Gebrek aan fantasy (2)

Een bekentenis: Ik ben een week geleden misschien toch een beetje te snel geweest met mijn oordeel over de “Hof van Doorns en Rozen”-trilogie van Sarah J. Maas. Intussen zijn we een week verder, heb ik 2 boeken uit de trilogie uit en ben ik aan de derde en laatste begonnen.

Even terugspoelen. Na veel aandringen van de dochters begon ik tijdens mijn week verlof aan deze fantasy-trilogie van Sarah J. Maas. De gedeelde lievelingsboeken van mijn beide dochters. Al jaren zeuren ze dat ik deze reeks ook moet lezen, maar ik was wat terughoudend. Ik heb het immers niet op fantasy. Ik wil in de personages kunnen “duiken” en dat lukt een pak moeilijker als het hoofdpersonage een elf is, of in een sprookjeswereld leeft. Dat fantasy- of sprookjesgenre hoort tot mijn jeugd en mocht van mij gerust daar ook blijven.

Vorige zondag was ik een kleine 100 pagina’s ver in het lievelingsboek van de dochters en ik voelde het niet. Ik vond het zelfs wat moeilijk om hen “teleur te stellen” en die bekentenis te doen. Zelf zijn ze al jaren over de serie bezig. Ze verslonden het eerste boek, telden vol ongeduld af naar het vervolg, holden meteen naar de winkel en waren dan een paar dagen zoet met het verdere verloop van hun lievelingsverhaal. Ik vond het zo’n zonde dat ik dat niet met hen kon delen.

20180420_122538[1]Maar ik had een drukke week voor de boeg en geen ander leesvoer en dus stak ik het boek toch in mijn rugzak om de treinuurtjes mee door te komen. En het wonder geschiedde: ergens halverwege de week werd het verhaal dan toch spannend en vergat ik “de elfen” en de “Hoge Fae” en werd het gewoon een verhaal van goed tegen kwaad, van liefde, misleiding en teleurstelling en zaten er toch een serieus aantal plottwisten in die me in spanning hielden. Het boek kreeg me dan toch in de ban. Zo erg zelfs dat ik vrijdagmiddag met veel plezier mijn halfuurtje middagpauze in mijn eentje in het park doorbracht met het boek. Het was ook schitterend zomerweer uiteraard. En na het eerste boek verslond ik ook het tweede en sinds vandaag zit ik in het derde deel. Ik heb een heel weekend gelezen en zal de komende avonden strijk mogen inhalen.

Dus kan ik niet anders dan een welgemeend excuus over te brengen aan de dochters. Ik begrijp het nu toch, hun liefde voor deze boekenreeks. Ik had mijn oordeel nog niet mogen vellen na de eerste 82 bladzijden, ik had nog even moeten doorbijten. Ik was misschien toch wat voorbarig 😉.

PS: Ik begrijp na deze boeken ineens ook waarom er op een bepaald moment nood was aan een nieuwe categorie (young adults) tussen de jeugdboeken en de volwassenen literatuur in. Er waren momenten dat ik toch wel rode oortjes kreeg van hetgeen ik allemaal te lezen kreeg in “Hof van Doorns en Rozen”. En zeggen dat ik mijn tienerdochters altijd heb aangemoedigd om vooral te lezen. Misschien was enige censuur hier toch ook op zijn plaats geweest, vooral omdat de dochters zo’n uitstekende lezers zijn en deze boeken dus al vlotjes op hun 12de, 13de voor hun rekening namen…