Maatje minder voor de zomer?

Nele4_miniVanmorgen mijn favoriete tijdschrift in de bus. Dat is voor mij een topmomentje in de week. Een uurtje me-time, even weg van alle beslommeringen, even genieten. Kijken wat er in de mode is, wat de nieuwste verzorgingsproducten zijn, inspiratie opdoen bij de receptjes, de boeken, de uittips (en er dan verder nooit iets mee doen, maar kom),…

Vanmorgen was ik iets minder gelukkig: de belangrijkste titel op de cover was “maatje minder voor de zomer”. Ik begrijp best dat daar een publiek voor is en ik pleit zelf niet onschuldig aan de trend, maar ik ben intussen mama van twee tienerdochters en dus vind ik dit niet de juiste boodschap. Ik weet best wel dat Libelle zich niet richt op een tienerpubliek. Met mijn 41 jaren vermoed ik zelfs dat ik knal in de doelgroep zit, maar veel van de Libelle-vrouwen hebben ook dochters. Die het tijdschrift dus ook lezen en die vandaag dus de boodschap krijgen dat je je een pak beter in je vel zal voelen als er nog snel een maatje afgaat voor de zomer (en je dus in bikini zal rondlopen). Een beetje kort door de bocht, misschien nét iets scherper gesteld, maar toch.

Tienermeisje zijn is niet makkelijk. Je kinderlichaampje verandert, je krijgt rondingen en dat is heel wat om te verteren. Het duurt een tijdje eer je lichaam zich zet. Bovendien evolueer je ook geestelijk van kind naar vrouw. Je worstelt met “erbij horen” en “jezelf zijn”. De eerste echte verliefdheden duiken op, je wordt voor het eerst afgewezen. Het is een intense periode. Toen ik in die periode zat, zag ik ook overal tijdschriften met “3 kg minder voor de zomer”, met alweer een overzicht van de nieuwste dieethypes (Montignac was in mijn tijd nogal hip) of de eetgewoontes van de sterren. Noem een boekje en er stond vast en zeker wel een artikel in over gewicht verliezen.

Ook ik was er vatbaar voor. Ook ik dacht – tussen mijn 15de en mijn 18de dat mijn zelfvertrouwen zou groeien met elke kilo die verdween. Ik heb vanalles geprobeerd in die periode, met wisselend succes. Zo heb ik Montignac uitgetest (om er na een paar dagen de brui aan te geven wegens afgrijselijke hoofdpijn), werd ik vegetariër, heb ik Weight Watchers geprobeerd, consulteerde ik een dietist,… Was ik te dik? Niet echt. Op mijn zwaarst woog ik 65 kg voor 1m59, op mijn magerst woog ik 48 kg.

Toch was er weinig verschil tussen de zwaarste en de lichtste Nele. Je zelfvertrouwen groeit immers NIET met elke kilo die eraf gaat. Op het einde van mijn studies – op mijn zwaarste punt – leerde ik de echtgenoot kennen. Hij vond me wel mooi zoals ik was. En toen vlogen de kilo’s er ineens wel af. Het vertrouwen van de echtgenoot, allicht gecombineerd met het geregelde, volwassen leven dat toen begon. Maar het heeft nog jaren geduurd voor de Nele in mijn hoofd overeen kwam met de Nele die ik in spiegels of vensterramen zag. Ik heb nog jarenlang met een zwaardere versie in mijn hoofd rondgelopen.

En dat wil ik niet voor mijn twee prachtige dochters. Ik wil niet dat hen aangepraat wordt dat ze gelukkiger zullen zijn met een maatje minder. Ik zou eigenlijk graag eens een tijdschrift hebben dat dit eens op de cover zet: het verschil met een maatje minder. Zou je echt verschil zien? Over hoeveel kilo hebben we het? Over een kilo of 5? En zou het model met een maatje minder echt zoveel knapper zijn? Ik durf dat ten zeerste te betwijfelen…

Advertentie

7 gedachten over “Maatje minder voor de zomer?

  1. Die “doelgroep” ik behoor daar ook bij :-), maar vaak trekken die diëten met titel maatje minder voor de zomer op niks,…..en ik moet eerlijk bekennen dat ik me beter in mijn vel voel sinds ik een maatje minder heb,…..maar dat zit in mijn hoofd 🙂 en toen ik 15 was trok ik me er helemaal niks van aan, daar begon ik pas mee als ik al eind in de 20 was,…..hopelijk geldt dat ook voor jouw dochters,….

  2. Je hebt helemaal gelijk… hopelijk krijgen zoveel mogelijk jonge meisjes deze boodschap heel duidelijk mee!

  3. Je hebt gelijk, maar je hebt ook een mooi maatje. Ik hoop voor mezelf (gezondheid, welbevinden) dat ik ietsje lichter ga worden. Het gaat om enkele kilo’s, maar de kilo’s te veel zijn het resultaat van stress- en emo-eten en onregelmaat.

    • Klopt. Alleen weet ik uit ondervinding dat de kilo’s in eerste instantie geen verschil maken. Het hoofd moet volgen en dat heeft in mijn geval jaren geduurd… Bij mij ging er uiteindelijk een dikke 10 kg af maar dat voelde niet anders…

  4. ik koop zelden of nooit zo’n “boekskes” à la “Goed gevoel” (eerder schuldgevoel), “Flair”, “Libelle”, … gewoon omdat inderdaad niet geconfronteerd wil worden met dat ideaalbeeld dat zo wordt opgedrongen. Prinses schreef er al eerder over : https://prinsesopdekikkererwt.wordpress.com/2015/03/24/de-trut-en-de-wolvin/
    en ik kan haar alleen maar gelijk geven. Als ik in die boekskes blader is mijn eerste reactie “ja, wil ik ook” en daarna “waarom eigenlijk?”

    Nee, geef mij dan maar de “Flow”, voel ik me veel beter door 🙂 Ook goed voor eventuele tienerdochters.

    Hoe gaan we ooit dat fucked up ideaalbeeld de wereld uit krijgen als we onszelf er gewillig mee confronteren…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s