Vijf op Vrijdag: de zonnige zomerversie

20170512_184516[1]Ja, we waren deze week rap content. De temperatuur kwam voor het eerst dit jaar in de buurt van de 20 graden, het zonnetje scheen en heel even hadden we een zomers gevoel, inclusief de warmteonweders die uiteraard net huis hielden op het moment dat ik naar het station liep om mijn trein te halen. En een paraplu beschermt uitstekend, behalve blijkbaar de onderste 10 centimeters van mijn broek en mijn voeten. Die waren op een kleine 10 minuten volledig uitgeregend.

Het leverde alvast inspiratie op voor een zonnige Vijf op Vrijdag (met dank aan Boston, baby!). Want wat zijn de eerste dingen die ik doe als de zon (eindelijk) schijnt?

  1. Blote benen. Als de zon schijnt, dan haal ik de jurkjes en de rokjes boven. Dan mogen de blote benen na de lange donkere winterperiode eindelijk ook terug ademen. Dat er een hele voorbereiding aan voorafgaat om je benen summerproof te krijgen, is wel een ferm nadeel van het zomers zonnetje. En dat die benen nog melkwit zien na de lange, koude winter, daar moet je je ook overheen zetten. Maar kijk, als je ze blijft verstoppen in jeansbroeken, gaan ze nooit kleur krijgen.
  2. Nagels lakken. Zon betekent sandalen en dus tenen bloot. En dus moeten/worden de nagels gelakt. In een zonnig kleurtje uiteraard. En dan kan je in één beweging best ook je vingernagels een matching kleurtje geven. Liefst een héél vrolijk kleurtje. Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat ik nagels lakken vooral veel gedoe vind en er niet bepaald handig in ben. Het kost me dus veel tijd, het is veel gepruts en binnen de paar dagen begint dat dan ook nog eens terug af te bladeren. De rest van de zomer denken we dan vooral “much ado about nothing” en laten we het meestal zo. Behalve tijdens het verlof. Dan hebben we toch niks beters te doen.
  3. Aardbeien eten. De eerste warme zonnestralen van het jaar zetten me altijd aan tot gezond eten: veel fruit en slaatjes. Bovendien valt die eerste zomerperiode meestal ook samen met de aardbeienoogst. Er is niks smaakvollers dan échte, verse aardbeien uit de tuin van mijn ouders. Als kind maakten we een soepje, met veel suiker. Nu mengen we de aardbeitjes ’s morgens met het normale fruitslaatje (banaan, blauwe besjes, kiwi) en proberen we onszelf tussendoor te bedwingen om niet het hele bakje leeg te eten. Met het einde van het aardbeienseizoen zit de gezonde dwang er vaak ook weer op: de zomer is immers ook de periode van cocktails, witte wijn en ijsjes ;-).
  4. De veranda openzetten. Onze veranda is de meest populaire plek van het huis, om te werken en te eten. In de winterperiode, als het ’s morgens nog donker en koud is, ontbijten we echter vaak in de keuken. Maar de dagen worden stilaan langer en in een lenteweekend durven we de veranda al inpalmen om lang te ontbijten. Of te brunchen. Of het ene naadloos in het andere te laten overgaan. Maar het moment dat het net warm genoeg is om de veranda voor het eerst open te zetten, al is het op een klein kiertje, is het fijnste moment van het jaar. Het gras kunnen ruiken, de warmte kunnen voelen en een klein beetje verkoeling door de wind. Zalig!
  5. Een boek lezen in de ligzetel. We hebben er maar twee, dus het is altijd even vechten. Maar de eerste keer dat het zonnetje warm genoeg is om de ligzetel uit te halen, een boekje erbij te nemen en een paar uurtjes te stelen in de zon, is altijd de fijnste. Vaak ook omdat je voor één keer de boel de boel laat, maar gewoon geniet van het zonnetje, van de warmte op je huid, van het zalige niksen. Zelfs het boek is op dat moment eigenlijk bijkomstig, maar je moet toch doen alsof je nog iets nuttigs aan het doen bent, niet?

Onze eerste keer in 2017 hebben we net achter de rug, maar van een tweede keer kan ik gerust ook nog genieten, hoor. En naar ’t schijnt wordt het de komende dagen ook nog mooi zomerweer. Mijn ligzetel is alvast al gereserveerd ;-).

