Gebrek aan fantasy (2)

Een bekentenis: Ik ben een week geleden misschien toch een beetje te snel geweest met mijn oordeel over de “Hof van Doorns en Rozen”-trilogie van Sarah J. Maas. Intussen zijn we een week verder, heb ik 2 boeken uit de trilogie uit en ben ik aan de derde en laatste begonnen.

Even terugspoelen. Na veel aandringen van de dochters begon ik tijdens mijn week verlof aan deze fantasy-trilogie van Sarah J. Maas. De gedeelde lievelingsboeken van mijn beide dochters. Al jaren zeuren ze dat ik deze reeks ook moet lezen, maar ik was wat terughoudend. Ik heb het immers niet op fantasy. Ik wil in de personages kunnen “duiken” en dat lukt een pak moeilijker als het hoofdpersonage een elf is, of in een sprookjeswereld leeft. Dat fantasy- of sprookjesgenre hoort tot mijn jeugd en mocht van mij gerust daar ook blijven.

Vorige zondag was ik een kleine 100 pagina’s ver in het lievelingsboek van de dochters en ik voelde het niet. Ik vond het zelfs wat moeilijk om hen “teleur te stellen” en die bekentenis te doen. Zelf zijn ze al jaren over de serie bezig. Ze verslonden het eerste boek, telden vol ongeduld af naar het vervolg, holden meteen naar de winkel en waren dan een paar dagen zoet met het verdere verloop van hun lievelingsverhaal. Ik vond het zo’n zonde dat ik dat niet met hen kon delen.

20180420_122538[1]Maar ik had een drukke week voor de boeg en geen ander leesvoer en dus stak ik het boek toch in mijn rugzak om de treinuurtjes mee door te komen. En het wonder geschiedde: ergens halverwege de week werd het verhaal dan toch spannend en vergat ik “de elfen” en de “Hoge Fae” en werd het gewoon een verhaal van goed tegen kwaad, van liefde, misleiding en teleurstelling en zaten er toch een serieus aantal plottwisten in die me in spanning hielden. Het boek kreeg me dan toch in de ban. Zo erg zelfs dat ik vrijdagmiddag met veel plezier mijn halfuurtje middagpauze in mijn eentje in het park doorbracht met het boek. Het was ook schitterend zomerweer uiteraard. En na het eerste boek verslond ik ook het tweede en sinds vandaag zit ik in het derde deel. Ik heb een heel weekend gelezen en zal de komende avonden strijk mogen inhalen.

Dus kan ik niet anders dan een welgemeend excuus over te brengen aan de dochters. Ik begrijp het nu toch, hun liefde voor deze boekenreeks. Ik had mijn oordeel nog niet mogen vellen na de eerste 82 bladzijden, ik had nog even moeten doorbijten. Ik was misschien toch wat voorbarig 😉.

PS: Ik begrijp na deze boeken ineens ook waarom er op een bepaald moment nood was aan een nieuwe categorie (young adults) tussen de jeugdboeken en de volwassenen literatuur in. Er waren momenten dat ik toch wel rode oortjes kreeg van hetgeen ik allemaal te lezen kreeg in “Hof van Doorns en Rozen”. En zeggen dat ik mijn tienerdochters altijd heb aangemoedigd om vooral te lezen. Misschien was enige censuur hier toch ook op zijn plaats geweest, vooral omdat de dochters zo’n uitstekende lezers zijn en deze boeken dus al vlotjes op hun 12de, 13de voor hun rekening namen…

Advertenties

Sunshine blogger award

Op dinsdag doe ik al eens graag een tag. Het zijn “gemakkelijke” blogs: je hebt meteen een onderwerp om over te schrijven. Niet dat de vragen simpel te beantwoorden zijn, het vraagt meestal toch wat dieper nadenken dan ingeschat. Deze Sunshine Blogger Award vond ik bij Samaja en neem ik met veel plezier deze week over.

sunshine blogger

1.Wat is jouw meest favoriete dag van de week?

