As we speak #donker november

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Met een beetje vertraging deze maand wegens een virusje dat de oudjes hier in huis weer even lam legde. Ik wou dat ik het op de echtgenoot kon steken, aangezien hij net een dagje vroeger voor de bijl ging, maar we moeten eerlijk bekennen dat ik al een dikke week tussen hangen en wurgen zat. Net toen ik dacht dat ik er aan het doorkomen was, bleek ik de echtgenoot besmet te hebben en gaf hij mij de genadeslag. Het jonge volk in huis daarentegen houdt goed stand. En we gaan vooral veel hout vasthouden, want de examens staan voor onze beide dames voor de deur.

Donkere dagen. Als de zon schijnt, het ijskoud is en de bladeren in vele kleuren een prachtig tapijt vormen, dan kan ik echt heel hard van de herfst genieten. Maar dit jaar is de herfst vooral donker. Het is donker als je ’s morgens je huis verlaat, de trein neemt en naar je werk stapt. En als je ’s avonds terug naar het station stapt, de trein terug neemt en naar huis keert, is het al terug donker. En tussendoor is het heel vaak grijs en nat. Echt leuk vind ik dat niet. Het is ook absoluut niet aanmoedigend om ’s middags snel een wandelingetje te gaan maken. Even een fris hoofd halen in de regen is niet bepaald aangenaam. En de was hangt nu héél vaak aan het rekje binnen in plaats van zalig uit te waaien buiten.

herfst

(www.pinterest.com)

Ik mis licht, ik mis het zonnetje. En het is nog net te vroeg voor de kerstverlichting en bijhorende sfeer. Als ik kon, hield ik een herfstslaapje: je mag me wakker maken half december, liefst op een dag dat het vriest dat het kraakt. Het enige voordeel is dat we hier momenteel héél veel kaarsjes branden om toch nog een beetje licht en gezelligheid in huis te halen. Eindelijk zijn we die zak theelichtjes van in de begindagen van ons samenwonen nu ook echt aan het opbranden ;-).

Geweldige tv-series. Wat moet een mens doen als het zo vroeg donker wordt? Samen gezellig onder een tv-dekentje kruipen en een paar series bingewatchen. Met de dochters zijn we nog steeds in de ban van Gossip Girl. Seizoen 2 (en high school) is zonet afgerond, we gaan hier met zijn allen naar “university”. Aan dit tempo studeren we misschien nog tegen begin 2017 af. De echtgenoot vindt het maar niks en komt af en toe zijn vrouwen eens op de tegenstrijdigheden in het scenario wijzen, of met de personages lachen, maar de dames des huizes kunnen het (flinterdunne) verhaaltje wel smaken. Elke generatie zijn eigen “Beverly Hills 90210”.

Als we onze dochters eindelijk in bed gekregen hebben, is het tijd voor “The Bridge”. Ja, we lopen al een paar jaar achter. Maar we zijn er net in geslaagd het tweede seizoen uit te kijken en zijn pas aan het derde seizoen begonnen. Wat een serie! Wat een actrice! Wat een pareltje!

En er is eindelijk zelfs weer één en ander op tv. Een nieuwe reeks van “Wat als?”. Een half uurtje humor van eigen bodem én van de bovenste plank. Al mocht het van mij gerust wat langer duren: het is elke keer zo snel voorbij. En om het weekend goed in te zetten is er “Victoria”. Het blijft toch een typisch Britse gave om zo prachtig sfeer te scheppen. Dat was al het geval bij “Downton Abbey”, “Mr. Selfridge”, “Poldark” en nu ook weer bij dit verhaal over Queen Victoria. Er wordt telkens opnieuw zoveel zorg gestoken in de acteurs, de decors, de kledij en de sfeerschepping. Ook deze serie is alweer een lust voor het oog. Dan speelt het eigenlijk geen rol meer als er eens wat dichterlijke vrijheid genomen wordt ten opzichte van de historische correctheid.