Ons leeshoekje krijgt vorm

20160630_105025Intussen zijn we weer een stapje dichter bij de afwerking van onze tuinkamer. Begin april bestelden we zeteltjes voor ons leeshoekje en die zijn eindelijk geleverd. En dus is onze tuinkamer weer een stapje dichter bij de ideale kamer gekomen.

In juni hebben we echter niet heel veel kunnen genieten. Niet alleen was het weer wat minder (en konden we ons geweldig schuifraam dus niet openen), maar de tuinkamer werd ingepalmd door de oudste, die er studeerde. En nogal intens haar (studeer)territorium beschermde. Stilletjes in de zeteltjes gaan zitten lezen terwijl zij aan de tafel zat te studeren, was uit den boze. Bovendien had ze binnen de kortste keren ook het leeshoekje ingepalmd om er te kunnen studeren.

Nu de zomervakantie begonnen is, kan de strijd om de zetels pas echt losbarsten. We hebben er immers maar twee. En het zijn eenpersoonszeteltjes. Bewust zo gekozen. We willen de ruimte immers open houden en de pracht van de tuinkamer ten volle benutten. Maar wie mag daar gaan lezen? Ik denk dat het een strijd wordt à la ligzetels in een Turks hotel. Daar kan je best maar zo vroeg mogelijk je handdoek gaan leggen om zeker te zijn van je plek zo dicht mogelijk bij het zwembad. Die ene keer dat wij er samen met vrienden logeerden, hadden wij het grote geluk dat één van ons toevallig een vroege vogel was. Die ook effectief al om 6u30 aan het zwembad lag te lezen (en genoot van de draaglijke temperaturen en uitzonderlijke rust op dat uur) waardoor we meestal wel een plekje in de buurt van het kinderbadje hadden om onze 1,5 jarige jongste in de gaten te kunnen houden. Hier thuis zal het gelukkig allemaal niet zo’n vaart lopen in onze tuinkamer. En bovendien ben ik toch de vroegste vogel in huis. Mijn plekje in de leeszetels is dus alvast gereserveerd ;-).

“Af” is de tuinkamer nog steeds niet helemaal. Het is voorlopig allemaal nog heel clean. Het moet nog wat gezellig gemaakt worden. We hebben nog wat accessoires nodig om de juiste sfeer te creëren. Er mag nog een klein tafeltje bij, een staande lamp en wat kussentjes. Dus plannen wij binnenkort een uitstapje naar de IKEA, om voor sfeer en gezelligheid te zorgen. Al zal ik de echtgenoot écht wel moeten meesleuren, want voor hem zijn de begrippen “IKEA” en “sfeer en gezelligheid” niet meteen compatibel. Als alles ingericht is, kan hij er echt van genieten, “maar moet je daarvoor écht helemaal die afgrijselijke winkel door? Kan je dat niet alleen? Moet ik echt mee?” Ja, dus.

Wordt vervolgd ;-).

Gewoon thuis

Wij genieten hier met zijn viertjes van ons verlengd weekend. We zijn gewoon thuis. We hebben geen citytrip gepland, geen minivakantie, en hebben ook geen grootse daguitstappen in het verschiet. Wij blijven vier dagen gewoon in ons eigen huisje en genieten in onze eigen hof van de eerste zonovergoten dagen dit jaar.

Grootse plannen zijn er ook niet. Ik ben volop bezig met de winter-zomerwissel. De kasten zijn gewisseld, de kleren gepast en verhuisd: de oudste zit zonder shorten en topjes. De jongste heeft ontzettend veel kleren doorgegeven aan het nichtje, maar heeft ook massa’s jurkjes, topjes, t-shirts en rokjes geërfd van de oudste. En ze zitten elkaar dus écht wel op de hielen: de stukken die de oudste vorig jaar nog met veel zwier kocht en droeg, passen nu de jongste al. Binnenkort valt er niks meer door te geven, binnenkort krijgen we hier de ruzies: “mama, ze is weer met mijn jeans gaan lopen en die had ik écht vandaag toch willen aandoen”. “Ze moet uit mijn kast blijven, mama, ik vind het echt niet meer grappig”…

Ook onze jassenkapstok is opgeruimd. De laatste weken puilde die uit aangezien de winterjassen maar bleven hangen terwijl we af en toe toch al even met een zomerjas durfden uit te pakken. Om die dan ’s avonds volledig bevroren aan de kapstok te (laten) hangen. Alle winterjassen worden momenteel gewassen om dan in de kast weggeborgen te worden tot volgend jaar. Ik heb me dus nog wat meer strijk op de hals gehaald dan ik eigenlijk van plan was. Maar het doel – om zondag eindelijk eens strijkvrij aan een nieuwe week te beginnen – is nog steeds realistisch.