Eigenlijk is vrijdag mijn favoriete dag van de week. De belofte van het weekend dat eraan komt, zorgt meestal voor geweldige momenten. Ik herinner me – lang geleden – hilarische vrijdagnamiddagen dat we geweldig veel plezier hadden samen met de collega’s, vaak zelfs de hele vloer (en dat er eigenlijk niet zo veel meer gewerkt werd). Tot de baas zijn bureau uitkwam met de legendarische uitspraak: “Mannekes, ik weet dat het vrijdagnamiddag is, maar ik moet wel mijn telefoongesprekken nog kunnen verstaan, hè. Kan dat hier alstublieft een paar decibels minder?”

Bovendien is vrijdagavond altijd héél erg relax. De werk- en schoolweek zit er eventjes op: er moet even niks en meestal proberen we de avond ook zo leeg mogelijk te houden.

2. Waar verheug jij je het meest op voor 2018?

Onze reis samen. Dat vind ik elk jaar één van de hoogtepunten. Een paar weken alleen wij vieren in een ontspannen setting. En dit jaar terug inclusief zon, zwembad en Italië.

3. Maak je iedere avond je eten vers of gebruik je kant-en-klaar of pakjes makkelijk?

Tijdens de week is de echtgenoot eerder thuis dan ik en dus is hij meestal de kok des huizes. En dat is zo goed als altijd vers. Af en toe halen we frietjes, chinees of een pizza, maar dat zijn uitzonderingen (en meestal op vrijdagavond trouwens).

Vroeger durfden we ook wel eens voor diepvriespizza’s of klaargemaakte lasagne te kiezen ter afwisseling, maar sinds we beide gerechten zelf hebben leren maken, smaakt de “gefabriceerde” versie ons niet meer.

4. Hoe sta jij over het algemeen in het leven?

We moeten daar eerlijk in zijn: ik ben een piekeraar. De afgelopen jaren heb ik wel geleerd om het glas eerder halfvol dan halfleeg te zien, maar af en toe overvalt me nog wel eens een zwaarmoedige bui en dan valt de wereld op mijn kop. Gelukkig ben ik getrouwd met de meest nuchtere echtgenoot ter wereld: dat helpt om dat soort “donkere” dagen te relativeren. Na een paar uur gezaag toch 😉.

5. Wat is de beste beslissing die je ooit genomen hebt?

Met de echtgenoot in zee gaan en met hem twee dochters krijgen.

6. Ben je materialistisch ingesteld?

Ik ben opgevoed met de stelling “op eten en kleren bespaar je niet”. Dus zal ik liever iets moois van degelijke kwaliteit kiezen dan meerdere stukken van mindere kwaliteit. Ik ben er nog altijd van overtuigd dat ik op lange termijn zo meer winst doe. Sommige kledingstukken heb ik al een hele tijd en zijn nog altijd mooi. Ze zijn intussen wel al “out” en zelfs terug “in” geweest, maar je zou het ook “tijdloos” kunnen noemen 😉.

Maar ik heb wel allang geleerd dat “herinneringen” het meest waardevolle zijn dat ik in mijn leven heb. Liever herinneringen maken door samen dingen te doen dan (mooie) dingen bezitten.

Ben ik dan materialistisch? Voor een stuk wel, al besef ik wel goed genoeg dat tijd met de echtgenoot en dochters of met de mensen uit mijn omgeving me een pak meer waard is dan alle bezittingen die ik in mijn leven zou kunnen verwerven.

7. Waar kan je over dagdromen?

Over eten. Over samen dingen doen (op restaurant gaan of zo) en samen reizen (en daar heerlijke Italiaanse pasta en gelati eten) 😉.

Serieus, ik dagdroom eigenlijk wel veel. Over boeken, over programma’s die ik op tv gezien heb, over een artikel dat ik gelezen heb of een nieuwtje dat ik gehoord heb. Soms droom ik zelfs zonder aan iets afgelijnd te denken, dan laat ik de flipperkast in mijn hersenen zijn gang gaan. Meestal zijn dat de momenten dat ik enorm creatief ben en op ideeën zit te broeden.

