Het geweldige vriendenboek (1)

20180320_203536[1]Op dinsdag doe ik al eens graag een tag. Het zijn “gemakkelijke” blogs: je hebt meteen een onderwerp om over te schrijven. Niet dat de vragen simpel te beantwoorden zijn, het vraagt meestal toch wat dieper nadenken dan ingeschat. Voor mijn verjaardag kreeg ik “Het geweldige vriendenboek voor volwassenen” (PaperStore by Deltas). Het bevat een aantal leuke en grappige vragen, die ik met plezier voor jullie invul.

Dit wil(de) ik later worden:

Als kind droomde ik ervan om sportjournalist te worden, maar juf Frans zag ik ook wel zitten. Ik studeerde Romaanse Talen, stond (tijdens mijn stage) ook voor de klas en slaagde er ook in 15 jaar aan sportverslaggeving te doen. Kinderdromen: check!

Gelukkig/helaas doe ik nu dit:

Ik ben momenteel communicatieverantwoordelijke en dat doe ik ontzettend graag.

Dit kan ik heel erg goed:

Het spannend maken voor mezelf. In mijn jongere jaren schoot ik pas in studeermodus “als het onder mijn gat brandde”. Ouder en wijzer geworden zou ik die houding niet bepaald aanbevelen: het geeft vooral jezelf (en je omgeving) veel onnodige stress. Nu heb ik mijn timemanagement toch al beter onder controle: ik weet perfect wat ik op een bepaalde tijd kan/wil realiseren. Maar toch blijf ik het moeilijk hebben met “op zeker spelen”. Te vaak ga ik het dan ongemeen spannend maken voor mezelf door nog een extra activiteit toe te voegen, waardoor het schema lichtjes overvol raakt en ik me uit de naad moet werken om toch alles rond te krijgen. Dit overkomt me bijvoorbeeld bij zowat elk verjaardagsfeest dat we organiseren.

Ik heb er spijt van dat ik nooit…

Ik heb eigenlijk nergens spijt van. In de belangrijke zaken des levens heb ik bewust keuzes gemaakt, voor- en tegens afgewogen en dan naar best vermogen een richting gekozen. Het heeft geen nut om dan achteraf te gaan terugblikken van “wat als…”. En de dingen waar je geen invloed op hebt, kan je toch niet veranderen. Dus daar hoef je ook niet over te piekeren.

Wat niet wegneemt dat ik misschien toch wel (te?) veel tijd spendeer aan het vooraf gaan overdenken/inschatten van wat mogelijk zou gebeuren als ik dat of dat zou doen… En breng ik liefst op voorhand alle eventuele gevolgen en uitwegen al voor mezelf in kaart. Om dan op het moment zelf te constateren dat naast mogelijkheden A en B (die ik perfect had ingeschat) er toch nog een optie C opduikt. En dus zou ik soms liever wat vaker de piekerknop kunnen uitzetten om wat meer in het moment te leven.

Deze superkracht zou ik willen bezitten:

Geen enkele. Ik wil niet vliegen als Superman (en dan de wereld gaan redden) en ik wil zeker niet dat er een soort lijm uit mijn handen zou komen (zoals Spiderman). Ik zie het zo al voor mij dat dat spul er uit komt op momenten dat ik dat absoluut niet wil en ik zie me zo tegen gebouwen aan knallen omdat ik die zogenaamde superkracht niet onder controle heb. Dus liever niet eigenlijk.

De optie “gedachten lezen” (zoals Mel Gibson in “What women want”) is ook even door mijn hoofd geschoten, maar ik denk dat zalige onwetendheid écht wel niet te onderschatten is. Ik geloof dat ik doodmoe zou worden van al die gedachten van al de anderen die me dan zouden overspoelen. Ik heb al genoeg aan de mijne, dankjewel.

Nutteloos talentje van mij:

Ik onthoud gemakkelijk gezichten. Dat is toch niet nutteloos, hoor ik u al zeggen. Natuurlijk niet, maar het zou helpen als je er ook de namen bij zou kunnen onthouden 😉. Het heeft weinig nut om iemand te herkennen als je niet meer weet waar of wanneer je die persoon al eerder gezien hebt. Of als dat je pas uren of dagen later te binnen schiet. Met de verzwarende omstandigheid dat je gezicht zodanig expressief is dat het ook voor je gesprekspartner af te lezen is dat je je geheugen aan het doorzoeken bent naar wie de persoon in godsnaam is met wie je in gesprek bent.

In onze quizploeg zou het ook geweldig handig zijn dat ik gewoon namen op foto’s kan plakken en niet een heel verhaal moet beginnen te vertellen van “volgens mij is dat een acteur die nog gezongen heeft, ergens in de jaren ’70. Hij was ook getrouwd met een actrice, ik denk één van de Charlie’s Angels (het is écht al een topprestatie als ik ergens in het hele verhaal een exacte naam kan droppen). Bovendien was hij denk ik de vader van een actrice die ooit nog met die kwade Amerikaanse tennisser getrouwd was.” In dit geval zou ik het dus over Ryan O’Neal hebben. Soms kan ik er zelfs bij vertellen dat het volgens mij 3 woorden zijn en “Schots” of “Iers” of zo klinkt. Met een “o” erin. En toch NIET op die verdomde naam komen…

Er staan te veel vragen (29) in dat vriendenboekje om ze allemaal in één keer te beantwoorden. Bovendien leiden de vragen mij te ver (af). We zullen de volgende vragenreeks volgende dinsdag beantwoorden. Wie dit vriendenboekje graag overneemt, doe gerust!

Advertentie