Stap voor stap gezonder (4)

Intussen zitten we al in de vierde week van de goede voornemens en komen we stapje voor stapje dichter bij dat gezonde leven. De trap nemen in plaats van de lift kunnen we intussen al een nieuwe gewoonte noemen. Ik denk er intussen al niet meer over na: ik loop de lift zonder nadenken voorbij en stap gezwind (😉) naar boven, intussen zelfs al tot de zesde verdieping. Gelukkig blijft de zesde etage de uitzondering die de regel bevestigt, ik mag er nog niet aan denken dat dat ooit een dagelijkse gewoonte wordt.

Het vroeger gaan slapen hebben we al na een week opnieuw begraven. Momenteel heb ik verlof, dus haal ik met gemak mijn nodige slaapuren, maar dat is niet omdat we op tijd ons bed induiken. Wel omdat het deze week zonder problemen lukt om wat langer te blijven liggen. Ik vrees dat dit nooit een gewoonte zal worden, vooral ook omdat ik er tot op heden niet echt een probleem in zie. Zo laat gaan we nu ook weer niet slapen (op hier en daar een uitzondering na) en voorlopig lukt het om in het weekend voldoende slaap in te halen.

Vorige week nam ik me voor om eindelijk ook het fietsen weer op te pikken. Dat was intussen al een aantal maanden geleden: de hometrainer stond hier de voorbije periode voornamelijk stof te vergaren in onze oude bureau, de moderne vergeetput ten huize Tifosa. Als gebruiksvoorwerp wil je er dus liever niet terecht komen. Vorige week nam ik me voor om mijn hometrainer deze week minstens 3 keer een half uur in dienst te nemen.

Het werd een homerun met de hometrainer 😉. Drie keer werd de fiets uit zijn winterslaap gehaald en gelukkig bleek ook mijn conditie de paar maanden roestige rust best te verteren. Tijdens mijn eerste trainingsritje lukte het al meteen probleemloos om een halfuurtje rond te fietsen en dus deed ik er nog een kwartiertje bij. En nog eentje. Omdat ik voor de eerste keer niet wou overdrijven, heb ik na 60 minuten afgeklokt. Voor rit twee en drie werd de hometrainer buiten in het zonnetje gerold en opnieuw ging het trainen bijzonder vlot en maalde ik zonder problemen een uurtje vol. Dat het zonnetje ongenadig brandde en ik dus alweer met een schone (rode) tekening op de rug kan pronken, namen we dan maar voor lief.

Maar ik zal dit ritme nog minstens twee weken vol moeten houden vooraleer we stilaan terug van een gewoonte kunnen spreken. Deze (vakantie)week zal dat allicht geen probleem vormen, maar lukt het daarna om het fietsen te blijven combineren met alle andere uitdagingen op mijn pad? Het begin is er, nu nog volhouden.

20180329_124012[1]Welke goede gewoonte wil ik deze week toevoegen? Ik wil al een tijdje proberen om eens “echt” vegetarisch te koken. En dus niet zomaar een maaltijd bereiden waarbij ik het vlees van de huisgenoten simpelweg vervang door een vegetarisch alternatief. Ik wil proberen om een volwaardige groentenmaaltijd te bereiden. Eentje die vult en smaak heeft. Zo had ik al een tijdje “Plenty” van Ottolenghi in huis gehaald ter inspiratie. Maar dat boek heeft tot nog toe vooral mijn boekenkast versierd en héél weinig geïnspireerd. Deze verlofweek lijkt mij het ideale moment om daar verandering in te brengen, tussen het fietsen, het trappenlopen en het voldoende slapen door. Een makkie, niet?

 

Advertentie

Stap voor stap gezonder (3)

Nadat we in plaats van de lift de trap besloten te nemen, had ik me vorige week voorgenomen om wat vroeger mijn bed in te duiken. Vooral om de naweeën van dat verdomde zomeruur wat te compenseren. Daar waar ik intussen nog steeds trouw de trap neem in plaats van de lift, moeten we bekennen dat het op tijd gaan slapen niet zo van een leien dakje liep.