En natuurlijk dagdroom ik ook nog wel eens over de echtgenoot.

8. Wat is je favoriete tv-programma?

Momenteel zijn we hier met het hele gezin in de ban van de speurtocht naar De Mol. Bovendien is het klassieke wielerseizoen in volle gang. Geef mij een zondag koers op tv en ik ben dik tevreden. Ook de programma’s rond het wielrennen (Extra Time Wielrennen en De Kleedkamer) vind ik fantastisch gemaakt.

En dan moet het WK voetbal dit jaar nog beginnen…

9. Ben je een mensen-mens?

Ja hoor, maar ik hoef wel geen overdosis. Te grote groepen mensen bijeen vind ik niet zo aangenaam. Dat is altijd mijn grote dilemma bij bijvoorbeeld muziekoptredens: ik wil zo graag bepaalde groepen zien en deel uitmaken van het evenement, maar kijk elke keer als een berg op tegen de massa enthousiastelingen die daar ook zal zijn. Om een concreet voorbeeld te geven: ik tel nu al af naar het optreden van Pearl Jam op Werchter deze zomer maar tegelijkertijd zucht ik al bij voorbaat over die 80.000 anderen die daar met nochtans evenveel enthousiasme naar uitkijken.

10. Sta jij altijd voor iedereen klaar in nood?

Voor de mensen uit mijn omgeving sta ik dag en nacht klaar in noodgevallen. Uiteraard. Al wil ik de mensen in nood wel graag vooraf verwittigen dat ik overdag allicht meer kan betekenen dan ’s nachts. Iets van moeite hebben met wakker en helder worden als het buiten nog donker is 😉.

Wie deze tag graag overneemt, doe gerust!

Gebrek aan fantasy…

20180415_185307[1]Sinds een tijdje proberen de dochters me te overtuigen om hun (adolescenten-)roman “Hof van doorns en rozen” (Sarah J. Maas) ook eens te lezen. Toen ik de oudste op haar achtste “Harry Potter” in handen duwde, had ik niet voorzien dat ze een voorliefde voor fantasy zou ontwikkelen. Wat zij op haar beurt dan weer doorgaf aan de jongste. En de liefde bleef standhouden. Heel frequent zie ik onze meiden met boeken van de bibliotheek thuiskomen die toch wel zeer vaak in het zelfde bedje ziek zijn.

Ergens vind ik het wel grappig, want ik deel die fantasy-liefde absoluut niet. Ik had al van jongs af aan een voorliefde voor historische romans. Verhalen met een stukje geromantiseerde geschiedenis erin. En liefst zo waarheidsgetrouw mogelijk. Voor mij dus geen verhalen met draken, elfjes of andere sprookjesfiguren erin. Ergens heeft dat bij mij altijd de inleving in een boek in de weg gestaan. Ik heb nooit voeling gehad met dat genre, of aanverwante genres.

Ook science fiction heeft me nooit veel gezegd, noch in boekvorm, noch op tv. Al moet ik eerlijk bekennen dat Battlestar Galactica op dat vlak wel voor een kleine, tijdelijke ommekeer gezorgd heeft. Al zeggen Star Wars, Star Trek en alle aanverwante films en series (zo ook The Matrix) me nog altijd niks. In het beste geval is het vooral slaapverwekkend en ben ik binnen de paar minuten in een diepe slaap. In het slechtste geval vraag ik me halverwege de film luidop af waaraan ik nu weer mijn tijd zit te verspillen.

Maar omdat de dochters nu al een paar jaar lyrisch waren over de serie van Sarah J. Maas en ik deze vakantie toch zonder boeken zat, wou ik het een kans geven. Intussen ben ik 82 bladzijden ver en voel ik het jammer genoeg nog steeds niet. Ondanks de hoopvolle blikken van de dochters kunnen we deze boekenliefde niet delen. Daar waar zij meteen onbevooroordeeld in de fantasywereld duiken, is het net de fantasy die ervoor zorgt dat ik de personages niet “voel”. Dat er een afstand blijft bij het lezen. Dat het verhaal me niet raakt. En dat vind ik ongelooflijk jammer, het had fijn geweest als we dit met zijn allen hadden kunnen delen.

