Theorie vs praktijk: schermtijd (5)

Meteen na het afronden van de laatste #ouderzondenpost, wist ik dat ik verder nog iets rond “opvoeding” en “ouderschap” wou brengen. Het moeilijkste aan opvoeden vind ik – achteraf gezien – het verschil tussen theorie en praktijk. Tussen hetgeen je je voorneemt te doen voor je kinderen hebt en hetgeen je effectief doet van zodra je mama bent.

Onze theorie over schermtijd was dat we dit zoveel mogelijk wilden beperken. We wilden absoluut vermijden dat onze dochters enkel plezier zouden vinden via dat kleine schermpje, we wilden voorkomen dat ze constant computer- en tv-kicks zouden zoeken. Het was niet zozeer dat we dit schadelijk of ongezond achtten, maar we hoopten hen zoveel mogelijk andere impulsen te bieden, zodat ze er niet naar zouden vragen. Dat was misschien naïef van ons en we zijn niet altijd even consequent geweest, maar al bij al zijn we er toch in geslaagd om hen niet afhankelijk te maken van een tv-, computer-, smartphone- of Nintendo-scherm. Maar we hebben die dingen ook niet buiten ons huis kunnen en willen houden. Het kwam er dus op aan om een evenwicht te vinden.

Toen ze klein waren, mochten ze enkel tv kijken na school (en nadat hun huiswerk gemaakt was). In het weekend waren we net iets minder consequent. Als je – door hen ’s morgens tv te laten kijken – zelf wat langer kan slapen, tja, dan moesten die heilige principes al eens wijken voor dat beetje broodnodige slaap. En zoals dat met kleine kinderen gaat, hadden ze vrij snel door dat ze tv konden kijken zolang wij niet wakker werden. En dus waren onze meiden wel héél erg braaf en héél erg stil op weekendochtenden. Maar de regel “niet voor 9 uur ’s morgens” heeft de tand des tijds wel doorstaan. Want ook hun nachtrust was ons heilig: ik wou zeker niet dat ze al om 6 uur uit hun bed zouden gelokt worden door “iets dat ze absoluut wilden volgen op tv”.

Wat de computer-, Nintendo- of Wii-spelletjes betreft, we hadden dat natuurlijk ook niet in huis kunnen halen. Maar ik vind dat je er ook moet leren mee omgaan. Van ons mochten ze een uurtje, maar enkel op “schoolvrije” momenten, dus woensdagnamiddag en in het weekend. Soms gingen ze geweldig op in hun spelletjes en als hun gezichten rood werden, was dat voor ons het teken dat het meer dan lang genoeg geduurd had. Hebben we onze theorie altijd consequent toegepast? Natuurlijk niet. Ze vroegen ook wel eens om de computer op een weekavond. Maar eigenlijk hebben onze dochters nooit echt overdreven.

Toen ze een smartphone kregen, waren we daar weer streng in. De gsm mag niet op de  slaapkamer na bedtijd en ligt ook niet in hun buurt tijdens het studeren. Maar daar hebben ze nooit een probleem van gemaakt. Op hun twaalfde viel er met hen te praten en we hebben onze redenen altijd duidelijk gemotiveerd: omdat ze hun concentratie nodig hadden voor hun schoolwerk en omdat we hun nachtrust niet wilden verstoren. Toch waren de regels niet voor alle leeftijdsgenoten even streng. Al stelde ik me er wel vragen bij als je merkt dat de meldingen op hun telefoon vaak tot 11 uur en (veel) later doorgaan. Niet iedereen heeft evenveel slaap nodig, maar toch.

Maar tijden veranderen nu eenmaal en een groot stuk van het sociale leven van onze tieners speelt zich via hun smartphone af. En dus brengen ze toch redelijk wat tijd op dat toestel door. In het begin probeer je hen nog te volgen bij de apps die ze installeren, maar bij Snapchat heb ik afgehaakt. Dan moet je erin geloven dat ze wel weten wat ze doen en dat ze je ook in vertrouwen zullen nemen als het uit de hand loopt. En dat doen ze gelukkig ook.

