Weg met dat multitasken!

Tegelijkertijd strijken, een boodschappenlijst opstellen en intussen ook de kinderen de weg wijzen naar die ene boek die ze nergens meer terug vinden, maar dat jij toevallig in de badkamer zag liggen ’s ochtends. Tegelijkertijd je conditie op peil brengen, je huishouden runnen en de agenda van het gezin in het oog houden. De rekeningen betalen terwijl je tickets probeert te scoren voor dat ene optreden. Boodschappen doen op weg naar huis terwijl je ook dat pakje nog wil ophalen en snel nog even een paar schoenen wil scoren. Mails lezen terwijl je aan het telefoneren bent of met die ene vriendin een gesprek voert.

Ik weet niet hoe dat bij jullie in zijn werk gaat, maar bij ons loopt dat regelmatig in het honderd. Het lukt me nét om te trainen terwijl ik tv kijk, maar daar houdt het multitasken wel op. Tegelijkertijd strijken en een tv-programma proberen te volgen resulteert al te vaak in kleine brandwondjes. Mails lezen terwijl je met iemand in gesprek bent betekent dat je of je mail opnieuw kan lezen of dat je de draad van je gesprek kwijt bent. De rekeningen betalen terwijl je tickets probeert te scoren zorgt er voor dat je ofwel je beurt kwijt bent in de wachtlijn of dat je absoluut niet meer weet of je die rekening nu wel of niet betaald hebt. Ik vind het ’s morgens zelfs al moeilijk om te onthouden of ik de wagen wel afgesloten heb als ik op hetzelfde moment al mijn to do-lijstje in mijn hoofd probeer te overlopen.

Tijdswinst met dat multitasken maak ik dan ook zelden. Wanneer ik na 100 meter op mijn stappen kan terugkeren omdat ik vergeten ben of ik de auto op slot gedaan heb, verlies ik dubbel zoveel tijd. Als ik me verbrand tijdens de combi tv-kijken en strijken, dan ben ik niet alleen de draad van de serie kwijt, maar dan kan ik me ook nog eens gaan verzorgen. En intussen krimpt de berg was natuurlijk niet spontaan, of uit medelijden 😉. Of als je op weg naar een taakje afgeleid raakt omdat je nog snel iets tussendoor wil aanpakken, maar uiteindelijk je eerste taak vergeet en naar het begin mag terugkeren om je te herinneren wat je eigenlijk oorspronkelijk van plan was.

multitasken

(www.loesje.nl)

Voor mij mag dat hele multitask-gedoe volledig op de schop. Wat is er mis met één ding tegelijkertijd goed doen? Taak per taak werken geeft mij meer focus en zorgt ervoor dat ik de zaken sneller en beter afwerk. Het geeft mij een gevoel van controle, terwijl ik bij het multitasken constant het gevoel heb dat ik verzuip. Bovendien heb je na een afgewerkte taak toch wel even een “juich-moment”, zodat je zin hebt om door te gaan. Bij het multitasken heb ik nooit een afgerond gevoel. Multitasken lijkt voor mij te veel op een oneindige cyclus die maar blijft doordraaien (zonder begin en zonder einde), terwijl taak per taak werken meer op een rittenkoers lijkt: het uiteindelijke doel blijft wel de Tour de France rijden, maar je bekijkt het wel rit per rit. Dan wordt het behapbaar en verteerbaar.

Toch is taak per taak werken ook niet altijd even simpel. Je moet kiezen en je focussen. Wat vind ik belangrijk, wat vind ik net iets minder belangrijk? Waar begin ik mee (wat moet zeker afgerond worden) en wat stel ik uit tot later? Realistische planningen maken hoort erbij. Heel vaak “neen” zeggen ook, of afleidingen afhouden. Geen social media tijdens de actie, maar misschien wel als je even wil ontspannen. Hulp inschakelen. En vrije tijd blokkeren. Om leuke dingen te doen, of als buffer om onvoorziene zaken op te vangen. En zo kwam het dat we hier de afgelopen weken wat meer de nadruk legden op uitgebreid samen koken of sporten. We genoten samen van de zon en dus schoot het bloggen er al eens bij in.

Tijd is kostbaar, ons hoogste goed. Maar je wint geen tijd door drie dingen (proberen) te combineren en ze dan maar half te (kunnen) doen. Een kwestie van gezond verstand noemt de echtgenoot dat, al dacht ik jarenlang dat het toch allemaal wat efficiënter kon als je tegelijkertijd dat én dat combineerde… Maar kijk, een mens is nooit te laat om te leren, niet 😉.

Advertentie

Perfectie bestaat niet. Gelukkig maar?!