Overigens geldt het omgekeerde ook. De oudste duikt – bij gebrek aan leesvoer – al eens de boekenkast van de mama in en geeft dan ook regelmatig aan dat ze het wel gehad heeft met de “familiegeheimen” of “landhuizen” uit mama’s boeken waarin heel vaak een verhaal van vroeger en nu binnen één en dezelfde familie door elkaar wordt verweven. Wat ik dan ongelooflijk schoon, soms ontroerend en meestal héél erg ontspannend vind, maar waarbij zij zich stoort aan de voorspelbaarheid. Daar waar het voor mij in dergelijke boeken dan telkens weer draait om het stukje geschiedenis, vindt zij enkel het heden interessant.

20180415_185258[1]Over smaak en kleuren kan men niet twisten 😉. En dus duikt de mama met veel plezier in de “Zeven Zussen”-reeks, terwijl de oudste “Game of Thrones” verslindt. En af en toe vinden we elkaar toch in een gedeelde liefde voor een mooi verhaal. “De Hongerspelen”-trilogie werd hier door ons allemaal gesmaakt. Maar “Hof van Doorns en Rozen” laat ik met veel liefde aan de dochters. Al zal ik het verhaal wel afmaken, wie weet raak ik toch nog in de ban van de magie…

Vijf op vrijdag, de tv-versie

Het was een schone dag, maar bij ons regent het nu. Bovendien is het koud. Echt wel weer om met een tv-dekentje in de zetel te ploffen en een serie te bingewatchen. Er werden het afgelopen jaar best wel goede tv-programma’s getoond. En laat ons deze vrijdag er eens vijf oplijsten. Gekeken en goedgekeurd, ten huize Tifosa.

Eerst en vooral wil ik twee wielerprogramma’s noemen, momenteel op Canvas. Er kan niet genoeg geluld worden over sport, en zeker over wielrennen. De “Extra Time Wielrennen” is een absolute aanrader. Zeker als Tom Boonen deel uitmaakt van de analisten. Hij ziet de koers toch goed. Maar als ik één programma moet noemen, dan is het zeker en vast “De Kleedkamer”. De voetbaleditie was uitstekend, maar de wielerversie is in mijn ogen zo mogelijk nog beter. Breng vroegere rivalen samen en laat ze over die éne prachtige koers praten waarin zij allemaal samen een hoofdrol hebben gespeeld. Laat dan nog een “vergeten” koersheld uit vervlogen tijden aan het woord en je hebt een schone mix van sport en emoties. Ik ben er dol op.

“Beau Séjour”. Voor mij dé Vlaamse serie van de voorbije jaren. Spannend, akelig, met onverwachte plottwisten. En op een zéér hoog niveau geacteerd. Wie vermoordde Kato?

Nog een Vlaamse aanrader: “Salamander”. Jaren geleden hadden we de eerste reeks gezien en we waren meteen fan. Hoewel de eerste reeks misschien nog net dat tikkeltje spannender was dan de tweede reeks, wist hoofdinspecteur Gerardi opnieuw te boeien. Alhoewel, misschien heb ik de afgelopen jaren te veel complottheorieën over me heen gekregen in een aantal series. Ik wist vrij snel waar de klepel hing. Af en toe was er wel gelukkig nog een onverwacht overlijden of een verrassende draai in het verhaal, waardoor we toch bleven volgen.

Daarnaast blijven we hier in de ban van de Scandinavische misdaadseries. “Midnight Sun” was alweer keihard, rauw, ongemeen spannend en hield ons een paar weken in de ban. “Stella Blomkvist” combineerde dan weer een misdaadverhaal met een twisted gevoel voor humor. Een ongewone combinatie, maar ze werkte voor ons wel. Al denk ik dat niet iedereen deze Scandinavische donkere humor zal smaken. Eigenlijk moet ik “Before we die” zeker ook vermelden, maar die serie was zo ongelooflijk spannend dat ik ze niet heb durven uitkijken. Tot één aflevering voor het einde was het een fantastische serie, maar ik kan je dus niet zeggen of ze niet ongelooflijk verknoeid wordt door het einde.

