Maartse buien…

Vorig weekend genoten we met zijn allen van het zonnetje en van een aangename 15 graden. Dit weekend daalt de temperatuur weer onder de nul graden, voelt het buiten aan alsof het -14 graden is (volgens één of andere krant) en ligt er een laagje sneeuw. Typisch Belgisch. Typisch maartse buien. Ook typisch voor deze tijd van het jaar: het is straks namelijk Milaan-Sanremo en “La Primavera” bekijken we hier vaak terwijl het buiten stormt, regent, hagelt of sneeuwt (of alles tegelijk 😉).

20180317_094930[1] Het hoort zo, maar toch vind ik het moeilijk om een stapje terug te zetten als je voor het eerst hebt mogen proeven van lenteweer, een aangenaam zonnetje, een zonnebril op je neus en voor het eerst ook eens iets anders kon dragen dan de winterkleren die je sinds een half jaar afwisselt en stilaan grondig beu bent. Bij de eerste lentezon droom ik stiekem al van zomer, van rokjes, van zonnebrillen en terrasjes. Dan wil ik de winter- en zomerspullen al wisselen in de kasten en wil ik de sandalen boven halen.

Natuurlijk is maart nog véél te vroeg. In het beste geval gebeurt de kastenwissel pas in de Paasvakantie, de voorbije jaren was het vaak zelfs mei vooraleer het weer goed genoeg was om t-shirts en rokjes boven te halen. Maar toch. Ergens diep in mijn geheugen ligt de herinnering begraven aan dat éne jaar waarin het al in de Paasvakantie 30 graden was. Waarin de hele lente ongewoon warm was. (Volgens mij zo’n 6 jaar geleden, dat moet dus 2011 of 2012 geweest zijn.) De zomer was dat jaar wel typisch Belgisch, niet zo geweldig dus, maar dat kleine feit heb ik vakkundig uit mijn geheugen gewist.

Kijk, het is een lange, grijze en zelfs koude winter geweest. Ik heb nood aan zon en aan warmte. Ik wil mijn melkwitte benen (een jaar geen zomer in Italië en de benen fluoresceren bijna) een kleurtje gunnen. Geduld is een schone deugd, ik weet het, want na de maartse buien volgen ook nog de aprilse grillen, maar ik bezit die deugd niet 😉. Het is genoeg geweest. De sneeuw en koude mag terug opgeborgen worden tot volgende winter, wanneer ik ze de allereerste keer wel terug kan appreciëren. Aangezien de spinnen al naar buiten komen en we daar ook mee moeten leven, mag er toch iets zijn om naar uit te kijken.

Maar kom, het is koers deze namiddag en Greg Van Avermaet is in vorm. En wie weet schijnt in Milaan de zon wel…

Advertentie

Kleur in huis

Sinds we onze grote verbouwwerken in huis achter de rug hebben, was het wachten op een gelegenheid om de nieuwe kamers aan te kleden. Onze nieuwe tuinkamer, onze nieuwe woonkamer en ons nieuwe bureau was al mooi, maar nog niet echt cosy. Een beetje te clean. Tijd om terug wat sfeer en gezelligheid in huis te brengen. Maar hoe begin je daaraan? Sommige mensen hebben een aangeboren gevoel voor kleuren, accessoires en inrichting. Ik jammer genoeg niet. Hoe combineer je kleuren en materialen? Hoe richt je een kamer in die warmte uitstraalt zonder dat het een rommeltje wordt?

In de loop der jaren verzamel je wel wat. Neem nu het fotoverhaal. Het begint bescheiden: je hangt hier en daar een paar foto’s op, maar tien jaar later heb je een heel fotoleger, dat maar blijft groeien. Eigenlijk zou je als je een nieuwe foto toevoegt, er ook eentje moeten weghalen, maar dat krijg je dan niet over je hart. De baby-, peuter-, kleuter- en andere foto’s van de dochters blijven immers schattig en prachtig, ook al groeien de dames intussen op en heb je elk jaar wel minstens één fantastische foto die de moeite waard is om te vergroten en dus aan je muur belandt.

Ook aan alle accessoires hangt wel een verhaal: je hebt het van die of die persoon gekregen. Soms is het niet helemaal jouw smaak, maar durf je de spullen toch niet weghalen en dus eindigen ze op of in een kast, waar ze dan stof staan te vergaren. Andere vond je ooit prachtig, maar zijn intussen opgegaan in het te grote geheel van spulletjes. Ze stralen niet meer.

En dan is het fijn om te verbouwen, om te moeten opruimen, om tabula rasa te kunnen maken. Dan maak je de kamers leeg, verzamel je alle spullen in de logeerkamer en besef je dat er gewoon te veel is. Dan heb je alles geschilderd en zet je de meubels terug op zijn plaats en geniet je in eerste instantie echt van de leegte en de rust die dat met zich meebrengt. En dan blijkt dat je al die spulletjes helemaal niet mist. En dat het wel eens anders mag, wat minder, wat rustiger. Wij haalden er een interieurspecialiste bij. We bekeken wat we hadden en wat een nieuw leven kon beginnen. De rest gaat er onherroepelijk uit. Binnenkort zullen de mama en de jongste eens een namiddagje rommelmarkt plannen en dan zullen we een heleboel zaken een tweede leven gunnen.

Toch hadden we nog wat spulletjes nodig. Er mocht wel wat kleur in ons interieur komen en dus planden we een Ikea-tripje. Tot afgrijzen van de echtgenoot, voor wie een Ikea-bezoek écht wel een straf is. Te druk, te rommelig, te veel dingen, te veel mensen. Maar het viel mee. De Ikea in Hasselt is een aanrader, maar blijf er vooral weg, anders krijg ik de echtgenoot niet meer mee. Het liep bijzonder vlot: soms zit een idee er gewoon meteen knal op. De echtgenoot is dan weer zeer goed in het doorhakken van knopen. En als je op voorhand weet naar wat je op zoek gaat, dan valt de chaos in de Ikea best wel mee. Misschien moeten wij gewoon wat beter leren plannen of wat meer lijstjes maken ;-).

Dan kom je thuis en wil je alles meteen in orde. (Ik toch, de echtgenoot is meestal wat minder ongedurig in dat soort zaken.) Je begint te passen, te strijken en te combineren. Er wordt al een tafeltje ineen gestoken. Om de rest van de avond verwonderd te zijn dat een paar kussens en een mat zoveel verschil kunnen maken. Of een paar theelichthoudertjes. Aan de kadertjes, schapjes, tafelkleedjes of lampen zijn we zelfs nog niet toegekomen. Al overdrijven we niet, we gaan deze keer voor zen en rust.

Zaterdagavond. Herfst. Het wordt al wat kouder en wat vroeger donker. De dames des huizes installeren zich lekker warm onder hun gloednieuwe, felgekleurde tv-dekentjes, met een paar afleveringen van Gossip Girl op het programma. Soms heeft een mens écht niet veel nodig om te kunnen genieten…

kleur-in-huis

Met dank aan http://www.huisvoldinge.be/