Geen goede voornemens in 2018?

resolutionsWe gaan het dit jaar eens anders aanpakken. Ik maak dit jaar eens geen goede voornemens, ik stel me geen ambitieuze doelen dit jaar. Wil dat zeggen dat ik er geen heb? Natuurlijk niet, en misschien zijn het er elk jaar gewoon te veel. Waardoor ik binnen de kortste keren het bos door de bomen niet meer zie en afhaak. Vaak al vóór de derde maandag van januari, de dag dat de meeste mensen traditiegetrouw hun goede voornemens al compleet verticaal geklasseerd hebben.

Misschien wil ik het dit jaar wel gewoon houden op “balans”, op “harmonie”. Ik wil in 2018 gewoon proberen om dit woordje elke dag in mijn mond te nemen. Ik wil streven naar “meer balans” en “meer harmonie” in alle aspecten van mijn leven. Ik wil elke dag opnieuw proberen om wat gezonder te leven (om wat meer vegetarische maaltijden in te plannen, om wat minder te snoepen, om voldoende te bewegen), zonder me doelen op te leggen. Ik wil mezelf geen streefcijfertjes opleggen, ik heb immers eerder al door scha en schande geleerd dat ik me daar wel eens in durf verliezen.

Ik wil streven naar wat meer “balans” in mijn agenda, wat meer “harmonie” tussen mijn professionele leven en mijn gezinsleven. Maar ik wil daar ook geen doelen op plakken. Ik wil niet zoals een paar jaar geleden vol goede moed elke twee weken quality time inplannen om dat dan telkens te verschuiven, uit te stellen, door te schuiven en uiteindelijk na een half jaar te moeten concluderen dat het er niet zo vaak van gekomen is als ik gehoopt had en mezelf daar dan weer eens “schuldig” om gaan voelen.

Ik wil wel proberen om ook wat meer balans te zoeken in het online social gebeuren. We moeten er eerlijk in zijn: ik durf daar wel eens in overdrijven. De avonden dat ik tegelijkertijd een serie zit te volgen terwijl ik nieuwsartikels lees en door mijn facebook-wall of instagram-pages scrol, zijn misschien toch wel een beetje te frequent geworden. Het resultaat van zo’n avond is meestal dat je de serie die je zo graag wou zien, NIET of nauwelijks gevolgd hebt en onrustig slaapt omdat je gedachten geen tijd gekregen hebben om wat rust te nemen.

Ik zal dit jaar ook niet meestappen in de hypes of uitdagingen van “veertig dagen zonder vlees” of “Tournée Minérale”, ik heb intussen al geleerd dat ik daar misschien toch een klein beetje te competitief van word. De enige uitdaging waar ik een uitzondering voor wil maken is “veertig dagen bloggen”. Dat was een fijne opdracht vorig jaar, daar heb ik veel energie van gekregen en veel lol aan beleefd. Ook al had ik de uitdaging misschien net een klein beetje fout geïnterpreteerd 😉.

2018 zal voor mijn geen “doelenlijstje” krijgen waar ik mijn goede voornemens kan afvinken, aangezien ik me dan meestal “verplicht” voel om dat lijstje zo snel mogelijk te realiseren en elk doel zo snel mogelijk te kunnen schrappen. In plaats daarvan houden we het op “balans” en “harmonie”, die we elke dag opnieuw een plek zullen proberen te geven in mijn dagelijkse leven. Op welke manier dan ook. We hebben een gans jaar om dat uit te vissen 😉.

Dansen op een slappe koord…

Hoe zou het nog met de “worklife balance” zijn geweest in 2017? Nadat we in 2016 besloten een stapje terug te zetten en opnieuw 4/5de te gaan werken, was het een tijdlang zoeken naar een nieuw evenwicht. Het blijft één van de zwaarste opgaven in een mensenleven om de eisen van het professionele bestaan te verzoenen met het gezinsleven. Er zijn perioden dat je het gevoel hebt alles perfect onder controle te hebben, erin te slagen alle balletjes in te lucht te houden, maar op andere momenten loop je gewoon achter de feiten aan. Dan lukt de combinatie weer net wat minder en moet je voorrang geven aan het ene of het andere.

