President Trump

Het was een zwaar ontwaken deze morgen. Maar dat het een complete verrassing was, zou ik nu ook niet zeggen. Het zat er eigenlijk een beetje aan te komen. De voorsprong van Clinton in de peilingen was te klein geworden en sinds onze Zwarte Zondag in 1991 en sinds de Brexit eerder dit jaar weten we al dat peilingen de neiging hebben dit soort ongenoegen te onderschatten of te negeren. Het was een moddercampagne. Politieke analyses zullen volgen en zullen met verklaringen komen over het waarom en hoe. Maar hoe dan ook wordt dit het scenario voor minstens 4 jaar: president Trump.

Was Amerika nog niet klaar voor een vrouwelijke president? Misschien niet. Was Clinton te veel het boegbeeld van een politieke klasse waar te veel ongenoegen over is? Zeker wel. Was haar project niet duidelijk genoeg? Liet ze zich teveel meeslepen door de negatieve campagne en maakte ze te weinig kenbaar waar ze zelf voor stond? Misschien. Waren er te veel politieke en financiële banden met het “establishment” die opspeelden? Allicht wel. Staat Amerika daarin alleen? Jammer genoeg niet. Volgend jaar volgen er presidentsverkiezingen in Frankrijk en ook in la douce France speelt heel veel ongenoegen en onzekerheid. Zullen we ons ook volgend jaar opnieuw laten verrassen?

Het was geen mooie morgen. President Trump is jammer genoeg een teken des tijds. Een uiting van een diep ongenoegen over de heersende politieke klasse, die steeds minder de zorgen en bekommernissen van de gewone mens weet te vatten. In opinies wordt nu al gesproken van de ontevredenheid van de “laag opgeleide klasse” of van de “blanke man”, maar ik denk dat het verder gaat dan dat. Heel veel mensen zijn bang en voelen zich aangesproken door het huidige klimaat waarin er vooral naar gestreefd wordt om mensen tegen elkaar op te zetten, om de verschillen te benadrukken. Hoog opgeleid tegenover laag opgeleid, grote inkomens tegenover lage inkomens, werkenden tegenover “de profiteurs”, Vlamingen tegenover Walen, autochtonen tegenover allochtonen of vluchtelingen, mannen tegenover vrouwen en ga zo maar door. We trekken ons terug in ons eigen kringetje, in ons eigen gelijk. We investeren niet meer, maar we houden vast aan wat we hebben. We sluiten ons af, we delen onze rijkdom niet meer. We zitten verstrikt in een wij-zij denken, dat niets oplevert.

En toch. Toch zie je tegelijkertijd ook burgers zich verenigen. Zie je mensen samen een vuist maken. Zie je mensen inspanningen leveren die een regering niet meer doet. Zie je mensen samenkomen om na te denken en oplossingen te zoeken voor concrete problemen. Zie je dit hier en daar met succes gebeuren, zoals bij Ringland, waar een alternatieve oplossing voor het verkeersinfarct rond Antwerpen werd aangereikt door Antwerpse bewoners. Zie je vanuit de buik van de samenleving “nieuwe wegen” opduiken, zoals het combinatiedossier bij Femma dat een antwoord wil bieden op de moeilijke combinatie tussen werk en gezin.

Het zijn sprankeltjes hoop, ook in deze moeilijke tijden. Piepkleine sprankeltjes misschien waaraan ik kan, wil en moet vasthouden op een morgen als deze. Op een ochtend dat in de Verenigde Staten van Amerika een 70-jarige man verkozen is die in de loop van de campagne fel om zich heen schopte en onder andere vrouwen, gehandicapten, moslims en Mexicanen beledigde (de lijst is jammer genoeg niet volledig). Mijn hart bloedt, maar het is democratisch beslist en dat hebben we te respecteren.