Het perfecte leven bestaat niet, de perfecte ik ook niet, maar toch steken we vaak ongelooflijk veel moeite in het “streven naar”. Dat maakt hoe langer hoe meer mensen doodmoe. Maar het leven is bijlange niet zo schitterend als we op de sociale media tonen. Geweldige feestjes, mooie outfits, gezonde en aantrekkelijke maaltijden tonen we met veel plezier en fierheid. De avonden na de feestjes dat je doodmoe in je pyjama in de zetel hangt of geweldig vroeg in je bed ligt omdat dat uitgaan wel héél lang in je kouwe kleren kruipt, zie je uiteraard niets verschijnen op instagram en consoorten.

wasmand_miniOok ik toon foto’s van onze nieuwe veranda als ze volledig opgeruimd en gekuist is en geweldig blinkt. Wanneer het rekje met onze was er staat, wanneer de boekentassen van de kinderen of volle wasmanden de doorgang volledig versperren, er schoenen verspreid liggen en de tafel bezaaid ligt met hun schoolgerief en hun boeken, dan toon ik dat niet. Dus kies ik voor een beperkte selectie uit ons dagelijks leven. Met aangepaste, glanzende filter uiteraard.

Tegelijkertijd zie ik rond mij hoe langer hoe meer mensen tegen hun grenzen aanbotsen. De combinatie van een (pril) gezin met professionele ambities, bouwperikelen en een druk sociaal leven wordt te zwaar. Ook te veel late twintigers of jonge dertigers willen of kunnen niet meer mee en haken af. Is het omdat we te veel willen? Ligt de druk van de (professionele) maatschappij te hoog? Of doen we het onszelf aan omdat we niet willen of kunnen kiezen?

15 jaar geleden was het bij ons pompen of verzuipen. Drukke professionele bezigheden, kleine kinderen, een huis bouwen: het was een beetje te veel van het goede. Er waren momenten dat we een babysit vroegen om eens een nachtje te kunnen doorslapen. Ons sociaal leven kende een serieuze dip en me-time was er de eerste 5 jaar na de dochters heel weinig bij. Mijn laatste boek (Kapitein Corelli’s Mandoline) las ik vlak voor de geboorte van de oudste. Pas 4,5 jaar en een tweede dochter later las ik met de “Da Vinci Code” opnieuw een boek uit. We beslisten samen dat ik 4/5 zou gaan werken om de combinatie werk-gezin draaglijker te maken. Er kwam een hometrainer: zo kon ik thuis mijn kilometertjes malen en hoefde ik geen babysit te boeken om 1 à 2 keer per maand een duur sportabonnement te verantwoorden.

Tot mijn grote frustratie slaagde ik er desondanks niet in om alles perfect rond te krijgen. Ik wou tegelijkertijd de perfecte mama zijn, de perfecte partner, de perfecte werknemer met een druk en uitgebreid sociaal leven en liefst ook nog fit en gezond, maar ik kreeg dat maar niet voor elkaar. Ik deed mijn best, probeerde voor alles en iedereen goed te doen, maar slaagde daar in mijn ogen te weinig in en vaak ten koste van mezelf. Het was uiteindelijk een storend (en onnodig) werktelefoontje op reis dat mijn emmer deed overlopen. Dat deed me beseffen dat er grenzen waren aan mijn combinatiedrang en mijn flexibiliteit. Het werd tijd om keuzes te maken. Voor mezelf en voor mijn gezin.

Daarna werd het stilaan beter. De dochters groeiden op, ons sociaal leven keerde weer, er kwam terug wat meer balans. Af en toe kregen we zelfs al eens een gevoel van “het lukt”. Tot een zieke dochter, deadlines of een onverwachte gebeurtenis weer roet in het eten gooiden. Gelukkig leer je met de jaren (beter) relativeren. Je leert dat “goed genoeg” ook mooi is. Je leert keuzes maken, grenzen stellen en de consequenties aanvaarden. Je leert dat je niet alles onder controle kan hebben of houden. Je leert om je aan te passen. Je leert vooral dat je niet alles tegelijkertijd kan combineren, maar dat dat best ok is. Meestal toch. Je weet dat na een drukkere periode ook weer een dipje zal volgen dat je wat ademruimte zal geven. Je leert dat je niet altijd en overal bij kan zijn en dat je daar gerust mee kan leven, zolang je maar het beste maakt van de momenten die je wel beleeft. Je leert dat je niet voor iedereen goed kan doen en je aanvaardt dat zolang jouw geliefden daar tevreden mee zijn. Je leert te leven in het moment.

