Vijf op vrijdag: de ziekteversie

Bijna mei, maar één of andere virale infectie heeft toegeslagen ten huize Tifosa. Het slachtoffer: de oudste. Net op de avond dat ze uitgaansplannen had. Stiekem vinden we het niet héél erg dat ons daardoor een nachtsessie en een nachtelijke rit bespaard wordt, maar een koortsig meisje is zielig natuurlijk. Daarom deze week de 5 beste manieren om ziektekiemen te overwinnen.

In de zetel, onder een dekentje. Onze dokter was duidelijk toen ze koorts constateerde: slapen en platte rust. Niet dat we dat geweldig erg vinden. Het is lang weekend voor ons allemaal, dat uitslapen en recupereren behoorde eigenlijk toch al tot de plannen.

Kippensoep. Naar het schijnt de beste natuurlijke remedie tegen virusjes: kippensoep. Met liters.  Liefst uiteraard met een wit, vers boterhammetje, dat je “dopt” in de soep. En waar dan stukjes afbreken en blijven drijven. We zullen de nodige voorraad alvast maar in huis halen. Bovendien vind ik kippensoep ook best lekker. Misschien houdt het de virusjes wel uit mijn voorlopig nog gezonde lijf, als ik de komende dagen maar de nodige liters slurp.

Met veel lectuur. Als de virusjes keihard toeslaan, voel je je meestal wel niet echt in staat om veel te lezen, maar één keer dat de ommekeer min of meer is ingezet, is er geen betere methode om toch rust te houden. Maar écht hoogstaande literatuur krijg je er op dat moment niet bepaald door, maar af en toe wat stationsromannetjes kan écht wel deugd doen in het genezingsproces 😉.

Series bingewatchen. Als je toch de zetel of het bed moet houden, kan je van de nood maar beter een deugd maken. Er is vast nog wel één of andere serie op Netflix die je al even had aangestipt. Nu is het moment om die er op een paar dagen tijd helemaal door te draaien. En dus plant de oudste dit weekend een “Game of Thrones”-marathon. De echtgenoot heeft zich al opgeofferd om mee te bekijken of dit wel iets voor onze 16-jarige is.

Je laten verwennen. Kijk, de dokter was duidelijk: de zetel in en rusten. Maar dat onze meid daardoor een fuif mist, vinden we ergens toch wel een beetje sneu (al is onze nachtrust daar toch dankbaar voor) en dus zullen we haar de komende dagen toch wel wat in de watten leggen. Door haar lievelingseten te maken, door haar de nodige lectuur te bezorgen, door cake te bakken van zodra ze weer trek krijgt en door haar af en toe de nodige vitamientjes voor te schotelen in de vorm van een verse fruitsalade of wat vers fruitsap. Door morgenvroeg héél stilletjes naar beneden te sluipen en haar zo lang mogelijk te laten uitslapen…

Maar als zou blijken dat ze ons allemaal heeft aangestoken, dan verwachten we uiteraard dezelfde behandeling. En dan zal zij ook als eerste weer fit zijn… Maar nu eerst rusten, aansterken en gezond worden!

sick

(www.someecards.com)

Buikgriep en lenteweer

Zo lang hebben we naar de zon gesmacht. Een hele grijze winter lang was het aftellen tot het eindelijk blote benen-weer zou worden. Dan is het in België eindelijk fantastisch zomer-, pardon, lenteweer en slaat het griepvirus ongenadig toe. Dan zie je het zonnetje stralend schijnen vanachter het vensterglas terwijl jij ellendig in de zetel hangt. Dan komen de dochters en de echtgenoot thuis van school, blozend en genietend van het schitterende weertje en verslaap jij de hele namiddag.

