Dag Sinterklaas!

Sint_miniHet is december, onze feestmaand is begonnen. Ik was als kind al dol op de “donkerste dagen” van het jaar. Eerst de Sint, dan de kerstboom zetten, tussendoor nog mijn verjaardag vieren en dan Kerst en Nieuwjaar. Het kon niet op.

Voorpret

Als kind leefden wij weken naar Sinterklaas toe. De speelgoedboekjes uitpluizen. Ons favoriete speelgoed uitknippen, een mooie brief aan de Sint schrijven en dan weken zitten hopen dat je je favoriete ding alstublieft toch in je schoentje zou vinden.

De spanning werd bij ons thuis ook perfect opgebouwd. Zo gebeurde het in de weken voor de Sint wel al eens dat er keihard op de luiken geklopt werd. Als we dan van de schrik bekomen waren, bleken daar wat nicnacjes en een paar mandarijntjes te liggen. Het was hét sein om braaf te zijn, want de Sint en zijn Pieten waren al in de buurt. Telkens als we onderling ruzie maakten, kregen we dat ook te horen: “Pas op, want als de Sint dat ziet,…” Dat dat kloppen op de luiken altijd samenviel met het verzorgen van onze kippen door vake, viel ons als kind helemaal niet op 😉

Bezoek van de Sint

De Sint zelf is bij mijn weten 2 keer bij ons op bezoek geweest. Ik herinner me de Sint “van de voetbal” die bij mijn meter en peter (de ouders van mijn vader) op bezoek kwam. Het was geen onverdeeld succes. Mijn peter, de voorzitter van onze plaatselijke voetbalclub, was volgens de Pieten immers “stout” geweest en moest in de zak. Dat gaf aanleiding tot een luidruchtige achtervolging door het huis en de stallen (mijn peter was boer en had ’s winters altijd een paar koeien in de stallen naast het huis staan) en peter die een hele tijd verdween, wat op mij en mijn jongere broer serieus indruk maakte. We waren dan ook héél overtuigend toen de Sint ons streng vroeg of wij wel braaf geweest waren. Achteraf gezien haalden de mannen van de voetbal gewoon een grapje uit met hun voorzitter, maar zo hadden wij het als 5-jarige en 2-jarige of zo toch niet begrepen 😉

De Sint is ook een keertje bij ons thuis geweest. Ik was in die tijd nogal zot van poppen en ik had een voorkeur voor zwarte poppemiekes. Op mijn verlanglijstje toen stond een draagmandje voor mijn kindje. (Nu zouden we dat een maxi cosi noemen, maar toen was het echt nog een rieten draagmandje) Ik weet nog dat de Sint en de Pieten binnenkwamen en dat één van de Pieten me vroeg waar zijn “zusje” was en of ik er wel goed voor zorgde. Op mijn bedeesd “ja”, kreeg ik dan “Goed, want ik heb wel een cadeautje voor haar bij”. Dat bleek dan mijn zo hard gewenste draagmandje…

Nachtelijk bezoek

Later kwam de Sint ’s nachts. Dan moesten we ’s avonds ons schoentje zetten, met een klontje suiker, een wortel, een pintje en een ginder ale. ’s Morgens waren de suiker en de wortel verdwenen en bleken de flesjes leeg. Onze schoentjes waren echter gevuld met snoep en de tafel stond altijd mooi gedekt met ons speelgoed, met de snoepjes, met een briefje van de Sint.

Soms stond in dat briefje dat de Pieten te moe waren om alles nog in elkaar te steken en dat we dat dan zelf maar moesten doen. Dat was het geval de keer dat we met ons drieën samen een pingpongtafel gevraagd hadden. Mijn vader is niet de meest handige Harry. De volgende dag riepen we dan ook de hulp in van onze nonkel naast ons om onze tafel ineen te krijgen. Toen vonden we dat allemaal héél logisch. Het is pas nadat we het wisten (en nadat ik mee mocht helpen om de Barbie-wagen van de kleine zus ineen te steken) dat alle puzzelstukjes samenvielen.

Verloren magie

Ik heb dat altijd een ontzettend leuke periode gevonden. Ik heb het altijd jammer gevonden dat ik het wist. De magie was weg. Ik vond net die hele legende errond zo mooi. Anders zijn het gewoon je ouders die je wat speelgoed geven. Je moest het verdienen, je moest braaf zijn, je schoentje zetten met wat lekkers voor de Sint, zijn Pieten en het paard en de volgende ochtend (véél te vroeg, na een korte en zenuwachtige nacht) mocht je gaan kijken wat er allemaal was.

Speelgoed kregen wij tot ons twaalfde, maar het snoep bleef. Dat is naadloos overgegaan van ons op onze kinderen. Wat snoep betreft, horen er voor mij zeker Mariabeeldjes, “sigaren”, nougat en marsepein bij. Uiteraard ook chocolade en lettertjes (of van die nicnacjes met gekleurde suiker op, hm!). Wij aten toen thuis niet veel snoep. Sinterklaas was dus echt een feest en we genoten nog wekenlang na.

In deze periode komen de herinneringen altijd weer boven. Het is intussen lang geleden en toch weer niet. Zelfs onze kinderen zijn Sinterklaas al (bijna) ontgroeid. En toch lijkt het nog alsof het gisteren was. Dan hoor ik nog het geklop op de luiken en va of moe die zijn of haar rol overtuigend speelde. “Oei, wie zou dat nu zijn? Wie durft er gaan kijken…” Dan voel ik weer die spanning en die verwachting van toen. En het is nog altijd leuk om die ene keer in het jaar Mariabeeldjes of nougat te mogen snoepen!

Uiteraard hebben we de traditie verdergezet, maar daarover later deze week meer 😉

En jullie? Hebben jullie mooie herinneringen aan de Sint? Of net niet?

Advertentie

8 gedachten over “Dag Sinterklaas!

  1. Ik herinner me de Sint bij ons thuis, ik was enorm teleurgesteld en kon maar niet begrijpen waarom Sint zijn baard was vastgeplakt met kleefband en waarom hij zo raar sprak en zijn neus zo rood was. Hij stonk ook naar de drank. Zes was ik.

  2. De Sint… Heerlijke periode was dat! Zolang ik thuis woonde bleef het snoep komen! Ik weet niet meer wanneer het speelgoed stopte, maar snoep bleef elk jaar komen. Met een strip of boek of… Zalig! Zelfs als twintiger! Dan ben ik thuis weggegaan en is dat een beetje gaan liggen ,die traditie. maar nu we mete- en petekindjes hebben en zelf kindjes, kan die magie gewoon van voor af aan beginnen. ZALIG! Ik denk dat het vaanf dit jaar wel goed zal komen, met driejarigen in huis. Ik maak dan altijd pannenkoeken en taart ofzo. Dit jaar worden het pannenkoeken en wafels. Het hoort er allemaal bij! 🙂

  3. Ik moet bij je stukje denken aan de film ‘Alles is Liefde’, waar gezegd wordt: Liefde is als Sinterklaas. Je moet er wel in geloven.

  4. Ik herinner met de vooral de desillusie toen bekend werd dat hij niet bestond,…..en ik ervaarde hetzelfde toen ik Chattheo moest vertellen dat hij inderdaad niet bestond,….

  5. Verloren magie….. het is een perfecte verwoording hiervan. Want ja ik heb vele mooie herinneringen maar idd het zijn vervlogen tijden. Wij doen niets meer aan sinterklaas, ja genieten van een chocolade letter maar verder is het een vrijdagavond als alle anderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s