Uitgaan: theorie vs praktijk (3)

Meteen na het afronden van de laatste #ouderzondenpost, wist ik dat ik verder nog iets rond “opvoeding” en “ouderschap” wou brengen. Het moeilijkste aan opvoeden vind ik – achteraf gezien – het verschil tussen de theorie en de praktijk. Tussen hetgeen je je voorneemt te doen voor je kinderen hebt en hetgeen je effectief doet van zodra je mama bent.

Toen we aan kinderen begonnen, dacht ik in eerste instantie niet meteen aan het fuif-vraagstuk. Maar kleine meisjes worden groot en uiteindelijk komt de vraag wel op je bord. Vroeger dan je had ingecalculeerd natuurlijk. Dan is het een kwestie van overleggen met andere ouders én van je gevoel volgen. Na de vraag of “ze naar die fuif mogen”, volgt immers meteen “want iedereen van de klas mag/gaat”.

Dat tweede deel is bij tieners meestal met een korreltje zout te nemen. Als je doorvraagt, blijkt vaak NIET iedereen van de klas te mogen. Al geven ze je wel het gevoel dat jij echt de allerstrengste ouder ooit in de geschiedenis van de planeet (en bij uitbreiding het sterrenstelsel) bent, je staat daarin nooit alleen. Toch wordt dat meteen weer gerelativeerd: “maar ja, die mag écht niks thuis” of “ja maar die ouders zijn écht wel héél ouderwets”.

Wij hadden op voorhand al eens rondgevraagd zodat we een beetje zicht kregen op de normale startleeftijd voor het uitgaan. Het begint meestal in het vierde middelbaar, rond de leeftijd van 16. Daar hadden we ons dan ook op ingesteld. Maar toen bleek de school van onze dochters een schoolfuif te organiseren en kregen de leerlingen vanaf het derde middelbaar een uitnodiging. Een jaar vroeger dan we ingeschat/gehoopt hadden, maar “omdat werkelijk iedereen mocht” en “bij wijze van uitzondering” lieten we de oudste dan ook maar gaan. Binnenkort kan dus ook de jongste zich stilaan gaan opmaken voor haar eerste (school)fuif.

Maar dan ben je er nog niet. Want als ze mogen fuiven, is er natuurlijk ook nog de kwestie van het einduur. “Hoe lang mag ik blijven?” Ook hier informeerden we ons en kwamen we – in overleg – tot een aanvaardbaar compromis. Voor haar en voor ons. Maar naarmate ze ouder worden, wordt dat einduur in vraag gesteld. En nog een keertje. En dat einduur, daar heb je vooral jezelf mee liggen. Want iemand moet die fuivers ook nog gaan oppikken. En 1 uur ’s nachts valt af en toe best te verteren, maar 2 uur is écht wel een gat in de nacht. En sommigen onder ons hebben al een zekere maturiteit en verteren dat nachtbraken niet zo geweldig 😉.

En hoe vaak mag je dan uitgaan? Want het gaat snel. Daar waar we in het derde jaar de grens trokken bij de schoolfuif, zitten ze amper een paar maanden later al in het vierde jaar en mogen ze al eens wat vaker een stapje in de wereld zetten. En in het vijfde jaar wordt de frequentie nog verder opgedreven. Gelukkig zijn er niet elke maand evenveel “geweldige, onmisbare” fuiven en kunnen de oudjes af en toe ook eens een paar weken recupereren. Maar net zo vaak vallen dé 2 fuiven van het jaar in dezelfde maand als het verjaardagsfeestje van die éne vriendin en die éne keer in het jaar dat ook de oudjes nog eens een stapje in de wereld zetten. Dan ben je best wel opgelucht als er een weekje vakantie volgt zodat je even kan bekomen…

Kijk, als er één conclusie is na bijna 17 jaar ouderschap, dan is het wel dat je je als ouders heel vaak aanpast. Dat je de theorie “op maat van je kinderen” aanpast aan de praktijk. Dat je je gezond verstand moet laten spreken. En dat je af en toe grenzen moet trekken, ook al vinden je kinderen dat niet fijn. Al denken wij dan weer dat we gewoon verschrikkelijke softies zijn en best wat strenger zouden mogen zijn, terwijl zij verzuchten “dat ze niks mogen”… Maar gelukkig maakt hun strijd tegen de grenzen en regels van hun ouders ons aller leven weer wat spannender. Toch 😉?

Advertentie

The day after…

Kinderen in je leven krijgen is een fantastisch avontuur. Zeker op het punt waar wij nu zitten: onze dochters staan op het randje van hun volwassenheid en zijn al bijzonder zelfstandig. Het échte opvoeden ligt misschien wel al een tijdje achter de rug. De bouwstenen hebben ze meegekregen, af en toe moeten we enkel nog wat puntjes op de i zetten.

Het enige jammere aan deze periode is dat ze hun vleugels beginnen uitslaan. En daar hoort uiteraard ook “uitgaan” bij. Wat we hen natuurlijk van harte gunnen, zeker als we ons onze eigen uitgaansavonturen herinneren. Zot doen, dansen en volledig losgaan op een goed nummer, daar heb ik vroeger zo veel plezier aan beleefd.

Alleen, iemand moet de dochter wel brengen en halen. En als zij tot 2 uur mag uitgaan, wil dat natuurlijk ook zeggen dat iemand zijn bed uit moet of wakker moet blijven tot datzelfde uur. We hebben hier intussen al alles geprobeerd. We zijn een tijdje opgebleven (al ging ze toen minder lang uit en er is écht wel een verschil tussen de avond rekken tot 1 uur, of de nacht induiken tot 2 uur. We hebben intussen ook al geprobeerd om op tijd te gaan slapen en de wekker te zetten. Maar vooral de laatste methode zorgt ervoor dat je gewekt wordt uit een diepe slaap en daarna een pak meer moeite moet doen om terug in slaap te vallen. We merkten trouwens ook steeds vaker dat we daarna gewoon niet diep meer verder sliepen.

Gisteren had onze oudste weer een fuif. En ditmaal zijn we gewoon opgebleven. Het was eigenlijk best gezellig: we hebben samen twee films gekeken vooraleer we de dochter konden gaan oppikken. Maar het was wél 3 uur tegen we in ons bed lagen. Ook al sliepen we beter dan als we de wekker zetten, ik word te oud voor dit soort zaken. Ik heb al de hele dag een katergevoel: ik ben niet helder, ik doe domme dingen, ik reageer net een tikkeltje te laat en de misverstanden en misinterpretaties stapelden zich vandaag op. Wat de rest geweldig grappig vindt, maar mij alleen maar groen doet lachen.

Natuurlijk gun ik onze dochters hun sociaal leven en uitgaan maakt daar zeker deel van uit. Maar nu heb ik wel de kater, maar heb ik geen lol gehad. Misschien moet ik de volgende keer gewoon mee gaan: als je danst, blijf je wel wakker en voel je de vermoeidheid pas vanaf het moment dat je stopt. Of misschien moet ik vandaag gewoon op tijd in mijn bed. Ik weet zeker dat onze oudste de voorkeur geeft aan deze laatste optie, want generaties mixen bij het uitgaan, dat werkt niet. Dat is gewoon gênant 😉.