Lost and found – deel 2

Nadat vorige zaterdag mijn update van Windows 7 naar Windows 10 nogal rampzalig verlopen was, deden we dinsdag onze computer binnen bij de computerwinkel. Vrijdag mochten we normaal gezien de laptop terug gaan oppikken, maar toen bleek hij jammer genoeg nog niet klaar. Wel kregen we een beetje hoop, want ze hadden zo’n 3700 bestanden teruggevonden.

Toen we zaterdag de computer oppikten, bleek dat echter ijdele hoop. De bestanden die ze hadden teruggevonden, hadden ze allicht ergens uit een cloud of iets dergelijks gerecupereerd, want die bestanden hadden nooit op mijn laptop gestaan. Het waren nog oudere beeldbestanden, die op onze vaste computer (uit het stenen tijdperk) staan/stonden en waarvan we wél een back-up hadden.

Much ado about nothing dus, de computerwinkel. Maar dankzij wat Facebook-commentaar bij de vorige blogpost én een klein beetje opzoekwerk op het worldwideweb, kreeg ik ineens een ideetje. Als ik het herstelprogramma nu eens losliet op de memory card van ons fototoestel? Sinds het prille begin hebben wij immers hetzelfde kaartje gebruikt, waarvan ik regelmatig de bestanden wis, om er dan weer nieuwe op te zetten. En die ingeving had wel effect. Na veel gedoe, het ontdubbelen van een aantal bestanden, bleek ik op die manier toch de foto’s sinds vorige zomer terug te vinden. Niet alle bestanden waren herstelbaar, maar het overgrote deel (meer dan 1000 foto’s) vond ik toch terug.

_MG_4944De communiefoto’s van de jongste, de foto’s van de 70ste verjaardag van Opa, van de 12de verjaardag van de jongste, Nieuwjaar, Kerst, Sinterklaas en een gedeelte van de zomerfoto’s konden we recupereren. Dat was voor mij een immense opluchting. Van onze reizen (die qua aantal foto’s allicht de helft van het totale aantal innemen) hebben we immers meestal wel albums gemaakt. Daar hebben we nog tastbare herinneringen van.

Bovendien kon ik nog héél wat meer foto’s terughalen, maar die willen niet openen. Die zijn blijkbaar niet te herstellen. Enfin, we zullen nog één keertje gespecialiseerde hulp inroepen en hopen op het beste. Maar ik vrees er een beetje voor. Het doet nog altijd pijn om te beseffen wat we verloren hebben, maar tegelijkertijd ben ik toch ook opgelucht om hetgeen we al teruggevonden hebben. Het weekend heb ik dan ook grotendeels achter de computer doorgebracht. Alle bestanden die we gevonden hebben, zijn geordend, gesaved op de laptop, in een cloud en op een stick. Bovendien heb ik ook alle albums die ik op Facebook had, gedownload, geordend en driedubbel beveiligd. Kwestie van de verloren jaren toch enigszins terug op te vullen…

Toen ik vanmiddag met de dochters naar mijn ouders trok, nam ik het fototoestel mee. Het was mooi weer, onze dames hebben buiten gespeeld met het jongste neefje, terwijl ik foto’s nam. Om nieuwe, tastbare herinneringen te maken. Die we ditmaal wél driedubbel zullen beveiligen en waarvan we zo snel mogelijk albums zullen maken. Laat ons hopen dat deze ezel zich geen tweemaal aan dezelfde steen stoot. Want dit lesje heeft serieus zeer gedaan :-(.

Advertentie

Dag Sinterklaas!

Sint_miniHet is december, onze feestmaand is begonnen. Ik was als kind al dol op de “donkerste dagen” van het jaar. Eerst de Sint, dan de kerstboom zetten, tussendoor nog mijn verjaardag vieren en dan Kerst en Nieuwjaar. Het kon niet op.

Voorpret

Als kind leefden wij weken naar Sinterklaas toe. De speelgoedboekjes uitpluizen. Ons favoriete speelgoed uitknippen, een mooie brief aan de Sint schrijven en dan weken zitten hopen dat je je favoriete ding alstublieft toch in je schoentje zou vinden.

