As we speak #augustus

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Lopen voor je kan stappen. Er werd toch wel wat verbouwd in augustus. Na de tuinkamer pakten we ook de woonkamer aan. Begin augustus maakten we van een reisje van de dochters gebruik om de woonkamer een nieuwe kleur te geven. Ergens de komende weken zou ons nieuw bureau geïnstalleerd worden, kunnen we ons salon zijn definitieve stek geven en de tuinkamer terug op orde zetten. Het heeft hier even allemaal overhoop gestaan en het is nog een beetje kamperen momenteel. Het zal ook nog niet direct allemaal in orde zijn. Nadat het bureau geplaatst is, moet het gekuist worden, moet de oude werkkamer opgerommeld en verhuisd worden. En daarna kunnen we aan de afwerking beginnen. Kunnen we de muren aankleden en het gezellig maken.

Het doet wat met een mens dat verbouwen (en dan is dit nog een piece of cake). Het gaat me soms niet snel genoeg en soms weer te snel. Dan ben ik in mijn hoofd al 3 stappen verder aan het denken, maar volgen de werken niet (die ik zelf aan het uitvoeren ben). Dan ben ik tijdens het schilderen al aan het kuisen. Dan ben ik vooraleer de meubels er staan al foto’s aan het ophangen. Die we nog niet hebben, maar die ik meteen wil bestellen, hoewel ik nog niet weet hoe groot we ze eigenlijk willen. Ik word soms moe van mezelf. Gelukkig blijft de echtgenoot met beide voeten op de grond. Hij laat me razen, kijkt al eens mee welke foto’s ik graag zou willen en welke maat misschien wel zou passen. Hij laat me doen, gooit er hier en daar al eens een kritische bedenking tussendoor, sust als het nodig is en geeft me het gevoel dat ik uiteindelijk zelf beslis om toch nog maar wat te wachten.

Werken en vakantie. Het zit er weer bijna op voor de echtgenoot en de dochters. Het schooljaar komt stilaan in zicht (al mogen we dat nog niet te luid zeggen). Er wordt hier momenteel vaak naar school gereden zodat de jongste stilaan ook went aan haar nieuwe fiets en aan de route die ze vanaf september maar al te vaak zal afleggen. Beide dochters hebben ook flink opgeruimd in hun kamers en de logeerkamer, om plaats te maken voor hun nieuwe schoolboeken, die intussen gearriveerd zijn (en nog gekaft moeten worden).

En toch wordt er ook nog hard genoten van het mooie weer. Er zat al eens een snipperdagje zee tussen met ons viertjes en er komen de laatste weken veel vriendinnetjes over de vloer. En bij het minste streepje zon halen we de barbecue boven. Het was toch een fijne zomer met ons viertjes!

Lezen. Er zijn de voorbije maanden toch wel een aantal boeken de revue gepasseerd. Typische vakantielectuur. Het ene romannetje al wat beter dan het andere. Het ene boek bleef al wat langer hangen dan het andere. Ook “Het smelt” van Lize Spit stond hier op het leesmenu, maar ik was er niet wild van. Ik zag eigenlijk al van bij de eerste bladzijden waar het boek naartoe zou gaan en toen het zo ver was, raakte het me niet. Het verhaal wordt ook – bewust – met een zekere afstandelijkheid verteld, maar net dat vormde een hinderpaal voor mijn inleving. Misschien had ik het niet moeten lezen naast het zwembad, misschien was mijn setting totaal verkeerd (het onderwerp van het boek tegenover het losse, gemoedelijke vakantiesfeertje) maar het pakte me niet. Het verhaal zoog me niet naar binnen, en dat vind ik altijd jammer.

Kijken. Tijdens onze schilderweek hadden we tijdelijk geen kabelaansluiting, maar dat hebben we eigenlijk niet gemist. We kampeerden even in onze tuinkamer en ontdekten “House of Cards”. Zalige serie, onwijs goed geacteerd, zeer kritische blik op de Amerikaanse politiek en zijn vuile (macht)spelletjes. Herkenbaar trouwens ;-).  We waren meteen allebei mee en hebben ons aan wat binge-watching overgegeven. Beperkt uiteraard want één van ons moest werken en de andere werd verondersteld recht af te lijnen. Rond zijn we nog steeds niet geraakt, na een weekje hadden we weer kabel en fietsten de Olympische Spelen er even tussen. Als we er nu nog in slagen om de kinderen op tijd in bed te krijgen, dan kunnen we misschien reeks één nog beëindigen voor de start van het schooljaar.