Soms kan je timing ongelooflijk slecht uitkomen en dit was er zo eentje. Wanneer je niets liever wil dan eindelijk van het eerste lentezonnetje genieten, hang jij in de zetel. Intussen zie je via je social media de ene na de andere foto opduiken van “de eerste barbecue” van het jaar, het eerste “ijsje” van het jaar. Zie je kinderen met blote benen en blote armen buiten spelen terwijl jij de temperatuur binnen maar wat hoger zet. Neem je het tv-dekentje er toch even bij omdat je voor de verandering weer kou hebt. Het was buiten allicht warmer dan binnen…

Voor de dochters was mama’s ongelukkige griepje dan weer een klein meevallertje. Zij zitten immers in examenperiode (of hadden net gedaan) en dus vonden ze het best wel aangenaam dat er iemand in huis was. Alleen jammer dat mama haar normale examen-verwennerij niet kon bovenhalen, maar in plaats daarvan zichzelf heel zielig lag te vinden in de zetel.

Anderhalve dag later is het ergste leed alweer geleden. Het bleek een kort maar krachtig virusje. En dus waag je je voor het eerst buiten en krijg je prompt een paar regendruppels over je heen. En sta je verwonderd te kijken dat de autothermometer ook effectief 20,5 graden aangeeft. De lente was dus toch écht in het land. Maar donderdag en vrijdag maken we ons lentegemis goed. Tijdens de middagpauze. Laat dat tweede ijsje van het jaar maar komen! Het zal dubbel zo hard smaken.

sick

(www.someecards.com)

Combineren start bij jezelf

Situatie één: Je hebt een paar drukke weken achter de rug, zowel professioneel als privé. Je sukkelt al een paar dagen met een virale oorontsteking en besluit op een avond toch je dokter te raadplegen omdat je er maar niet vanaf raakt en je toch wel last hebt. De dokter adviseert je om de komende twee dagen uit te zieken in je zetel, maar dat komt niet echt goed uit, noch professioneel noch privé.

Wat adviseer je in zo’n situatie aan je beste vriendin? Aan je echtgenoot? Aan je kinderen? Uiteraard raad je hen aan om het doktersadvies te volgen en het twee dagen kalm aan te doen.

Maar wat doe je zelf in zo’n situatie? Denk je een dag later dat je het doktersadvies aan je laars kan lappen omdat je een deadline hebt en je toch van thuis uit kan werken? Of heb je na een goede nachtrust genoeg energie om je huishouden toch op orde te zetten en “zal je daarna wel rusten” (als de hele strijk gedaan is)? Ondanks het aandringen van je echtgenoot om alstublieft naar de dokter te luisteren en het deze keer echt eens kalm aan te doen?

Situatie twee: Een dikke week later zit je opnieuw bij de dokter, nog steeds met dezelfde virale infectie, die dankzij een nieuwe, felle opstoot weer voor pijn en last zorgt. Opnieuw zegt de dokter dat je de komende twee dagen in de zetel moet uitzieken. Ditmaal voel je je ellendig genoeg en blijf je wel thuis. Hoe lang duurt het voor je toch in gang schiet en aan je huishouden begint? Hoeveel uur van je ziekteverlof spendeer je daadwerkelijk in de zetel aan het uitzieken?

Wat zit er in ons dat maakt dat we wel zorg dragen voor de anderen om ons heen, maar niet genoeg voor onszelf? Wat zorgt ervoor dat je het doktersadvies ongestraft in de wind denkt te kunnen slaan? Wat leidt ertoe dat je anderen aanraadt om wél hun dokter te volgen, om goed naar het eigen lichaam te luisteren en genoeg rust te nemen, maar voor jezelf denkt dat je nog net een stapje verder kan gaan? Is het je drang naar perfectionisme, je controledrift, het gevoel van onmisbaar te zijn of het gevoel het zelf beter te kunnen? Samen met de angst om je job en je zekerheid te verliezen in de onzekere tijden waarin we nu leven? Of een veelvoud van deze factoren?

Situatie drie: Sinds begin dit jaar denk ik samen met een heleboel andere fantastische vrouwen (en een dito man) na over hoe we de combinatie tussen werk en gezin meer leefbaar kunnen maken. Het is een fijne Femma-groep. Het leverde me een hoop nieuwe, aangename contacten op. We denken na, we discussiëren, we zijn het niet altijd eens over de manier waarop we een betere balans willen bereiken, maar we gaan voluit voor een betere gezinswereld. We hopen allemaal, op onze eigen manier, met onze eigen gaven en talenten, iets te kunnen betekenen en iets te kunnen veranderen. We zijn jonge mama’s of papa’s, mama’s met tieners of zelfs oma’s,… We zijn enthousiast en gedreven.