Zijn we altijd even consequent geweest in onze schermregels? Neen, als wij er profijt (lees: slaap) konden uithalen, lieten we de teugels al eens wat vieren 😉. Maar tegelijkertijd hebben we de basis er wel goed ingepompt: onze meisjes zijn niet vergroeid met de schermen in hun leven en kunnen deze ook wel eens een aantal uren of dagen missen. Zeker als we samen dingen doen of als we in gezelschap zijn, zitten ze gelukkig niet de hele tijd naar dat schermpje te staren (in de meeste gevallen hebben ze het zelfs niet eens bij). Gelukkig maar, want het had ook heel anders kunnen uitdraaien…

Uit het tienerleven: Temptation Island

Met twee tieners in huis is “Temptation Island” hier uiteraard één van favoriete trashprogramma’s van het moment. Maar aangezien we in een eerder leven al zelf getuige waren van het feit dat het programma niet altijd even opvoedkundig verantwoord is, doen wij hier aan “parental previews”. Niet dat we ook maar enige illusie koesteren dat we hen in deze internettijden kunnen beletten om bepaalde beelden te zien, maar dan weten we tenminste wanneer we ernaast moeten gaan zitten “om een en ander te kaderen”.

En dus “offeren” wij ons woensdagavond op, kijken de hele aflevering uit en zuchten bij zoveel onzin, melodramatisch en ranzig gedoe. Een dag later kijken we dan samen met de dochters, stellen we hier en daar al eens een kritische vraag en laten we hen nadenken over het relatiebeeld dat opgehangen wordt. Zijn we over het algemeen tevreden dat onze dochters best wel weten te relativeren en ook zien dat Jolien veel te goed is voor haar Herbert. Dat het achterbakse gedoe van Lisa niet bepaald door de beugel kan, maar dat Merijn ook wel zeer snel conclusies trekt en dat je toch ook wel héél veel kapot kan maken met een paar uit-verband-gerukte-uitspraken of met een minutieuze selectie van beelden (Lize, Jeffie). En dat je maar op de blaren moet zitten als je je gat brandt, Niels.

Tegelijkertijd wijzen we onze meisjes er ook op dat je als tv-maker veel kan manipuleren. Dan vertellen we over die ene vriend die op een blauwe maandag ooit aan een reality programma meewerkte. Dat ze hun kandidaten soms een uur lang interviewen om daar dan één onnozel zinnetje uit te halen dat ze perfect in hun “verhaallijn” kunnen inpassen. Dat de montage zo gebeurt dat het scenario klopt. Dat de vraagstelling van de zogenaamd objectieve presentatoren op bepaalde momenten toch wel op zijn minst heel tendentieus genoemd kan worden. Dat in de televisiewereld “what you see is what you get” zeker niet altijd opgaat, integendeel.

Tot we aan de “wraakaflevering” van vorige woensdag kwamen en de mannen er los over gingen. Dan durven de echtgenoot en ik elkaar wel eens aankijken van “moeten de dochters dit echt zien?”. Soms kan je niet meer doen dan verzuchten dat het er in een normale relatie (gelukkig) meestal zo niet aan toegaat. Dan laten we onze dochters weten dat we echt wel hopen dat zij slimmer zullen kiezen. En nooit ofte nimmer aan dergelijke programma’s zullen deelnemen. Dan lachen we groen om zoveel onnozelheid, testosteron en drank gecombineerd.

Zou het nu een fijn programma zijn om te maken? Want ok, de kandidaten mogen dan wel jong, naïef, onnozel of af en toe een beetje manipulatief zijn, die kampvuren waarin je een paar zorgvuldig uitgekiende beelden laat zien aan een deelnemer die zijn of haar partner mist en al een tijdje niet gezien heeft, en die beelden dan nog voorziet van een paar suggestieve vragen of commentaar, die zijn ergens toch ook gewoon heel hard en pijnlijk. En ja, ik ben het ermee eens dat ze weten waaraan ze beginnen en dat ze op heel veel momenten véél slimmer zouden moeten zijn, dat ze af en toe eens 5 seconden zouden moeten nadenken vooraleer ze handelen, maar toch wordt er hier grof geld verdiend aan de miserie van een ander.

