Stap voor stap gezonder (3)

Nadat we in plaats van de lift de trap besloten te nemen, had ik me vorige week voorgenomen om wat vroeger mijn bed in te duiken. Vooral om de naweeën van dat verdomde zomeruur wat te compenseren. Daar waar ik intussen nog steeds trouw de trap neem in plaats van de lift, moeten we bekennen dat het op tijd gaan slapen niet zo van een leien dakje liep.

De eerste dagen van de week hield ik me nog enigszins aan mijn voornemen en dook ik een half uur (dag 1) en toch wel de 5 volle minuten (dag 2) eerder dan normaal mijn bed in. Maar vanaf woensdag was het alweer om zeep. Op woensdag is het namelijk Extra Time wielrennen en dus bleven we net iets te lang voor tv hangen. En dat was ook de daaropvolgende 4 dagen het geval. Al konden we de laatste 3 nachten natuurlijk uitslapen en deden we dat ook (min of meer).

Hoe vaak ik me ook zal voornemen om op tijd te gaan slapen, ik weet intussen al dat ik dat nooit langer dan een paar nachten volhoud. Eigenlijk tot ik een keer doorslaap en het gevoel heb dat ik min of meer uitgerust ben. Daarna denk ik dat ik de wereld weer aan kan en dan is hetgeen er op tv te zien is interessanter dan voldoende nachtrust. Enfin, story of my life, ik vrees dat dit nooit meer zal veranderen. Zolang ik in het weekend maar kan bijslapen voel ik ook te weinig de nood om hier iets aan te veranderen. Weg voornemen dus, hier maken we een kruis over 😉.

Maar intussen gaat het traplopen wél nog steeds bijzonder vlot. Zo goed zelfs dat ik deze week – toen ik een afspraak had op de zesde verdieping – bij mezelf dacht “laat ons eens zot doen”. En dus nam ik de trap, hoewel ik mijn grens toch wel op vijf verdiepingen had gelegd. Maar wat is nu eentje extra? Enfin, we zijn er dus geraakt. Ik heb op de vijfde etage wel even de tijd genomen om uit te hijgen en op adem te komen, maar we haalden onze vergadering op het zesde, en we waren op tijd. Dat je het eerste kwartier dan geen bijdrage kan leveren wegens compleet buiten adem, neem je voor lief. Stiekem begin ik al te dromen dat zelfs de negende verdieping, onze toekomstige werkplek, zonder lift haalbaar zal blijken.

Nu we op dat vlak toch goed bezig zijn, wil ik er nog een schepje bovenop doen. Ik wil vanaf nu proberen om het fietsen ook terug op te pikken. Ik heb me voorgenomen om deze week drie keer een halfuurtje proberen te fietsen. Dat kan binnen op de hometrainer. Maar het mag gerust ook buiten als het weer het toelaat. We beginnen bescheiden. Zeker in vergelijking met nog maar een paar maanden geleden. Toen haalde ik vlotjes 4 à 5 keer per week 60 à 90 minuten. Maar we bouwen op. Beetje bij beetje, stapje voor stapje, trap voor trap.

PS: Altijd al geweten trouwens dat ik beter ben in mezelf moe maken dan in daadwerkelijk slapen 😉.

Advertentie

Stap voor stap gezonder (2)

Met kleine stapjes op weg naar een gezonder leven. Vorige week nam ik dat zeer letterlijk en nam ik me voor om in plaats van de lift de trap te nemen. En dat lukte, soms zelfs al eens relatief vlotjes! Intussen zijn we een week ver en heb ik geen lift meer genomen. Maar de volgende keer als ik goede voornemens maak, ga ik er toch eerst de agenda eens bijnemen. Zodat ik weet of het een realistisch project is.

Zo had ik vorige week dinsdag een drukke werkdag met veel vergaderingen buitenshuis. Ik begon dus met de trein en een wandeling naar de vergaderplek van die ochtend. ’s Middags was het ook best te doen met de benenwagen. Ik had namelijk op voorhand uitgedokterd dat een halfuurtje stappen zou volstaan om ons kantoor te bereiken. Maar wegens nog niet zo bekend met de nieuwe omgeving, stapte ik drie kwartier. Toen ik in ons werkgebouw kwam en voor de lift stond, herinnerde ik me dat ik me had voorgenomen om te stappen en toen moest ik toch even zuchten.

Maar de dag was nog niet voorbij. Een klein uurtje later had ik immers nog een afspraak buitenshuis: nog eens een dik kwartier stappen (enkel). Toen ik op mijn bestemming arriveerde, vroeg ik voor alle zekerheid nog eens na op welke verdieping ik nu weer moest zijn. En dat viel toch even tegen 😉. Ik had op de tweede gerekend, maar het bleek wel degelijk de vierde verdieping te zijn. Zucht.

