Let’s rock! #Foo Fighters

Mijn tweede concert van het jaar was een toppertje. Maandagavond woonden we met 19.999 andere enthousiastelingen de passage van de Foo Fighters in het Sportpaleis in Antwerpen bij. Het was een optreden om in te kaderen. Eentje voor “de top 10”. Dat het zolang geduurd heeft eer we hen eindelijk te zien kregen, is niet te vatten, maar wat was het het lange wachten waard.

Zelfs het verkeer zat voor een keertje – ook op de Antwerpse ring – mee en die draconische veiligheidsmaatregelen vielen al bij al nog mee. Ja, we moesten een toertje doen rond de Lotto Arena en ja, het was even aanschuiven om een plastic zakje te pakken te krijgen om onze spullen in op te bergen voor we door de metaaldetector liepen, maar buiten een gigantische afvalberg (Mei Plasticvrij, iemand 😉?) raakten we al bij al nog vlot het Sportpaleis in. Ruim op tijd zelfs in onze ogen (rond 20u30), al bleek Dave Grohl nogal een stipte kerel en begon hij er met amper een paar minuutjes vertraging meteen keihard aan.

Foo Fighters1Het zou een gigantische trip down Memory Lane worden voor iemand die is opgegroeid in de grunge-jaren ‘90. En al na een paar nummers wist ik weer waarom ik zo dol ben op een écht, onvervalst rockconcert: een resem hits die luidkeels meegebruld worden door het publiek, een frontzanger met gevoel voor humor en de nodige dosis zelfrelativering en tenslotte gewoon strak en stevig muziek spelen. Energiek, luid en geweldige chemie op het podium.

Overigens zijn de Foo Fighters wel meer dan enkel Dave Grohl, al hebben ze met de vroegere Nirvana-drummer wel een flamboyante en charismatische frontman. Maar tijdens het rondje groepsleden-voorstellen bleek dat Grohl erin geslaagd is om zeer getalenteerde en veelzijdige muzikanten rond zich te verzamelen. Geweldig lang uitgesponnen drumsolo (en dat moet je maar kunnen/durven/willen in de band van de voormalige drummer van Kurt Cobain), zangprestaties om u tegen te zeggen en hoogstaande covers. In vele krantenrecensies las ik vandaag dat dit “middenstuk” beter had ingekort kunnen worden, maar dat vond ik nu net niet. Het hoort erbij, Springsteen neemt ook altijd de tijd om zijn E Street Band in de kijker te zetten.

De oplichtende gsm-lichtjes tijdens “Breakout”, de oneindige zangstonde bij “Best of You” waren maar twee van de vele kippenvelmomenten. Alleen op het einde zat Grohl duidelijk wat door zijn stem en had het concert misschien wat ingekort kunnen worden. Maar Wat Een Geweldige Avond. Eentje om in te kaderen. De energie, de vibe. Fantastisch. Laat Pearl Jam op Rock Werchter maar snel komen, ik ben er (nu al) volledig klaar voor.

Intussen hebben we the day after ook overleefd. Want die 44-jarige geest wil dat allemaal wel beleven en geniet met volle teugen, maar dat even oude lijf heeft een dag later wat meer moeite om het feestgedruis te verteren. Zeker in het begin van de week. Ja, ik heb deze morgen toen de wekker pijnlijk vroeg ging een hele seconde lang serieus overwogen om in de toekomst mijn concerten te kiezen op basis van de concertdag 😉. Gelukkig was er koffie. En de napret van een geweldige avond dansen, zingen, brullen, headbangen en genieten!

Foo Fighters2

Advertentie

Klein (muziek)geluk #11

Wij hebben hier alles uit de zonovergoten (vorige) week gehaald wat we maar konden. Voor mij is het leven zoveel beter, schoner, optimistischer en energieker als de zon schijnt. Ergens had ik gehoopt dat het zalige zomerweer zou blijven tot ergens in oktober, maar het is wat het is. Zelfs in deze sombere dagen gloort er ergens toch nog een beetje klein geluk.

20180419_214558[1]

  • Niet één, maar drie concerten op amper 4 dagen tijd! Dat is ontzettend veel muziekgeluk 😉.
  • Ik was er dus bij op “het optreden van het jaar”, zijnde Arcade Fire in het Sportpaleis. Het was een goed optreden, maar mijn top tien haalt het niet. Ik heb dan ook al ontzettend veel steengoede optredens gezien.
  • Voor, tijdens en na het optreden bijpraten met een goede vriendin, die ik al veel te lang niet meer gezien had.
  • De echtgenoot trad liefst twee keer op tijdens het weekend, één keer als drummer, één keer als zanger. Het waren twee uitstekende performances. Gezellig en geweldige ambiance. En hij deed dat twee keer met verve, zei de verder totaal objectieve groupie. Meer van dat!
  • De deejay na het optreden van de echtgenoot draaide geweldige (oude) muziek, uit onze jeugd. Grappig dat we intussen blijkbaar al zo oud zijn dat onze muziek terug hip is.
  • Het zonnetje.
  • Zomerjurkjes dragen!
  • Pumps aan je voeten! Jammer genoeg zitten we intussen terug in de nylon-fase.
  • Eten met ex-collega’s. Bijpraten en herinneringen ophalen is altijd plezant.
  • Misschien moet ik “eten” tout court vermelden. Het is ijsjestijd!
  • Mijn kopje Caffe Latte ’s morgens. Ik heb intussen al veel koffie geproefd, maar geen kopje smaakt beter dan dat allereerste ’s morgens.
  • Grapjes uithalen met de echtgenoot en de dochters. You win some, you lose some 😉.
  • We hebben terug Granooolala (cacao & almonds) in huis. Mijn ontbijt is terug een pak smakelijker!
  • ’s Middags je boterhammen opeten in het park in het zonnetje.
  • Met een meeslepend boek op de trein wachten in een stralend zonnetje.
  • Regenbuien doorheen de dag, maar wel droog van en naar je trein raken.
  • Shoppen met de meisjes.
  • De rust van de ochtend alleen beneden vooraleer de rest van het huis ontwaakt.
  • De fietsroutine die geweldig goed loopt de laatste weken. Deze morgen 101 minuten en 70 km. En ik zat zo in de flow dat ik zelfs nog had kunnen doorgaan.
  • Dankzij het nieuwe fietszadel ben ik net iets minder stijf na het trainen.
  • De fantasy-liefde toch kunnen delen met de dochters. Van deze éne reeks toch. Of er een vervolg komt, laat ik voorlopig nog even in het midden.
  • “Love, Rosie” kijken met de dochters en samen een traantje wegpinken op het einde. Ook al was het hopeloos voorspelbaar en een beetje (veel) zeemzoeterig.