Is het dan niet saai zo’n thuisvierdaagse? Missen we niet vanalles? Hadden we nu momenteel niet één of andere stad moeten ontdekken? Of mee in de file gaan aanschuiven naar de zee of naar Pairi Daiza? Is het geen ongelooflijk gat in onze cultuur dat we gewoon in onze tuin gaan zitten? Wat doen we onze dochters aan? Soms mag het ook eens “gewoon” zijn. We zijn thuis met ons viertjes, we genieten van de zon en van elkaar. En ja, er wordt ook gewerkt in het huishouden en de echtgenoot werkt aan zijn deadlines. We zijn er niet volledig “uit”.

Maar soms kan ik er ook gewoon van genieten om alles rustig te kunnen afwerken. Om de tijd te hebben om alles “deftig” te doen. Om ’s morgens op het gemak de krant te lezen, een uurtje te fietsen met een boekje erbij en daarna de tijd te hebben om te koken en om wat te strijken. In plaats van raprap gehaast naar het werk te vertrekken en ’s avonds, als je al uitgeteld bent, te kiezen: fietsen, bloggen, quality time of toch maar de huishoudelijke taken verder af te werken. Of allemaal, na elkaar, en dan geen tijd te hebben om nog wat bij te praten…

We moeten soms zo veel. We leggen elkaar soms een onhaalbare levensstijl op. “Hoe, blijven jullie gewoon thuis?” En dan de blik erbij van “ocharme, sukkeltjes”. Terwijl ik er nu voor zorg dat ik volgende week eens een rustige werkweek ga hebben. Geen strijk die op me wacht, geen onhaalbare combinaties, maar ’s avonds gewoon rustig ontspannen. En het is niet dat we deze vierdaagse helemaal niks doen. We zijn gisteren met ons viertjes en de hond gaan wandelen, straks gaan we even naar ons dorpje om wat te shoppen en morgenavond maken de echtgenoot en ik nog eens tijd voor elkaar.

Maar we hebben geen koffers gepakt, we blijven in onze vertrouwde omgeving en we genieten van thuis uit. Van de simpele dingen. Van elkaar. Van een opgeruimd huis. Van winterkleren die gestreken en netjes opgeborgen zijn/worden tot de herfst van volgend jaar. Van een (héél) lang, uitgebreid bad met een boek. Van onze ligzetels in de zon, in onze tuin. Van onze hond, die zo blij is dat het zonnetje schijnt en buiten naast ons komt liggen. Van een barbecue met ons viertjes, in de veranda, met (voor het eerst) de schuifdeuren volledig open.

Hoe “gewoon” soms ook gewoon fijn kan zijn. Zelfs in je eigen huis of tuin ;-).

gewoon

 

Interieurplannen: de grote leegte

Sinds eind december is onze tuinkamer “af”, sinds eind januari hebben we ze ook in gebruik genomen. Even werd onze tuinkamer “feestzaal”: we plaatsten ze vol tafels en hielden er gezellige feestjes. Maar de feestdrukte is voorlopig (even) achter de rug, en dus maakten we stilaan plannen om onze nieuwe en oude ruimtes in te richten. Een gemakkelijke bevalling was dat niet. Laat ons zeggen dat we allebei wel onze ideeën hadden en dat we er toch al een paar jaar niet in slaagden om tot een gemeenschappelijk project te komen.

Dus haalden we er “huisdokter” Inge bij. We hadden nood aan een objectieve blik. Iemand die eens met frisse inzichten zou komen, iemand die onbevangen naar de ruimtes en de mogelijkheden keek. Of ik er echt veel van verwachtte? Goh, laat ons zeggen dat ik er min of meer open voor stond, maar dat ik ergens in mijn achterhoofd de bedoeling had om de vormgeving daarna toch naar mijn hand te zetten ;-). Dat ik ergens op een beetje “externe” hulp rekende om de echtgenoot van mijn visie te overtuigen.