De eerste dagen van de week hield ik me nog enigszins aan mijn voornemen en dook ik een half uur (dag 1) en toch wel de 5 volle minuten (dag 2) eerder dan normaal mijn bed in. Maar vanaf woensdag was het alweer om zeep. Op woensdag is het namelijk Extra Time wielrennen en dus bleven we net iets te lang voor tv hangen. En dat was ook de daaropvolgende 4 dagen het geval. Al konden we de laatste 3 nachten natuurlijk uitslapen en deden we dat ook (min of meer).

Hoe vaak ik me ook zal voornemen om op tijd te gaan slapen, ik weet intussen al dat ik dat nooit langer dan een paar nachten volhoud. Eigenlijk tot ik een keer doorslaap en het gevoel heb dat ik min of meer uitgerust ben. Daarna denk ik dat ik de wereld weer aan kan en dan is hetgeen er op tv te zien is interessanter dan voldoende nachtrust. Enfin, story of my life, ik vrees dat dit nooit meer zal veranderen. Zolang ik in het weekend maar kan bijslapen voel ik ook te weinig de nood om hier iets aan te veranderen. Weg voornemen dus, hier maken we een kruis over 😉.

Maar intussen gaat het traplopen wél nog steeds bijzonder vlot. Zo goed zelfs dat ik deze week – toen ik een afspraak had op de zesde verdieping – bij mezelf dacht “laat ons eens zot doen”. En dus nam ik de trap, hoewel ik mijn grens toch wel op vijf verdiepingen had gelegd. Maar wat is nu eentje extra? Enfin, we zijn er dus geraakt. Ik heb op de vijfde etage wel even de tijd genomen om uit te hijgen en op adem te komen, maar we haalden onze vergadering op het zesde, en we waren op tijd. Dat je het eerste kwartier dan geen bijdrage kan leveren wegens compleet buiten adem, neem je voor lief. Stiekem begin ik al te dromen dat zelfs de negende verdieping, onze toekomstige werkplek, zonder lift haalbaar zal blijken.

Nu we op dat vlak toch goed bezig zijn, wil ik er nog een schepje bovenop doen. Ik wil vanaf nu proberen om het fietsen ook terug op te pikken. Ik heb me voorgenomen om deze week drie keer een halfuurtje proberen te fietsen. Dat kan binnen op de hometrainer. Maar het mag gerust ook buiten als het weer het toelaat. We beginnen bescheiden. Zeker in vergelijking met nog maar een paar maanden geleden. Toen haalde ik vlotjes 4 à 5 keer per week 60 à 90 minuten. Maar we bouwen op. Beetje bij beetje, stapje voor stapje, trap voor trap.

PS: Altijd al geweten trouwens dat ik beter ben in mezelf moe maken dan in daadwerkelijk slapen 😉.

Stap voor stap gezonder (2)

Met kleine stapjes op weg naar een gezonder leven. Vorige week nam ik dat zeer letterlijk en nam ik me voor om in plaats van de lift de trap te nemen. En dat lukte, soms zelfs al eens relatief vlotjes! Intussen zijn we een week ver en heb ik geen lift meer genomen. Maar de volgende keer als ik goede voornemens maak, ga ik er toch eerst de agenda eens bijnemen. Zodat ik weet of het een realistisch project is.

Zo had ik vorige week dinsdag een drukke werkdag met veel vergaderingen buitenshuis. Ik begon dus met de trein en een wandeling naar de vergaderplek van die ochtend. ’s Middags was het ook best te doen met de benenwagen. Ik had namelijk op voorhand uitgedokterd dat een halfuurtje stappen zou volstaan om ons kantoor te bereiken. Maar wegens nog niet zo bekend met de nieuwe omgeving, stapte ik drie kwartier. Toen ik in ons werkgebouw kwam en voor de lift stond, herinnerde ik me dat ik me had voorgenomen om te stappen en toen moest ik toch even zuchten.

Maar de dag was nog niet voorbij. Een klein uurtje later had ik immers nog een afspraak buitenshuis: nog eens een dik kwartier stappen (enkel). Toen ik op mijn bestemming arriveerde, vroeg ik voor alle zekerheid nog eens na op welke verdieping ik nu weer moest zijn. En dat viel toch even tegen 😉. Ik had op de tweede gerekend, maar het bleek wel degelijk de vierde verdieping te zijn. Zucht.