Ik leef soms te hard mee met hetgeen ik zie. Dat was al toen ik jong was en voor een volle cinemazaal “pas op” schreeuwde toen in Jurassic Parc een dinosaurus onverwachts in een andere hoek het beeld in dook dan ik verwacht had. Ik kijk nog steeds geen te beklemmende tv-series vlak voor het slapengaan omdat ik intussen al weet dat ik dan een veel te onrustige nacht tegemoet ga. Ja, ik heb letterlijk wakker gelegen van “Het Bernini Mysterie” (en dan had ik het boek al gelezen!). Het is me al wel eens overkomen dat ik uitgeput wakker word nadat ik een hele nacht zelf de hoofdrol gespeeld heb in een aflevering die wel verdacht veel weg had van “Homeland”. En toch heb ik een voorkeur voor donkere, spannende misdaadseries. Al zetten we daarna meestal nog wat hersenloos amusement à la Temptation Island op om de donkere spoken in mijn hoofd te verdrijven.

Eén geweldige tv-reeks heb ik nog niet genoemd: “De Mol”, maar die is dan ook nog niet afgelopen. Het blijft een spannende zoektocht naar de verrader in het spel. En wij zoeken hier allemaal samen, met ons vieren. Dat maakt het nog altijd zo’n ontzettend fijn programma. Het is goed gemaakt, het zit fantastisch goed in elkaar, je wordt constant op het verkeerde been gezet en de kandidaten zijn zeer goed gekozen. Elke week neem je met pijn in het hart mee afscheid van telkens weer een ongelooflijk sympathieke kandidaat en week na week zoek je mee naar de mol. Het is één van de weinige reeksen die we nog echt “live” kijken, omdat we ons kijkplezier niet willen laten vergallen door spoilers. En als je dat als tv-programma in deze  Netflix-tijden nog weet te bereiken, dan moet je wel écht goed zijn!

Op deze vrijdag heb ik jullie geweldig verwend, niet, met toch wel net iets meer dan vijf tv-tips! Laat het ons een vroeg Paascadeautje noemen 😉.

Schrijf geschiedenis/make history!

Soms zijn er zo van die dagen dat er geschiedenis geschreven wordt. Dat je van ver het belang voelt van een gebeurtenis of een massademonstratie. Gisteren was zo’n dag. Toen de jeugd in Amerika het voortouw nam en massaal op straat kwam in de “March for our Lives”. Na alweer een schietpartij in een school. Toen ze massaal demonstreerden tegen het niet-aflatende wapengeweld in de Verenigde Staten en eindelijk een front vormden tegen de wapenlobby NRA. Waarom net nu? Florida was niet de eerste schietpartij en zal helaas ook niet de laatste zijn. Het was ook niet de zwaarste schietpartij, maar dit was wel de druppel en dat maakten ze massaal duidelijk.

Bijzonder krachtig klonk hun signaal. Bijzonder overtuigd waren ze dat de tijd voor verandering is gekomen, of dat ze anders de verandering zelf zullen afdwingen, door “hun” vertegenwoordigers die zich laten sponsoren door de NRA weg te stemmen. Wij keken toe, we supporterden vanuit onze zetel. We waren ontroerd door hun overtuiging, door hun speeches, door hun wil om verandering te brengen. Het is pijnlijk om te moeten constateren dat die jonge scholieren meer lef, daadkracht, moreel besef en visie overbrengen dan de hele leidende politieke klasse (en dat geldt niet alleen voor de Verenigde Staten of het wapendossier). Tegelijkertijd weten ze met hun boodschap toch een massa op de been te brengen. Een indrukwekkende en vooral jonge massa.

