Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen…

40dagenbloggenJawel hoor, dat doet een koppige steenezel wel. Deze ezel hier heeft immers moeite om een (blog)uitdaging uit de weg te gaan. Dus toen er een mailtje in mijn mailbox opdook met de vraag of ik zin had om nog een keertje 40 dagen te bloggen, schreef ik me – opnieuw – zonder al te veel nadenken in. Tuurlijk doen we dat, het is vorig jaar toch ook gelukt, waarom zou ons dat geen tweede keer lukken.

Bovendien beginnen we deze keer – in tegenstelling tot vorig jaar – wel goed geïnformeerd en goed voorbereid aan de uitdaging van 40 dagen bloggen. Daar waar we vorig jaar nog last hadden van een klein rekenfoutje 😉 weten we dit keer op voorhand dat het écht de bedoeling is om de komende 6 weken 40 berichten te posten. 6 keer mogen we een pasbeurt inzetten, maar het is écht wel 40 + 6, niet zoals ik vorig jaar geloofde/hoopte 34 + 6 = 40.

De kop is er met deze post dan ook meteen af. We zijn begonnen aan onze blogmarathon van 40 dagen. Gaan we wel voldoende inspiratie hebben? Gaan we elke dag tijd vinden om een berichtje te posten? Ga ik er eindelijk ook eens in slagen om daadwerkelijk blogberichten op voorhand te schrijven zodat ik af en toe na een drukke werkdag eens gewoon op “publiceren” moet klikken zonder anderhalf uur wezenloos naar een scherm te staren in de hoop dat de inspiratie toch zal komen? Ik weet het niet.

Goede bedoelingen zijn er alvast wel ruim aanwezig. En uiteindelijk win of verlies ik niks als ik de uitdaging wel of niet volbreng. Enkel in mijn hoofd zal ik een medaille kunnen opspelden (of niet). We zullen wel zien. Maar u, lezer, kan mij uiteraard ook een dienst bewijzen. Zijn er vragen waar u graag een antwoord op wenst? Wat wil u hier graag lezen? Wat wil u graag van me weten? Lijst uw vragen/bedenkingen gerust op in de reacties, ik zal in de mate van het mogelijke voor antwoorden zorgen.

Want we moeten bekennen: eenmaal we aan een uitdaging beginnen, willen we ze maar al te graag volbrengen. Die medaille (ook al zit ze alleen in mijn hoofd) wil ik op Pasen maar al te graag kunnen opspelden 😉.

40 dagen bloggen, I did it!

40dagenbloggen

Op 1 maart begonnen we met een aantal bloggers de uitdaging #40 dagen bloggen, gelanceerd door Kathleen van De Verbeelding. Zonder nadenken schreef ik me in en begon ik eraan, met een “pasdag” trouwens. Maar het is Pasen vandaag, we hebben de eindmeet van het 40 dagen-bloggen gehaald. Al moet ik wel toegeven dat ik in het begin misschien wel net iets te kwistig was met pasdagen, waardoor ik me op het einde een “20 op rij” op de hals haalde. Maar het is gelukt! (Staat even hard te juichen en te dansen als toen Gilbert een paar uur geleden de Amstel Gold Race aan zijn palmares toevoegde…)

Wat heb ik uit dit hele avontuur geleerd?

  1. Het is mogelijk om 20 dagen op rij te bloggen.
  2. Er is nog altijd voldoende inspiratie te vinden.
  3. Je mag in het begin je pasdagen niet verspillen, zeker niet als je dan ook nog eens een rekenfoutje maakt ;-).
  4. Op voorhand bloggen is nog steeds niet (op één uitzondering na) gelukt.
  5. Hoe meer je blogt, hoe meer inspiratie je krijgt.
  6. Het is gewoon leuk om te schrijven, om een verhaal te vertellen.
  7. Soms kan het hard werken zijn, maar hoe meer je oefent, hoe makkelijker het eruit vloeit.
  8. Je moet een beetje zot zijn om zo’n uitdaging aan te gaan.
  9. Je moet een beetje veel koppig zijn om zo’n uitdaging ook te volbrengen.
  10. Soms moet je gewoon springen en zien waar je uitkomt.

De belangrijkste les uit deze hele uitdaging was dat je soms gewoon moet springen. Zonder na te denken. Gewoon doen en zien waar je uitkomt. Lukt het niet, dan heb je toch (iets nieuws) geprobeerd. Dat ik de 40 uiteindelijk gehaald heb, was vooral fijn voor mezelf. Ik heb er niks mee gewonnen en ook niks bij verloren. Maar onderweg heb ik onderwerpen en inspiratie gevonden, heb ik geleerd door te zetten en mijn “goesting” terug gevonden. Ik doe dit gewoon graag, voor mezelf.

Eén van de tips die Kathleen ons in het begin meegaf, was om “een blogbuddy” te zoeken. En hoewel ik bloggen altijd als een solitair gebeuren heb ervaren, als een “me versus my computer”, moet ik toegeven dat af en toe eens overleggen, tips uitwisselen of een plan de campagne opstellen, werkt. Ook je frustraties en/of onmacht ventileren trouwens. En dus moet ik toch wel een ferme dankjewel uitsturen naar Boston, baby! voor de inspiratie, de tips en de fijne gesprekken!

Hoe gaan we nu verder? Ik weet het nog niet zo goed. We gaan de komende weken op zoek naar een nieuw ritme. Want met bloggen gaan we wel door. Ik ben nog niet uitverteld, ik heb massa’s ideeën in mijn hoofd zitten voor de komende weken. Maar of dat in 3, 4 of 5 posts per week zal zijn, weet ik nog niet. Dat zien we wel. Maar als iemand nog eens een uitdagingske heeft, bring it on! We zullen achteraf dan wel weer een tweede keer nadenken, naar adem happen, zeggen “waar zijt ge in godsnaam weer aan begonnen?” en er dan gewoon vol voor gaan…