Lukt dat? Soms wel, heel vaak niet. Maar we hebben nog een leven voor ons om eraan te werken. Want geef toe: hoe saai zou ons leven niet zijn als we niets meer hadden om naar te streven…

All I want for Christmas is…

wishlist_miniJa, ik ben er vroeg bij… en toch ook niet. Volgende week is het al december. De leukste maand van het jaar. Eerst de Sint, dan mijn verjaardag, Kerstmis, Oudjaar en Nieuwjaar… Dus dacht ik, laat ik al aan mijn lijstje beginnen. Kwestie van de omgeving nog voldoende tijd te geven om aan de torenhoge verwachtingen te voldoen 😉

Wat mag er onder mijn Kerstboom liggen?

1. Tijd

Het is een druk jaar geweest. Sinds november vorig jaar een nieuwe job, met weekend- en avondshiften. Het was toch wel even aanpassen. Het was intens en op sommige momenten heel zwaar. Maar binnenkort heb ik 3 weken verlof en daar kijk ik héél hard naar uit. Tijd voor de echtgenoot en de dochters. Tijd voor familie en vrienden. Tijd voor feestjes. Tijd om het ritme te laten zakken: uitslapen, rustig ontbijten, de krant lezen, lummelen in de pyjama. Tijd om eens wat series in te halen. Tijd om te fietsen, tijd om te lezen. Tijd om cadeautjes te kopen. Tijd om met de dochters naar de derde Hunger Games te gaan kijken. Tijd om te schaatsen. Tijd om intens van elkaar en van de simpele dingen des levens te genieten. Tijd om plannen te maken. Tijd om wat dromen uit te werken.

Plannen zijn er al. Ik wil koken en bakken; nieuwe dingen uitproberen in de keuken. Ik wil het huis van onder tot boven kuisen (dat zeg ik nu met veel goesting, maar als ik ervoor sta, zal het enthousiasme een pak minder groot zijn) en laten blinken. Ik wil gaan shoppen. Ik ben nog altijd op zoek naar een mooie wintermantel, maar ik heb deze herfst gewoon nog niet de tijd gehad om rustig op zoek te gaan. Dat wordt een projectje voor de solden. Een mooie jurk of een schoon ensemble is ook altijd welkom, maar eigenlijk gaat het niet om de “buit”, het gaat om het slenteren, het kijken, het genieten van elkaars gezelschap, het rustig lunchen,… Tijd dus, liefst met een grote strik errond!

2. Een voor en na mét fotoshoot

Ik zou het wel eens leuk vinden om een echte voor en na te beleven. Gestyled worden, professioneel make-upadvies krijgen (en de make-up ook natuurlijk), de haartjes deftig in de plooi laten leggen én dan een fotoshoot doen met man en dochters.

Allemaal op ons paasbest, maar wel geen stijve foto’s. Ik zou ons geluk van nu willen vastleggen. Zodat we in de drukke momenten of de momenten dat het wat moeilijker loopt, gewoon naar de foto’s moeten kijken om weer te beseffen hoe rijk we eigenlijk zijn. Wij samen, met onze twee prachtige dochters erbij.

3. Een galabal

Het zou leuk zijn om nog eens een dansfeest mee te maken. Een jaren ’90-fuif, met rock, techno, pop en af en toe een trage ertussen, dat ik nog eens met de echtgenoot kan “slowen”. In onze tijd was de uitgangsoutfit een jeans met een t-shirt. Daar zijn we intussen gelukkig uitgegroeid. De enige “chique” fuif (de meisjes in jurk, de jongens in kostuum) die wij vroeger meemaakten, was het galabal. Vandaar…

Graag in het gezelschap van de dochters, onze familie en vrienden. Om te dansen, gek te doen, bij te praten, om te genieten van elkaars nabijheid. Het mag met een dessertenbuffetje (van al dat dansen krijg je honger) en doorzakken is verplicht! De zon zien opkomen ook, al zullen we dat op onze leeftijd allicht nog een week uitboeten… Misschien moeten we een nieuwe Oudejaarstraditie installeren met onze eigen oude zakken-Sylvester-party?

Kerstboom_miniDecember is gezellig. Altijd geweest. Ik heb het nooit “erg” gevonden dat ik in december verjaarde. Vaak wordt er dan gezegd dat je verjaardag verloren loopt tussen alle feesten, maar dat gevoel heb ik nooit gehad. Er werd altijd aan mij gedacht, er was altijd taart en ook voor een cadeautje werd altijd gezorgd.

Die gezelligheid, dat warme gevoel dat ik van thuis meegekregen heb, probeer ik nu aan mijn dochters door te geven. Om onze eigen warme traditie te installeren, zodat mijn dochters later met evenveel plezier hun jeugdherinneringen koesteren en op hun beurt weer doorgeven…

Mijn concrete materialistische wishlist voor december volgt later…

Wat willen jullie graag voor Kerstmis? Hebben jullie al lijstjes? Je mag altijd delen ter inspiratie 😉