De spanning werd bij ons thuis ook perfect opgebouwd. Zo gebeurde het in de weken voor de Sint wel al eens dat er keihard op de luiken geklopt werd. Als we dan van de schrik bekomen waren, bleken daar wat nicnacjes en een paar mandarijntjes te liggen. Het was hét sein om braaf te zijn, want de Sint en zijn Pieten waren al in de buurt. Telkens als we onderling ruzie maakten, kregen we dat ook te horen: “Pas op, want als de Sint dat ziet,…” Dat dat kloppen op de luiken altijd samenviel met het verzorgen van onze kippen door vake, viel ons als kind helemaal niet op 😉

Bezoek van de Sint

De Sint zelf is bij mijn weten 2 keer bij ons op bezoek geweest. Ik herinner me de Sint “van de voetbal” die bij mijn meter en peter (de ouders van mijn vader) op bezoek kwam. Het was geen onverdeeld succes. Mijn peter, de voorzitter van onze plaatselijke voetbalclub, was volgens de Pieten immers “stout” geweest en moest in de zak. Dat gaf aanleiding tot een luidruchtige achtervolging door het huis en de stallen (mijn peter was boer en had ’s winters altijd een paar koeien in de stallen naast het huis staan) en peter die een hele tijd verdween, wat op mij en mijn jongere broer serieus indruk maakte. We waren dan ook héél overtuigend toen de Sint ons streng vroeg of wij wel braaf geweest waren. Achteraf gezien haalden de mannen van de voetbal gewoon een grapje uit met hun voorzitter, maar zo hadden wij het als 5-jarige en 2-jarige of zo toch niet begrepen 😉

De Sint is ook een keertje bij ons thuis geweest. Ik was in die tijd nogal zot van poppen en ik had een voorkeur voor zwarte poppemiekes. Op mijn verlanglijstje toen stond een draagmandje voor mijn kindje. (Nu zouden we dat een maxi cosi noemen, maar toen was het echt nog een rieten draagmandje) Ik weet nog dat de Sint en de Pieten binnenkwamen en dat één van de Pieten me vroeg waar zijn “zusje” was en of ik er wel goed voor zorgde. Op mijn bedeesd “ja”, kreeg ik dan “Goed, want ik heb wel een cadeautje voor haar bij”. Dat bleek dan mijn zo hard gewenste draagmandje…

Nachtelijk bezoek

Later kwam de Sint ’s nachts. Dan moesten we ’s avonds ons schoentje zetten, met een klontje suiker, een wortel, een pintje en een ginder ale. ’s Morgens waren de suiker en de wortel verdwenen en bleken de flesjes leeg. Onze schoentjes waren echter gevuld met snoep en de tafel stond altijd mooi gedekt met ons speelgoed, met de snoepjes, met een briefje van de Sint.

Soms stond in dat briefje dat de Pieten te moe waren om alles nog in elkaar te steken en dat we dat dan zelf maar moesten doen. Dat was het geval de keer dat we met ons drieën samen een pingpongtafel gevraagd hadden. Mijn vader is niet de meest handige Harry. De volgende dag riepen we dan ook de hulp in van onze nonkel naast ons om onze tafel ineen te krijgen. Toen vonden we dat allemaal héél logisch. Het is pas nadat we het wisten (en nadat ik mee mocht helpen om de Barbie-wagen van de kleine zus ineen te steken) dat alle puzzelstukjes samenvielen.

Verloren magie

Ik heb dat altijd een ontzettend leuke periode gevonden. Ik heb het altijd jammer gevonden dat ik het wist. De magie was weg. Ik vond net die hele legende errond zo mooi. Anders zijn het gewoon je ouders die je wat speelgoed geven. Je moest het verdienen, je moest braaf zijn, je schoentje zetten met wat lekkers voor de Sint, zijn Pieten en het paard en de volgende ochtend (véél te vroeg, na een korte en zenuwachtige nacht) mocht je gaan kijken wat er allemaal was.

Speelgoed kregen wij tot ons twaalfde, maar het snoep bleef. Dat is naadloos overgegaan van ons op onze kinderen. Wat snoep betreft, horen er voor mij zeker Mariabeeldjes, “sigaren”, nougat en marsepein bij. Uiteraard ook chocolade en lettertjes (of van die nicnacjes met gekleurde suiker op, hm!). Wij aten toen thuis niet veel snoep. Sinterklaas was dus echt een feest en we genoten nog wekenlang na.

In deze periode komen de herinneringen altijd weer boven. Het is intussen lang geleden en toch weer niet. Zelfs onze kinderen zijn Sinterklaas al (bijna) ontgroeid. En toch lijkt het nog alsof het gisteren was. Dan hoor ik nog het geklop op de luiken en va of moe die zijn of haar rol overtuigend speelde. “Oei, wie zou dat nu zijn? Wie durft er gaan kijken…” Dan voel ik weer die spanning en die verwachting van toen. En het is nog altijd leuk om die ene keer in het jaar Mariabeeldjes of nougat te mogen snoepen!

Uiteraard hebben we de traditie verdergezet, maar daarover later deze week meer 😉

En jullie? Hebben jullie mooie herinneringen aan de Sint? Of net niet?