Ik dacht aan het hele combinatieverhaal toen ik deze namiddag in mijn zetel een boek probeerde te lezen. Toen ik een poging deed om te rusten en uit te zieken. Toen ik trachtte om me niet druk te maken in de manden was die op me staan te wachten. Ik stimuleer de echtgenoot en de dochters om goed voor zichzelf te zorgen, maar geef als mama niet altijd het juiste voorbeeld. Evenwicht begint met voldoende zorg dragen voor jezelf. Naar je lijf luisteren. Op tijd en stond rust nemen. Niet alleen in woorden, maar ook in daden. Je agenda eens een week(end)je leeg houden. Om tevreden te zijn met wat is, in plaats van telkens opnieuw de lat een beetje onbereikbaar hoger te leggen.

En dus lazen we, in de zetel, een boek uit deze namiddag ;-).

Een valse start in 2016

Na amper één dagje werken, zat ik vanaf dinsdag al terug thuis door een darminfectie. Van een valse start in 2016 gesproken! En laat ik nu niet meteen de ideale patiënt zijn…

  • Ziekteverlof = rusten 

Dat is meteen om problemen vragen met deze patiënt. Ik leef immers in de overtuiging dat het “ziekteverlof” het ideale moment is om de huishoudelijke achterstand weg te werken. Niet meteen uiteraard, maar na een dagje uitzieken heb je meestal nog 2 dagen ziekteverlof over, die je dan best ook nuttig kan gebruiken, niet? En dus begint deze patiënt te strijken, op te ruimen of andere huishoudelijke klusjes in te halen.

Ervaring heeft me intussen echter geleerd dat dit een zeer slecht idee is. Het niet respecteren van de door de dokter opgelegde rust zorgt er alleen maar voor dat het herstel een pak langer duurt. Dat ik nog weken kamp met de naweeën van het virus dat me te pakken had. Dagenlang blijf ik oververmoeid en des te vatbaarder voor nieuwe ziektekiemen. Dus probeer ik écht waar rust te houden als de dokter me dat voorschrijft. Daarom halen we boeken in de bib, of brengt de echtgenoot een lading “boekskes” mee. “Dan ben ik tenminste zeker dat je toch minstens een paar uur zal rusten…”

Het helpt bovendien enorm als je lijf ook daadwerkelijk protesteert tegen wat voor inspanning je ook probeert te doen. De afwasmachine uitladen was voldoende voor een paar uurtjes slaap op de zetel. Een poging om voor boodschappen te zorgen in de Colruyt leidde tot een uitgebreide middagdut…

  • Darminfectie = op je eten letten 

“Het beste wat je kan doen, is rusten en op je eten letten”, zei de dokter.  In eerste instantie kon ik er nog enigszins (groen) mee lachen. Dat het misschien toch wel beter was zo na die zware feestdagen: het eens een paar dagen wat kalmer aan doen. Dat iedereen het nieuwe jaar start met goede voornemens en dat ik nu dankzij de dokter toch ook wat gezonder zou leven. Maar toen kreeg ik honger. En neen, van koekjes, chips, warme chocomelk,… was uiteraard geen sprake. Wat een straf 😉 !

  • Ziekteverlof = zagen 

Ik ben duidelijk niet de makkelijkste patiënt. Ik werk tijdens mijn ziekteverloven en mijn (gedwongen) rustperiodes op het systeem van mijn omgeving, en dan vooral op dat van de echtgenoot. “Neen, natuurlijk kan je niet veel doen tijdens je ziekteverlof. Ja, natuurlijk ben je moe als je wat hooi op je vork neemt. Je zal je erbij neer moeten leggen en gewoon rustig je periode uitzitten.”

Als het niet loopt zoals ik zou willen of zoals ik gepland heb, dan begin ik te zagen. Ik maak immers altijd en overal plannetjes. Ziek? Meteen begint mijn hoofd de “vrijgekomen” tijd in te vullen. Probleem is dat het lijf zich ellendig voelt en niet mee wil. Alleen blijft dat hoofd maar doorgaan: van plan A over plan B en C tot ik het hele alfabet heb afgewerkt. Maar dat lijf volgt niet! Niet op dag één, maar daar kunnen we nog enigszins mee leven. Dag 2 gaat ook nog niet, wat al iets moeilijker is om te verteren, maar toen ook dag 3 nog geen beterschap bracht, werd het ook mijn hoofd teveel.