Een paar conclusies na een weekje traplopen:

  • Check op voorhand of uw goede voornemens realistisch zijn. Op dagen dat je sowieso al veel stapt wegens verplaatsingen, wordt dat traplopen een druppel.
  • Ik leg de grens op 5 verdiepingen omhoog. Naar beneden vind ik het niet erg om héél veel trappen te doen, maar meer dan 5 verdiepingen stijgen is niet realistisch als je daarna nog wil deelnemen aan een vergadering 😉.

Maar kijk, het wordt al snel een gewoonte om de lift voorbij te lopen en de trap te nemen. Ik ben wel nog steeds buiten adem, maar ooit wordt dat wel beter, denk ik/hoop ik.

zomertijd

(www.loesje.nl)

Het nieuwe weekproject wordt wat simpeler (of net niet). Deze week neem ik me voor om op tijd te gaan slapen. Vorig jaar heeft de overschakeling van het winter- naar het zomeruur een week lang in mijn kleren gehangen. Ook dit jaar verliep de overschakeling niet zonder slag of stoot, met een slechte nacht tot gevolg. Een onrustige slaap, hevige dromen en véél te veel uren gezien op onze wekker. Het is niet fijn om op zo’n manier aan een nieuwe werkweek te moeten beginnen.

Het zal geen makkelijke uitdaging worden. Ik neem me immers zo goed als elke dag voor om op tijd te gaan slapen, maar blijf dan te lang voor tv hangen, of op het wereldwijde web surfen. Elke dag wordt het toch weer later dan ik vooraf plande/hoopte. Maar deze week brengen we daar eindelijk verandering in. Dat is toch het plan.

Stap voor stap gezonder

Ik had dit jaar geen goede voornemens gemaakt. Ik ken mezelf intussen al, ik weet dat het maar een paar dagen duurt om dat soort zotternijen uit mijn systeem te krijgen. Maar ergens diep in mijn achterhoofd wou ik in 2018 toch gezonder gaan leven: meer bewegen, minder vlees eten en minder toegeven aan de smartphone-verslaving.

Wat de beweging betreft, moet ik toegeven dat mijn hometrainer intussen al maanden stof staat te vergaren in onze vroegere werkkamer, ik kom eigenlijk niet meer zo veel aan fietsen toe. (Dat het zadel scheef getraind is, helpt ook niet bepaald.) Alhoewel, zo dramatisch is het nu ook weer niet gesteld: ik stap ’s morgens en ’s avonds een eindje van en naar het station. Goed voor een wandeling van een dik kwartier. Om één of andere bizarre reden stap ik ’s avonds trouwens altijd sneller dan ’s morgens. Ik heb nog niet kunnen uitmaken of dat te maken heeft met “wind mee” of “wind tegen”, maar het is een vaststaand feit. In ieder geval heb ik dus al minstens een half uur beweging per dag.

Vorig jaar las ik ergens dat het drie weken duurt om van een voornemen een gewoonte te maken. Om alles behapbaar te houden, ga ik kleine stapjes zetten. Week per week zal ik werk maken van één ding dat mijn leven “gezonder” zal maken. Deze week wil ik me concentreren op  zoveel mogelijk extra beweging. En omdat je klein moet beginnen, neem ik me deze week voor om telkens de trap te nemen in plaats van de lift.

Dat lijkt een eenvoudige uitdaging, maar ik werk wel op de derde verdieping en het zijn naar verluidt 24 stappen per etage. Dat wil dus zeggen dat ik minstens 2 keer 72 stappen extra zal zetten per dag. Met middagpauze erbij 4 keer 72 stappen extra. Over het omlaag gaan maak ik me niet echt zorgen, maar het stijgen zal best pittig worden. En echt aangenaam is het niet om buiten adem aan je dag te beginnen. Ik kan er natuurlijk ook voor kiezen om aan mijn computer te lunchen en me zo toch 144 stappen te besparen, maar het is deze week niet de bedoeling om al uitwegen te zoeken.

Traplopen dus, 288 stappen extra. Zucht. Morgen beginnen we eraan. Ik ben al buiten adem van er alleen maar aan te denken :-(. Maar tegen zondag zijn we er vast aan gewend en stellen die extra stappen niks meer voor. Toch 😉?

gezond

(www.someecards.com)