Maar ze deed het goed: ze kwam, ze luisterde naar ons allebei, nam de ruimtes in zich op, fotografeerde de kamers en nam de tijd om plannen uit te werken. En daar zat wel iets van ons allebei in en toch gaf ze er nog een draai aan. En dus hadden wij na afloop een voorstel waarover we het eens waren. Zo volgde ze mijn idee om het bureau in de woonkamer te integreren (maar toch niet helemaal) en werd de eetkamer zoals de echtgenoot al jaren voorhield naar de tuinkamer verschoven.

Maar ze voegde er nog elementen aan toe en gaf ons veel bruikbare tips en goede raad. Om de scheiding tussen het werk- en het ontspanningsgedeelte in de woonkamer te verzekeren verplaatste ze de boekenkastenwand naar het midden. Op die manier zat de echtgenoot in de woonkamer en toch ook weer niet. Zal hij bij het verbeteren toch nog enigszins afzonderlijk en rustig zitten. En als hij wil ontspannen, wordt het werkgedeelte afgeschermd. Dan wordt hij niet constant geconfronteerd met het vele werk dat nog op hem ligt te wachten.

Eén kamer, één functie. Extra bergruimte voor de keuken creëer je dus in de keuken, niet in de tuinkamer.  In de tuinkamer plaatste ze de eetkamer én voegde ze er een mini-leeshoekje aan toe. Een paar kleine zeteltjes, misschien een klein tafeltje en een leeslamp, zodat we optimaal van het vele licht in onze mooie kamer kunnen genieten. En voor de rest mag de open ruimte open blijven. Door leegte te laten, blijft er plaats voor extra tafels tijdens onze feestjes.

We zijn er dus uit. We weten waar we op termijn naartoe willen. En dat proberen we nu beetje bij beetje te realiseren. Al wordt het vast en zeker een meerjarenplan. Voorlopig hebben we de eetkamer al naar de tuinkamer verhuisd. Voor de rest is het even de grote leegte. Onze halve woonkamer is leeg in afwachting van schilderwerken en het grote meubelschuifavontuur, dat we wijselijk in de zomervakantie gepland hebben.

Ben ik ongeduldig? Soms. Dan breng ik vrolijke toile cirée mee van de markt om de ruimtes een beetje aan te kleden en gezellig te maken. Dan koop ik bloemetjes om wat kleur te brengen in onze kamers. Dan sleur ik met planten om warmte en leven te creëren. Dan gaan we naar een winkel om zeteltjes uit te testen en laten we voorstellen tekenen voor ons bureau. Dan begin ik kasten op te ruimen, want dat is makkelijker als we er binnenkort mee moeten schuiven.

Maar als de zon dan schijnt, dan loop ik onze tuinkamer in, om van het licht en de ruimte te genieten. Om aan tafel te gaan zitten en naar buiten te staren, naar de vogeltjes die in onze notenboom heen en weer fladderen, die een nestje bouwen in ons nestkastje en komen eten van het voedsel dat de jongste opgehangen heeft. Dan valt mijn blik op de bloemetjes die volop beginnen te bloeien, op de felgele narcisjes die overal opduiken. Wat een ongelooflijke luxe, wat een pracht. En dan kom zelfs ik tot rust. Eventjes toch ;-)!

interieur

De tuinkamer is af!

verandaOnze tuinkamer is af! Meer dan een jaar na het tekenen van het contract met onze firma Aldera is onze uitbouw volledig afgewerkt. Omdat we veel werk zelf gedaan hebben, heeft het toch wel wat tijd in beslag genomen én veel inspanningen gekost. In de Paasvakantie vorig jaar hebben de echtgenoot en de schoonvader de eerste stenen gelegd. In 3 weken tijd hebben ze de binnen- en buitenmuren opgebouwd. Begin september heeft Aldera dan in amper een week de hele constructie gezet. Daarna was het terug aan ons.

De elektriciteit, de verwarming, de vloer, de muren en het plafond volgden van september tot eind december. Tijdens de Kerstvakantie hebben we van het logeerpartijtje van de dochters gebruik gemaakt om onze extra kamer de nodige laagjes verf te geven. En daar zijn wij samen eigenlijk wel goed in: de echtgenoot zorgt voor het fijnere werk en “lijnt proper af”, ik ga voluit voor het groffere werk en hanteer de rollen dat het een lieve lust is.