Laat ons zeggen dat we in 2017 over het algemeen meestal een goed gevoel hadden. Mijn perfectionistische zelve zou daaraan toevoegen “de ene week was al meer voor verbetering vatbaar dan de andere”. Maar globaal gezien was er lucht en waren er weken dat ik alle to do’s van het lijstje in mijn hoofd kon schrappen. (Waarop ik er dan meestal nog een paar items aan toevoegde, kwestie van het toch maar spannend te houden.) Het is – met onze twee tienerdochters – ook al makkelijker om alles geregeld te krijgen dan toen onze dames nog peuters of kleuters waren en we regelmatig met kinderziektes en andere onvoorziene omstandigheden af te rekenen hadden. Onze meiden helpen al eens een handje en kunnen zichzelf ook al best redden. En dat brengt rust.

Toch waren er ook dit jaar weer momenten dat het tempo de hoogte in moest: de examenperiode van de echtgenoot is altijd weer naar adem happen en ook bij mij waren er drukke tijden. Het is een fijn gevoel als je weet dat het best lukt om dat tandje bij te steken. En dus hou ik een optimistisch gevoel over aan 2017. Maar misschien verschilde dit jaar niet eens zo gek veel van de voorbije jaren. Misschien heb ik vooral de waardevolle lessen die ik de voorbije jaren leerde in de praktijk gebracht…

Leer relativeren! De moeilijkste les voor een perfectionist als ik. Het is ok als er na het weekend nog een mand strijk overblijft. Het is ok als ik er de voorkeur aan geef om eerst een boek te lezen vooraleer ik aan mijn huishouden begin. Het is ok om uit te slapen in het weekend als we daar nood aan hebben. Het is ok om frietjes te gaan halen als we eens geen zin hebben om gezond te koken. Het is ok om de rommel in een kamer weg te steken en de deur toe te trekken zodat we onze opruimwoede een tijdlang kunnen negeren. Maar het is even goed ok om te denken dat ik mijn uurtje leesplezier moet “verdienen” door eerst orde op zaken te zetten in mijn huishouden.

Luister naar je lijf! Je bent niet moe van de ene dag op de andere: je lijf zal je op zijn eigen unieke manier verwittigen als je tegen je grenzen aan het botsen bent. Mijn lijf heeft een hele variatie aan boodschappen, gaande van ontstekingen (nog vrij onschuldig) tot zware migraine-aanvallen. En ja hoor, er speelde dit jaar wel eens een schouder op en ik moest hier en daar wel eens een migrainepil nemen, maar het viel al bij al wel mee dit jaar. Het helpt als je tijdig rust neemt (en dus regelmatig bijslaapt in het weekend) en naar je lichaam probeert te luisteren. Het helpt als je de voortekenen van een migraineaanval ernstig neemt en je voorzorgen neemt. Lukt dat altijd? Uiteraard niet, want tussen “weten” en “doen” ligt ook nog een hele weg, maar is bewustzijn niet de eerste stap?

Onderga! Voor alle momenten dat het toch niet lukt om te combineren zoals jij dat liefst zou doen, of zoals je het in je hoofd had, onderga! Go with the flow! Hou je gevoel voor humor, lach er samen mee, ventileer indien nodig en tel af naar momenten dat er weer net dat beetje extra ruimte is. Het helpt niet om je te verzetten, om je kwaad te maken of om je op te jagen in de dingen die je toch niet kan veranderen. Onderga. Er zijn altijd betere tijden op komst. Soms duurt dat wel even, en dan kan je maar beter het beste maken van datgene waar je nu door moet. (Ik moet toegeven dat dit ook een moeilijke is voor mij 😉.)

vintageSoms is het genoeg dat je je best doet. Dat je probeert. Soms met succes, sommige dagen wil het maar niet lukken. Maar ook die dagen gaan voorbij. Zei de 44-jarige perfectioniste die zich de laatste jaren keihard inzet om het glas halfvol te zien en daar nu toch al regelmatig eens in slaagt. En zichzelf belooft om in 2018 even hard haar stinkende best te doen om er af en toe in te slagen 😉. Is dat geen realistisch voornemen?

Maak er een schitterend jaar van!

2016 was misschien wel een moeilijk, zwaar en donker jaar, maar bij de start van 2017 verhopen we het beste. Voor onszelf en voor de wereld. Ook al liet de aftrap in Istanboel meer van hetzelfde zien, toch geloven we erin. We gaan er het beste van maken in dit nieuwe jaar. Met onze goede voornemens en onze nieuwjaarswensen.