Op deze grijze, regenachtige Belgische ochtend moet ik ergens nog een glimpje zonlicht kunnen zien. Voor mijn dochters. Voor hun toekomst.

sun-rise

(www.etsy.com)

Nele binnen 5 jaar: wie is ze, wat doet ze, wat drijft haar?

toekomstTiny en Romina schreven eerder al een blogje over wie ze zijn en wat ze zullen doen binnen 5 jaar. Dat zorgde alweer voor inspiratie 😉 Waar zie ik mezelf en mijn omgeving binnen 5 jaar?

Binnen 5 jaar is mijn oudste bijna 19, de jongste net 16 geworden. Ze gaan dus allebei al uit. Help! Slapeloze nachten in het vooruitzicht 😉 En dat de papa zijn geweer al maar klaar houdt om de mannelijke aanbidders van ons erf te houden. Een paar jaar geleden kon ik nog met uitgestreken gezicht volhouden dat die hier niet binnen kwamen voor hun dertigste (en protesteerden ze ook niet écht hevig wegens eikes, bah en dat is vies…) maar intussen hebben ze allebei hun optelsommetjes gemaakt en zijn ze tot de conclusie gekomen dat mama en papa wel al op hun 27ste (bijna 28) getrouwd waren. Mijn vlieger gaat dus niet meer op… Voorlopig staat de leeftijdsgrens op 21, en lacht de oudste daar eens goed mee 😉

De oudste zal binnen 5 jaar ook allicht al in haar eerste jaar hoger onderwijs zitten. Zoals het er nu naar uit ziet, zal zij haar weg zoeken binnen de humane wetenschappen. Talen, (oude) geschiedenis: de mogelijkheden liggen nog voor haar open, maar de interessesfeer is wel al duidelijk. Interessante richtingen, dat kunnen we niet ontkennen met een mama en een papa die ook allebei Talen studeerden. Economisch iets minder nuttig, naar ‘t schijnt. Ik geloof dat ook zij met haar (mogelijke) keuze valt onder die richtingen die “niet opleveren” en daardoor momenteel absoluut niet hoog staan aangeschreven. Ben ik van plan haar alsnog in een “economisch meer rendabele richting” te duwen? Absoluut niet. Allebei onze dochters moeten studeren wat ze graag doen. Zij gaan immers – zoals het er nu naar uitziet – nog een lange carrière tegemoet. Dan kan je maar beter iets kiezen wat je interesseert.

De jongste zal net in haar vierde middelbaar zitten. Voor haar worden het ook spannende jaren: voor het eerst uitgaan, verliefd worden, een paar mooie schoolreizen in het verschiet. De jaren om van te genieten, ook al besef je het zelf op dat moment niet echt. Ook al puber je nét dan en ben je soms heel erg onzeker over wie je bent en wie je wil worden.

En wij? Tegen dan zijn we 25 jaar samen, waarvan 20 jaar getrouwd. Dat wordt nog eens tijd voor een groot feestje! Misschien vieren we ons jubileum wel in New York? Misschien heb ik tegen dan toch tijd gevonden om dat boek uit mijn hoofd neer te schrijven. Wie weet met succes? Allicht zit ik tegen dan met een writer’s block en ben ik ervan overtuigd dat het boek een toevalstreffer was en dat ik er nooit meer ga in slagen om dat te herhalen… Zit ik zonder inspiratie en schrijf ik nog steeds blogjes, waarin ik mijn trouwe volgers om ideeën en inspiratie smeek.

In het algemeen hoop ik dat we binnen 5 jaar toch terug meer samenhorigheid creëren in plaats van telkens opnieuw op onze eigen zogenaamde verantwoordelijkheid gewezen te worden. Ik hoop dat we – net als het bij mijn grootouders wel was – terug tijd zullen hebben om onze stoelen voor onze deur te zetten bij goed weer om gewoon een praatje te slaan met de buren. Ik hoop we tegen dan meer begrip opbrengen voor mensen die tegen hun eigen grenzen aanbotsen, die het even niet meer zien zitten of die ongewild in een moeilijke situatie belanden. Ik hoop dat we tegen dan opnieuw fouten mogen maken zonder dat daar onmiddellijk de rekening voor gepresenteerd wordt. Ik hoop op meer warmte, meer samenhang. Minder rekenen, meer leven.