Tegelijkertijd is net dat bijzonder hoopgevend. Er stond gisteren een jonge generatie op de barricaden. Voor de goede zaak. Om duidelijk te maken dat het genoeg geweest is, dat er iets moet veranderen. Tegenover hen heerste een oorverdovende stilte. Geen tweets, geen politieke recuperatie. Het lijkt alsof de politieke vertegenwoordigers niet zo goed weten wat ze aan moeten met die mondige jongeren.

Er borrelt toch iets. Amper een paar maanden nadat in diezelfde Verenigde Staten zowel #metoo als “time’s up al een storm veroorzaakten die wereldwijde weerklank kreeg en maar niet ging liggen, vormen nu de jongeren luid en duidelijk front tegen de veel te lakse wapenwetgeving in hun land. Hoe pijnlijk de aanleiding voor hun protest ook was, tegelijkertijd brengen ze hoop. Hier staan wij, wij zijn de toekomst, wij willen anders en beter. En we laten ons niet intimideren, hier is onze stem, wij willen gehoord worden.

Ga ervoor, denk ik dan, doe het. Jullie kunnen het. Het is jullie strijd, maar we steunen jullie. Make history!

Een maand bloggen – on a roll

blogcijfersExact een maand geleden, op 14 februari (Vastenavond) begonnen we aan onze 40 dagen bloggen-challenge. Exact een maand later kan ik maar liefst 28 blogs voorleggen. Dit is nummer 29/40. Tot op heden verloopt de uitdaging bijzonder vlot: voor het eerst in de geschiedenis van mijn blog heb ik een maand lang elke dag geblogd. Er is nog geen dag voorbijgegaan zonder dat ik iets op papier gezet heb. En dat zonder strak plan of doorgedreven voorbereiding.

Toen ik eraan begon, had ik wel de bedoeling om zo lang mogelijk door te gaan zonder skipdagen in te zetten. Om – in tegenstelling tot vorig jaar – mijn pasbeurten enkel te gebruiken als ik er echt niet toe zou komen te bloggen. Maar tot nu toe is er elke avond wel een moment geweest om iets te schrijven. Het zijn zeker niet altijd de meest grootse berichten en af en toe zet ik ook wel eens een tag of een stokje in als ik even zonder inspiratie zit, maar dat vind ik eigenlijk best OK.

Word je dat niet beu, elke avond aan de bak moeten? Op dit moment niet, neen. Integendeel, het is écht wel een ogenblik van ontspanning en de blogs vloeien er momenteel zonder al te veel moeite zo uit. Ik heb de voorbije 4 weken nog geen moment gehad dat ik zonder ideeën voor de computer ging zitten om ‘m dan een paar uur later moedeloos en zonder resultaat opnieuw dicht te klappen.

Bovendien ben ik er afgelopen weekend voor het eerst in geslaagd om voor de komende week een hele blogplanning op papier te zetten. Op zaterdag wist ik al wat ik op welke dag van de week zou schrijven en/of publiceren. Ook wist ik dat er deze week momenten zouden zijn dat ik niet zou kunnen bloggen en toch ben ik erin geslaagd om op voorhand te werken, een blogbericht in te plannen en te laten publiceren op een vooraf ingegeven datum en tijdstip. Dat deed ik eerder nog maar 1 (één!) keer. Er worden hier dus serieuze bloggrenzen verlegd.

Tegen het einde van deze uitdaging ben ik gewoon een strak georganiseerde blogster geworden die nog aan het bujo’en gaat, vaste planningen opstelt, ideeën noteert in één of andere app op haar gsm en vooruit werkt 😉. (Hahaha, not!) Maar, al heb ik op dit moment de 40 dagen nog niet gehaald (nog 11 blogs te schrijven), ik vind voor mezelf dat ik de ingebeelde medaille wel al verdien. Met deze erbij 29 op een rij, een planning op papier én vooruit werken. Dat vroeg om een bloemetje, gelukkig hadden we er al schone in huis 😉.