Tijd. Toen we op Oudejaarsavond de kaap van de 12 uur naderden, elkaar een gelukkig nieuwjaar mochten kussen en het beste wilden toewensen voor het nieuwe jaar, kwam “tijd” opvallend vaak voor in de wensen en in onze goede voornemens. Teveel mensen hebben het te druk en willen het anders in het nieuwe jaar. En toch gaan we – eens de goede voornemens weggeëbd zijn – weer helemaal op in de dagdagelijkse drukke realiteit en beginnen we al snel weer te snakken naar de eerste vakantiedagen. Laat het dit jaar meer worden dan enkel een goed voornemen voor die eerste paar weken en de paar weken vakantie halverwege je jaar. Laat “tijd” geen onbetaalbare luxe zijn of iets dat je “later” wel zal inhalen. Begin nu aan later. Je leeft maar een keer…

Voel. Wees boos, verontwaardigd, gefrustreerd, opgewekt, blij, verliefd, dankbaar, triest, melancholisch, geraakt,… Alles behalve onverschillig. Laat je raken, stel je open. En ja, dan loop je ook het risico dat je gekwetst wordt, dat het wel eens pijn kan doen, dat je geraakt wordt. En dan? Dan heb je tenminste gevoeld en geleefd.

Droom. Altijd zijn er nog dromen, plannen, vage projecten waarmee ik misschien nog wel iets wil doen. 2017 wordt het jaar. Ik begin eraan. Met kleine stapjes, met kleine doelen. Allicht loop ik wel eens tegen de lamp en allicht zal ik wel eens teleurgesteld worden. En dan? Dan heb ik het tenminste geprobeerd. Dan heb ik geleerd dat sommige dromen het waard zijn om vast te houden en dat andere wensbeelden misschien beter losgelaten worden.

Geniet. Er zit iets moois in elke dag. Ga er naar op zoek, ontdek het en geniet er met volle teugen van. Geluk is geen droombeeld dat ergens aan het einde van de horizon op jou ligt te wachten als je maar hard genoeg gewerkt hebt, als je maar braaf genoeg geweest bent, als je maar genoeg je best hebt gedaan. Geluk zit in de kleine dingen, in het dagelijkse leven. In het kopje koffie ’s morgens, in de knuffel van de kinderen ’s avonds voor het slapen gaan, in een grapje dat je deelt, in een momentje van tijd voor elkaar. Geluk hoeft niet te wachten tot je er tijd voor kan en wil maken.

Doe zot. Leef je leven ten volle. Haal eruit wat erin zit. Geniet, feest, vrij, lach, dans, zing, en loop keihard met je kop tegen de muur. Sta recht, grabbel jezelf terug bij elkaar, leer eruit en ga verder. Hoe kan je beseffen wat je hebt, als je niet af en toe eens tegen de lamp dreigt te lopen?

Deel. We zijn zo gezegend, we hebben zoveel en we beseffen het vaak niet. We zijn gezond, we hebben werk, een dak boven ons hoofd, we leven in luxe en rijkdom, maar we zijn eraan gewend geraakt. We hebben alles en toch willen we steeds meer. Misschien kan het ook wel met een beetje minder. Ruim op, gooi je ballast weg en geef de spulletjes waar je niets meer mee doet aan mensen die ze wel kunnen gebruiken. Winwin: jij krijgt ruimte en rust in je kast/huis/hoofd en iemand heeft echt iets aan de spulletjes die bij jou maar stof staan te vergaren.

Leef! Het is aan ons om iets van 2017 te maken. Hoe het jaar uitdraait, ligt voor een groot stuk in onze eigen handen. Maak er dus wat van! Dat gaan wij hier ook proberen. Elke dag opnieuw. Met vallen en opstaan. Met veel humor en liefde voor elkaar. Met onze eigen verlangens en dromen die we delen. Met handen om elkaar te helpen en op te vangen. Met zakdoekjes voor als het pijn doet en wat moeilijker loopt. Met een lege agenda om te vullen. Met drukte en tijd, met sleur en momentjes om van te genieten.

Onze allerbeste wensen voor 2017!

