Het geweldige vriendenboek (3)

20180320_203536[1]Op dinsdag doe ik al eens graag een tag. Het zijn “gemakkelijke” blogs: je hebt meteen een onderwerp om over te schrijven. Niet dat de vragen simpel te beantwoorden zijn, het vraagt meestal toch wat dieper nadenken dan ingeschat. Voor mijn verjaardag kreeg ik “Het geweldige vriendenboek voor volwassenen” (PaperStore by Deltas). Het bevat een aantal leuke en grappige vragen, die ik met plezier voor jullie invul.

Deze week draait het rond “mijn favorieten”.

Mijn favoriete boek:

Mijn favoriete boek aller tijden is en blijft “Les Liaisons dangereuses” van Choderlos De Laclos. Dat blijkt recent nog eens opnieuw in het Nederlands vertaald te zijn. Ik heb het uiteraard in het Frans gelezen, voor het eerst toen ik in Leuven Romaanse Talen studeerde. Ik weet niet of ik zou aanraden om een vertaalde versie te lezen, want de (Franse) taal was zeker één van de hoogtepunten van het boek. De brieven van de verschillende personages hadden allemaal hun eigen stijl, hun eigen finesse. Prachtig boek. Duizend keer beter dan welke filmversie ook die er ooit van gemaakt is.

Mijn lievelingsfilm:

De allereerste film die ik ooit op groot scherm zag, was “Top Gun”. Ik was toen een jaar of 13, 14 en die film maakte toen best wel indruk. Het flinterdunne liefdesverhaaltje, de knappe piloten, het verlies én het heldendom. Maar toen we de film een kleine dertig jaar later samen met de dochters bekeken, bleken zij totaal niet omvergeblazen. Traag, flauw, zeemzoeterig. Klopt allicht allemaal ook, maar ik vond ‘m op mijn dertiende best wel mooi. En Tom Cruise eigenlijk ook, maar ook dat deed de dochters alleen maar in lachen uitbarsten. Tja, les goûts et les couleurs… en ze blijken dan ook nog niet bestand tegen de tand des tijds…

Dit kan ik elke dag eten:

Pasta en chocolade.

Ik surf dagelijks naar:

Zeker facebook en instagram, maar ook een aantal kranten- en nieuwssites. Toen ik nog in de media werkte, had ik de gewoonte om mijn dag te beginnen met de voorpagina’s van de kranten. Eindigen deed ik dan weer met VRT teletekst, waar ik voor het slapengaan nog snel even pagina’s 101, 400, 500 en 800 bekeek. Ook al zitten we intussen al een hele tijd niet meer in dat wereldje: de gewoonte om het “nieuws van de dag” te overlopen ’s morgens en ’s avonds is wel gebleven.

Mijn favoriete muziek:

Rock. Gaande van Bruce Springsteen, Pearl Jam, REM tot Editors en Snow Patrol. (Machtige nieuwe single van die laatste groep trouwens, ik begin écht waar al te twijfelen of we toch geen twee dagen Werchter zouden plannen 😉.)

Frans. Zeker niet alle Franse muziek is goed, maar de laatste jaren zijn er wel een aantal goede artiesten opgestaan die toevallig ook in het Frans zingen. Denk maar aan Stromae en ook Maître Gims is zeker de moeite waard. Ik spits nog steeds mijn oren als ik iets Frans opvang. Het is misschien het enige dat momenteel écht is overgebleven van mijn studies, ik koester het dus!

Mijn hobby’s:

Er was een periode in mijn leven dat je daar zeeën van tijd voor had, maar dat tijdperk ligt intussen al ver achter mij. Als ik tijd heb, bak ik graag. Of neem ik eens graag de breinaalden vast en doe ik een poging om sjaal nummer 4 af te werken. Al blijft bloggen momenteel misschien wel mijn favoriete hobby.

