Het geweldige vriendenboek (3)

20180320_203536[1]Op dinsdag doe ik al eens graag een tag. Het zijn “gemakkelijke” blogs: je hebt meteen een onderwerp om over te schrijven. Niet dat de vragen simpel te beantwoorden zijn, het vraagt meestal toch wat dieper nadenken dan ingeschat. Voor mijn verjaardag kreeg ik “Het geweldige vriendenboek voor volwassenen” (PaperStore by Deltas). Het bevat een aantal leuke en grappige vragen, die ik met plezier voor jullie invul.

Deze week draait het rond “mijn favorieten”.

Mijn favoriete boek:

Mijn favoriete boek aller tijden is en blijft “Les Liaisons dangereuses” van Choderlos De Laclos. Dat blijkt recent nog eens opnieuw in het Nederlands vertaald te zijn. Ik heb het uiteraard in het Frans gelezen, voor het eerst toen ik in Leuven Romaanse Talen studeerde. Ik weet niet of ik zou aanraden om een vertaalde versie te lezen, want de (Franse) taal was zeker één van de hoogtepunten van het boek. De brieven van de verschillende personages hadden allemaal hun eigen stijl, hun eigen finesse. Prachtig boek. Duizend keer beter dan welke filmversie ook die er ooit van gemaakt is.

Mijn lievelingsfilm:

De allereerste film die ik ooit op groot scherm zag, was “Top Gun”. Ik was toen een jaar of 13, 14 en die film maakte toen best wel indruk. Het flinterdunne liefdesverhaaltje, de knappe piloten, het verlies én het heldendom. Maar toen we de film een kleine dertig jaar later samen met de dochters bekeken, bleken zij totaal niet omvergeblazen. Traag, flauw, zeemzoeterig. Klopt allicht allemaal ook, maar ik vond ‘m op mijn dertiende best wel mooi. En Tom Cruise eigenlijk ook, maar ook dat deed de dochters alleen maar in lachen uitbarsten. Tja, les goûts et les couleurs… en ze blijken dan ook nog niet bestand tegen de tand des tijds…

Dit kan ik elke dag eten:

Pasta en chocolade.

Ik surf dagelijks naar:

Zeker facebook en instagram, maar ook een aantal kranten- en nieuwssites. Toen ik nog in de media werkte, had ik de gewoonte om mijn dag te beginnen met de voorpagina’s van de kranten. Eindigen deed ik dan weer met VRT teletekst, waar ik voor het slapengaan nog snel even pagina’s 101, 400, 500 en 800 bekeek. Ook al zitten we intussen al een hele tijd niet meer in dat wereldje: de gewoonte om het “nieuws van de dag” te overlopen ’s morgens en ’s avonds is wel gebleven.

Mijn favoriete muziek:

Rock. Gaande van Bruce Springsteen, Pearl Jam, REM tot Editors en Snow Patrol. (Machtige nieuwe single van die laatste groep trouwens, ik begin écht waar al te twijfelen of we toch geen twee dagen Werchter zouden plannen 😉.)

Frans. Zeker niet alle Franse muziek is goed, maar de laatste jaren zijn er wel een aantal goede artiesten opgestaan die toevallig ook in het Frans zingen. Denk maar aan Stromae en ook Maître Gims is zeker de moeite waard. Ik spits nog steeds mijn oren als ik iets Frans opvang. Het is misschien het enige dat momenteel écht is overgebleven van mijn studies, ik koester het dus!

Mijn hobby’s:

Er was een periode in mijn leven dat je daar zeeën van tijd voor had, maar dat tijdperk ligt intussen al ver achter mij. Als ik tijd heb, bak ik graag. Of neem ik eens graag de breinaalden vast en doe ik een poging om sjaal nummer 4 af te werken. Al blijft bloggen momenteel misschien wel mijn favoriete hobby.

Deze celebrity mag eens langskomen:

Eigenlijk zou ik me slecht op mijn gemak voelen als dit realiteit zou worden. Voor mij hoeft zo’n celebrity-bezoekje niet echt. Maar als ik dan toch een naam moet noemen, zou ik graag eens van gedachten wisselen met Barack Obama. En laat dat maar een goede, pittige discussie zijn. Als ik Bruce Springsteen, of één van mijn favoriete groepen zou kunnen ontmoeten, dan zou ik compleet starstruck zijn denk ik.

Mijn “guilty pleasure”:

Is vast en zeker zoet. Ijs of chocolade. En dan gaan we niet moeilijk doen: het mag een stukje chocolade zijn, of chocomousse, of een chocoladecake, of een moelleux, of brownie,… of gewoon een witte Twix.

