Hoe combineer je werk en gezin? Eén stem? #boostyourpositivity

De tweede challenge in het kader van #boostyourpositivity draait rond werk. “Hoe zit dat bij jullie? Welke keuze heb jij gemaakt? Was dat bewust of van moeten? En most importantly: ben je blij met die keuze? Deel het via #boostyourpositivity en lees mee hoe anderen ‘werk’ ervaren.”

Over de keuzes die wij als gezin gemaakt hebben, heb ik het later deze week nog wel eens. Maar na het lezen van de vele getuigenissen deze week en de voorbije weken, zit ik toch met een kleine bedenking. Veel van dergelijke eerlijke blogposts, of ze nu over de moeilijke combinatie werk en gezin, over het al dan niet borstvoeden of over de roze wolk van het opvoeden verhalen, draaien telkens opnieuw uit op een strijd tussen voor- en tegenstanders. Zelfs een fotootje op Instagram, waarbij een mama-in-spe het aandurfde om te tonen dat ze zich “bezondigd” had aan een McDonald’s maaltijd leidde tot een online berisping van “de zwangerschapspolitie”, “weet jij wel waaraan je je kind blootstelt?”.

Wat doen we mekaar toch aan? Welke kansen laten we als vrouw en als mama telkens opnieuw liggen? Als iemand met een eerlijke getuigenis probeert een punt te maken, zorgen we er met zijn allen zelf voor dat die stem verloren gaat. Zo zorgen we er telkens opnieuw zelf voor dat alles bij het oude blijft, dat er absoluut niets hoeft te veranderen.

Als een jonge mama de boodschap brengt dat ze het zo moeilijk vindt om alles te combineren, dat ze in het weekend vaak uitgeteld is en het niet meer kan opbrengen om ook nog te investeren in haar sociale leven, omdat ze toevallig probeert een uitdagende job te combineren met de zorg voor jonge kinderen, dan krijgt ze te horen dat ze verwend is, dat ze dan maar voor een job dichter bij huis, of een minder uitdagende job moet kiezen. Dan krijgt ze telkens opnieuw te horen dat ze MOET kiezen. Dat ze niet alles kan hebben in het leven. Waarom niet? Waarom moet een jonge mama keuzes maken? Waarom is het aan haar om haar uitdagende job te laten schieten? Waarom gaan we haar met zijn allen be- of veroordelen voor de individuele keuze die ze gemaakt heeft? Terwijl zij alleen maar wil aangeven dat er ergens toch iets niet klopt. Dat je op dit moment nog altijd “gestraft” wordt, zeker als mama, als je voor kinderen kiest.

Waarom worden de vragen niet naar een hoger niveau getild? Op geen enkel moment in alle reacties is gekeken naar de keuzes die onze maatschappij maakt, naar de richting die we met zijn allen moeten volgen en waar steeds meer mensen het moeilijk mee hebben. Maar neen, zolang we met zijn allen op het individuele niveau blijven be- of veroordelen, hoeven er geen maatschappelijke antwoorden gegeven worden. Dus wordt een maatschappelijk relevante vraag al van in het begin in de kiem gesmoord. Als we daarentegen getuigenissen zouden toevoegen, als we het verhaal gewoon zouden delen, kan het wel een sneeuwbal vormen, kan het wel viraal gaan en kunnen er misschien op een hoger niveau wel antwoorden geëist worden… Want gaat de combinatie job-gezin écht makkelijker worden als we ons perfect organiseren en bijvoorbeeld ’s avonds de kleertjes al klaarleggen of de tafel al dekken voor het ontbijt?

Hetzelfde met het borstvoedingsverhaal. Er wordt dus een campagne gevoerd om het borstvoeden tot 2 jaar te promoten. Hoe reageren wij? We gaan met zijn allen heftig campagne voor- of tegen het borstvoeden voeren, tot we in zinloze onderlinge discussies begraven raken. Op geen enkel moment is de vraag gesteld naar het nut van een dergelijke campagne als je na 3 maanden bevallingsrust toch opnieuw voltijds aan de slag moet. We hadden een krachtig antwoord moeten geven dat dergelijke campagnes heel mooi zijn, maar met de vraag hoe we dit als werkende mama praktisch moeten waarmaken? Maar neen, opnieuw laten we een uitgelezen kans liggen omdat we het belangrijker vinden om ons eigen kleine gelijk te behalen…

Siska Schoeters tenslotte krijgt nu op haar dak omdat ze het aandurfde haar kinderen “kleine fuckers” te noemen. Want als je je kinderen zo noemt, zullen ze zich ook zo gaan gedragen. Ook zij geeft aan dat het ouderschap zwaar is, dat er geen roze wolk is en wij gaan het hebben over een “misplaatste woordkeuze”? Laat ons inderdaad met zijn allen maar zagen over de “kleine fuckers” en intussen alweer een signaal van een jonge moeder collectief onder de mat vegen.