  • Ik ben een hypochonder 

Als het na een bepaald aantal dagen rust nog niet loopt hoe ik het zou willen of gepland heb, dan gaan er alarmbelletjes af. Dan begin ik te vrezen dat ik nooit meer beter  zal worden, of dat ik met één of andere chronische toestand zal kampen of dat er nog iets ernstigs verborgen zit dat de dokter over het hoofd heeft gezien. Dat dit het gevolg is van de 42 jaren die ik intussen op de teller heb en dat het vanaf nu alleen maar bergaf kan gaan, want “jonger worden we er ook niet op”.

Dan slaat mijn verbeelding compleet op hol. Dan zie ik voor mij hoe ik de rest van mijn dagen zal slijten in de zetel of in bed, hoe het huis een enorme rommelhoop wordt (want uiteraard doet in mijn gedachten niemand anders hier iets: stereotypering ten top 😉 !), hoe niemand nog iets aan mij zal hebben,… Tot de echtgenoot thuis komt en alles relativeert: “Waarom denk je dat de dokter je zoveel dagen voorschrijft? Die weet echt wel wat ze doet hoor, heb nu eens wat geduld, het zal langzamerhand wel beter gaan…”

  • Ik leer maat houden, met vallen en opstaan 

En dan komt toch het moment dat je het voelt keren. Dat je voor het eerst weer met smaak kan eten. Dat je een tocht naar de Colruyt overleeft zonder te bekomen in de zetel. Dat het zagen vermindert en er al eens terug een grapje vanaf kan. Dat je toch een kop chocomelk drinkt zonder dat uit te boeten. Dat je je terug mens begint te voelen (en alle zwarte visioenen ziet vervliegen).

In vroeger tijden zou dat het sein geweest zijn om er meteen terug in te vliegen. Om boven alle bedden te gaan verversen, om manden strijk te verzetten en om een tandje bij te steken. Gelukkig weet ik intussen beter en zullen we het nog een weekendje kalm aan doen. Zullen we uitslapen en voldoende rust inbouwen. Zullen we mijn lijf de tijd geven om te herstellen, zodat de nieuwe start wel de goede wordt ;-).

(Op dit punt lacht de echtgenoot mij vierkant uit: “Eerst zien en daarna geloven!”)

lachen

Huisje ziekenboeg

griepHet was me wat de afgelopen twee weken. Vorige week werd de echtgenoot ziek. Griep. En hij had het goed te pakken. Hoge koorts, zware hoest,… En het bleef maar duren. Dag 6… eindelijk wat minder koorts, maar geen stem meer. Een hele week ziekteverlof. Ik denk dat het geleden is van voor we kinderen hadden dat hij het zo zwaar te pakken had.

Begin deze week klaagde de jongste over oorpijn. Ze dacht een stop te hebben. Ook de oudste had wat last van de oren. Wij dus opnieuw naar de dokter. Bleek de jongste een oorontsteking te hebben. We kregen een doosje antibiotica mee naar huis. Ze had geen moment geklaagd. Het moet nochtans niet aangenaam geweest zijn.

Het is weer die tijd van het jaar. Het is winterperiode, het weer kwakkelt, het was weer even moeilijk om de motor in gang te krijgen na een heerlijke kerstperiode. En januari is een drukke maand: nieuwjaarsfeestjes, de jongste verjaart, het was elk weekend wel iets. En dan gaan we door en dan vergeten we af en toe onze broodnodige rust in acht te nemen en dan raken we wat oververmoeid en dan krijgen de virusjes ons te pakken.

En dus kijken wij hier met zijn allen uit naar de Krokusvakantie. Even een weekje rust. Even bekomen, wat bijslapen en wat genieten van elkaar. Het is nodig. Want als de echtgenoot maar half is, dan draait ons gezin ook maar op halve kracht…