Mijn zonnetjes stralen het hele weekend

loesje-dromen-vallen-zonder-te-brekenDit weekend hebben de dochters dansoptreden. Beide dames doen aan jazz en hiphop en werken een heel jaar voor deze zaterdag en zondag. Het is een drukke week: er wordt gerepeteerd dat het een lieve lust is, voor het eerst op het podium, met de juiste kledij, met belichting… En dan is het daar, het optreden. Met zenuwachtigheid achter het podium en in de zaal. Want al die mama’s, papa’s, oma’s en opa’s willen gewoon dat alles goed verloopt.

Deze mama heeft immers ervaring. In mijn jonge jaren speelde ik kindertoneel en zat ik bij de KLJ. Bij de KLJ hadden wij ook “groepsfeest” en dan mochten we ook optreden. Podia en ik zijn echter nooit een geweldige combinatie geweest: in al die jaren toneel en groepsfeesten ben ik twee keer van het podium gedonderd. Gelukkig nooit tijdens de optredens zelf, maar de repetities waren in mijn geval niet zonder gevaar.

En dan hebben we het, in het geval van het toneel, over de allereerste leesrepetitie. De rollen waren net verdeeld, we gingen het stuk gewoon even doorlezen. Dus namen we allemaal een stoel, maakten we een grote kring op het podium en begonnen we ons toenmalig stuk door te lezen. Helaas was ik van de wiebelige soort. Volgens de juffrouwen uit de lagere school kon ik geen minuut stilzitten op mijn stoel. Omdraaien, onder de bank duiken (wegens alweer een bik, gom of blad laten vallen), wiebelen op de poten, noem maar op. Been there, done that.

En dus ook bij de toneelrepetitie zat ik me te vervelen, was het misschien wat te saai in mijn ogen en begon ik te wiebelen op mijn stoel. Helaas. Ik zat toch wel op het randje van het podium zeker en dook door mijn gewiebel met stoel en al het podium af, de zaal in. Gelukkig zonder erg, buiten een deuk in mijn kinderego. Met de stoel terug het podium op, een stuk verder van het randje en dan maar verder lezen… en wiebelen, want je dacht toch niet dat ik mijn lesje geleerd had 😉

Rond dezelfde periode hielden we ook met de KLJ een “groepsfeest”. Een avondvullend programma waarin elk groepje een optreden bracht. Wij brachten met onze groep een dansje op “Fame”. Eerst een stukje al liggend en in het refrein moesten we al juichend rechtspringen. Ik, bij de kleinsten van de hele hoop (en bij de beste danseresjes – of is dat de kracht der verbeelding/herinnering?) lag vooraan. We hadden een grote groep, dus de plek was schoon verdeeld en je moest binnen je zone blijven. Enfin, de eerste repetitie dat we het écht op het podium probeerden (in plaats van gewoon in onze zaal) liep dat juichend rechtspringen ei zo na verkeerd af en lag ik weer zo goed als van het podium (jaja, er is een patroon). En dus werden de zones net iets ruimer bedeeld…

Gelukkig hebben de dochters hun gevoel van evenwicht van de papa. En er is niets beter voor de zenuwen voor een optreden dan “och, erger dan de mama kan niet, die is ook 2 keer van het podium gedoken”. Maar onze meisjes doen dat goed. Wat ze wel van de mama hebben zijn hun flexibele gewrichten, wat een ontzettend groot voordeel is. Onze meisjes dansen met alles wat ze hebben: met muzikaliteit (van de papa), met overgave, met overtuiging én met een big smile op hun gezichten. En dan zit je in de zaal heel hard te genieten. Dan zit je daar te denken: “waauw, dat zijn die van ons”. En ook een heel klein beetje: “oef, alles is goed verlopen 😉 “

Advertentie

3 gedachten over “Mijn zonnetjes stralen het hele weekend

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s