Ik beken: ik ben een snoeper

etenIk ben dol op eten. Lekker uit eten gaan, altijd een dessertje, op tijd en stond een heerlijk tussendoortje,… Ik leef eigenlijk van maaltijd tot maaltijd. Mijn eerste vraag ’s morgens is vaak “wat eten we straks?” Dan kan ik me immers mentaal al voorbereiden en kan ik beginnen “voorgenieten”. Als er op het werk getrakteerd wordt, ben ik er als de kippen bij. Ik heb ook altijd een noodvoorraad koekjes in mijn bureaulade liggen. Mijn motor heeft op tijd en stond brandstof nodig. Of: als ik te lang niets eet, word ik knorrig én slap.

Na mijn puberteit heb ik wel “met mate” leren genieten. Het hoeft niet zo nodig een hele chocoladereep te zijn, ik ben perfect gelukkig met een klein stukje. Een bolletje ijs is trouwens ook al ruim voldoende om te kunnen genieten. En sinds we ons in de Colruyt beperken tot de mini-zakjes chips hou ik zelfs mijn chips-verslaving in toom. Ja, ik heb “karakter” (op eetvlak dan toch).

En toch merk ik de laatste tijd dat er hier en daar een kilootje bijkwam én bleef plakken. Ondanks alle goede voornemens van dit jaar slaagde ik er niet echt in om meer groenten en fruit te eten. En mijn fietsgewoonte raakte ik stilaan een beetje beu en dus durfde ik wel eens te slabakken. Was het dramatisch? Neen, bijlange niet, maar ik begon toch te voelen dat mijn broeken wat spannender werden (en de rest van de kleren dus ook). En dat begreep ik niet, want ik at toch gezond en ik sportte toch meer dan voldoende?

Vroeger was het dan genoeg om het eens een paar dagen wat rustiger aan te doen. Om me eens een weekje op groenten en fruit te storten en de tussendoortjes te laten. Maar sinds ik de kaap van de 40 gerond heb, lukt dat trucje niet meer. Of heb ik gewoon het karakter niet meer ;-). En dus installeerde ik begin deze week – na een interessante blog van Prinses – de (gratis) eetmeterapp op mijn gsm. En begon ik nauwkeurig alles in te geven wat ik at. En na 3 dagen valt dat eerlijk gezegd toch tegen. Niet dat ik overdrijf en zoveel eet ik absoluut niet, maar er waren toch wel heel veel koekjes én chocolaatjes én chips én ijsjes én andere dessertjes ingeslopen…

En dus heb ik de voorbije dagen ’s morgens braafjes wortelen geraspt (als tussendoortje) en ben ik terug beginnen fietsen. Want ik zou het toch fijn vinden dat mijn broeken weer net iets ruimer zitten. En als ik het in de week kalm en gezond aan doe, dan kan ik in het weekend toch minstens één klein dessertje eten, niet? Of een glaasje wijn drinken? Of een heerlijke pasta eten? Of één zalig lekkere hamburger?

cookiesMisschien kan ik mijn fietsintensiteit beter gewoon terug opdrijven, want laat ons eerlijk zijn: wat eten betreft, is het vlees gewoon zwak 😉 !

Goede voornemens 2015: hoe ver staan we?

appels_miniBegin januari nam ik me voor om in 2015 toch een aantal veranderingen door te voeren. We zijn intussen halfweg. Tijd om even een kleine balans op te maken. En laat ik meteen maar met de deur in huis vallen: er is werk aan de winkel!