Deze celebrity mag eens langskomen:

Eigenlijk zou ik me slecht op mijn gemak voelen als dit realiteit zou worden. Voor mij hoeft zo’n celebrity-bezoekje niet echt. Maar als ik dan toch een naam moet noemen, zou ik graag eens van gedachten wisselen met Barack Obama. En laat dat maar een goede, pittige discussie zijn. Als ik Bruce Springsteen, of één van mijn favoriete groepen zou kunnen ontmoeten, dan zou ik compleet starstruck zijn denk ik.

Mijn “guilty pleasure”:

Is vast en zeker zoet. Ijs of chocolade. En dan gaan we niet moeilijk doen: het mag een stukje chocolade zijn, of chocomousse, of een chocoladecake, of een moelleux, of brownie,… of gewoon een witte Twix.

Beetje bij beetje leer je me beter kennen 😉. Wie deze tag graag overneemt, doe gerust!

Advertentie

Goede leraars maken onderwijs top

Het Vlaams onderwijs is wereldtop. Dat bleek nog maar eens uit de PISA-resultaten voor 2015. Maar er zijn toch een paar kanttekeningen te maken: de kloof tussen de sterkste presteerders en de zwakste presteerders is nergens zo groot als in Vlaanderen. De groep van leerlingen die er niet in slaagt het minimale niveau te halen om in de maatschappij op eigen benen te kunnen staan, neemt toe. Bovendien hekelt econoom Geert Noels het feit dat de topscores jaar na jaar afnemen.

Dat er een probleem is in het Vlaamse onderwijs is, ondanks alle hoera-berichten, duidelijk. Er wordt ook niet voor het eerst een vinger op de wonde gelegd en al jaren wordt er geroepen dat “een grote onderwijshervorming” alle problemen zal oplossen. Waarop die hele onderwijshervorming verzandt in politieke discussies tussen voor- en tegenstanders van het ASO en dan weer voor jaren in de koelkast gestoken wordt.

Wat heel vaak ontbreekt in alle discussies, is de stem van de leerkracht zelf. Onderwijsspecialisten, pedagogen, politici, directies, koepels,… iedereen zal ook nu weer zijn stem laten horen over mogelijke (mirakel)oplossingen. Alleen hoor ik in de hele discussie nooit de leerkracht zelf. Hier en daar zie ik wel eens een lezersbrief in een krant opduiken, maar al gauw zie je de boodschap verloren gaan in discussies voor en tegen de werkdruk in het onderwijs (“amper” 20 lesuren en het vele verlof!). Nooit wordt er aan de vakspecialisten – die leerkrachten nochtans zijn – gevraagd hoe zij denken hun sterkere leerlingen beter te kunnen uitdagen of hun minder goed presterende leerlingen wensen te bereiken.

Sterk onderwijs staat of valt met goede leerkrachten, met gedreven vakspecialisten (met de nodige pedagogische vaardigheden) voor de klas. Voor sommige vakken is het al jaren een probleem om deze witte raven nog te vinden: zoek maar eens een master wiskunde, informatica, economie,… die nog in het onderwijs wil stappen. Geen marktconforme verloning, geen extralegale voordelen en een hoge werkdruk, gekoppeld aan jarenlange onzekerheid bij startende leerkrachten. Veelbelovende jonge leraars weten in juni vaak niet of ze in september werk zullen hebben. Hun persoonlijk leven staat al die tijd “on hold”: probeer maar eens een lening aan te gaan als je niet met zekerheid kan zeggen of en hoeveel werk je zal hebben de komende jaren.

Al jaren wordt er dan ook geroepen dat er iets zal gebeuren aan de “waardering” voor het beroep. Maar in de praktijk worden de klassen groter, wordt er alweer gepraat over al dan niet 2 uur extra lesgeven door de masters en zie je op het terrein zelf weinig of niets veranderen. De planlast, waar al jaren over gepalaverd wordt, is in al die jaren nog toegenomen.