Beetje bij beetje leer je me beter kennen 😉. Wie deze tag graag overneemt, doe gerust!

U2, twee dagen later…

U2_miniWoensdag mocht ik met een vriendin naar U2 in het Sportpaleis in Antwerpen. Intussen zijn we 2 dagen later en ben ik me nog steeds aan het afvragen hoe goed ik het nu eigenlijk vond. Ja, ze speelden ontzettend veel “oude” nummers, stuk voor stuk hoogtepunten. U2 is en blijft een belevenis: er is visueel altijd wel een vernieuwend element, dat aandacht vangt en voor een wauw-ervaring zorgt. Ditmaal was het een soort schermcontainer. Er werden beelden op geprojecteerd, maar Bono en de rest van de groep konden er ook doorheen lopen of erin spelen en dan werd de container min of meer doorzichtig.

De opkomst van de groep was geweldig: ze liepen gewoon doorheen de massa naar hun podium. De “supergroep” was even bereikbaar. De geluidsbalans zat de eerste paar nummers wel niet helemaal goed. Ik had in het begin te vaak het gevoel dat Bono’s prachtige stem verloren ging in het geluid van de instrumenten. Even dacht ik zelfs, “oei, hij haalt de hoge noten niet”, maar dat bleek in het verdere verloop van het concert absoluut niet het geval.

Het publiek was duidelijk klaar voor een feestje. Al van in het begin werd er enthousiast geklapt, gedanst en meegezongen, maar pas op het einde barstte het feest echt los met o.a. “Desire”, “Where the Streets Have No Name”, “Pride”, “With or Without You”, “Beautiful Day” en “I Still Haven’t Found…” Echte pareltjes en onvervalst jeugdsentiment. Schitterend trouwens hoe die toch wel moeilijke nummers (zowel instrumentaal als vocaal) live minstens de plaat evenaren. Enkel de ietwat laidback-versie van “Sunday Bloody Sunday” kon me niet echt bekoren. Ik miste het gejaagde, de power van het nummer. In tegenstelling tot mijn gezelschap.

Het was de tweede keer dat ik U2 live aan het werk zag. Pas 5 jaar geleden zag ik ze voor het eerst, in het Koning Boudewijn-stadion. Ik was toen echt zwaar onder de indruk. Wij stonden die septemberavond ook vlak aan het podium en Bono was ontzettend energiek, een ware popgod. Dat vond ik woensdag net iets minder. Hij blijft een vat vol charisma, maar het was wel minder energiek dan de vorige keer. Misschien kampt hij nog steeds met de naweeën van dat zware fietsongeval eind vorig jaar. Of anders voelt hij de tol der jaren ;-).

En dus vraag ik me 2 dagen later nog altijd af hoe goed ik het eigenlijk moet vinden. Dit optreden hoort voor mij niet thuis in het rijtje met allerbeste concerten die ik ooit zag. Dan blijf ik toch bij Bruce Springsteen zweren: qua energie kan de Bono van woensdag écht wel een voorbeeld nemen aan de nochtans 11 jaar oudere Boss. Ook Snow Patrol, Pearl Jam en het vorige optreden van U2 behoren wel tot mijn absolute toppers. Als ik er een cijfer op moet plakken zou ik woensdag een 7 geven. Iets beter dan gemiddeld, met een paar absolute uitschieters, maar jammer genoeg ook een paar indommelmomenten onderweg…

Maar wat ik niet begrijp, is het gsm-gebruik tijdens optredens. Dat je foto’s neemt, zeker als je dicht genoeg bij het podium staat, kan ik nog volgen. Maar al dat gefilm… Toen we nipt op tijd onze plaatsen innamen, was het koppel voor ons al volop aan het opnemen. En dat zou de rest van het optreden doorgaan. Afgewisseld met selfies met op de achtergrond een mini-Bono van een paar milimeters groot. Ik begrijp het niet goed.

Ik ga naar een optreden voor de muziek, om te dansen, te zingen, om te genieten en om mezelf eens goed uit te leven. Wat heb je aan een optreden als je een hele avond een schermpje voor je houdt om te filmen? Om dan een dag later op youtube te bekijken wat je eigenlijk compleet gemist hebt de dag zelf? Omdat je het belangrijker vond om erbij te zijn, om deel uit te maken van het evenement-U2? In plaats van op te gaan in de muziek van U2? Maar misschien ben ik gewoon te oud geworden om dat nog te begrijpen…