Maartse buien…

Vorig weekend genoten we met zijn allen van het zonnetje en van een aangename 15 graden. Dit weekend daalt de temperatuur weer onder de nul graden, voelt het buiten aan alsof het -14 graden is (volgens één of andere krant) en ligt er een laagje sneeuw. Typisch Belgisch. Typisch maartse buien. Ook typisch voor deze tijd van het jaar: het is straks namelijk Milaan-Sanremo en “La Primavera” bekijken we hier vaak terwijl het buiten stormt, regent, hagelt of sneeuwt (of alles tegelijk 😉).

20180317_094930[1] Het hoort zo, maar toch vind ik het moeilijk om een stapje terug te zetten als je voor het eerst hebt mogen proeven van lenteweer, een aangenaam zonnetje, een zonnebril op je neus en voor het eerst ook eens iets anders kon dragen dan de winterkleren die je sinds een half jaar afwisselt en stilaan grondig beu bent. Bij de eerste lentezon droom ik stiekem al van zomer, van rokjes, van zonnebrillen en terrasjes. Dan wil ik de winter- en zomerspullen al wisselen in de kasten en wil ik de sandalen boven halen.

Natuurlijk is maart nog véél te vroeg. In het beste geval gebeurt de kastenwissel pas in de Paasvakantie, de voorbije jaren was het vaak zelfs mei vooraleer het weer goed genoeg was om t-shirts en rokjes boven te halen. Maar toch. Ergens diep in mijn geheugen ligt de herinnering begraven aan dat éne jaar waarin het al in de Paasvakantie 30 graden was. Waarin de hele lente ongewoon warm was. (Volgens mij zo’n 6 jaar geleden, dat moet dus 2011 of 2012 geweest zijn.) De zomer was dat jaar wel typisch Belgisch, niet zo geweldig dus, maar dat kleine feit heb ik vakkundig uit mijn geheugen gewist.

Kijk, het is een lange, grijze en zelfs koude winter geweest. Ik heb nood aan zon en aan warmte. Ik wil mijn melkwitte benen (een jaar geen zomer in Italië en de benen fluoresceren bijna) een kleurtje gunnen. Geduld is een schone deugd, ik weet het, want na de maartse buien volgen ook nog de aprilse grillen, maar ik bezit die deugd niet 😉. Het is genoeg geweest. De sneeuw en koude mag terug opgeborgen worden tot volgende winter, wanneer ik ze de allereerste keer wel terug kan appreciëren. Aangezien de spinnen al naar buiten komen en we daar ook mee moeten leven, mag er toch iets zijn om naar uit te kijken.

Maar kom, het is koers deze namiddag en Greg Van Avermaet is in vorm. En wie weet schijnt in Milaan de zon wel…

Klein geluk #1

Een nieuwe rubriek waarin we stil staan bij de kleine dingen die het leven de moeite waard maken. Gelanceerd door Madame Zsazsa en intussen vind je ook bij Prinses al een variant. Laat de kerstvakantie voor mij nu net in het teken staan van de kleine dingen. We maken geen grootse reizen, we plannen geen grootse feesten, maar we zijn samen met familie en vrienden. Of met ons viertjes. We maken al eens een uitstapje, maar we zijn vaak ook gewoon thuis. We koken of bakken, we lezen samen of we kijken een film samen. We maken tijd voor elkaar. En dat is de grootste luxe die je in deze tijden kan wensen. Voor mij toch.

20171216_183933[1]

  1. Ik heb vakantie sinds vrijdagavond (en sinds vandaag begint het ook echt door te dringen 😉). Ook voor de jongste zit de examenperiode er al op, maar de oudste en de echtgenoot hadden nog een studeer- en/of verbeterweekend voor de boeg. Dan kan de mama maar één ding doen: lekker (troost)eten maken. Winwin voor iedereen: de mama vindt het gepruts met eten eigenlijk wel héél erg ontspannend en de oudste en de echtgenoot kregen een heerlijke, gezonde vitaminerijke boostmaaltijd.
  2. The Holiday met de oudste. Terwijl haar jongere zus al volop van haar welverdiende “vakantie” genoot, moest de oudste nog studeren. Terwijl de jongere zus al bij vriendinnen ging logeren, zat de oudste nog over haar Engelse en Duitse boeken gebogen. Maar ’s avonds hadden we wel wat tijd over, voor “The Holiday”. Een fijn (kerst)filmpje. Niet te zwaar, niet te hoogstaand, maar wel de perfecte ontspanning na een zoveelste studeerdag. Samen in de zetel, onder een tv-dekentje. Soms moet het ook niet meer zijn dan dat.
  3. Het winterzonnetje. Het is een sombere december, las ik vorige week in een krant. Véél te weinig uren zon. Maar vandaag werd dat in één klap goedgemaakt: ik denk dat we onze zonuren in december meteen verdubbeld hebben. Opstaan met een zonnetje is zalig. Beneden komen, de gordijnen opentrekken en dan meteen het licht zien binnenvallen geeft energie voor de rest van de dag. Ook al was onze oprit en onze straat spekglad en kon je je best niet al te enthousiast buiten wagen.
  4. Vakantie nemen en bewust geen al te grote plannen maken. De agenda leeg houden. Weten dat dat toch niet lang zal duren met tienermeiden in huis. Beseffen dat binnen de kortste keren jouw eerste vakantieweek zal worden ingenomen door last minute afspraken en chauffeur spelen voor die dames van jou. Dat eigenlijk absoluut niet erg vinden, maar genieten van de drukte en het leven in huis. Op voorhand wel één datum prikken voor het jaarlijkse shoptripje en merken dat ook de dochters er aan houden. Met ons drieën.
  5. Een opgeruimde keuken. We hebben een paar drukke dagen achter de rug, en dan durft er zich in de keuken wel al eens één en ander opstapelen. Het helpt ook niet als je dan besluit van nog eens uitgebreid te gaan koken en meteen soep voor een héél leger en een gezonde maaltijd wil bereiden. Maar een paar uur later is er niks fijners als de keuken terug (min of meer) is opgeruimd. Alle rommel weg, de afwasmachine draait, het aanrecht is opgeruimd en opgekuist, de tafel is proper, de oude kranten zijn weg. Terug orde. Eventjes toch 😉.

Al sinds ik kind was, draait de kerstvakantie rond gezelligheid binnen, familiefeesten, lekker eten en samenzijn. Toen al telde ik af en dat is gebleven. En ja, het leven gaat door, het huishouden wacht niet. Maar ergens is het gezelliger strijken/koken/opruimen met een versierde, lichtgevende kerstboom op de achtergrond en Music For Life op tv. Met een echtgenoot die een boek leest in de veranda, een dochter die je van boven hoort zingen en een andere die ergens aan het tekenen, lezen of handwerken is. De kleine dingen, geef mij maar een overdosis de komende weken…