  1. Meer kwalitijd. Voor het eerst dit jaar heb ik het gevoel dat ik een beetje controle heb. Dat ik het momenteel geregeld krijg. Dat de echtgenoot en de dochters nog volop in vakantie zitten, zal daar allicht een grote rol in spelen. Ik mag dan wel in de ratrace zitten, de rest van het gezin gelukkig nog niet. En dus is er ’s avonds en in de weekends al eens wat meer tijd voor leuke of gezonde dingen. Voor een beetje zotheid, soms tot ergernis van de dochters die dan hun hoofd schudden en afkeurend “mamaaa” zeggen, voor ik ze doodkittel. Het lukt zelfs om de was en de strijk tegen zondagavond gedaan te krijgen (zonder hulp). Dat het de laatste weken ontzettend heet was en we letterlijk weinig om het lijf hadden, houden we daarbij even voor ons. Nog 3 weken illusie dat het allemaal wel lukt…
  2. Minder Cola Light, minder suiker. Dat is een moeilijke. Ik zit de laatste weken weer op een ritme van 2 blikjes Cola Light per dag. Jammer, want op vakantie in Italië durfde ik zelfs al eens een dagje over te slaan zonder mijn broodnodige dosis cafeïne. Het zit in mijn hoofd én het is een verslaving. Maar afkicken blijkt oh zo moeilijk, zeker tijdens mijn weekendshiften of in mijn late weken. Dan heb ik de oppepper in de late namiddag soms echt nodig. Een alternatief heb ik nog altijd niet gevonden…                                                                                        Bovendien zorgt Cola Light echt wel voor een grotere behoefte aan suiker of chocolade. Maar sinds een week heb ik de koekjes-tussendoortjes wel geschrapt en neem ik fruit en/of groentjes mee naar het werk als tussendoortje. En dus knabbel ik worteltjes of tomaatjes tussendoor. En dat smaakt! Het zoete dessertje na het eten staat wel nog op mijn menu. Je kan niet alles tegelijk aanpakken en het is nu eenmaal ijsjesseizoen 😉
  3. Gezonder leven. Dat vond ik op voorhand het makkelijkste voornemen. Sporten deed ik immers al vrij intensief, ik wou alleen wat meer tijd maken om (nog) gezonder te koken, maar eigenlijk deden we dat ook al. En toch is het serieus de mist ingegaan. Terwijl de echtgenoot begon te lopen en schoon begon op te bouwen, lag bij mij alles stil. Gedurende verschillende maanden. Ik herbegon wel af en toe, en fietste dan nog eens een week intensief, maar een ritme kreeg ik er niet meer in. We zijn nu opnieuw kalmpjes gestart, hopelijk lukt het om tegen het begin van het schooljaar toch terug om een routine op te bouwen.           Gezonder koken is uiteraard ook een kwestie van tijd. Momenteel lukt het om wat te experimenteren. De oudste heeft intussen ook de bakmicrobe te pakken en experimenteert met brood, cake en koekjes. Ze wil ook koken en maakt al eens een heerlijke pasta. Haar interesse motiveerde me om zelf ook weer aan de slag te gaan. De tuin van de opa’s staat momenteel ook in volle bloei en dus eten we verse biologische tomaten, maken we verse courgettesoep of plukken we (gigantische) appels uit onze eigen tuin. En de echtgenoot maakt de heerlijkste slaatjes en laat het daar nu net het seizoen voor zijn…
  4. Meer lezen en schrijven. Als je van vakantie terugkeert met 7 gelezen boeken in je bagage dan denk ik dat je wel kan stellen dat dit voornemen lukt. Ik geniet ook terug van het lezen. Ik ben wel selectiever geworden. Minder boeken, minder rommel. En dan zit er al eens een pareltje tussen en dan wil je je nog eens verliezen in een andere wereld. Of dan word je weer geraakt en zit je nog dagen te herkauwen op een mooi verhaal. Zo had ik me deze morgen buiten op mijn fiets geïnstalleerd met mijn boek. Ik hoopte aan een uurtje training te komen. Binnen de kortste keren was ik volledig mijn verbeelding ingezogen. Toen ik even opkeek om te zien hoe lang ik nog “moest” fietsen, bleek er al drie kwartier voorbijgevlogen te zijn…                                                                                  Schrijven is geen opgave. Het is en blijft een uitlaatklep. Nu vind ik het vreemd dat ik er 3 jaar geleden zomaar ineens een streep onder getrokken heb. Het zit in mij, het is deel van mij en het moet eruit. “Wat wil je daar nu eigenlijk mee bereiken?”, krijg ik soms te horen, maar daar draait het voor mij niet om. Het gaat om het schrijven zelf, het nadenken, het ordenen van mijn gedachten, het bouwen en verfraaien van de zinnen, het spelen met taal,… Dat er reacties komen, dat er herkenbaarheid is, vind ik zeker leuk, maar voor mij gaat er niets boven het moment dat het “eruit” is, dat het verhaal af is. Zeker, sommige stukken zijn beter dan andere en de Nobelprijs literatuur zal ik er niet mee winnen, maar zolang ik geniet van het ambacht, doe ik verder.

stokbrood_miniEr is nog wat werk aan de winkel. Maar in mijn hoofd begin ik klaarheid te hebben, zit er weer wat orde en structuur. Er zijn plannen en ik broed op manieren om alles in de praktijk om te zetten. En dus is het een kwestie van volhouden. Op de Cola Light na hoop ik begin 2016 toch een redelijk rapport te kunnen voorleggen ;-).

