22 jaar samen

Al 22 jaar delen wij lief en leed. De echtgenoot en ik zijn nu langer samen dan we ooit apart zijn geweest. Ik kan me niet meer voor de geest halen hoe het in mijn eentje was. Vage herinneringen aan verliefdheden, twijfels en onzekerheden (“zal hij me wel leuk vinden?”, “ziet hij me wel staan?”) en allesoverheersend verdriet (“hij wil me niet”) waarbij de wereld voor een paar dagen compleet verging, liggen al meer dan 2 decennia achter mij.

Zoveel is er intussen gebeurd. We werden verliefd, studeerden af, eisten ons plekje op de arbeidsmarkt op, gingen samenwonen, bouwden een nestje en kregen twee prachtige dochters. Het waren intense jaren. Er gebeurde zoveel. Het was niet altijd rozengeur en maneschijn: het is stil waar het nooit stormt en kletteren deed/doet het af en toe ook ten huize Tifosa. Maar we praatten het uit en we maakten het goed. Hij is de enige die me op mijn nummer kan en mag zetten.

En kijk, ineens zijn er 22 jaar voorbijgegaan. Er was zoveel moois dat we mochten delen. Zoveel om dankbaar voor te zijn. Ook na 22 jaar is het nog altijd genieten als we samen kunnen praten, discussiëren, lachen, naar een film kijken, verwonderd zijn, als we gewoon samen kunnen zijn. Er was ook verdriet en er waren de nodige hindernissen, maar ze waren makkelijker te dragen als we het konden delen. Er is nog altijd het gemis als we om één of andere reden eens een nachtje gescheiden worden. Er is nog altijd het hunkeren naar en het thuiskomen bij.

Hij is nog altijd de eerste met wie ik een nieuwtje wil delen. Met hem kan ik nog altijd het beste lachen. Bij hem mag ik mijn verdriet en teleurstelling tonen, zijn armen blijven de meest troostrijke plek die ik ken. Hij is mijn allerbeste vriend, mijn maatje, de liefde van mijn leven, de vader van mijn kinderen en ik vind hem nog altijd even sexy als 22 jaar geleden. Hij kleurt mijn leven en haalt het beste in mij naar boven.

22 jaar. Wie had dat ooit gedacht toen ons verhaal op 14 februari 1995 ergens in het Leuvense begon…

img_7090

21 jaar Valentijn

PrintOp Valentijnsdag 1995, exact 21 jaar geleden, begon onze liefdesgeschiedenis. Vandaag zijn we de helft van ons leven samen. En daar heb ik nog geen dag spijt van gehad. Ik zou dus een geweldig stuk kunnen schrijven over de ideale manier om Valentijn te vieren of het perfecte cadeau of zelfs tips om je relatie spannend te houden. Maar dat doen we niet. Vandaag vieren wij onze liefde en die zit voor mij niet in een prachtige bos bloemen of een zalig ontbijt op bed.

Liefde is…

  • Hij die elke dag met veel liefde voor ons kookt
  • Zijn geduld met onze kinderen
  • De tijdschriften die hij meebrengt als ik ziek in de zetel lig (zodat hij zeker weet dat ik toch een paar uur rust neem)
  • Een blik van verstandhouding
  • ’s Morgens samen ontwaken en nog 10 minuten knuffelen voor we echt uit ons bed moeten
  • ’s Avonds samen inslapen
  • ’s Nachts wakker worden en zijn aanwezigheid voelen
  • De auto die hij ’s morgens voor mij buiten zet zodat ik 2 minuten langer aan tafel kan zitten
  • De “blijf jij nog maar even liggen” in het weekend
  • Onze “series” samen delen
  • Ruzie maken en het bijleggen
  • Samen duimen dat Bruce Springsteen ook echt naar België of Nederland komt, kaarten bestellen en aftellen
  • Voor dat podium staan en zien hoe hij in het optreden opgaat en daar ontzettend van genieten
  • Zijn altijd aanwezige steun
  • Hij die me op mijn nummer zet als dat nodig is
  • Zijn gezicht toen hij onze dochters voor het eerst in zijn armen had
  • Hoe hij zich op een zaterdagochtend toch in de Colruyt-drukte stort om boodschappen voor ons te doen
  • Hij die naar het wielrennen of het voetbal kijkt en daar volledig in opgaat
  • Samen gek doen, samen lachen
  • ’s Avonds met zijn allen in de zetel, dicht bij elkaar, een half uur samen knuffelen
  • Hij die toch maar een vijfde keer Italië op de agenda zet, omdat zijn dames dat zo graag willen
  • Het gemis tijdens zijn driedaagse in Londen en de kriebels als hij ’s morgens (eindelijk) terugkeert…
  • De aantrekkingskracht die me soms ineens overvalt
  • Zijn relativering over “mijn ingebeelde buik”
  • Zijn “wat zie je er weer veel te goed uit vandaag” dat me helemaal warm maakt vanbinnen
  • De boeken die hij voor me uitkiest en die er telkens opnieuw knal opzitten

Het zit ‘m in de kleine dingen. Is het perfect? Natuurlijk niet en gelukkig maar: het is stil waar het nooit waait. Maar al 21 jaar lang vult hij me aan en brengt hij het beste in mij naar boven. Heeft hij geduld en weet hij te relativeren. Schrijven wij samen aan een prachtig verhaal. En dat vieren wij vandaag!