We waren nét klaar tegen Oudjaar: alles was geschilderd én gekuist, maar door de verflucht was het nog niet mogelijk om de overgang naar 2016 al in onze nieuwe kamer te vieren. De primeur zal binnen een paar weken voor de 12de verjaardag van de jongste zijn.

Na de Kerstvakantie stond er nog een beetje afwerking op het programma: de plintjes, de spotjes op hun plaats hangen en de ruimte opnieuw opruimen en poetsen. Sinds gisteren zijn we volledig klaar en kan de ruimte in gebruik worden genomen. En ons vele werk loont echt wel de moeite, al zeg ik het zelf. Overdag is het er prachtig toeven met het vele licht en het prachtige uitzicht, ’s avonds als alle spotjes branden is het er zeer gezellig. Ik kijk al uit naar het moment dat we er ook écht gaan van kunnen genieten!

Intussen hebben wij ons een goed beeld gevormd van wat we met de ruimte gaan doen. Maar aangezien de inrichting van de tuinkamer samenhangt met de herinrichting van 3 andere ruimtes in ons huis, zal dit hele proces nog niet onmiddellijk afgerond kunnen worden. Bovendien zullen we van de gelegenheid gebruik maken om ook de andere kamers een beetje op te frissen. Na 10 jaar gebruik kunnen ze wel een nieuw laagje verf gebruiken. Er zijn hier en daar op de muren wel wat afdrukken van kinderhandjes die weggemoffeld mogen worden ;-). Bovendien zullen we wat extra meubilair en gezelligheid nodig hebben: IKEA, here we come! De echtgenoot zucht al diep ;-). En dus is de afwerking van de tuinkamer geen eindpunt, maar het begin van nog een paar extra plannetjes voor 2016, 2017,…

Want stel je voor dat we ons zouden vervelen nu al die werktijd weer vrij komt…

Wil je meer lezen over onze verbouwing? Lees dan ook:

De tuinkamer groeit…

Hoe zou het intussen met onze uitbreidingsplannen zijn? Goed, dankjewel! Onze tuinkamer groeit gestaag en verandert bijna dagelijks. Wat hebben we de afgelopen weken allemaal gedaan? We hebben chape gelegd: we hebben ervoor gezorgd dat de vloer van de tuinkamer op gelijke hoogte zal komen als de andere kamers van het gelijkvloers. Een serieus werkje, waar de schoonpapa en de echtgenoot toch een paar zaterdagen zoet mee geweest zijn.

Na de vloer heeft de schoonpapa, met een beetje hulp van de echtgenoot, het plafond gestoken. En nu zijn we een aantal wanden aan het bekleden. De tuinkamer wordt hoe langer hoe lichter. De verwarming en de elektriciteit werden geïnstalleerd door vakspecialisten. Het gaat hier echt met rasse schreden vooruit. Als ik ’s avonds van mijn werk thuiskom, is het eerste wat ik doe, het licht aansteken in de tuinkamer en even vanuit de keuken piepen en het geleverde werk bewonderen.

Of het haalbaar wordt om de feestperiode in onze tuinkamer door te brengen? Ik denk het niet. De drukste weken van het jaar komen eraan voor de echtgenoot, ik denk dat de werken even een adempauze zullen nemen. Eerlijk, ik vind het ook niet meer zo belangrijk wanneer we precies onze nieuwe ruimte zullen kunnen innemen: wat maken die paar weken extra nog uit? Het is op komst, je ziet het huis groeien en eigenlijk geniet ik ook wel een beetje van de weg ernaar toe. En ja, ik heb makkelijk spreken: we verbouwen niet, we bouwen aan. Dat is uiteraard een wezenlijk verschil: wij houden gewoon de deuren dicht en zitten dus niet weken op een stuk in stof en vuil, zonder water, verwarming of elektriciteit…

We proberen het ook in één keer goed te doen. Dat betekent misschien ook dat we zullen schilderen voor we de vloer (die we nog moeten kiezen) leggen. Lekker makkelijk, dan moeten we niet meteen alles gaan afdekken. En ik vermoed dat je ook niet onmiddellijk op een nieuw gelegde vloer zal kunnen lopen… Dus heb ik in mijn hoofd de deadline al verschoven naar de verjaardag van de jongste, eind januari.

