Stommiteiten – spinnenalarm

Het is weer spinnentijd. Gegil en gehuiver, want ik ben niet dol op deze beestjes. (En dat is een understatement.) Ik weet ook dat ze nuttig zijn, maar ze zien er gewoon niet uit. En waarom moeten die nu massaal de warmte binnenshuis opzoeken? En waarom moeten ze dat nét altijd doen als mijn grote held van huis is en ik dus alleen in onze woonst vertoef?

Vrijdagavond was de echtgenoot de jongste gaan oppikken na een late uitstap. De oudste en ik lagen – uitgeteld na een zware week – te genieten in de zetel. Met een hapje erbij en een drankje voor de mama. Maar toen ik de plastieken verpakking naar de berging wou brengen en ik de deur opentrok zat daar een ontzettend grote verrassing. En dus riep ik de oudste ter hulp. Waarop zij de spin doodde die aan mijn voeten zat en die ik (nog) niet gezien had. Met het nodige geschreeuw erbij uiteraard. Maar de spin in de berging, daar durfde zij zich ook niet aan wagen. “Dat is echt wel een hele grote, mama.” (I know) “En ze heeft haar op haar lijf. Sorry, maar dat durf ik ook niet.”

De stofzuiger was geen optie, die stond immers ook in de berging en dan moesten we er langs. Hetzelfde met een borstel. Ook die stond onbereikbaar. En dus hebben we de deur dichtgetrokken en een sms’je gestuurd naar de echtgenoot of hij zich alstublieft kon haasten, dat het spinnenalarm was en dat wij niet durfden. Nu was het niet de eerste keer dit jaar dat ik in een dergelijke situatie terecht kwam. Maar de eerste keer was de jongste wel van de partij en zij sprong haar mama dapper ter hulp. Volgens mij voelen die beestjes het aan wanneer de kust veilig is.

20 minuten later kwamen de echtgenoot en de jongste thuis. Terwijl de echtgenoot de auto in onze garage parkeerde, kwam de jongste vragen wat het probleem was. “We staan daar nog wat na te praten en dan komt er zo’n sms’je. Mama toch.” Zij vond het bijzonder grappig. Wij niet echt, al hadden we zelf ook min of meer groen gelachen om het absurde van de hele situatie. Ook de jongste inspecteerde de berging, maar onze ongenode gast was uiteraard verdwenen. En dan kan je het positief bekijken: de grote harige indringer zat al op een paar centimeter van de buitendeur en heeft dus mogelijk het huis al verlaten. Of je kan ook veronderstellen dat het beestje een veilig onderkomen gevonden heeft onder de droogkast, de koelkast, de wasmachine of één van de vele rekken die in onze berging staan. En dat we dus een nieuwe ontmoeting niet mogen uitsluiten…

Een paar uur later, toen de dochters al even in bed lagen en de echtgenoot en ik samen nog even naar televisie keken, zag ik vanuit mijn ooghoek opeens vanonder de andere zetel opnieuw een spin onderuit schieten. Gekeel (alweer), maar ditmaal stond mijn koene ridder wel paraat en loste hij het probleem vakkundig (in twee keer) op. Of het dezelfde was, weet ik niet. Ik blijf meestal uit de buurt en onderwerp deze geleedpotigen liever niet aan een nadere inspectie.

Misschien kan ik beter toch maar wat (natuurlijke) middeltjes uitproberen om de beestjes uit ons huis te houden. Niet van de zijde van de echtgenoot wijken is natuurlijk ook een mogelijkheid, al vrees ik voor de goede verstandhouding als de spinnentijd nog een paar weken duurt. En dus gillen we ons er wel doorheen. Nog een maandje, toch? En dan zijn we er weer even vanaf?

spider

6 gedachten over “Stommiteiten – spinnenalarm

  1. Slaan met een flip flop is een goede manier om ze mee te hebben, al is het niet echt diervriendelijk. Maar ik ben dan ook niet het type dat ze rustig weer buiten zet ;-).

  2. Mwoehaha, wat heb ik gelachen hiermee 😀 En tegelijk moet ik zeggen dat ik OOK gil en flip als ik een grote spin zie !!! Vorig jaar was ik aan het gillen en tegelijk aan het zeggen tegen de kids “Het is maaaaaar een spinnetje hoor *aaaaaaah* een klein *iiiieeee* spinnetje****” Het ergste heb ik het nog altijd met bijen maar van die harige spinnen, not my cup of tea either…

  3. Ik kan me hier zoooooo in terug vinden! 😀
    Ik heb ooit eens een spin die op de grond zat doodgemept door er een dikke kookboek (die ik nooit gebruikte en daarna al zeker niet meer) op te laten vallen. Terwijl ik op een keukenstoel stond.
    Ik heb het lijk laten liggen tot mijn toenmalig vriendje thuiskwam van zijn werk. Zo’n 4 uren later 😀 Zelfs dood doen die beesten mij nog flippen 😀

  4. Hahahaha, geweldig! Ik ben ook geen fan van die beesten en sla er meestal hard op met een schoen of dergelijke. Als het exemplaar me echt te groot is, dan schakel ik hier ook een hulplijn in 🙂

  5. Pingback: Maartse buien… | Tifosa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s