moet nog een week, de jongste eindigt vrijdag al. De echtgenoot heeft al een paar examens binnen, maar het gros van zijn verbeterwerk moet nog komen: het wordt nog een pittige eindspurt. Maar we maken er het beste van: zij werken hard, en dus is de mama solidair. De strijk, die na een drukke werkweek volledig was blijven liggen, is sinds dit weekend zo goed als bijgewerkt. Tja, als een mens geen uitstapjes kan maken én er absoluut geen lawaai in huis gewenst is (de stofzuiger is dezer dagen verboden terrein 😉), dan kan je niet anders dan stilletjes achter de strijkplank kruipen en strijken. Joepie, we hebben weer kleren!

Sinterklaas. Hij was relatief laat dit jaar, we dachten eigenlijk dat hij dit jaar ons huis was vergeten. We hebben hier wel een goed karakter, maar dat we altijd braaf zijn, kunnen we toch ook niet beweren. Maar op Sinterklaasdag zat er toch een briefje in het schoentje van de dames. De Sint brengt huize Tifosa EINDELIJK (als je onze dochters moet geloven 😉) de 21ste eeuw binnen met een Netflix-abonnement. Onze meiden waren al langer vragende partij en dus zijn we gezwicht voor hun smeekbeden. Dat, en het feit dat er de laatste weken ABSOLUUT NIKS op tv was. Maar de goedheilig man is niet dom natuurlijk, het abonnement zal pas ingaan nadat het laatste examen is afgelegd. Er moet hier eerst wel nog gewerkt worden natuurlijk!

decemberSneeuw! Ik ben een winterkind. Als ik niet moet rijden en het huis niet uit moet, dan ben ik dol op sneeuw. En dus waren we gisteren blij dat er hier eventjes toch witte vlokjes uit de lucht vielen. Dat we een sneeuw-beer konden maken en even met sneeuwballen konden gooien. Niks beters om de examenstress (Latijn en Wiskunde) even van ons af te zetten. We haalden met zijn allen een rooie neus en gingen er daarna extra hard tegenaan.

Dat het vandaag opnieuw volledig wit kleurde, was net iets minder leuk. Al hadden wij hier in het Antwerpse het geluk wel aan onze zijde: ik was al op mijn werk vooraleer de sneeuwstorm toesloeg en had er deze morgen weinig of geen last van. Deze avond was het net iets minder: de trein had 20 minuten vertraging en het was absolute chaos in het station. Maar we zijn thuisgeraakt! En dan blijft het toch ook schrikken: in Leuven was de sneeuw al zo goed als weggesmolten terwijl mijn auto een jasje van zo’n 10 centimeter dik droeg. Dat die paar centimeters sneeuw elke keer opnieuw zo’n chaos veroorzaken, is eigenlijk niet te vatten als je weet dat er landen zijn waar het een ganse winter wit ziet. En daar blijft de economie ook draaien.

Wij tellen hier intussen af naar betere tijden: nog een dikke week en de dames des huizes hebben vakantie. Als dat geen mooie vooruitzichten zijn…

Verslaafd aan boeken…

Slechts 1 Vlaamse tienjarige op 4 leest graag. Dat bleek deze week uit de internationale Progress in International Reading Literacy Study (PIRLS). Vlaamse tienjarigen gaan op zo goed als alle (lees)vlakken achteruit en scoren nog een 32ste plaats. In 2006 waren onze Vlaamse lezers nog 8ste. Internationaal maakten onze kinderen de scherpste achteruitgang.

Een pijnlijke zaak, vooral voor de kinderen zelf. Ik heb zelf nooit anders geweten dan dat ik las. Altijd. Overal. Verdiept in een goed boek had er een bom naast me kunnen ontploffen, ik zou het niet gemerkt hebben. Al de uren dat ik opging in een prachtig verhaal, ging de wereld aan me voorbij. En toch ook weer niet. Lezen heeft in al die jaren zo ontzettend veel voor me betekend, zo veel deuren voor me geopend. Ik vind het zo ongelooflijk jammer dat slechts 1 op de 4 kinderen dat met me deelt.

