Herfst en druk. Welkom, september!

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Terwijl we hier op de blog nog volop in Noorse vakantiesferen zitten, vliegen de weken intussen voorbij. Het nieuwe schooljaar is al 2 weken ver, onze dochters hebben hun eerste toetsen net achter de rug. Ik durf hier bijna niet met mijn ogen knipperen of er is alweer een week voorbij. En ook de weekends zitten vol: even bekomen en naar adem happen was er nog niet bij.

Septemberdrukte. Dit jaar was het erger dan anders. Ons verlof viel midden in de vakantie, terwijl wij gewend zijn om meteen in juli andere oorden op te zoeken. Zo’n vroege reis maakt dat we niet alleen meteen ons hoofd volledig leeg kunnen maken, maar ook dat we bij onze terugkeer nog een hele vakantie voor ons hebben liggen. En ook al moet ik vroeger terug aan de slag dan de echtgenoot en de dochters, toch geniet ook ik van hun tragere tempo.

Maar dit jaar waren we pas na 15 augustus terug thuis en dan staat het schooljaar écht wel voor de deur. Bovendien waren er nog wel wat taakjes die we voor ons verlof voor ons uitgeschoven hadden (tijd zat, weetjewel), maar die na 15 augustus ineens wel dringend werden. Zo moesten de fietsen van de dochters nog binnen voor onderhoud bijvoorbeeld. En dus waren de laatste vakantieweken al gehaaster dan we gehoopt hadden. Om van de hectiek van de eerste schoolweken nog maar te zwijgen. Het schooljaar is nog maar 2 weken ver en ik ben al uitgeteld. Hoeveel weken nog tot Allerheiligen 😉?

Sweet sixteen. Sommige druktes heb je natuurlijk ook zelf in de hand. Dat de oudste haar “Sweet Sixteen” vierde op weg naar Noorwegen, was een beetje ongelukkig. En dus had ze nog een feestje te goed. Zondag verzamelde de familie om haar in de bloemetjes te zetten. Onze oudste was het stralende middelpunt, blies in één keer alle kaarsjes uit, liet zich de happy birthday en de hip hip hoera’s welgevallen en dus namen wij de drukke zondag erbij. Boodschappen doen, quiches bakken, het huis en onszelf toonbaar maken (voor en na)… Het is elke keer fijn maar we zijn ’s avonds ook telkens opgelucht dat het alweer voor een jaar achter de rug is 😉.

Prison Break. Het nieuwe tv-seizoen is begonnen, met seizoen 5 van Prison Break. Knap dat de reeks erin slaagde om zo goed als alle hoofdrolspelers uit het verleden mee aan boord te krijgen voor dit vervolg. En spannend is het nog steeds. Neen, bij ons heeft Netflix nog niet zijn intrede gedaan. Wij moeten dus braafjes telkens een week wachten op het vervolg van een serie, wat voor mij nog altijd zijn charmes heeft. Al moet ik wel bekennen dat ik – onder invloed van de dochters – toch al eens nagedacht heb over Netflix en de ongekende mogelijkheden van het bingewatchen. Maar we houden de boot nog even af. Dus tellen we de dagen af tot zondag, tot we zullen weten of Michael Scofield erin slaagt om nog een keertje te ontsnappen. (Off course!)

Herfst. Elk jaar hoop ik op een Indian Summer om september verteerbaar te maken. Maar ook dit jaar zijn we amper halverwege september en de regen gutst met bakken uit de lucht. Bovendien is het ook nog eens bar koud. Ik heb al in de logeerkamer tussen de winterspullen geneusd. Ik heb zelfs al winterjurken en nylonkousen gedragen. (Ik heb voor de verandering ook een paar kapot gekregen). ’s Ochtends stond er al eens warme havermoutpap op het menu. De verwarming staat nog niet op, maar het is toch wel frisjes in onze veranda. Mijn neus en tenen beginnen ook alweer te verkillen. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik vrees dat de herfst begonnen is. Mijn hart is daar nog niet klaar voor, mijn lijf eist warme spullen. Kastenwissel dan maar dit weekend? Op 16 september? Serieus?

Advertenties

Sweet sixteen!

“A sweet sixteen is a coming of age party celebrating a teenager’s 16th birthday in North America, primarily in the United States. The main purpose of the party is to celebrate the person becoming “older” and entering a different stage of their life.” (bron: wikipedia).