Praten. Het blijft prachtig om mee met de dochters te mogen opgroeien. Om hen volwassen te zien worden, om gesprekken en discussies met hen te voeren. Om met hen te lachen, om hen te plagen en te kittelen. Het is minder fijn om ruzie met hen te maken, om hen te moeten bijsturen, om grenzen te moeten trekken, maar gelukkig blijven dat soort momenten duidelijk in de minderheid. En het hoort er ook bij. Ook al moeten we dan even slikken en stellen we onszelf dan ook wel in vraag. Maar het blijft een fijn stelletje en ze zijn op de goede weg. Al wordt het tijd dat het schooljaar terug begint, want ze beginnen elkaar (en dus ons ook) soms op de zenuwen te werken. Er wordt al eens geruzied en er vliegen al eens verwijten heen en weer.

Laat het geregelde schoolbestaan dus maar terug van start gaan, al gaan we nog één weekje genieten van het mooie weer, het zonnetje en elkaar.

IMG_7020_mini

Advertentie

De vogeltjes verlaten het nest…

Deze week zitten de dochters met oma en opa aan zee. Intussen al voor de tiende keer. Het is een traditie geworden waar ze naar uitkijken. En ondanks de 14 jaren van de oudste antwoordt ze nog elke keer volmondig “ja” op de vraag of ze volgend jaar wel opnieuw mee willen. Bovendien zijn ze daar niet alleen. Ook een zus en een broer van oma gaan met hun kleinkinderen mee, zodat ze met een hele bende zijn. Zo leren ze mijn tak ook wat beter kennen 😉 Al is het de dochters toch vooral om hun grootouders te doen. Stiekem genieten ze er met volle teugen van om oma en opa eens een paar dagen voor hen alleen te hebben…

De eerste jaren profiteerden wij van de afwezigheid van onze dochters om wat klusjes in huis te doen. Zo hebben we in een paar jaar tijd het hele huis geschilderd (kamer per kamer). Wat een pak handiger was zonder onze twee madammekes in de buurt. En toch was het soms serieus doorwerken. Zo herinner ik me een jaar dat we de avond voor hun terugkomst tot een gat in de nacht stonden te schilderen, om het toch maar af te krijgen…

Het is ook wel een paar keer gebeurd dat we de kinderen vroeger konden gaan ophalen omdat één van beide meisjes hoge koorts maakte. De jongste zat dan met een keel- of oorontsteking en had de gewoonte om véél koorts te maken, zelfs bij een simpel virusje. Hadden we op voorhand ook onze huisdokter al gebeld zodat we meteen op controle konden. Een dag en een beetje antibiotica later bleek het ergste leed wel al geleden. En concludeerden wij dat het thuis toch nog altijd “het best” was 😉

Opvallend ook hoe solidair de oudste op zo’n moment met haar jongere zusje was. Had ze op voorhand tegen oma en opa gezegd dat haar jongere zusje met mama en papa mee mocht, maar dat zij écht wel aan zee bleef, dan was daar op het moment dat we arriveerden nog weinig van te merken. Had ze in een wip haar knuffeltje en dekentje vast om ook mee naar huis te gaan…

Maar intussen ligt die periode al even achter ons. Vinden onze dames een weekje zee gewoon genieten. Ze weten waar ze terecht komen: het eten is er lekker, het is meestal ook wel minstens een paar dagen stralend weer. Oma en opa nemen ook voldoende materiaal mee om zich op het strand te kunnen uitleven met de bouw van de grootste forten die uiteraard zo lang weerstand bieden aan de oprukkende zee dat ze hun bouwsels uiteindelijk moeten achterlaten zonder ooit de volledige teloorgang mee te maken. Er wordt gewandeld, er worden dingen bezocht, de oudste leest veel en pruttelt wat tegen over het véél te vroege ontbijt. De jongste leerde er ooit olijven eten, de oudste kwam terug met een voorliefde voor kiwi’s. Er wordt gebabbeld en veel gelachen.

Bij ons is het toch al een paar jaar geleden dat we nog grootse werken planden of onze dagen vulden met taken die anders toch maar bleven liggen. Bijslapen hoeft ook niet per se want onze meisjes zijn zeer goede slapers. Wel profiteren wij er deze week van om eens rustig met ons tweetjes te gaan eten (zonder babysit) of om samen wat te doen. Dat ik net deze week late shiften heb, komt eigenlijk goed uit: nu hoeven ze me ’s avonds niet te missen…

En toch, als we gaan slapen, zijn hun bedden wel erg leeg. En nadat ze gebeld hebben en vrolijk en dolenthousiast hun verhalen over hun dag verteld hebben, moet de mama haar gemis toch even wegslikken. Stiekem ben ik toch blij als het vrijdag is en we hen terug kunnen ophalen. Dat ik hen kan knuffelen en “live” hun verhalen te horen krijg. Want ook al groeien ze op, worden ze zelfstandig en zie je hen voor je ogen volwassen worden, het blijven toch mijn kindjes.

loslatenTja, dat loslaten, laat het ons een “work in progress” noemen. En soms lukt het al wat beter dan op andere dagen 😉