Stiekem kijk ik er al naar uit om aan de schilderwerken te kunnen beginnen. Want dan kan ik echt een handje helpen. Het heeft me dit jaar soms gefrustreerd dat ik “erbij stond en ernaar keek”. Dat ik niet meer kon doen dan voedsel te voorzien voor de werkers en het huishouden draaiende te houden. Ik steek eigenlijk ook wel graag de handen uit de mouwen, maar laat ons eerlijk zijn: als het over het zware, lichamelijke werk gaat, dan moet ik afhaken. Alhoewel ik hier bij het aanleggen van onze oprit wel de “verantwoordelijkheid” droeg voor het “wegscheppen van de chapebergen”. Tot hilariteit van onze verzamelde buurmannen, die niet konden geloven dat ik daadwerkelijk die héle berg in mijn eentje zou wegwerken. Onze buurvrouw had dan weer medelijden. Het was toen wel de echtgenoot die de kruiwagens aan- en afreed, want als ze éénmaal vol waren, kon ik ze niet meer duwen ;-).

Toen de kinderen nog jong waren en met oma en opa naar de zee gingen, maakten wij van hun weekje afwezigheid gebruik om het huis te schilderen. Het heeft ons een paar jaar gekost én er kwam wel eens wat nachtwerk aan te pas om alles toch maar klaar te krijgen voor hun thuiskomst, maar ik kon daar achteraf heel erg van genieten. Bovendien had ik de leukste job: terwijl de echtgenoot zich met veel gevoel op het precisiewerk van het “aflijnen” stortte, mocht ik mij bezighouden met het brute werk en rollen. Zalig!

Achteraf heb je overal pijn. Dan heb je blijkbaar spieren aan het werk gezet waarvan je niet wist dat je ze had (in mijn geval gebeurt dat wel vaker, maar kom). Maar telkens als je naar de kamer kijkt, voel je toch een zekere fierheid. Want wij hebben dat wel zelf gedaan. Na een paar weken begint een perfectionist als ik dan jammer genoeg wel de plekjes te zien die we gemist hebben of waar ik toch buiten de lijntjes van de echtgenoot kleurde, maar je wordt wel beter met de jaren: het verschil tussen de allereerste kamer die we onder handen namen en degene waar we eindigden is groot.

Intussen zijn we echter een kleine 10 jaar verder en het wordt stilaan tijd voor een nieuwe laag, zeker in onze leefruimtes. De muren dragen hier en daar wat kindersporen ;-). Maar in de loop der jaren heb ik (meestal) wel geleerd om mezelf (en dus ook mijn omgeving) geen onrealistische deadlines meer op te leggen. We zullen het ditmaal stapje voor stapje doen, en eerst staat de afwerking van onze tuinkamer op de planning. De rest zien we daarna wel weer…

tuinkamer

A work in progress – onze tuinkamer

We zijn een kleine maand verder na het zetten van het geraamte van onze tuinkamer. Intussen hebben we uiteraard niet stilgezeten. We hebben beslissingen genomen over waar we stopcontacten willen, waar we lampen gaan hangen (binnenin en buiten aan onze tuinkamer) en we hebben de mogelijkheid om er ooit een tv te plaatsen open gelaten. Niet simpel om onmiddellijk met alles rekening proberen te houden.

veranda2_miniDe schoonpapa heeft een drukke maand gehad: hij is begonnen met de plek voor de kabels uit de muren te slepen. Dat ontlokte hem (en later mij ook) de verzuchting dat het toch straf is dat je eerst zoveel moeite doet om schoon alle muren op te metsen om ze daarna terug kapot te slijpen.  En of het niet simpeler was om “gewoon” bakstenen te metsen met de sleuven al in voorgebakken… Daarna hebben we de elektriciteit gelegd en het kraantje dat oorspronkelijk buiten onder aan onze keuken voorzien was, terug naar buiten verplaatst.

veranda_miniMaar intussen hebben we de tuinkamer ook al in gebruik genomen. We hadden onze tuinmeubelen even binnen geplaatst voor het feestje van de oudste en ze staan er nog altijd. De oudste heeft namelijk besloten dat de tuinkamer het ideale plekje is om haar huiswerk te maken. Ongestoord, met een schitterend zicht op de tuin en rustig. En nu het nog min of meer redelijk weer is, missen we voorlopig ook nog geen verwarming… En waar de oudste zit, volgt het hondje…

Indie_veranda_miniNu de tuinkamer er is en al vorm heeft, zie je ook ten volle het potentieel. Ik denk dat we er nog veel plezier aan gaan beleven en kijk al uit naar de eerste keer dat we “voor echt” zullen ontbijten met dat mooie zicht op onze tuin. Al wachten eerst nog een paar drukke werkmaanden ;-)!

