De honderdste!

gelukDit is al het honderdste tekstje dat ik met de wereld deel. 100. Veel en weinig. Met momenten heb ik inspiratie zat, met momenten moet ik toch even naar een onderwerp zoeken. Het is nog altijd een beetje schipperen: wat deel ik wel, wat houd ik toch liever voor mezelf? Het is een klein beetje plannen ook: inspiratie en tijd komen niet altijd tegelijk 😉

Tijd dus voor een kleine terugblik. Mijn meest gelezen blogs zijn totnogtoe:

Zelf geniet ik heel erg van het schrijven, van het nadenken, van het gedachten ordenen, van het creatieve proces dus. Toen ik meer dan 3 jaar geleden stopte met sportverslaggeving en er eigenlijk een beetje genoeg van had, kon ik niet vermoeden dat ik net dat zou gaan missen. Het schrijven was routine geworden: ik wist precies hoe ik een tekstje uit mijn mouw moest schudden. Ik had toen een beetje het gevoel dat het meer een “ambacht” was dan creativiteit.

Na al die jaren in de journalistiek was de verslaggeving tegelijk héél objectief én te betrokken geworden. In onze schrijfstijl hadden we hoe langer hoe meer objectiviteit gestopt, terwijl we onze onderwerpen soms veel te nauw op de huid zaten. We gingen wél de misstappen en zijsprongetjes van onze atleten beschrijven (en stapten dus de privégrens over), maar tegelijkertijd moest onze verslaggeving zo objectief mogelijk zijn: er was geen ruimte meer voor bewondering, voor genieten, voor plezier, voor grapjes. De jacht op primeurs primeerde: snelheid kreeg de voorkeur op inhoud, diepgang, degelijke bronnencontroles.

Ik was een betrokken journalist: ik genoot oprecht van een goede wedstrijd en ik geef eerlijk toe dat ik ook vaak gewoon supporterde: voor de Rode Duivels, voor Kim Clijsters, Justine Henin, Johan Museeuw, Tom Boonen, Tia Hellebaut, Kim Gevaert, de Borlée-broertjes, onze judoka’s, onze zwemmers, … Eerst juichen én dan typen. Voor mij is een artikel pas écht goed als je een stukje van jezelf erin stopt. Dat kon niet meer, het mocht niet meer en voor mij voelde het niet meer hetzelfde. En dus kapte ik ermee. Radicaal. Geen schrijven meer, geen sport meer, tot de Rode Duivels op het WK 2014 de vonk opnieuw deden opflakkeren. En grappig genoeg begon ook de schrijfmicrobe meteen terug te kriebelen. En dus zocht ik naar een manier om mezelf terug te uiten, op mijn manier. Het is soms nog een beetje zoeken, maar het voelt terug “ik”.

Na 100 keer is ook een bedankje op zijn plaats. Eentje voor de echtgenoot, mijn eindredacteur. Hij die me steunt, die me aanmoedigt, die me de ruimte geeft om mijn ding te doen. Eentje voor jullie allemaal, voor het lezen, voor de vele leuke reacties. Het is soms verrassend om te zien wie reageert op mijn Facebook-statussen of hieronder. Het is vooral héél fijn. Dankjewel! Op naar de volgende 100 😉

Advertenties

9 thoughts on “De honderdste!

  1. Schrijven is geweldig, het is een passie die ik laat ontdekte en dan nog door verveling, maar ik denk dat ik het ook moeilijk zou kunnen missen en ook ik ben blij met een man die me vrij laat om mijn ding te doen :-),…..we hebben het getroffen hé :-). En btw daar had ik met moeten beginnen, proficiat!

  2. Ik lees hier al een tijdje heel graag mee, maar heb volgens mij nog nooit (veel) gereageerd, dus bij deze. Proficiat met het je 100e berichtje, ik kom de volgende 100 ook lezen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s