Het lijkt erop dat mijn sociaal leven terug wakker geschoten is na een (zelfgekozen) winterslaapje. Maar het deed deugd! Laat de zomer en de zon maar snel terugkomen, wij zijn hier vol enthousiasme klaar voor terrasjes, optredens, een drankje, een hapje en veel gezelligheid.

Haar eerste concert

Dinsdagavond hadden wij tickets voor Mumford and Sons in het Sportpaleis. De echtgenoot en ik wonen wel vaker optredens bij, maar het was ook het eerste echte concert van de oudste. Enfin, we waren wel al eens naar een K3 Show geweest met de kinderen (je weet wel, in de tijd dat zelfs Kathleen nog deel uitmaakte van de populaire meidengroep, 2 edities geleden). Ook naar Clouseau hadden we de kinderen al eens verplicht meegenomen. Dat werd een belevenis voor de oudste, maar de jongste was na een uur al slaperig en vond er daarna niet echt veel meer aan.

De oudste had de smaak wel te pakken en toen één van haar favoriete bands een optreden aankondigde, was ze er als de kippen bij: “we gaan toch hé, bestel je kaarten, alstublieft”. Dat was nog voor we ons realiseerden dat ook hun dansoptreden, het schoolfeest van de jongste en het leerlingenconcert van de papa in dezelfde week vielen. Maar we hadden kaarten en gingen er dus volledig voor.

Al hing ons vertrek dinsdag wel even aan een zijden draadje door de “grote ontsnapping” van ons hondje. Onze oudste had er meteen een pak minder zin in. Tot de papa haar duidelijk maakte dat “het niet was omdat we thuisbleven, dat ons Indie zou opduiken, of omgekeerd, dat het niet was omdat we zouden gaan, dat ze niet naar huis zou komen”. Bovendien waren oma en opa toch in huis met de jongste; er zou dus altijd iemand zijn om de verloren dochter weer binnen te laten. Ook de staking gooide ei zo na roet in het eten, maar we gingen toch voor onze normale parkeerplek en besloten het stuk te stappen. En dat viel gelukkig mee: op amper 25 minuten waren we in het Sportpaleis. Het duurt soms langer om het trammetje te nemen.

20160524_225521We waren ruim op tijd, we hadden goede plaatsen en het voorprogramma viel wel mee. Vooral het liedje waar leadzanger Marcus Mumford al even de stembanden kwam opwarmen terwijl de zaal nog halfleeg was, bracht wat animo. En dan begint het optreden en word je meteen meegezogen in de energie, in de leuke liedjes. Wat hebben ze toch veel toppertjes! Al heb ik het minder op de nieuwere songs en verkies ik nog steeds de oudere nummers. Was het een schitterend optreden? Af en toe een beetje wisselvallig: het geluid zat niet altijd even goed, Marcus was niet altijd even goed bij stem, maar de energie en de sfeer maakten veel goed. Zeker het ogenblik dat de zanger het publiek indook, zich een weg baande door het middenplein om uiteindelijk in de tribunes aan de zijkant en achteraan te eindigen, op een tiental meter van ons.

Toen we de band de eerste keer zagen, op Pinkpop, in het voorprogramma van Bruce Springsteen, was het een hoogtepunt, een zeer aangename kennismaking. Dinsdag was een leuk tussendoortje. Het geeft nog steeds honger naar meer, maar écht top drie aller tijden was het niet. Voor de oudste zal het wel een avondje uit de duizend blijven. Haar eerste optreden en ze genoot – af en toe met een dubbel gevoel omwille van onze verdwenen hond – toch met volle teugen. Bij “Little Lion Man”, het tweede nummer van de avond, schoot ze meteen recht, al was het nog met wat blikken links en rechts van “kan ik dat wel maken”, maar daarna ging ze gewoon uit de bol. Dat heeft ze van de mama ;-).

Tijdens onze wandeling terug kreeg de papa te horen: “Ik kende er meer van dan mama, ik kon gewoon meer meezingen.” Logisch, zij heeft een oor voor teksten (geërfd van de papa), wat de mama absoluut niet heeft. Een dag later verteerde zij de uitspattingen ook beter dan haar oudjes. Terwijl  wij ’s avonds echt wel uitgeteld waren, liet zij weten “dat het eigenlijk allemaal nog meeviel”. “Ik voel me best wel goed, ik had véél erger verwacht.” Het zal dan ook niet verwonderen dat ze intussen al uitkijkt naar haar volgende concert (Florence + the Machine of Maître Gims)… en wij mogen gerust nog een keertje mee ;-).