Goede voornemens: de januari-versie

loesjeDe eerste maand van 2015 zit erop. Tijd om een eerste tussenstand te maken na onze goede voornemens bij het begin van het nieuwe jaar. En ik zal maar meteen heel eerlijk zijn: veel heb ik er nog niet van gebakken. Herpakken wordt de boodschap voor februari.

Meer kwalitijd

Er waren een paar heel leuke nieuwjaarsfeestjes. Maar er was ook veel werk. Ondanks alle goede voornemens zaten we al heel snel terug in de dagdagelijkse stress. De echtgenoot had al meteen een paar dringende deadlines, onze kuisvrouw viel geblesseerd uit , het was een beetje pompen deze maand… Gelukkig belooft februari – voorlopig nog maagdelijk qua verplichtingen – met zijn krokusvakantie beterschap.

Minder Cola Light

Min of meer gelukt. Ik ben er voor het grootste deel in geslaagd om mijn inname te beperken tot één blikje per dag. Helaas moet ik wel bekennen dat ik de laatste week stilaan terug in mijn oude gewoontes hervallen ben: ik heb intussen toch al een keer of 5 gezondigd tot 2 blikjes per dag.

Over mijn suikerinname kan ik kort zijn: ik denk niet dat daar iets wezenlijks aan veranderd is. Het is voor mij trouwens een onmogelijke opgave om op feestjes niet aan de desserts te zitten, goede voornemens of niet 😉 Maar we onthouden enkel de gelukte dagen en zullen in februari op hetzelfde elan doorgaan.

Gezonder eten

Ik doe pogingen. Ik probeer zo vaak mogelijk te ontbijten met havermout. Daar voeg ik dan een banaan en een kiwi (en wat honing) bij. Dan heb ik meteen ook mijn fruit binnen. Maar op sommige dagen vind ik het gewoon teveel moeite om dat ’s morgens allemaal nog klaar te maken (naast de boterhammetjes van de kinderen). Ik zoek nog naar een praktische manier om alles geregeld te krijgen. Maar ik moet eerlijk zijn: als de echtgenoot verse mattentaartjes meebrengt van de bakker, kan de havermout me gestolen worden (hoewel ik het eigenlijk echt wel lekker vind).

Sporten

Dat lukt me zonder problemen. Het is intussen ook al een gewoonte geworden om zo’n 4 à 5 keer per week een uurtje te fietsen. Druk of niet, daar maak ik altijd tijd voor.

Lezen

Ik zit nog altijd in een leesdip. Ik heb deze maand wel wat romannetjes gelezen, maar niks dat het vermelden waard is. Bij een paar boeken kon ik zelfs niet het geduld opbrengen om ze helemaal uit te lezen. Ik ben het einde gaan lezen en heb dan besloten dat ik het niet meer de moeite vond om ze helemaal te doorworstelen (“Het tennisweekend” – Madeleine Wickham en “Aan de andere kant” – Jane Green).

loesje2Januari was jammer genoeg een drukke maand. Februari wordt dus de maand dat we ons herpakken 😉 En hoe gaat het met jullie goede voornemens? Hebben die de eerste maand van 2015 overleefd? Hadden jullie een goed excuus? Willen jullie jezelf herpakken? Of is het goed zoals het is?

Kusje hier, kusje daar, gelukkig Nieuwjaar…

voornemens22015 is nu toch al even bezig, het is dus hoog tijd voor mijn goede voornemens voor dit jaar. Ik wil mezelf geen onrealistische doelen stellen in 2015 en dus beperk ik mijn lijstje tot 4 – min of meer – realiseerbare idealen.

1. Meer kwalitijd, met dank aan Ruth Van Ammel voor het inspirerende begrip. In november 2013 startte ik in een nieuwe job. Het was een zwaar eerste jaar. De combinatie van het nieuwe/onbekende, het werken in shiften en mijn eigen perfectionisme maakte dat ik af en toe toch gevaarlijk dicht tegen mijn grenzen aanbotste. Ik kan ook zo moeilijk loslaten. Ik zit te vaak te veel te malen in mijn hoofd, wat maakt dat ik wel lichamelijk thuis ben, maar er niet met mijn gedachten bij ben. Zeer lastig, voor mezelf en voor mijn naaste omgeving.

