Stap voor stap gezonder (2)

Met kleine stapjes op weg naar een gezonder leven. Vorige week nam ik dat zeer letterlijk en nam ik me voor om in plaats van de lift de trap te nemen. En dat lukte, soms zelfs al eens relatief vlotjes! Intussen zijn we een week ver en heb ik geen lift meer genomen. Maar de volgende keer als ik goede voornemens maak, ga ik er toch eerst de agenda eens bijnemen. Zodat ik weet of het een realistisch project is.

Zo had ik vorige week dinsdag een drukke werkdag met veel vergaderingen buitenshuis. Ik begon dus met de trein en een wandeling naar de vergaderplek van die ochtend. ’s Middags was het ook best te doen met de benenwagen. Ik had namelijk op voorhand uitgedokterd dat een halfuurtje stappen zou volstaan om ons kantoor te bereiken. Maar wegens nog niet zo bekend met de nieuwe omgeving, stapte ik drie kwartier. Toen ik in ons werkgebouw kwam en voor de lift stond, herinnerde ik me dat ik me had voorgenomen om te stappen en toen moest ik toch even zuchten.

Maar de dag was nog niet voorbij. Een klein uurtje later had ik immers nog een afspraak buitenshuis: nog eens een dik kwartier stappen (enkel). Toen ik op mijn bestemming arriveerde, vroeg ik voor alle zekerheid nog eens na op welke verdieping ik nu weer moest zijn. En dat viel toch even tegen 😉. Ik had op de tweede gerekend, maar het bleek wel degelijk de vierde verdieping te zijn. Zucht.

Een paar conclusies na een weekje traplopen:

  • Check op voorhand of uw goede voornemens realistisch zijn. Op dagen dat je sowieso al veel stapt wegens verplaatsingen, wordt dat traplopen een druppel.
  • Ik leg de grens op 5 verdiepingen omhoog. Naar beneden vind ik het niet erg om héél veel trappen te doen, maar meer dan 5 verdiepingen stijgen is niet realistisch als je daarna nog wil deelnemen aan een vergadering 😉.

Maar kijk, het wordt al snel een gewoonte om de lift voorbij te lopen en de trap te nemen. Ik ben wel nog steeds buiten adem, maar ooit wordt dat wel beter, denk ik/hoop ik.

zomertijd

(www.loesje.nl)

Het nieuwe weekproject wordt wat simpeler (of net niet). Deze week neem ik me voor om op tijd te gaan slapen. Vorig jaar heeft de overschakeling van het winter- naar het zomeruur een week lang in mijn kleren gehangen. Ook dit jaar verliep de overschakeling niet zonder slag of stoot, met een slechte nacht tot gevolg. Een onrustige slaap, hevige dromen en véél te veel uren gezien op onze wekker. Het is niet fijn om op zo’n manier aan een nieuwe werkweek te moeten beginnen.

Het zal geen makkelijke uitdaging worden. Ik neem me immers zo goed als elke dag voor om op tijd te gaan slapen, maar blijf dan te lang voor tv hangen, of op het wereldwijde web surfen. Elke dag wordt het toch weer later dan ik vooraf plande/hoopte. Maar deze week brengen we daar eindelijk verandering in. Dat is toch het plan.

Stap voor stap gezonder

Ik had dit jaar geen goede voornemens gemaakt. Ik ken mezelf intussen al, ik weet dat het maar een paar dagen duurt om dat soort zotternijen uit mijn systeem te krijgen. Maar ergens diep in mijn achterhoofd wou ik in 2018 toch gezonder gaan leven: meer bewegen, minder vlees eten en minder toegeven aan de smartphone-verslaving.

Wat de beweging betreft, moet ik toegeven dat mijn hometrainer intussen al maanden stof staat te vergaren in onze vroegere werkkamer, ik kom eigenlijk niet meer zo veel aan fietsen toe. (Dat het zadel scheef getraind is, helpt ook niet bepaald.) Alhoewel, zo dramatisch is het nu ook weer niet gesteld: ik stap ’s morgens en ’s avonds een eindje van en naar het station. Goed voor een wandeling van een dik kwartier. Om één of andere bizarre reden stap ik ’s avonds trouwens altijd sneller dan ’s morgens. Ik heb nog niet kunnen uitmaken of dat te maken heeft met “wind mee” of “wind tegen”, maar het is een vaststaand feit. In ieder geval heb ik dus al minstens een half uur beweging per dag.

