Leve de herfst ?!

De herfst en ik, dat is nooit liefde op het eerste gezicht. Integendeel. Net als de voorbije jaren heb ik ook dit jaar weer een paar dagen lopen treuren om het verlies van de mooie zomer, de zon, de zomerjurkjes,… Maar sinds een week is er een kentering. Ik heb me verzoend met de komst van de herfst. Min of meer toch ;-).

En we moeten daar eerlijk in zijn, de liefde gaat bij mij echt wel door de maag. Na een weekje kniezen, koppig weigeren om de herfstgarderobe boven te halen, wegdromen bij de foto’s van ons vakantieverblijf in Toscane (ik volg de eigenaar van ons vakantiehuisje op Facebook en dan is het soms frustrerend om in het midden van een druilerige morgen een foto door te krijgen, “Beautiful Day”, van een zonovergoten Toscaans landschap), viel ineens mijn frank. De herfst is ook het seizoen van het witloof. Tijd voor witloof met ham en kaas!

witloof_miniMaandag was het zover. Ik had een late shift, en dus had ik in de voormiddag tijd om te koken. Verse courgettesoep en daarna mijn lievelingsgerecht. Als we vroeger thuis voor onze verjaardag mochten kiezen wat we aten, stond dit de helft van de keren op mijn verjaardagsmenu. (De andere helft van de keren opteerde ik voor een koninginnenhapje.) Het witloof werd dan steevast vergezeld van puree met een korstje. Zalig. Een van de eerste dingen die ik trouwens écht goed kon maken toen ik later met de echtgenoot ging samenwonen. Laat ons eerlijk zijn, het was niet echt zijn lievelingsgerecht. Maar na die eerste winter waarin hij het toch minstens één keer om de veertien dagen geserveerd kreeg, was hij er ook aan gewend.

Dat kan ik van de kinderen jammer genoeg nog niet zeggen. Naar ’t schijnt moeten kinderen iets minstens 10 keer proeven voor ze het lusten, maar ik denk dat we ons aantal proefbeurten al ruimschoots gehaald hebben en het is nog altijd geen succes. Gelukkig hebben wij altijd tomaten in huis en kipnuggets in de diepvries. Op de puree-met-het korstje zijn ze wel dol. En één hapje moeten ze nog altijd proeven. Ik leef nog steeds op hoop dat het ooit nog eens goed komt met hun smaakpapillen.

bakselsEn vanavond ben ik voor het eerst in bakmodus geschoten. De zomer is voor mij absoluut geen cakeseizoen. Ik ga de hitte dan écht niet nog wat opdrijven door de oven te verwarmen… Maar nu het al wat vroeger donker wordt én het ’s avonds in huis echt wel koud kan aanvoelen, is het wel leuk om te bakken. En deze avond had ik er tijd voor (gemaakt). En dus zit ik hier nu te bloggen terwijl er in de keuken een cake staat af te koelen en er nog koekjes in de oven liggen te drogen. De geur die hier nu in huis hangt, is zalig. Momenteel heb ik me dan ook (even) volledig verzoend met de komst van de herfst. Laat die mooie “oudewijvenzomer” van volgende week dus maar komen ;-).