Dat moet anders en beter in 2015. Maar hoe ik dit in de praktijk moet brengen, weet ik niet. Wat doen jullie om de combinatie werken-gezin te doen draaien? Hoe regelen jullie alles praktisch? Hoe scheiden jullie werk en gezin? Laat die praktische tips maar komen 😉

2. Minder Cola Light, minder suiker. Ik vrees dat ik met een Cola Light-verslaving zit. Ik ben absoluut geen koffiedrinker (helaas), maar ook ik heb mijn cafeïneshotje nodig om de dag te starten (en om de middag… en soms de avond door te komen). Dat maakt dat ik toch wel wat centilitertjes Cola Light zie passeren op een dag (soms mag je zelfs de centi- laten vallen)… Ik weet dat het niet gezond is.

Bovendien heeft Cola Light als onaangename bijwerking dat je meer trek hebt in suikers. Wat ik dus “bespaar” in calorietjes met mijn suikervrije frisdrank krijg ik in de loop van de dag door de telkens terugkerende sugarrush wel binnen in koekjes, cake, chocolade, snoepjes, chips,… Niet dat ik écht overdrijf én ik fiets meer dan genoeg om hier en daar eens te mogen snoepen, maar ik zou het allemaal wel wat gezonder willen.

De bedoeling is om stap voor stap de Cola Light-verslaving én de suikerverslaving aan te pakken. De eerste 2 dagen van 2015 heb ik de Cola Light toch al weten te beperken tot eentje. En ook de suikers bleven binnen de perken. (Was ook niet moeilijk, dankzij de indigestie van Oudjaar 😉 )

3. Gezonder leven. Dit hangt uiteraard heel erg samen met puntje 2. Ik wil de geraffineerde suikers van mijn snoepverslaving voor het grootste stuk vervangen door fruit en groenten. Ik wil graag ook terug kwaliteit in ons eten. Meer groenten en fruit, meer tijd nemen om (gezond) te koken, om af en toe te kunnen experimenteren in mijn keuken.

Blijven bewegen ook, maar dat is een goed voornemen van al een serieus aantal jaren terug dat intussen wel al een gewoonte werd. Dat komt – zolang ik gezond blijf en gespaard blijf van blessures – wel in orde 😉

4. Lezen en schrijven. 2014 was een wisselvallig lectuurjaar. Misschien heb ik gewoon te veel “shit” gelezen. Vaak was ik boeken te snel beu, las ik vlug het einde en kon ik me er niet meer toe bewegen de rest van het boek ook te doorworstelen.

Waren wel de moeite waard: “De Engelenmaker” (Stefan Brijs), “Kou uit het Oosten” (Ken Follett) en “Het spoor van de amazones” (Anne Fortier). Stuk voor stuk boeken die ik in één ruk uitgelezen heb en die ik niet voor mezelf verknoeid heb door het einde te spieken. Niet allemaal even hoogstaand en sommige hadden korter gekund of beter uitgewerkt. Maar het waren wél boeken die me zin gaven om te blijven lezen. Ligt nu al op me te wachten: “La Superba” van Ilja Leonard Pfeiffer. Straks begin ik eraan, ik verwacht er veel van.

2014 was mijn eerste blogjaar. In het “Blogboek” van Kelly Deriemaeker vond ik de nodige tips & inspiratie om de “honger naar schrijven” die er al langer was in de praktijk om te zetten. Het was als het terugvinden van een oude liefde. Tegelijk zo vertrouwd en toch weer anders. Het schrijven geeft me adem, brengt mijn denkend hoofd even tot rust en schenkt me zoveel vreugde. Ik heb genoten van de reacties, soms uit onverwachte hoek, en was vaak verrast door het plezier dat jullie halen uit mijn hersenspinsels. Het borrelt in mijn hoofd nog van de ideeën, dus we gaan nog wel even door 😉

voornemensOf  mijn voornemens allemaal realistisch zijn, valt nog af te wachten. We zullen zien eind december 2015.

Wij gaan hier in ieder geval ons best doen om er een boeiend, gedreven, empathisch, optimistisch, passioneel, gezond, sportief, creatief en liefdevol 2015 van te maken en dat wens ik jullie ook toe.

Laat de tips voor meer kwalitijd maar komen en als op 31 december 2015 zou blijken dat ik grandioos gefaald heb om iets van mijn goede voornemens in de praktijk om te zetten, dan kan ik begin 2016 deze post gewoon copypasten 😉