Moet mama kiezen? Job of gezin?

Gisteren las ik een pracht van een blog van Ilse Ceulemans. Een hele dag heb ik er mee in mijn hoofd gezeten. Ilse legt net als een aantal bloggers voor haar de vinger op een pijnlijke wonde: hoe combineer je moeder- of vaderschap met een bloeiende carrière? Is dat wel te combineren? Moet je daarvoor keuzes maken? Kan je die keuzes zomaar maken?

Uiteraard raakt mij dit. Ik ben ook mama van 2 prachtige dochters. Ook ik heb geworsteld/worstel met de combinatie moederschap-job. Mijn dochters zijn intussen 13 en 10. Volgens Ilses blog ben ik dus in rustiger vaarwater terecht gekomen. Voor een stuk klopt dat ook. Onze kinderen gaan naar school, zijn niet meer zo vaak ziek en kunnen zich af en toe ook al eens een uurtje alleen redden.

Ik word nog zelden door de school gebeld dat mijn aanwezigheid dringend gewenst is. Maar de laatste keer dat het voorviel – de jongste was eerder dit jaar nogal hard gevallen en had haar pols bezeerd (verstuikt of erger) – zat ik wel zonder gsm in vergadering. Pas 1,5 uur later was de vergadering afgelopen en zag ik de gemiste oproepen, hoorde ik de dringende boodschap van de directrice van de jongste en voelde ik me alweer schuldig dat ik er niet was. Herkenbaar? (De pols was overigens ok).

Wij zijn misschien niet echt een traditioneel gezin. De echtgenoot is leraar, en is er dus altijd voor de kinderen. Ik ben onverwacht de carrière ingerold. Mijn beide ouders zijn leerkrachten. Ik dacht dat dat ook voor mij weggelegd was, maar toen ik afstudeerde halverwege de jaren ’90 lagen de jobs niet meteen voor het oprapen. Ik solliciteerde dus zowel voor privéfuncties als bij de staat of in het onderwijs. Na een paar maanden solliciteren kon ik als redactiemedewerkster in de media beginnen. Een paar jaar later mocht ik onze eigen teletekstsportredactie mee opstarten.

Het was een uitdagende job. Geen twee dagen waren hetzelfde, het was leuk, spannend, maar het vergde ook veel. Bovendien wil ik alles goed (lees: perfect) doen en heb ik moeite met loslaten. Ik nam mijn werk regelmatig mee naar huis. Logisch ook, de sportactualiteit loopt altijd door. Ik was ook nieuwsverslaafd. Mijn hobby was mijn werk; grenzen afbakenen is dan moeilijk.

Maar ik koos – bewust – voor kinderen. Ik zette toen op carrièrevlak een stap terug en besloot 4/5 te gaan werken. De woensdag thuis gaf ons wat rust. Ik ving de kinderen op toen ze nog klein waren, ik kookte en toen de kinderen naar school gingen, deed ik de administratie en kleine klusjes of boodschappen om de echtgenoot wat te ontlasten. Maar die keuze had implicaties: zowel financieel als wat je carrièreplanning betreft. Hoe vaak heb ik niet moeten horen dat een managementfunctie niet te rijmen valt met 4/5 werken. Waarom niet? Zijn alle beslissingen dan zo hoogdringend dat ze niet één dagje kunnen wachten?

Na 15 jaar was ik toe aan een nieuwe uitdaging. Tegelijkertijd werd mijn functie wegbespaard. Als 39-jarige kwam ik opnieuw op de arbeidsmarkt terecht. Terug solliciteren, je weer bewijzen. Ik had geluk. Na 4 maanden werkloosheid en een paar zeer interessante interims kon ik aan de slag als communicatieverantwoordelijke. Een staffunctie, met shiften. En dus ga je er opnieuw vol tegenaan, wil je je bewijzen, wil je het goed (lees: perfect) doen. En dus neem je je werk mee naar huis en kan je het weer moeilijk loslaten.

Laat mij heel duidelijk zijn: ik besef héél goed dat ik in een luxepositie zit dankzij de echtgenoot. Ik wil zelf heel graag een uitdagende job met inhoud én ik ben nu eenmaal een perfectioniste die moeilijk kan loslaten. Ik geniet ook van werken: ik leer graag dingen bij én ik kan vanbinnen héél fier zijn als ik iets tot een goed einde gebracht heb.

Maar er is een keerzijde. Ik ben er niet als de kinderen van school thuiskomen en hun verhaal willen doen over hun dag. Het huishouden, de administratie, inkopen,… alles moet ’s avonds en in het weekend gebeuren, gecombineerd met de hobby’s van de kinderen. Het is hollen van hier naar daar, het is drukdrukdruk en we gaan maar door. Het is vermoeiend en af en toe botsen we heel hard tegen onze grenzen aan. Dan hebben we korte lontjes en kan het hevig onweren…

En dan stel ik me net als vele mama’s (en papa’s) de vraag: is dat het? Moet het zo? Hoe kan het anders? Maar dan blijkt dat er soms weinig opties zijn. Minder gaan werken is niet voor iedereen weggelegd en dat geldt evengoed voor thuiswerken of andere vormen van flexibel werken (wat overigens vooral wordt toegestaan als het bedrijf er voordeel aan heeft, niet omgekeerd. Zo “mag” je bij hevige sneeuwval wél thuiswerken. En je mails mag/moet je ’s avonds ook opvolgen…) Bovendien heeft niet iedereen evenveel verlofdagen. Daarnaast word je de laatste jaren om de oren geslagen met goede raad: “het is crisis, we moeten besparen, we moeten presteren…” “Pas op, want je pensioen zal heel laag uitvallen als je niet voltijds werkt…”