20180314_133028[1]

Vijf op vrijdag: mijn succesrecepten

Boston, baby!, de inspiratiebron voor dit rubriekje, vroeg me bij de start van 40 dagen bloggen wat mijn succesrecept is. Laten we er daar ineens 5 van maken 😉, op vrijdag.

  • Cake. Ik bak al zo lang ik me kan herinneren. In den beginne mochten we va en moe helpen bij het bakken (voornamelijk de potten uitlikken, maar daar was ik dan ook geweldig goed in), maar niet veel later mocht ik zelf ook aan de slag. Cake is makkelijk, omdat je het recept secuur moet volgen. Veel koks vinden net dat héél erg onaangenaam, ik vind het wel iets hebben dat je tot de gram nauwkeurig kan/moet/mag afwegen. Cake is intussen dan ook mijn vaste traktatie bij verjaardagen. En dat is dan meestal cake met kokos, noten en appels (uit Ons Bakboek) of amandelcake met chocolade (uit een Colruyt kookboek).
  • Chocolademousse. Het lievelingsdessert van de jongste dat ik eigenlijk veel te weinig maak. Zij prefereert gemengde chocomousse of witte chocomousse. De rest van ons gezin geeft de voorkeur aan melkchocolademousse. Maar als er potjes overblijven, zal de jongste zich wel opofferen, ongeacht de kleur van de potjes.
  • Pasta. Alle soorten. De jongste heeft een voorkeur voor pasta met prei en zalm (van Jeroen Meus), de oudste verkiest dan weer “Jeroens snelle pastaschotel” of “Penne al forno” (ook Jeroen Meus) en de echtgenoot is dol op Italiaanse balletjes in tomatensaus (Colruyt). Geef mij maar een gewone lasagna alla Nele, al speelt het eigenlijk niet zo’n rol: als het maar pasta is. Tot het iedereen zijn oren uit komt.
  • Witloof. Ik ben een ongelooflijke fan van deze Belgische klassieker en kook er ontzettend graag mee: kipfilets op Brabantse wijze (Colruyt) of witloof met ham en kaas én puree met een korstje (naar een familierecept) of zelfs witloofsoep. Ik maak het graag en lust het nog liever. Jammer genoeg is witloof NIET geliefd bij onze dochters. Tot een jaar geleden moesten ze nog elke keer proeven als het op tafel kwam, in de ijdele hoop dat ze het ooit zouden leren waarderen, maar ik heb het opgegeven. Ze lusten het niet, we voorzien dus een alternatief. Intussen vinden ze het best fijn als mama nog eens plannen maakt voor een ovenschotel witloof. De puree vinden ze wel heerlijk en de nuggets of fish sticks die dan voor hen als alternatief dienen, kunnen ze best pruimen. Laat de witloofschotels dus maar komen 😉.
  • Mattentaarten. Ik bak ontzettend graag en experimenteer regelmatig, vooral met koekjes en gebak. Ook de dochters hebben het bakvirus intussen al te pakken. We maken hier regelmatig biscotti con cornflakes, american cookies, brownies of andere (chocolade)lekkernijen. Mij doe je altijd plezier met mattentaarten, liefst zo vers mogelijk van de bakker. De lekkerste komen sowieso uit Geraardsbergen, en ja hoor, dat proef je, maar ik woon daar nu eenmaal niet (meer) in de buurt. Maar op een bepaald moment dacht ik: “laat ons dat zelf nu ook eens proberen”. En eigenlijk lukt dat best verbazend goed. Als je het bij kleine taartjes houdt. De matten krijg je nooit zo droog als bij een bakker (wat ik toch wel een beetje jammer vind), maar de smaak is absoluut de moeite. Alleen is het een lang uitgesponnen recept en moet je dus écht wel tijd vrijmaken. Voor speciale gelegenheden dus.

baksels-mini

Valt het op dat ik de voorkeur geef aan het zoete boven het zoute 😉? En dat ik gerust op desserts zou kunnen/willen overleven? Maar een mens moet nu eenmaal toch een reden vinden om te blijven sporten, niet?