De Paasvakantie is voorbij. Hoera!?

Afgelopen weekend las ik deze blog over de opluchting van een jonge mama dat de Paasvakantie (bijna) voorbij is. Een citaat: “Na twee weken frullen en prullen, heb ik het gehad. Net als wandelen, schminken en verkleden. Of bakken: de cupcakes komen m’n oren uit. En zeven keer slijm maken, komaan, het toffe is er nu wel af.”

Ik begrijp haar ergens wel. Ik weet nog hoe moeilijk het soms was om onze meiden twee weken lang bezig te houden. Zeker als het ook nog eens slecht weer was. Hoewel wij al van in het begin oordeelden dat “ze niet zouden doodgaan van een beetje verveling” en we niet de nood voelden om heel hun dagen van ’s morgens tot ’s avonds met activiteiten te vullen. Maar dan nog is het best wel pittig en intens. Een vakantieperiode eindigde altijd met oneindig veel bewondering voor het geduld en de inzet van de kleuterjuffen “die maar liefst 20 van die pagadders elke dag opnieuw moesten bezighouden”.

Hoe vaak hebben wij onder mama’s niet verzucht dat het verdorie “zo goed als ontspanning was om te gaan werken, als je dat vergelijkt met het bezighouden van je kinderen op een vakantiedag”. En af en toe is je geduld en je inspiratie ook gewoon op en dan ben je blij als ze eens een halfuurtje stil bezig zijn. Ook al doen ze dan dingen die “opvoedkundig niet verantwoord zijn” en waarvan je je voorgenomen had om daar héél streng mee om te gaan (denk: tv-kijken of op de computer spelletjes spelen!).

Maar toch. Ook ik heb vorige week Paasvakantie gevierd met mijn beide dochters en mijn gevoel na afloop was helemaal anders. Toen we gisteravond de werk- en schoolspullen terug bijeen zochten, had ik net héél erg het gevoel dat het alweer veel te snel voorbijgevlogen was. Dat we nog zoveel plannen gemaakt hadden die we niet hadden kunnen realiseren. En dus had de Paasvakantie voor mij gerust nog een weekje langer mogen duren.

Maar mijn dochters zijn intussen ook tieners en staan op het randje van hun volwassenheid. Ze rekenen vaak al niet meer op hun ouders “voor hun entertainment”. Integendeel. Toen ik vorige week thuis was, was er amper één dag dat de agenda van minstens één van beide dochters géén activiteit vertoonde. Elke dag hadden ze wel minstens één afspraak. Voor een tennistraining of een repetitie met de dansgroep, om aan een taak voor school te werken, of gewoon om een namiddag met een vriend(in) door te brengen: het was elke dag wel iets. Het was al goed zoeken naar momenten die we wel samen door konden brengen.

Het hoort bij hun leeftijd, dat ze zelfstandig worden en ons een pak minder nodig hebben (tenzij voor de heen- en terugritten uiteraard 😉). Maar terwijl de mama uit de column een gevoel van opluchting heeft dat de Paasvakantie bijna afgelopen is en ze niet langer hoeft te entertainen, bekruipt mij net het tegenovergestelde gevoel. Een gevoel van weemoed, dat ik de kindertijd van mijn dochters door mijn vingers zie glippen. Onze oudste zit intussen al in het vijfde middelbaar. Nog één zorgeloze Paasvakantie vooraleer ze “mag” studeren tijdens deze vakantie. Ik hoef hoe langer hoe minder te entertainen en eerlijk gezegd, soms mis ik die periode.

Hoewel ik dus meer dan begrip kan opbrengen voor de opiniemama, soms denk ik toch “be careful what you wish for”! Het gaat immers zo ongelooflijk snel. Eén keer met je ogen knipperen en ze zitten al in het hoger onderwijs en dan denk je met verlangen terug aan de momenten dat je cupcakes bakte met hopen, of voor de zevende keer slijm mocht maken…

Advertentie