En toch zie ik rond mij vooral heel gemotiveerde mensen die inzitten met hun leerlingen, die telkens opnieuw voor elke individuele leerling een verschil willen maken. Die thuiskomen en hun hoofd breken over die leerling met een problematische thuissituatie of die een hele avond zoeken naar een betere manier om die paar studenten met hun diverse leermoeilijkheden beter te kunnen helpen. Ik zie hen nadenken over een betere manier van lesgeven, over nieuwe lesinhouden, over hun evaluatiemethoden, over overkoepelende opdrachten. Ik zie klastitularissen samen met hun klas ideeën uitwerken voor hun kersthappening of hun actie voor anderen. Ik zie mensen die zichzelf en hun manier van werken constant in vraag stellen, die elke dag het beste van zichzelf proberen te geven. Ik zie idealisten die hun leerlingen respect, begrip, kritisch denken en liefde voor hun vak proberen mee te geven. Ik heb er ontzettend veel bewondering voor. Het is geen gemakkelijke opdracht. Een mindere dag kan je je niet permitteren. Je moet er elke dag opnieuw staan.

Onderwijs is veel meer dan een verhaal van structuren, het is vooral een verhaal van mensen. Van mensen die proberen, hun best doen en daar wel wat meer steun en waardering voor mogen krijgen. Van de maatschappij. We kopen wel massaal bloemetjes en cadeautjes om de juf of meester van onze kinderen op het einde van het schooljaar te bedanken maar gaan tegelijkertijd ook massaal via reacties op sites of Twitter “de luie leerkrachten” op hun nummer zetten.

Maar steun en waardering moet ook en vooral komen van hun koepels, hun vakbondsorganisaties, hun politieke vertegenwoordigers en hun minister. Maak nu eindelijk het beroep van de leerkracht weer aantrekkelijk: geef hen de middelen om hun job naar behoren te doen: maak de klassen kleiner, verklein de planlast, laat leerkrachten les geven. Doe iets aan het onzekere statuut van de startende leerkrachten, zorg voor voldoende begeleiding, geef zij-instromers een eerlijke kans en luister nu eindelijk eens naar de vakspecialisten als het over de grote onderwijshervormingen gaat.

Het gaat over onze kinderen en over de toekomst van ons land. Het zijn keuzes die we als maatschappij moeten maken: hoeveel is goed onderwijs (voor àlle kinderen) ons waard? Gaan we de citroen nog wat verder uitpersen of willen we hier net extra in investeren? Zodat we de volgende keer bij de PISA-testen positief nieuws kunnen brengen over àlle leerlingen.

As we speak #Duivels juni

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Voetbal. Het is EK voetbal oftewel Euro 2016 in Frankrijk. De Rode Duivels doen mee, verloren hun eerste match van Italië, speelden niet geweldig geïnspireerd en mogen straks proberen beter te doen tegen Ierland. Wij kijken, leven, lezen en ademen voetbal momenteel. Ik volg zo goed als alle matchen en kijk zeker de avondmatchen live. Vaak valt het tegen, want de écht goede matchen waren tot op heden op één hand te tellen. Maar gisteravond heb ik misschien wel de toekomstige Europese kampioen gezien. De oude, die misschien wel weer de nieuwe wordt. Wat is Spanje toch sterk, een perfect geoliede machine. Tiki taka, het bestaat nog steeds. Ik dacht dat ze oud waren, op hun retour, maar dat viel me gisteravond toch wel even tegen. Schitterende match, zowel op het veld als ernaast. Want de Turken waren niet zo geweldig en daar hadden ook hun fans moeite mee en dus begonnen ze sterspeler Arda Turan uit te fluiten. Waarop de Spaanse supporters het voor hem opnamen en voor hem zongen. Kippenvelmomentje en een perfect tegengewicht voor al het supportersgeweld van de afgelopen weken.

