De griepspuit: wel of niet?

Begin deze week was ik alweer geveld door griep. Al voor de tweede keer dit jaar. Buikgriep, net als zovele Belgen momenteel. Rust houden en op dieet. Een mens kan niet erger gestraft worden. In de zetel hangen terwijl er zoveel in huis moet gebeuren: het is een ware verzoeking. Om dan nog maar te zwijgen van het regime van toastjes met confituur, kippensoep en kippenwit met gekookte rijst of pasta. Het duurt nog geen dag of ik droom alweer van alle dingen die ik niet mag eten… Een voordeel: ik was even 2 kg kwijt. Jammer genoeg bleef mijn “geluk” niet duren: op mysterieuze wijze is één verdwenen kg alweer terecht ;-). Dju toch.

Maar het was in 2016 al de tweede keer dat ik besmet raakte. Ik laat dan ook al jaren geen spuitje meer zetten. Ooit liet ik dat wel doen: we kregen het op het werk, het was gratis, we zaten met jonge kinderen,… Maar helemaal griepvrij ben ik nooit geweest. Elk jaar sprong er wel eens een virusje over van de kinderen en bracht ik een paar dagen – zagend – in de zetel door.

Zelfs bij de leraar-echtgenoot deed de griepspuit (een paar jaar later dan bij ons in de privé) zijn intrede. Ook dat werd aangeraden. Voor een klas staan brengt je uiteraard (vaak) in contact met zieke leerlingen. De echtgenoot had jaarlijks wel een weekje (meestal in januari) dat hij in de zetel diende uit te zieken. (En als de echtgenoot ziek is, dan is hij serieus ziek!) Dus was ook hij gewonnen voor de “veiligheid” die de griepvaccinatie in ons leven zou brengen.

Maar het was geen onverdeeld succes. Absoluut niet eigenlijk. Nog nooit was de echtgenoot zo vaak ziek als dat jaar. Een kleine minderheid van de bevolking kan reageren op de griepspuit. Check! Soms zitten ze er ook gewoon naast bij de keuze van de virussen die ze in het vaccin opnemen. Check! In plaats van zijn jaarlijkse weekje uitzieken werden het er dat jaar een pak meer. Minstens 4 keer kon hij een paar dagen uitzieken. Misschien was hij toen telkens net iets minder zwaar getroffen dan anders, maar dat is uiteraard relatief: een “beetje” ziek bestaat niet.

Het was dus een éénmalig experiment. Voor de echtgenoot hoefde het niet meer. We hadden dat jaar héél duidelijk de bijwerkingen gezien en dus lieten we het maar zo. Met weinig effect trouwens. We hadden nog wel ons jaarlijks ziektedipje, dat overigens best ingrijpend kon zijn met 2 jonge kinderen. Binnen de 48 uur met zijn vieren plat gaan door zware buikgriep is niet bepaald aangenaam. Zeker niet als de ouders op exact hetzelfde moment samen ten onder gaan en je dus midden in het weekend een oppas kan regelen voor je net herstellende kinderen. Opmerkelijk trouwens hoe snel kinderen herstellen en hoeveel tijd dat dan weer kost bij de oudjes (die uiteraard wel zo goed als 2 nachten niet geslapen hadden om voor de zieke dochters te zorgen).

Maar de jaren gingen voorbij, de dochters groeiden op en werden sterker. De ziektedipjes groeiden er stilaan uit. Bij hen dan toch. Ik ben geen piepkuiken meer: is het de leeftijd die zijn tol eist? Feit is dat ik niet meer zo goed recupereer als vroeger. Ik word vatbaarder. Meestal kan ik ook vanuit de zetel beamen dat een griepepidemie België in zijn greep houdt. Misschien moet ik volgend jaar die spuit dan toch terug laten zetten: als het voor de “ouden van dagen” wordt aangeraden, zal het voor mij ook geen kwaad kunnen zekers?

Wat doen jullie? Laten jullie je inenten? En merken jullie dan ook een verschil? Zijn jullie beter beschermd?

Advertentie