Vorig jaar las ik ergens dat het drie weken duurt om van een voornemen een gewoonte te maken. Om alles behapbaar te houden, ga ik kleine stapjes zetten. Week per week zal ik werk maken van één ding dat mijn leven “gezonder” zal maken. Deze week wil ik me concentreren op  zoveel mogelijk extra beweging. En omdat je klein moet beginnen, neem ik me deze week voor om telkens de trap te nemen in plaats van de lift.

Dat lijkt een eenvoudige uitdaging, maar ik werk wel op de derde verdieping en het zijn naar verluidt 24 stappen per etage. Dat wil dus zeggen dat ik minstens 2 keer 72 stappen extra zal zetten per dag. Met middagpauze erbij 4 keer 72 stappen extra. Over het omlaag gaan maak ik me niet echt zorgen, maar het stijgen zal best pittig worden. En echt aangenaam is het niet om buiten adem aan je dag te beginnen. Ik kan er natuurlijk ook voor kiezen om aan mijn computer te lunchen en me zo toch 144 stappen te besparen, maar het is deze week niet de bedoeling om al uitwegen te zoeken.

Traplopen dus, 288 stappen extra. Zucht. Morgen beginnen we eraan. Ik ben al buiten adem van er alleen maar aan te denken :-(. Maar tegen zondag zijn we er vast aan gewend en stellen die extra stappen niks meer voor. Toch 😉?

gezond

(www.someecards.com)

Hoe groen ben ik? #3

Laat ons vandaag – op verzoek van Eilish – ons vervoer eens even onder de loep nemen. En daar scoren we niet slecht in. Want ik neem (zo goed als elke dag) de trein naar het werk. Van het station stap ik elke dag een klein halfuurtje (heen en terug samen) van en naar het werk.

Dat we ’s morgens – wegens nog niet goed wakker en ons ochtendritueel altijd nogal héél nipt gepland – meestal wel de auto nemen om naar het station te rijden voor de volle twee kilometer – spreekt dan weer niet in mijn voordeel, maar dat laten we even buiten beschouwing. Het plan is elke dag (als de zon ’s morgens schijnt) om de fiets te nemen, maar elke morgen vertrek ik net te laat en dan durf ik niet anders dan de auto in te stappen omdat ik bang ben om mijn trein te missen.

We nemen hier trouwens best wel vaak de fiets, zeker voor kleine verplaatsingen. Ik fiets ook gewoon héél erg graag en het is hier in onze buurt ook gewoon erg handig. Zolang je de Aarschotsesteenweg/Liersesteenweg maar vermijdt, want die is ronduit gevaarlijk met een fietspad van een kleine 50 centimeter breed en het vrachtvervoer dat tegen 70 km/u langs je heen vliegt. Maar voor de rest kan je hier in de omgeving niet beter af zijn dan met de fiets. Alles is vlot en goed bereikbaar, meestal ook met een afgeschermd fietspad. Bovendien ben je van bij ons even snel in het dorpscentrum met de fiets als met de wagen (zeker als je het parkeren mee in beschouwing neemt). Als nu het weer ook nog wil meewerken, dan komt ons ijzeren ros ook weer wat meer van stal.

Op dit vlak vind ik dat we eigenlijk wel goed bezig zijn: we nemen de fiets al regelmatig, zeker voor korte afstanden. We zijn liefhebbers van het openbaar vervoer en dat ondanks alle stakingsdagen én regelmatige vertragingen. Ons woon-werktraject is niet zo ontzettend lang, waardoor vertragingen – op een paar uitzonderingen na – meestal tot maximum 10 minuten beperkt blijven. En daarvoor kan ik niet in de auto stappen: met ochtendfiles erbij rijd ik altijd langer dan de rit met de trein me zou kosten, 10 minuten vertraging inclusief. Bovendien haal ik op een treindag vlot mijn 10.000 stappen, daar waar ik op een autodag nog niet in de buurt kom. Zelfs niet bij benadering 😉!

fietsen

(www.loesje.nl)

Als we dan toch een werkpuntje mogen benoemen voor 2018, dan zou het fijn zijn als ik er wat meer in zou slagen om de 2 km van en naar het station met de fiets te doen, in plaats van daarvoor de wagen uit de garage te halen. Dat zou mijn conditie niet alleen ten goede komen, ook onze portemonnee zou er wel bij varen. Om van de gevolgen voor het milieu nog te zwijgen. En ja hoor, ik geloof er écht in dat alle beetjes helpen. Hoe kort de afstand ook is. Als nu de zon nog een beetje wil meewerken…

De Imelda Marcos uit Heist

Misschien is het nog niet zo héél erg. Duizend paar schoenen heb ik (nog) niet. Verre van zelfs. Eerlijk gezegd heeft de echtgenoot meer schoenen dan ik. Maar héél soms word ik halsoverkop verliefd. Op een paar schoenen. Die ik gewoon fantastisch mooi vind. Met hoge hakken uiteraard. En ja, dit weekend was het weer zo ver.