Normaal gezien doen wij hier niet aan Amerikaanse feesttoestanden: we hebben in ons eigen Belgenlandje genoeg redenen om te vieren. Maar morgen wordt onze oudste 16 en dus zetten we haar graag in de bloemetjes. Want die “sweet sixteen” markeert in haar geval écht een overgang. We zien onze tiener opgroeien tot een jonge vrouw, die stilaan hoe langer hoe meer “volwassen” keuzes maakt.

Zo stond ze dit jaar alweer voor een studiekeuze. Een moeilijke, aangezien alle wegen open lagen. Een luxeprobleem zou je kunnen stellen, maar haar hart botste – niet voor het eerst en waarschijnlijk ook niet voor het laatst – met de verwachtingen van de maatschappij, van haar omgeving. Misschien ook wel met onze/mijn verwachtingen. Maar ze zocht, ze informeerde zich, ze ging haar mogelijkheden na en maakte de keuze om haar hart te volgen. Dat daar consequenties aan verbonden zijn, weet ze. Dat haar keuze nu later beperkingen inhoudt, hoort erbij. En dat ze op deze manier verwachtingen creëert en een tandje zal moeten bijsteken, hebben we haar duidelijk gemaakt. Maar ze wist het, ze is er zich van bewust, ze heeft alles goed afgewogen, ze is met leerkrachten gaan praten en heeft ons uiteindelijk allemaal overtuigd. Ze is geen kind meer, ze is een jonge vrouw die weet wat ze doet en waarom ze het doet. Ze maakt een volwassen keuze, en dus steunen we haar.

Begin deze maand zette ze haar eerste stappen op de arbeidsmarkt. Een beetje beschermd nog, onder mama’s vleugels. Want mama kent het klappen van de zweep: ze heeft in vroegere professionele omgevingen stagiairs en jobstudenten onder haar hoede genomen. Ze weet dat er serieus veel verschil op zit. Er zijn er waar je echt iets mee kan aanvangen en er zijn er die je (nog) niet professioneel aan je bedrijf zou willen toevoegen. Omdat ze nog te speels zijn, nog niet rijp genoeg of niet opgewassen tegen de vereisten van het geregelde jobleven. Sommigen moeten duidelijk nog groeien, bij anderen zie je meteen dat het later een zoektocht zal worden. Maar de oudste is uit het goede hout gesneden – zei de mama niet zonder enige fierheid. Natuurlijk was ze doodmoe en had ze het niet onder de markt, maar ze deed haar job wel professioneel en goed. Het was fijn om met haar te mogen samenwerken.

Dat vierde middelbaar is niet altijd een makkelijk jaar. De overgang van puber naar jongvolwassen vrouw verloopt niet altijd zonder slag of stoot. En meisjes onder elkaar kan er soms hard aan toe gaan. Ons meisje leerde dit jaar weer een paar levenslessen. Ze leerde keuzes maken, ze leerde de waarde van échte vriendschap kennen. Niet altijd gemakkelijk, maar ze kwam er sterker uit. Uiteraard hadden we haar graag beschermd, hadden we haar graag gespaard, maar ook dan moet je als mama loslaten, moet je haar vertrouwen en haar steunen. Maar ze stond er, en wij zagen – met een krop in de keel – dat ze dat deed met gratie en veerkracht.

16 jaar, verdorie. Toen de echtgenoot zich klaarmaakte voor alweer een nieuw afscheid van “zijn” zesdejaars, liet ze zich ontglippen: “binnen twee jaar is dat mijn feest”. Toen we samen Leuven in reden voor haar vakantiejob, keek ze rond, zag ze een prachtig huis en verklaarde ze “dat ze daar best wel op kot zou willen zitten”. 16 jaar. Het gaat véél te snel, voor de mama dan toch. Want als we eerlijk zijn, dan zien we het wel. Dan zien we een jongvolwassen vrouw die in eer en geweten keuzes maakt, die zich staande houdt in nieuwe situaties en die het beste maakt van wat het leven haar geeft. Een overgang. Een échte “sweet sixteen”.

Het wordt een goed jaar, lieve schat, het wordt jouw jaar. Dikke proficiat en ga ervoor!

daughter

(www.pinterest.com)