Lezen is voor mij een toegangsticket tot een andere wereld en andere tijden. Of het nu om “Sense and Sensibility” gaat, “The Hunger Games”, “Les Liaisons Dangereuses”, “Kruistocht in Spijkerbroek” en ga zo maar verder. Ik las over helden in vroegere tijden, gewone mensen in oorlogstijden of pittige dames in toekomstige tijden en ik deed dat met plezier.

Lezen is een manier om weg te dromen, om de werkelijkheid even buiten te sluiten. Om een paar uur enkel “in een verhaal te zitten”. Het is de mooiste manier om aan je dag te beginnen. Het maakt een treinrit korter: je stapt in, gaat zitten, slaat een boek open en voor je het weet, sta je op je bestemming. Veel te vroeg uiteraard en dan wil je per sé nog even je hoofdstuk uitlezen.

Lezen is een kennismaking met gedachten die ik anders nooit zou gekend hebben. Het zijn niet altijd “mooie, fijne, romantische boeken”. Soms lees je dingen die je eigenlijk nooit had willen lezen. Dan huiver je bij getuigenissen over de wreedheid van “gewone” mensen in de oorlog. Dan lees je over het geweld tegen en verkrachtingen van de inheemse bevolking en ben je daar dagenlang niet goed van.

Lezen geeft inkijk in levenswijzen die ver van me afliggen. Of het nu gaat om de huishoudhulpen in “The Help” of de soldaten in de Groote Oorlog in “Au Revoir Là-Haut”, of het leven van bevoorrechte Russen onder Stalin in “Sashenka”, of de beperkingen van een vrouwenleven in de vorige eeuwen (“Wuthering Heights”), het laat je telkens opnieuw beseffen hoe bevoorrecht we wel zijn. Hoeveel geluk we hier soms hebben. Het leert je empathie op te brengen voor anderen.

Soms kan ik ook gewoon genieten van prachtige taal, van mooie zinsconstructies, van het verwoorden van gevoelens en gedachten op wijzen dat ik het niet kan. Nooit mooiere liefdesverklaringen gelezen dan in “Les Liaisons Dangereuses”. In datzelfde boek trouwens ook de meest bittere verwijten tussen ex-minnaars gelezen, maar in zo’n schone taal. Soms spat de humor uit de woorden of borrelt de pijn zo naar boven. Prachtig hoe dat in zinnen gegoten wordt.

Er waren momenten dat boeken ook troost boden. Als het leven zwaar is of even niet loopt zoals je dat zou willen. Als je even vast zit, niet goed weet welke kant je uit wil, dan kan het fijn zijn om even weg te duiken. Om “raad” en “troost” te vinden in een mooi verhaal. Om jezelf en je problemen te relativeren.

En soms wil ik gewoon even ontspannen. Even niet nadenken. En dan doet het er zelfs niet toe als ik het einde op voorhand lees (het loopt toch goed af), maar dan ben ik gewoon even van de wereld. Even de pauzeknop induwen, even genieten.

Lezen

(www.pinterest.com)

Ik vind het zo’n ongelooflijk gemis voor die 3 op 4 Vlaamse kinderen die dat niet ervaren. Boeken zijn en blijven een wezenlijk onderdeel van mijn lezen. En ja hoor, wij hebben de leesmicrobe ook doorgegeven aan onze kinderen. Wat ik misschien wel als ons grootste geschenk voor hen beschouw. Want boeken zijn en blijven het hele leven in een notendop: soms mooi, soms triest, soms grappig en af en toe pijnlijk, cynisch, bitter of woedend. Ontspannend, een slag in je gezicht of net een troost. De hele wereld samengevat in die paar honderd bladzijden. Ik zou niet zonder kunnen.