De tuinkamer groeit wel heel hard ;-)

tuinkamer_miniDe werken zijn achter de rug. In amper 4 dagen tijd heeft Aldera onze hele tuinkamer gezet. Het ziet er fantastisch uit. De mannen hebben goed doorgepeerd en ze hebben heel properkes gewerkt. Wij zijn echt heel tevreden. Toen ik donderdagavond thuis kwam van het werk, stonden de ramen en deuren er volledig in. En toen overviel het me wel een beetje. Het is écht wel heel groot. En we hebben nog veel werk.

tuinkamer2_miniRuimtelijk inzicht is nooit mijn sterkste kant geweest. Al toen ik in het middelbaar ruimtemeetkunde kreeg, had ik moeite met het “zien” van de tekeningen. Een platte tekening omzetten in 3D heb ik eigenlijk nooit goed gekund. Bij de bouwplannen jaren terug kon ik me ook geen huis voorstellen. En dan beginnen de werken en dan zie je dat huis groeien. Dan vraag je je in het begin nog af “hoe gaan ze in godsnaam ooit dat hele huis op dit piepkleine betonplaatje krijgen”? Maar dan worden de muren gezet, en dan loop je al eens door de woonkamer of door de keuken. Ik weet nog dat ik de eerste keren écht vreesde “hier krijgen we onze zetels nooit in”. De binnenmuren zijn zo donker en in eerste instantie toont alles zo klein. En dan worden de binnenmuren bezet (in het wit) en dan denk je ineens “wij gaan gewoon in een balzaal wonen”.

tuinkamer3_miniToen we nadachten over een uitbouw, heb ik daar lang ook mee geworsteld. Ik kon me dat heel moeilijk voorstellen. En in theorie weet je dan wel dat je bijna de helft van de oppervlakte toevoegt aan hetgeen je al hebt, maar in praktijk vond ik het terras echt niet overdreven groot. De hele zomer hebben we buiten gezeten tussen de muren van wat onze tuinkamer zou worden en ik vond dat heel goed meevallen qua grootte. Tot ik dus donderdagavond thuis kwam. En ik via de nieuwe deur onze veranda instapte.

Gelukkig houdt de echtgenoot op dat moment zijn hoofd koel. Waar hij zich op voorhand allicht meer zorgen maakt (terwijl ik er dan volledig voor ga en mij helemaal smijt), is hij van de realistische soort eens we écht begonnen zijn. Dan doet hij wat we moeten doen “stap voor stap” en blijft hij rustig. En laat hij mij de verhuis al organiseren, laat hij mij de boekenkast opruimen en me bezig houden met de inrichting van de toekomstige kamers terwijl hij ervoor zorgt dat de omgeving van mijn ideeën vorm krijgt. En dus vullen we mekaar goed aan ;-).

Overigens was ik niet de enige die even moest wennen. Onze hond was ook even het noorden kwijt. Waar ze anders onmiddellijk buiten kan, kwam er nu nog een extra afgesloten ding bij en dat vertrouwde ze niet meteen. En al helemaal niet toen ze terug binnen wou en niet tot aan de achterdeur kon om haar (r)entree te eisen… En dus kwam ze wel even piepen toen ik haar wou buitenlaten, maar schoot ze onmiddellijk terug het huis in nadat ze een poot in de tuinkamer had gezet. “Niet met mij”, dat was wel duidelijk ;-).

We zijn er weer aan begonnen!

schoolHet nieuwe schooljaar is net afgetrapt. Met een dochter in het derde middelbaar en eentje in het zesde leerjaar zou je denken dat het stilaan routine wordt. En toch steeg de spanning de laatste week en kregen de drie schoolplichtigen hier in huis in min of meerdere mate last van wat zenuwen.

Ons jongste meisje stapte vandaag zelfverzekerd naar haar zesde leerjaar toe. Haar allerlaatste jaar in de lagere school. Het wordt een bewogen jaar. Tegelijkertijd vertrouwd – nog een allerlaatste jaartje in hetzelfde klasje, op de vertrouwde school, met de vertrouwde juffen en meesters  – en toch ook bepalend. Er wacht een feestje én een afscheid. Maar daarnet stapte ze de speelplaats op als schooloudste, mooi uitgedost en vol vertrouwen.