Bij de zomerwissel kwam ik immers tot de constatatie dat ik geen hoge sandalen meer heb. Ik heb een paar platte sandalen, ik heb een paar baskets, ik heb 2 paar pumps en een paar zomerschoenen met een bandje voor de zomer. Maar hoge sandalen had ik niet meer. Die heb ik allemaal kapot gelopen in de heuvels van Toscane. Ja, want ik ben het type dat platte sandalen koopt in Italië en die dan wil sparen en dus maar op hieltjes de heuvels op en af wandelt. Tot die prachtige schoenen helemaal onder het stof zitten. En dat stof krijg je er achteraf nooit meer uit.

Over mijn pumps kan ik kort zijn: het zijn fantastisch mooie schoenen en ik sta er fantastisch mee/op. Maar “staan” is ook letterlijk het enige wat ik ermee kan doen. Ik begrijp niet hoe andere vrouwen gemakkelijk op pumps kunnen lopen. Bij mij schieten mijn voeten constant uit die schoenen, met regelmatig valpartijen tot gevolg. Met bijhorende gênante situaties. Om één of andere reden overkomt me dat nooit als ik alleen thuis ben. Ga ik nooit op mijn gezicht in mijn eentje, maar liefst in het midden van een drukke winkelstraat in Leuven, op shoppingtrip met de oudste en haar vriendin. Of kwakkel ik door de hak op weg om de jongste op te pikken op school. En geloof mij, ik ben NIET het type dat elegant tegen de grond gaat. Of een klein beetje valt.

En aangezien ik momenteel met het openbaar vervoer ga werken, en volgens de stappenteller een 3000-tal stappen afleg vanaf het station naar het werk of naar de auto, zijn de pumps geen werkschoenen. Tenzij ik eens met de auto ga werken natuurlijk. Het stukje van de auto naar het bureau of de voordeur is nog net haalbaar op pumps.

De baskets en ik, we zijn nog aan het uitzoeken of het echt iets kan worden tussen ons. De start vorig jaar was veelbelovend, maar toen het voor echt was (op vakantie), viel het toch héél hard tegen. In mijn geval wil dat dan zeggen dat ik na amper één dagje baskets met twee dikke blaren zat op mijn voetzolen. Sindsdien staan de All Stars dan maar stof te vergaren in de kast. Vooral omdat ik met mijn platte sandalen een fantastisch alternatief gevonden had: schone, zalig zittende sandalen waar ik ook perfect mee uit de voeten kon. Geen blaren, niks. En nog deftig ook. En ja, de dochters combineren hier lustig de schoonste zomerkleedjes met hun makkelijke sneakers, maar dat gaat voor mij toch net te ver. Daar ben ik te ijdel/oud voor geworden.

Maar de platte zomersandalen voelen ergens ook wel vreemd aan. Als ik ze draag, loop ik anders en voel ik me anders. Ik ben het niet gewend om “plat” te lopen. Ik draag altijd hakken. Bovendien ben ik met de platte sandalen kleiner dan de oudste. En dat weten we wel, maar we zijn nog in denial ;-).

IMG_6382Wanneer ik met de echtgenoot op stap ga, wil ik me supervrouwelijk voelen en voor mij horen daar hakken bij. En een jurkje of een rokje. En dus had ik écht nog een paar hoge sandalen nodig. En ze zitten gemakkelijk, ik kan er goed op lopen (uitzonderlijk goed zelfs volgens de winkeldame, maar ik heb intussen dan ook al meer dan 24 jaar ervaring) en ik vind ze fantastisch schoon.

Ik denk eerlijk gezegd wel niet dat ik er de Toscaanse heuvels mee kan beklimmen. En zelfs van de trein naar de auto of het kantoor wordt allicht ook onrealistisch. Bovendien durf ik te wedden dat ik waarschijnlijk alle losliggende stenen of putjes of oneffenheden in het trottoir vind als we met zijn tweetjes nog eens een stapje in de wereld zetten. En dat ik van geluk zal mogen spreken dat hij me dan meestal stevig vast heeft en me op die manier minstens één keer per date behoedt voor een zware tuimeling.

Ik had ook voor een praktische optie kunnen gaan. Ik had ook eens een hakje van een paar centimeter kunnen kiezen. Maar dat doe ik wel als ik oud en versleten ben. Alhoewel. Ik denk dat zelfs een rollator nog beter staat op hakken ;-). Hopeloos en onverbeterlijk als het op schoenen aankomt. Zucht.