Agenda-luxeprobleempjes. November was een drukke maand, met redelijk wat uitnodigingen. En zoals dat hoort, kwamen die allemaal samen. Soms gebeurt er een paar weken niet veel, maar dan heb je ineens afspraken aan de lopende band. Allemaal leuke dingen, uiteraard, anders durven we hier en daar wel wat schrappen. Maar nu kwam het allemaal samen in één week en dan moet je achteraf eerlijk bekennen dat het hoofd het allemaal nog wel wil, maar dat het 42-jarige lijf af en toe wel even protesteert. Een feestje? Fijn, maar het duurt toch wel een paar dagen eer je dat uit je systeem krijgt.

Gelukkig hebben we voor de volgende (feest)maand al de nodige vakantie/rustdagen ingebouwd om alles verteerd te krijgen: Sinterklaas, een verjaardag, een post-examen-uitstapje met de dochters, Kerstmis, Oudjaar en Nieuwjaar. Ik kijk er al naar uit, al moeten we dan eerst nog wel de examens door.

Okkupert: Noorwegen onder Russische bezetting

Okkupert_(Occupied)_2015De afgelopen weken waren wij hier in de ban van “Occupied” of “Okkupert”. Alweer een Scandinavische hoogvlieger. Nadat we eerder al genoten van de Scandinavische crimi’s “The Killing” en “The Bridge” was het ditmaal Noorse science-fiction. Met een zeer realistische inslag.

In een niet zo verre toekomst besluit Noorwegen de gas- en olieproductie stop te zetten en volledig voor alternatieve energiebronnen te gaan. De Europese Unie is het daarmee echter niet eens en vraagt de Russen om ervoor te zorgen dat de Noorse gas- en olietoevoer naar Europa verzekerd blijft. Dat zorgt min of meer voor een Russische bezetting. En dat loopt uit de hand. De serie volgt een aantal Noren (van de eerste minister tot een restauranthoudster, een (kritische) journalist, een bewakingsagent,…) en de keuzes waarvoor ze gesteld worden.

Ik hou wel van dat soort series, waarin “gewone” mensen in uitzonderlijke omstandigheden geplaatst worden en moeten kiezen. Ik vind het ontzettend interessant om hun beweegredenen te kennen, om hun motivaties te leren begrijpen. Vooral omdat je in sommige situaties blijkbaar geen keuze hebt. Dat de bal soms aan het rollen is en dat je er niks tegen kan beginnen. Dat je jezelf of je idealen verloochent of net niet, maar dat je daar zo je redenen voor hebt. Ik hou ontzettend van dat soort series, waarin het nooit zwartwit is, maar altijd een beetje grijs. Waarin de personages niet goed of slecht zijn, maar ergens tussenin schipperen. En je hen desondanks of misschien net daarom toch sympathiek begint te vinden.

Dat leidt hier in huis vaak tot zalige nagesprekken of discussies: de “wat als”-vragen. En voor we het weten, zitten we zelf ook veel te lang na te kaarten en leveren we broodnodige nachtrust in. Gelukkig kan je op zondag uitslapen ;-). Maar ergens is dat ook ontzettend genieten. Dat we ons met ons tweeën samen voor de tv installeerden, dat we allebei samen “fan” waren, dat we telkens weer uitkeken naar het vervolg op zaterdag en dat we achteraf dan samen onze indrukken bespraken. Het was fijn om dit te delen.

Alleen verschrikkelijk jammer dat het er al op zit, na amper 5 weken. (Mooie liedjes duren niet lang!) Bovendien eindigt “Okkupert” wel héél erg open. Een tweede reeks MOET er zeker van komen. Maar de serie werd in Noorwegen zelf pas vanaf 15 oktober uitgezonden. Het zal dus nog even afwachten worden voor we te weten komen of het volledig uit de hand loopt en of Noorwegen het echt helemaal in zijn eentje moet zien op te lossen. En wij zitten intussen met een klein tv-katertje. En dat kan de start van De Mol of Temptation Island jammer genoeg niet verzachten ;-).

Bron afbeelding: “Okkupert (Occupied) 2015” by Source (WP:NFCC#4). Licensed under Fair use via Wikipedia – https://en.wikipedia.org/wiki/File:Okkupert_(Occupied)_2015.png#/media/File:Okkupert_(Occupied)_2015.png