IMG_6392Supporteren. Ja, we geloven er nog in en we hebben alles uit de kast gehaald om van de match van de Rode Duivels (opnieuw) een feest te maken. Onze vlag hangt buiten, de woonkamer is versierd met vlaggetjes en we hebben onze shirts al aan. Straks zullen we ook nog onze oorlogsstrepen op onze wangen schilderen. En dan gaan we er helemaal voor. Of we dat EK nu winnen of niet, of we eruit liggen of niet, ik wil straks (goed) voetbal zien. Ik wil inzet zien, vechtlust, kampgeest. De volle 90 minuten. Ik wil de spanning voelen en als het teveel wordt, ga ik wel even in de keuken zitten ;-). Maar het zelfvertrouwen is toch wat minder na de match van maandag. En dus hopen we op het beste en zullen we weer roepen en tieren voor de tv…

Slaapgebrek. Amper één week zijn we bezig en we beginnen het al te voelen. Ik heb de afgelopen week te weinig geslapen. De matchen duren tot ongeveer 23 uur en daarna bleven we (te vaak) hangen voor de nabespreking die vooral met Jan Mulder ongemeen interessant is. Maar het laat zich wel gevoelen. Zeker na de match van de Rode Duivels was de nacht veel te kort en veel te woelig. Het was lang geleden dat ik nog eens wakker lag van een voetbalmatch ;-). Gelukkig heeft de UEFA medelijden en is de match tegen Ierland wel op een deftig uur gepland voor oudjes als ik. En dus zorgen we dit weekend voor de nodige recuperatie. Het tornooi duurt immers nog 3 weken.

Studeren en werken. Het zijn drukke tijden. De oudste zit volop in de examens, net als haar jongere zus en ook de echtgenoot en ik hebben tegen de start van de schoolvakantie nog een paar deadlines. Er wordt hard gewerkt, er zijn af en toe wat avondlijke verplichtingen, het is druk. Het is aftellen tot de echtgenoot en de dochters aan hun vakantie kunnen beginnen, dan zal het ritme hier even wat omlaag gaan. Hopen we toch.

Fietsen. Ik heb het goede ritme terug te pakken. Het was een paar maanden moeizaam, met veel starten en nog een keer starten en een paar weken later opnieuw starten. Ik kreeg er de eerste maanden van dit jaar geen ritme in. Te vaak ziek geweest. Te vaak te druk, geen zin, huishoudelijke verplichtingen of andere excuses. Maar sinds een paar weken lukt het wel om minstens 3 à 4 keer per week de hometrainer op te kruipen en een uurtje te trappen. En ik heb ook een goed ritme gevonden. De eerste weken durfden vooral de avondlijke sessies moeizaam te verlopen (zowel mentaal als fysiek), maar intussen zit het goed in het koppeke en het lijf. En haal ik de kilometertjes relatief vlot. Durf ik zelfs af en toe eens een superlange sessie in te gelasten en lukt dat zonder problemen. Het is weer genieten. Ik heb de “biker’s high” weer gevonden en dat doet deugd.

Top Gun. Jeugdsentiment delen met de dochters, het is niet altijd een goed idee. Back to the future konden ze wel smaken en ook Dirty Dancing kon er nog mee door. En dus keken we samen met hen ook naar de pilotenromantiek in Top Gun. Ik was een tiener toen ik de film (op groot scherm) zag en ik was toen toch wel héél erg onder de indruk. 30 jaar later vonden de dochter “het best wel ok”. Alleen al de soundtrack maakte dat voor mij een geweldige film en dan heb ik het niet over “You’ve lost that loving feeling”… Tja, les goûts et les couleurs…

Juni is hier bij ons voetbalmaand. Koning voetbal regeert en dat vind ik helemaal niet erg. Af en toe een beetje zot doen doet geen zeer. En het lezen en lekker eten maken we in de grote vakantie wel weer helemaal goed. Al zullen de typisch Belgisch frietkotfrietjes straks na een Belgische overwinning wel smaken. (Duimen maar!!!)