Maar uiteindelijk kijken wij ook, dus we houden dit mee in stand. Willens nillens. In de hoop dat we – door samen te kijken – de dochters toch een paar kanttekeningen kunnen aanreiken. Bovendien wordt er toch ontzettend veel afgelachen ook. Want zeg nu zelf, waar blijven ze die deelnemers in godsnaam toch halen? En waarom trappen die er allemaal telkens opnieuw – met zoveel overtuiging – in?

Op naar woensdag dan maar, ook de vrouwen zijn nu op oorlogspad. Dat belooft. (zucht).

Gezellige herfst #as we speak

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Gezellig thuis. Sinds we ons lieten inspireren om onze woonkamer aan te kleden, kan ik er nog meer van genieten om thuis te komen. Het voelt alsof ik een interieur “uit de boekskes” induik (al durven de kinderen hun ontbijt al eens nuttigen in de zetel en hier en daar al eens wat morsen op hun nieuwe fluo-tv-dekentjes). Elke avond verwonder ik me erover wat een paar kussens, een mat en wat dekentjes in felle kleuren kunnen doen voor je interieur. Het werkt aanstekelijk én inspirerend. Intussen hebben we ook wat foto’s opgehangen en een nieuwe lamp. In onze tuinkamer hangen nu een paar schapjes aan de muur. Het groeit, er wordt in geleefd en er is niets leukers dan ’s avonds met zijn allen – onder een dekentje – samen een serietje te bingewatchen.

bloemetjesBloemetjes. De herfst is definitief in het land. De zomer kende zondag nog even een geweldige opflakkering, maar gisteren bracht de regen en een onstuimige wind het typische herfstsfeertje in ons land. En dus reden onze dames vanmorgen voor het eerst met de auto naar school. Als het buiten waait en stormt, ben ik geneigd om de zomer in huis te halen, met bloemetjes.

We houden het hier bewust minimalistisch: ik wil niet opnieuw een heel huis vol prulletjes, kadertjes en spullen die we eigenlijk niet nodig hebben. We proberen het hier ook op een clean desk en een lege buffetkast te houden, daar waar onze lange kast vroeger de verzamelplek van alle rommel was. Na een lege kastweek vond ik dat er toch iets van versiering mocht zijn. En dus bracht ik een boeketje bloemen mee. En die bloeien intussen overdadig. Prachtig! Een beetje zomerzon in huis, nog wat extra sfeer en gezelligheid.

Wintereten. Ja, het was hier al witlooftijd. En we hadden hier ook al broccolipuree met worsten. Ook de schnitzels deden al hun intrede, samen met de aardappelgratin. Grappig hoe snel je ineens de omslag maakt van zomerse pastaslaatjes en barbecue naar de typische winterkost. Het was al een tijdje geleden, verandering van spijs doet eten zeker. En het wordt pasta met prei en zalm in plaats van een lauwe pasta met rucola en pancetta. Geen ijsjes meer, stilaan bakken we weer cake. Ook de pudding en chocomousse mogen opnieuw van stal gehaald worden…

Serietijd. De oudste ontleende “Gossip Girl” in de bib en reserveerde ook “Pretty Little Liar”. Vooral de eerste serie viel hier in de smaak bij de ladies of the house en ging er bijgevolg in sneltreintempo door. We durfden wel eens een aflevering of 3, 4 na elkaar uitkijken. Met zijn drietjes, samen in de zetel, onder ons tv-dekentje. De echtgenoot was niet helemaal overtuigd en het kwam ons dus (een beetje) goed uit dat hij net drukke verbeterweken voor de boeg had. Eigenlijk kunnen we hier niet wachten om aan de volgende reeks te beginnen, maar zonder Netflix doe je dat op de ouderwetse manier: reserveren in de bib en wachten tot je melding krijgt dat je serie er is. Ach, af en toe heeft dat ouderwetse “verlangen naar” nog wel iets. (Al vinden vooral de kinderen dat maar een voorbijgestreefd concept.)