Jammer. Zolang we ons eigen kleine gelijk willen halen, zolang we dergelijke verhalen vooral gebruiken als een middel om onze eigen ingebeelde morele superioriteit vast te stellen, zullen we er niet in slagen om een krachtig signaal af te geven. De macht van het nummer hebben wij duidelijk niet. Wij mama’s slagen er niet in om met één stem te spreken en dat vind ik vooral een gemiste kans. Voor ons, voor de jonge mama’s nu en voor onze dochters. Ook zij zullen ooit een jonge mama zijn, maar wij zullen nagelaten hebben om het voor hen beter te maken… En dat vind ik ontzettend jammer.

28 gedachten over “Hoe combineer je werk en gezin? Eén stem? #boostyourpositivity

      • Ik heb vooral de indruk dat vrouwen sneller tegen dan voor elkaar zijn… En dat mannen makkelijker één blok vormen! Misschien net daarom dat die “typisch vrouwelijke” pijnpunten maar op tafel blijven liggen. Als we onderling niet eens overeenkomen, wat zou een overheid dan moeten beslissen? Ze kan dan toch nooit goed doen…

      • Daar ben ik het dus volledig mee eens. Laat ons proberen om – in al onze diversiteit – tot één eisenbundel te komen en ons daar als één blok achterzetten. En daar zijn mannen volgens mij inderdaad beter in 😉

  1. Helemaal mee eens. Om die reden ben ik 2 jaar geleden lid geworden van Femma, en zit ik nu in de RvB (op een moment in mijn leven dat ik wel gek lijk dat ik zo’n engagement opneem). Mocht je geïnteresseerd zijn, kan je altijd hier eens een kijkje nemen: http://www.femma.be/nl/sluitjeaan

    Je post geeft me weer een duwtje om binnenkort maar eens een meet te organiseren met enkele bloggers 🙂

  2. Toch 1 aanvulling als ik mag…
    Het geldt niet alleen voor jonge mama’s hoor, ik ben een jonge mama geweest, nu een “oudere”mama en dat gaat het over andere zaken, maar even belangrijk 🙂

  3. Ik werd er moedeloos van, van al die blogposts over wel of niet eerlijk zijn over de “roze wolk”, voor of tegen BV/poedermelk, recht van eigen keuze… hier en daar las ik daar dan wel een gevatte blogpost over, die mijn gevoel kon verwoorden op een manier dat mij niet lukte. Jouw post is er ook zo eentje. Want idd, hoe tillen we al die discussies naar een hoger niveau, dat het gehoord wordt daar waar er ingegrepen kan (en moet) worden. Ik vraag me nu al af hoe mijn piepjonge dochters het binnen twintig jaar zullen hebben, of er dan iets zal veranderd zijn…

  4. Om het met de woorden van mijn grootmoeder te zeggen, heel de emancipatie heeft geleid tot overbelaste vrouwen die constant met zichzelf worstelen,…en eerlijk, ik vrees dat ze gelijk heeft en dan bevind ik me nog in een enorme luxepositie dat mijn lief toch een heel stuk van het huishouden ook op zich neemt!

      • De mijn zegt altijd, want ze leeft nog, ik benijd je niet,….jij rent van hier naar daar tot je jezelf voorbij rent,…..vanalles te doen en voor niks tijd,….

    • Mijn bomma (zaliger) moest stoppen met werken toen ze zwanger was en heeft dat haar dochter altijd kwalijk genomen (alsof die ervoor gekozen hebben om geboren te worden). Die had waarschijnlijk liever 1 of 2 generaties later geboren willen worden. Maar of ze gelukkig geweest zou zijn…
      Vroeger moesten ze thuis blijven, nu MOET je bijna wel gaan werken als je de rekeningen betaald wil hebben. Keuze is altijd al een zeldzaam goed geweest, blijkbaar!

  5. Inderdaad stop ermee. We moeten zoeken naar oplossingen. Helaas werken de meeste werkgevers hier niet aan mee.
    We moeten zeker niet terug naar de huisvrouw maar zijn de gezinnen er nu echt op vooruit gegaan?

    • Dat vraag ik me ook af. Ik had graag eens de mening van mijn oma’s gehoord. Zij hebben het over 2 generaties helemaal zien veranderen. Maar jammer genoeg zijn ze er niet meer… Ik betwijfel wel of ze het een vooruitgang zouden gevonden hebben als ze hun kleindochters bezig zouden zien…