Een paar conclusies na een weekje traplopen:

  • Check op voorhand of uw goede voornemens realistisch zijn. Op dagen dat je sowieso al veel stapt wegens verplaatsingen, wordt dat traplopen een druppel.
  • Ik leg de grens op 5 verdiepingen omhoog. Naar beneden vind ik het niet erg om héél veel trappen te doen, maar meer dan 5 verdiepingen stijgen is niet realistisch als je daarna nog wil deelnemen aan een vergadering 😉.

Maar kijk, het wordt al snel een gewoonte om de lift voorbij te lopen en de trap te nemen. Ik ben wel nog steeds buiten adem, maar ooit wordt dat wel beter, denk ik/hoop ik.

zomertijd

(www.loesje.nl)

Het nieuwe weekproject wordt wat simpeler (of net niet). Deze week neem ik me voor om op tijd te gaan slapen. Vorig jaar heeft de overschakeling van het winter- naar het zomeruur een week lang in mijn kleren gehangen. Ook dit jaar verliep de overschakeling niet zonder slag of stoot, met een slechte nacht tot gevolg. Een onrustige slaap, hevige dromen en véél te veel uren gezien op onze wekker. Het is niet fijn om op zo’n manier aan een nieuwe werkweek te moeten beginnen.

Het zal geen makkelijke uitdaging worden. Ik neem me immers zo goed als elke dag voor om op tijd te gaan slapen, maar blijf dan te lang voor tv hangen, of op het wereldwijde web surfen. Elke dag wordt het toch weer later dan ik vooraf plande/hoopte. Maar deze week brengen we daar eindelijk verandering in. Dat is toch het plan.

Insomnia

Ik ben een moeilijke slaper. Altijd al geweest. Zelfs toen ik nog kind was, werd ik ’s nachts al regelmatig wakker. Ik zou zelfs op bepaalde momenten ook in mijn slaap gepraat hebben. Maar in die periode had ik vooral problemen met inslapen. Ik kon soms héél erg lang wakker liggen. Allicht is mijn gepieker daar ooit begonnen: als je urenlang wakker ligt, malen je gedachten nu eenmaal rondjes.

Toen ik de echtgenoot leerde kennen, bleek zijn aanwezigheid voldoende rustgevend om de inslaapproblemen te verhelpen. Alleen word ik nog altijd regelmatig wakker ’s nachts. Meestal rond een uur of drie. Dan moet ik even naar het toilet en moet ik iets drinken. Daarna slaap ik nog wel verder, maar meestal toch een pak lichter dan tevoren. Maar eigenlijk ben ik niets anders gewend: ik denk dat de meeste van mijn nachten rond een uur of drie wel eens onderbroken worden.

Op slechte nachten haal ik drie uur zelfs niet. Dan word ik al een eerste keer wakker rond 1u30 en slaap ik daarna een heel pak lichter. Na zo’n nachten ben ik ’s morgens niet helemaal uitgerust. Dan begin je al vermoeid aan je dag. Na een zware week – en teveel “slechte” nachten ben ik soms echt opgelucht als het vrijdag is. Dan weet ik dat ik kan uitslapen, dat ik even kan recupereren.

Het was weer zo’n moeizame week. Niet dat ik écht slecht sliep, ik denk dat er maar één 1u30 tussen zat, maar ik was deze week wel vroeg wakker (misschien kampte ik nog met de naweeën van het zomeruur). Ik was telkens tussen 5 en 6 uur wakker (de ene keer zat ik al wat dichter tegen de 5, de andere keer haalde ik gelukkig bijna 6 uur) en raakte daarna niet meer in slaap. Het was telkens alsof mijn lichaam dacht dat het de moeite niet meer was om me nog eens om te draaien, aangezien de wekker toch om 6u30 zou aflopen. En dus was ik tegen woensdagavond toch wel uitgeteld. Ik voelde het ook aan mijn ogen/wallen, die echt wat dikker en zwaarder wogen dan normaal.

Gelukkig is mijn verlof begonnen. En had ik voor de verandering eens een supernacht. Het was al na 5 uur toen ik voor het eerst wakker werd. En aangezien de wekker niet zou aflopen, kon ik me met een gerust geweten nog eens omdraaien. Het werd uiteindelijk 8 uur en ik ben voor het eerst in een dikke week nog eens uitgeslapen. Zodanig goed zelfs dat het voelde alsof ik een ganse dag op watten liep. Een beetje een wandelende zombie, na te zalig slapen ;-).

Gek hoe één goede nacht een wereld van verschil kan maken: nu heb ik het gevoel dat ik de wereld aankan, terwijl je je na een paar slechte nachten op rij vooral vermoeid en ontzettend kribbig voelt. Allicht komen er nu weer een aantal mindere nachten, maar daar kan ik weer even tegen. En we hebben verlof, middagdutjes zijn toegestaan ;-).

insomnia

(www.someecards.com)