Boekenverslaving. Het is een tijdje moeilijk geweest: het was trekken en sleuren om mijn bibboeken voor het verstrijken van de uitleenperiode uitgelezen te krijgen. Maar vorige week lazen we op twee dagen wel “Belgravia” van Julian Fellowes en “Rachels verzet” van Julie Thomas uit. Geen absolute hoogvliegers, maar ze lazen wel vlot en hadden een meer dan degelijke plot. Ik was nog eens een paar uurtjes “van de wereld”. Alleen blijf ik het soms jammer vinden dat er zoveel tijd en bladzijden gestoken wordt in het schetsen van het verhaal en het scheppen van de sfeer en dat er geen plek meer is voor de afwikkeling of het einde. Zeker bij “Belgravia” leek het alsof er op het einde een versnelling hoger geschakeld moest worden. Ofwel had de schrijver nogal duchtig geschrapt in de laatste hoofdstukken. Dat maakt dat je ondanks een veelbelovend begin toch een beetje op je honger blijft zitten. Maar we lezen weer, ander en beter dan maar.

Jaja, de herfst is hier duidelijk weer begonnen. De vroege, donkere lees- en tv-avonden, onze winterkostjes, de winterkledij, de kastenwissel. Het is tijd om te cocoonen, om rustig thuis te zijn en van elkaars gezelschap te genieten. Voor zolang dat duurt, zie ik de echtgenoot al denken ;-).

Okkupert: Noorwegen onder Russische bezetting

Okkupert_(Occupied)_2015De afgelopen weken waren wij hier in de ban van “Occupied” of “Okkupert”. Alweer een Scandinavische hoogvlieger. Nadat we eerder al genoten van de Scandinavische crimi’s “The Killing” en “The Bridge” was het ditmaal Noorse science-fiction. Met een zeer realistische inslag.

In een niet zo verre toekomst besluit Noorwegen de gas- en olieproductie stop te zetten en volledig voor alternatieve energiebronnen te gaan. De Europese Unie is het daarmee echter niet eens en vraagt de Russen om ervoor te zorgen dat de Noorse gas- en olietoevoer naar Europa verzekerd blijft. Dat zorgt min of meer voor een Russische bezetting. En dat loopt uit de hand. De serie volgt een aantal Noren (van de eerste minister tot een restauranthoudster, een (kritische) journalist, een bewakingsagent,…) en de keuzes waarvoor ze gesteld worden.

Ik hou wel van dat soort series, waarin “gewone” mensen in uitzonderlijke omstandigheden geplaatst worden en moeten kiezen. Ik vind het ontzettend interessant om hun beweegredenen te kennen, om hun motivaties te leren begrijpen. Vooral omdat je in sommige situaties blijkbaar geen keuze hebt. Dat de bal soms aan het rollen is en dat je er niks tegen kan beginnen. Dat je jezelf of je idealen verloochent of net niet, maar dat je daar zo je redenen voor hebt. Ik hou ontzettend van dat soort series, waarin het nooit zwartwit is, maar altijd een beetje grijs. Waarin de personages niet goed of slecht zijn, maar ergens tussenin schipperen. En je hen desondanks of misschien net daarom toch sympathiek begint te vinden.

Dat leidt hier in huis vaak tot zalige nagesprekken of discussies: de “wat als”-vragen. En voor we het weten, zitten we zelf ook veel te lang na te kaarten en leveren we broodnodige nachtrust in. Gelukkig kan je op zondag uitslapen ;-). Maar ergens is dat ook ontzettend genieten. Dat we ons met ons tweeën samen voor de tv installeerden, dat we allebei samen “fan” waren, dat we telkens weer uitkeken naar het vervolg op zaterdag en dat we achteraf dan samen onze indrukken bespraken. Het was fijn om dit te delen.