      • Je moet niet eens twee generaties verder gaan kijken: mijn schoonmoeder (67) moest op haar 14de de school verlaten en meehelpen in de bakkerij van haar ouders, kon geen borstvoeding aan haar kinderen geven omdat ze nog hielp met de broodronde bij haar ouders. Nadat haar ouders de winkel sloten, is ze efkens aan het werk geweest als onthaalmoeder tot de formaliteiten dermate ingewikkeld werden dat de combinatie met haar opgroeiende zonen moeilijk werd en ze fulltime huismoeder werd … Zij benijdt mij omdat ik heb kunnen studeren, kan gaan werken, maar stelt zich ook vragen bij de manier waarop wij de combinatie maken met ons gezin …Zij stelt misschien terecht dat we misschien wat minder hooi op ons vork moeten nemen door een drukke job en kinderen nog te willen combineren met een -tja, intensieve- hobby zoals hardlopen, fietsen, naaien, edm …

        Je stelt dat we de discussie naar een hoger niveau moeten tillen en afzien van de individuele benadering, maar ik mis in jouw betoog evenzeer een ‘concrete’ oplossing … Het komt er steeds op neer dat wanneer je voor kinderen kiest (en daarmee het voortbestaan van een bepaalde maatschappij verzekert, maar evenzeer een persoonlijke behoefte vervult) er iemand die kinderen op weg moet zetten en dat lijkt mij toch in de eerste plaats een taak te zijn voor de ouders, daarin geholpen door bepaalde voorzieningen in de maatschappij, zoals kinderopvang, tijdskrediet, ouderschapsverlof … edm. Het kan toch niet de bedoeling zijn om dit geheel aan de maatschappij over te laten, ofwel ? Anderzijds kan het toch de bedoeling van die maatschappij niet zijn om één van de ouders uit het arbeidscircuit te halen en te verplichten thuis op de kinderen te passen.

        Want dat is ook hetgeen mijn schoonmoeder zegt: kinderopvang bestond nog niet of was nog niet zo georganiseerd, ouderschapsverlof stond nog in de kinderschoenen, laat staan dat er sprake was van vaderschapsverlof, tijdskrediet idem dito … Jullie kunnen kiezen en dat is vooruitgang !

        Mijn man en ik hebben toen de kinderen nog kleiner waren en we allebei in Brussel werkten (we wonen in Bellem, Aalter !), dit enkel en alleen kunnen doen omdat de kinderopvang in de gemeente open is van 07.00 uur ’s ochtends tot 18.30 uur ’s avonds, hetgeen ons beiden toeliet om de andere dag lang te werken en we er beiden geen probleem van maakten om de kinderen daar achter te laten … Het was soms hollen om op tijd de kinderen binnen te steken en de trein te halen en soms hollen om om 18.30 uur op tijd te zijn vooraleer de opvang zijn deuren sloot … ’s Avonds en in het weekend proberen we zo weinig mogelijk nog werk binnen te laten en zijn we voor elkaar en de kinderen. Maar aan de basis van het vele werken, lag een persoonlijke keuze, hoe je het draait of keert.

        Een oplossing zonder keuze te maken, is er mijns inziens niet. Ook als je de werkduur verplicht verlaagt naar 30 uur per week, zal er nog steeds een keuze moeten gemaakt worden of je al dan niet buitenshuis gaat werken, want sommige mensen zullen nog steeds vinden dat 30 uur besteed aan iets anders dan je kinderen, verloren tijd is … Of omgekeerd dat je geen enkele job op een acceptabel niveau kan doen omdat je ‘maar’ 30 uur werkt.

        De combinatie werk-gezin lijkt mij een probleem te zijn van alle tijden en generaties: hoe deden de vrouwen/mannen in de 19de eeuw het toen ze of op het land werkten of in de fabriek en uitgeput thuiskwamen en eten moesten maken voor man en kinderen ? Waren er in de Oertijd dan geen vrouwen die eigenlijk liever samen met de mannen op zouden gaan dan voor de kindertjes te zorgen … Je denkt mss dat ik het in het belachelijke trek, maar ik heb vertrouwen in de evolutie dat zij ervoor zal zorgen dat ook mijn dochters het opnieuw anders zullen invullen, dat moederschap …
        Ik heb alvast drie dochters rondlopen, die te springen staan om later te gaan werken EN kinderen te hebben (al dan niet samen met een behulpzame partner en dit ondanks ze thuis zien dat de combinatie niet steeds over een leien dakje loopt en ze af en toe te horen krijgen dat ze een keuze hebben, en niet persé hoeven mama te worden) en dat geeft mij vertrouwen dat ik het tot nu toe er nog niet zo slecht heb vanaf gebracht als moeder.

  6. Je hebt een mooie uitdrukking: ik wou dat iemand mijn problemen kon overnemen, want ze hebben allemaal toch dé oplossing voor die problemen…
    Elkaar steunen, graag, maar je staat niet in iemand anders zijn schoenen, dus oordeel niet…

  7. mooi gezegd! vaak wordt er dan ook nog achteraan gegooid dat we helemaal niet mogen zagen, want dat we tenminste kinderen en een job en … hebben – ook waar, maar zo dood je elke conversatie natuurlijk.

  8. Pingback: Mijn 2015 in blogcijfertjes | Tifosa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s