De oudste begint zo meteen aan haar derde middelbaar. Met kriebels in de buik. Ze hebben net een studiekeuze gemaakt en dus valt het oude klasje van de eerste twee jaren uit elkaar. En dat zorgt toch voor wat spanning bij het begin van het nieuwe schooljaar. Er wordt een nieuwe klas gevormd en dat wordt weer even zoeken. Maar toen ik haar daarnet zag vertrekken, op de fiets, met de vriendinnen, en haar net tevoren hoorde zeggen “gelukkig mag ik de zenuwen eraf fietsen” dacht ik bij mezelf dat het wel zou meevallen.

Ongelooflijk wat een weg de kinderen afleggen eens ze de lagere school uit zijn. Hoe snel de ontwikkeling ineens gaat, wat voor reuzenstappen ze zetten naar hun volwassenheid toe. En als mama sta je erbij en kijk je ernaar. Hier en daar kan je wel eens een duwtje geven of wat intomen, maar het grootste stuk van de tijd geef je ze de ruimte en het vertrouwen. En hou je je klaar om ze op te vangen als het nodig is. (Wat tot je eigen verbazing minder vaak gebeurt dan je dacht.) En dan begint er alweer een nieuw schooljaar en denk je bij jezelf: “derde middelbaar al, hoe kan dat nu, waar is dat kleintje van gisteren gebleven?”

Tja, en de laatste schoolganger hier in huis is eigenlijk al gerodeerd. De echtgenoot heeft al vele jaren ervaring op de teller. En toch blijft het ook voor hem spannend. Nieuwe klassen, nieuwe leerlingen, nieuwe handboeken, nieuwe collega’s,… Elk nieuw begin is weer even wennen. Maar als de eerste schooldag straks achter de rug is, is de kop eraf en zijn we weer vertrokken.

En alsof dat nog niet spannend genoeg was, gaan we vandaag ook nog eens wat “uitbouwen”. Net op 1 september is Aldera begonnen met het installeren van de ramen, deuren en het dak van onze veranda/tuinkamer. Tja, waarom het simpel maken als het ook ingewikkeld kan?

De tuinkamer groeit…

tuinkamer3_miniDe afgelopen weken zijn de echtgenoot en de schoonpapa druk bezig geweest aan onze tuinkamer/veranda. Met resultaat. Sinds eind april is ons eerste stuk afgewerkt. De binnen- en buitenmuren staan er, de dorpels zijn gelegd. We krijgen voor het eerst een beeld hoe onze uitbreiding er concreet gaat uitzien.

tuinkamer1_miniHet blijft toch indrukwekkend om zien hoe een huis groeit. Hoe snel dat allemaal gaat (ook al deden wij alles zelf en zullen we niet het tempo gehaald hebben van de pro’s 😉 ). Hoeveel tijd en liefde er in een bouwwerk kruipt. Het is knap om te zien hoe de touwen gespannen worden, waarna de stenen rij voor rij geplaatst worden. Hoe telkens opnieuw gecontroleerd wordt of ze allemaal wel recht staan. Hoeveel deugd je uiteindelijk hebt als het er staat en als je weet dat je het zelf gedaan hebt.

tuinkamer2_miniHoe de echtgenoot, die in het dagelijks leven vooral met zijn hersens werkt, deugd heeft van een paar weken buitenwerk. Hoe verschrikkelijk bruin hij al ziet in zijn gezicht en op zijn armen na een paar schitterende dagen in de zon. Tot groot jolijt van de dochters en de mama als blijkt dat hij nu weg heeft van de wielrenners “want veilig werken doe je niet in een short of in je bloot bovenlijf”… Hoe mijn taak beperkt bleef tot het voeden van de werkmensen en het aanslepen van drank en voedsel. En hoeveel plezier ik daaruit haalde.

Onze taak zit er nu voorlopig op. Nu is het wachten tot onze verandafirma Aldera het dak erop komt leggen en de ramen en deuren komt plaatsen. Moet het gezegd dat dit voor ons uiteraard niet snel genoeg kan gaan? Nu we eenmaal écht goed begonnen zijn, mag het vooruit gaan. Ik kan niet wachten tot we volgend jaar in onze veranda kunnen genieten van onze tuin… en onze bloemetjes 😉

tuinkamer4_mini