Alleen verschrikkelijk jammer dat het er al op zit, na amper 5 weken. (Mooie liedjes duren niet lang!) Bovendien eindigt “Okkupert” wel héél erg open. Een tweede reeks MOET er zeker van komen. Maar de serie werd in Noorwegen zelf pas vanaf 15 oktober uitgezonden. Het zal dus nog even afwachten worden voor we te weten komen of het volledig uit de hand loopt en of Noorwegen het echt helemaal in zijn eentje moet zien op te lossen. En wij zitten intussen met een klein tv-katertje. En dat kan de start van De Mol of Temptation Island jammer genoeg niet verzachten ;-).

Bron afbeelding: “Okkupert (Occupied) 2015” by Source (WP:NFCC#4). Licensed under Fair use via Wikipedia – https://en.wikipedia.org/wiki/File:Okkupert_(Occupied)_2015.png#/media/File:Okkupert_(Occupied)_2015.png

“True detective” of het gevecht om het “kaske”

Opgroeiende dochters in huis is een zegen. Ze worden zelfstandiger, ze hangen niet meer constant aan je rokken, je krijgt terug tijd voor jezelf. Je kan al eens een boek lezen of een uurtje ongestoord in bad gaan rimpelen. Alleen, ze blijven ook langer op. Waar je vroeger nog een hele avond had om op te ruimen, wat in het huishouden te doen of gewoon uitgeteld voor de tv te hangen, schuift de bedtijd van de dames in huis stilaan verder en verder op. En komt dat dichter en dichter in de buurt van de mijne. Zeker in de vakanties.

Aangezien de dochters sowieso kunnen uitslapen, mogen ze in de vakantie zonder problemen een uurtje langer opblijven dan normaal. Leuk, maar dat wil wel zeggen dat ze (af en toe) mee voor tv zitten. En mee bepalen naar wat er gekeken wordt. En dat de tijd dat wij het voor het zeggen hebben, beperkter wordt. Aangezien ik momenteel de enige in huis ben die buitenshuis werkt, wil ik immers ook graag nog min of meer op tijd in mijn bed.

true-detective_miniIs dit héél erg lastig? Uiteraard niet, want er is geen bal op de tv. Op dat ene programma na. Wij volgen momenteel met zijn tweetjes “True Detective” op Canvas. Enfin, we nemen dat op en kijken als we er eens tijd voor hebben. Wat dus momenteel een klein beetje tegenvalt ;-). Zeker omdat het dan ook nog eens een verschrikkelijk spannende serie is, die het vooral moet hebben van de bevreemdende sfeerschepping. Veel krijg je niet te zien, de serie suggereert vooral heel veel, maar er heerst een heel eng sfeertje. Ik vind “True Detective” wel een beetje creepy. Afgrijselijk goed ook, op een eenzaam hoog niveau geacteerd (Matthew McConaughey en Woody Harrelson schitteren!).

Nu ben ik helaas gezegend met een enorm groot inlevingsvermogen. Ja, ik heb ooit luidop in de cinema verwittigd “pas op, achter u”. Of die keer dat we naar Jurassic Park gingen en ik een meter de lucht in vloog toen die domme beesten ineens langs achter de hut binnen kwamen. Zelfs een Disney-film kan mij tot tranen toe bewegen (of beter, bijna elke Disney-film). Ik kan zelfs tranen met tuiten huilen om de dood van een personage in een populaire serie. Zo erg zelfs dat ik met rode ogen moet gaan werken en de collega’s moet uitleggen dat er helemaal niks ernstig aan de hand is, dat ik alleen tv gekeken heb op de hometrainer.

En dus ben ik erg vatbaar voor het enge sfeertje van “True Detective”. En dus zie ik dat eigenlijk liever niet ’s avonds voor het slapengaan. Anders droom ik weer onrustig, heb ik alle geluidjes ’s nachts gehoord en word ik ’s morgens doodmoe wakker. En dan is het  wel een klein beetje ambetant dat onze dames zo laat gaan slapen. Maar om dan niet te kijken, dat gaat ook niet meer: “True Detective” is gewoon te goed om te missen!

PS: De vakantie loopt stilaan op zijn laatste benen. Het wordt tijd dat de dochters weer in hun schoolritme komen. Dat geeft ons dan toch een uurtje extra ;-).