En dus ploeteren we voort. En schipperen we en missen we met pijn in het hart “die momentjes” en voelen we ons achteraf schuldig. Net als Ilse geloof ik dat er dringend wat moet gebeuren aan de emancipatie van de mama/papa. Welk belang hechten we als maatschappij aan de opvoeding van onze kinderen? Maken we ons er vanaf met 20 maanden ouderschapsverlof of maken we eindelijk werk van een serieus stelsel (ook met effecten op lange termijn, dus op het pensioen? Mag dat dan alstublieft een recht worden en geen gunst waarvan je blij mag zijn dat je er toestemming voor krijgt?

En kunnen mama’s dan gewaardeerd worden voor hun intrinsieke jobkwaliteiten en niet enkel beschouwd worden als minderwaardige kostenplaatjes (“ze zijn zo vaak afwezig, we moeten dat hele zwangerschaps- en ouderschapsverlof bij incalculeren, zouden we toch niet beter voor een man opteren?”) De laatste jaren lijkt het wel alsof we moeten kiezen: of voltijds werken (en meetellen) of een gezin. Beetje bitter dat onze sociale verworvenheden net in vraag gesteld worden door degenen die zoveel verdienen dat hun partners zonder problemen thuis voor de kinderen kunnen zorgen…

6 gedachten over “Moet mama kiezen? Job of gezin?

  1. Zoooooo herkenbaar. Toen ze voor mij een vervanger zochten voor tijdens mijn bevallingsverlof, hebben ze alleen maar mannen geïnterviewd… Dat zegt echt genoeg en ik voel me daardoor niet geapprecieerd noch gemotiveerd waardoor ik nog minder wil gaan werken, maar dat niet kan… Ik zou ervoor tekenen om een poosje thuis te zitten, maar dan wel zonder inkomensverlies. Pffff…. Wat wil een mens toch veel, he?

  2. Ik vind het een moeilijke discussie omdat ik zelf geen kinderen heb. Persoonlijk denk ik dat er niets mis mee is als kinderen zelfstandig worden door wat meer zonder de ouders te doen.

  3. Mijn zoon is nu 18. Van zijn acht jaar tot nu was er geen vaderfiguur te bespeuren. Ja af en toe om de twee weken een weekend, maar daar had hij weinig aan en ik nog minder. Ik werk sindsdien ook 4/5, was de woensdag thuis. Al is hij nu veel zelfstandiger, er zijn nog altijd grote vragen: redt hij het wel, heeft hij alles wat hij nodig heeft, ben ik streng genoeg,…? Ik loop al tijden met een enorm schuldgevoel als ik iets doe voor mezelf, als ik een weekend weg ben, als ik ’s avonds ging repeteren,… Want hij was altijd alleen. Ja, ze leren hun plan trekken. En hij heeft vrienden. Maar toch. Het is niet enkel de discussie werk/gezin maar als je alleenstaande moeder bent, komt daar nog de vraag bij: wat met mijn sociaal leven? Zet ik het in de koelkast? Of mag ik ook mijn leven leiden? Blijf ik ’s avonds en in het weekend thuis? Hoeveel uur help ik met huiswerk of laat ik hem alles alleen doen?
    Die grote zorgen voor grote kinderen: het klopt. Zeker als je er alleen voor staat.

    • Tiny, ik ben het helemaal met je eens. Dat was voor het grootste stuk ook mijn kritiek op het artikel van Ilse. Je bent niet alleen mama als de kinderen klein zijn én je verzorging nodig hebben. Ik wil ook nog mama kunnen zijn als ze misschien wat zelfstandiger zijn, maar het gewoon leuk vinden dat mama er is. Er wat de “me-time” betreft, dat is als mama het laatste waar je aan denkt en het eerste dat je laat vallen. Terwijl je dat ook zo ontzettend nodig hebt af en toe om te kunnen doorgaan… En ik heb dan inderdaad nog het grote geluk dat ik een sterke man naast me heb die heel veel mee zorgt. Ik heb heel veel bewondering voor alle alleenstaande mama’s omdat je altijd alle oplossingen zelf moet zien te vinden, omdat je nooit eens kan aftoetsen en zelden een time-out kan nemen. Ik vind het fundamenteel een totaal verkeerde keuze in onze maatschappij dat je als vrouw gestraft wordt omdat je voor kinderen kiest.

  4. Toen ik scheidde was het duidelijk dat de ex niet echt een aanwezige ging zijn en toen heb ik wat mijn carriere betreft een stap opzij gezet,…….die stap staat nog steeds opzij ondanks het feit dat mijn zoon ondertussen 14,……maar ik wil er blijven zijn voor hem en gebruik maken van de optie thuiswerken als hij me nodig heeft. Ja, dit was een bewuste keuze, want parttime of 4/5 was toen financieel niet mogelijk, mss dat het dat stilaan wel wordt,……mijn ambities zijn samen met de stap opzij verdwenen,…..want daar ligt mijn ware geluk niet ook al dacht ik jaren van wel 🙂

  5. Pingback: De honderdste! | Tifosa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s