In de ban van Forbrydelsen – The Killing

Forbrydelsen_miniDe voorbije week waren wij hier volledig in de ban van Forbrydelsen of The Killing – seizoen 3. De originele Deense serie dus. In tijden van Netflix en dergelijke hebben wij hier de laatste dagen op de ouderwetse manier onze dvd-box uitgekeken. Een beetje laat misschien, want ik denk dat we de box intussen al 2 jaar in huis hadden.

Maar het was zo ongelooflijk de moeite. Uiteraard hebben we seizoen 1 en 2 ook gezien, intussen al een paar jaar geleden. Daarna zagen we ook nog The Bridge en probeerden we tot 2 keer toe Borgen, maar het bleef allemaal wat liggen. Tot 2 keer toe zaten de dvd-boxen in onze koffer toen we op reis vertrokken, maar tot 2 keer toe brachten we ze ongezien terug mee naar huis.

Tot vorige zondag dus. Geen bal op de tv en dus vroeg de echtgenoot: “Willen we anders The Killing nog eens proberen?” We waren onmiddellijk terug mee in het verhaal. We zagen meteen 2 afleveringen en het was telkens aftellen tot de kinderen ’s avonds in bed lagen, zodat we verder konden kijken. We hebben de serie in één ruk uitgekeken deze week. Alweer een uitstekend verhaal, alweer word je telkens opnieuw op het verkeerde been gezet, alweer ben je volledig mee in de logica van de speurders – die het ook wel eens bij het verkeerde eind kunnen hebben.

De kracht van deze serie zit in de combinatie van het moordverhaal met het politieke luik. Dat was zo in de vorige seizoenen, dat is nu weer. Ook al duurt het (heel) lang voor je het verband tussen beide werelden te zien krijgt, toch voel je onderhuids al van in het begin dat er toch ergens een link zal opduiken. Die link is alweer onverwacht en loopt – zoals in de vorige seizoenen – over verschillende stationnetjes. Telkens opnieuw ben je volledig mee, geloof je in de wendingen van de scenaristen en wil je het tegelijkertijd ook niet geloven.

De acteurs spelen op ontzettend hoog niveau. Hoofdrolspeelster Sarah Lund blinkt ook nu weer uit. Ze is afstandelijk, getormenteerd en ongezond gefixeerd op de zaak. Ze offert ook (te) veel op in haar zoektocht naar de waarheid en de dader. En toch geloof je haar. En toch begrijp je haar en kan je ergens sympathie en bewondering voor haar opbrengen. Dat geldt ook voor de meeste andere personages. Ze worden goed uitgewerkt, ze zijn nooit zwart-wit of ééndimensioneel. Ook al keur je volledig af tot welke keuzes ze uiteindelijk komen, je kan hen ergens wel begrijpen.

Filmisch is de serie wel héél zwart, donker en duister. Achtervolgingen en onderzoeken gebeuren meestal ’s nachts, in kelders, schepen, tunnels,… uiteraard in beperkt licht. Het draagt bij tot de beklemmende sfeer van de reeks. Nadat we onze 2 afleveringen per avond gezien hadden, keken we nog even (kort) naar iets anders. Met mijn (te groot) inlevingsvermogen zou ik anders ontzettend onderbroken nachten gehad hebben 😉

Naar verluidt was dit het laatste deel van Forbrydelsen. Al geeft het open einde misschien nog ruimte voor een laatste film? Wij vonden het ontzettend jammer dat het erop zit. De 3 seizoenen waren van een zeer hoog niveau. Misschien genoten we des te meer omdat we ze niet in één ruk uitkeken, maar omdat er wat tijd tussen de verschillende jaargangen zat. Zo konden we ons opnieuw laten verrassen en laten meeslepen door misschien wel eenzelfde variant op hetzelfde thema…

Voor degenen die Forbrydelsen nog niet gezien hebben, absoluut doen! Het is je tijdelijk gebrek aan slaap (je kijkt meer dan je plande en slaapt ook wat lichter 😉 ) zeker waard. Wij vallen hier intussen wel in een zwart gat… Wat moeten we nu absoluut zeker gezien hebben? Laat jullie tips maar komen…