Theorie vs praktijk: schermtijd (5)

Meteen na het afronden van de laatste #ouderzondenpost, wist ik dat ik verder nog iets rond “opvoeding” en “ouderschap” wou brengen. Het moeilijkste aan opvoeden vind ik – achteraf gezien – het verschil tussen theorie en praktijk. Tussen hetgeen je je voorneemt te doen voor je kinderen hebt en hetgeen je effectief doet van zodra je mama bent.

Onze theorie over schermtijd was dat we dit zoveel mogelijk wilden beperken. We wilden absoluut vermijden dat onze dochters enkel plezier zouden vinden via dat kleine schermpje, we wilden voorkomen dat ze constant computer- en tv-kicks zouden zoeken. Het was niet zozeer dat we dit schadelijk of ongezond achtten, maar we hoopten hen zoveel mogelijk andere impulsen te bieden, zodat ze er niet naar zouden vragen. Dat was misschien naïef van ons en we zijn niet altijd even consequent geweest, maar al bij al zijn we er toch in geslaagd om hen niet afhankelijk te maken van een tv-, computer-, smartphone- of Nintendo-scherm. Maar we hebben die dingen ook niet buiten ons huis kunnen en willen houden. Het kwam er dus op aan om een evenwicht te vinden.

Toen ze klein waren, mochten ze enkel tv kijken na school (en nadat hun huiswerk gemaakt was). In het weekend waren we net iets minder consequent. Als je – door hen ’s morgens tv te laten kijken – zelf wat langer kan slapen, tja, dan moesten die heilige principes al eens wijken voor dat beetje broodnodige slaap. En zoals dat met kleine kinderen gaat, hadden ze vrij snel door dat ze tv konden kijken zolang wij niet wakker werden. En dus waren onze meiden wel héél erg braaf en héél erg stil op weekendochtenden. Maar de regel “niet voor 9 uur ’s morgens” heeft de tand des tijds wel doorstaan. Want ook hun nachtrust was ons heilig: ik wou zeker niet dat ze al om 6 uur uit hun bed zouden gelokt worden door “iets dat ze absoluut wilden volgen op tv”.

Wat de computer-, Nintendo- of Wii-spelletjes betreft, we hadden dat natuurlijk ook niet in huis kunnen halen. Maar ik vind dat je er ook moet leren mee omgaan. Van ons mochten ze een uurtje, maar enkel op “schoolvrije” momenten, dus woensdagnamiddag en in het weekend. Soms gingen ze geweldig op in hun spelletjes en als hun gezichten rood werden, was dat voor ons het teken dat het meer dan lang genoeg geduurd had. Hebben we onze theorie altijd consequent toegepast? Natuurlijk niet. Ze vroegen ook wel eens om de computer op een weekavond. Maar eigenlijk hebben onze dochters nooit echt overdreven.

Toen ze een smartphone kregen, waren we daar weer streng in. De gsm mag niet op de  slaapkamer na bedtijd en ligt ook niet in hun buurt tijdens het studeren. Maar daar hebben ze nooit een probleem van gemaakt. Op hun twaalfde viel er met hen te praten en we hebben onze redenen altijd duidelijk gemotiveerd: omdat ze hun concentratie nodig hadden voor hun schoolwerk en omdat we hun nachtrust niet wilden verstoren. Toch waren de regels niet voor alle leeftijdsgenoten even streng. Al stelde ik me er wel vragen bij als je merkt dat de meldingen op hun telefoon vaak tot 11 uur en (veel) later doorgaan. Niet iedereen heeft evenveel slaap nodig, maar toch.

Maar tijden veranderen nu eenmaal en een groot stuk van het sociale leven van onze tieners speelt zich via hun smartphone af. En dus brengen ze toch redelijk wat tijd op dat toestel door. In het begin probeer je hen nog te volgen bij de apps die ze installeren, maar bij Snapchat heb ik afgehaakt. Dan moet je erin geloven dat ze wel weten wat ze doen en dat ze je ook in vertrouwen zullen nemen als het uit de hand loopt. En dat doen ze gelukkig ook.

Zijn we altijd even consequent geweest in onze schermregels? Neen, als wij er profijt (lees: slaap) konden uithalen, lieten we de teugels al eens wat vieren 😉. Maar tegelijkertijd hebben we de basis er wel goed ingepompt: onze meisjes zijn niet vergroeid met de schermen in hun leven en kunnen deze ook wel eens een aantal uren of dagen missen. Zeker als we samen dingen doen of als we in gezelschap zijn, zitten ze gelukkig niet de hele tijd naar dat schermpje te staren (in de meeste gevallen hebben ze het zelfs niet eens bij). Gelukkig maar, want het had ook heel anders kunnen uitdraaien…

Falende smartphone – the sequel

Een tijdje geleden schreef ik al een eerste keer over mijn gsm-problemen. Ik leverde mijn toestel in en kreeg het een week later al terug, maar al meteen bleek dat de problemen (uiteraard) niet waren opgelost. Al dezelfde week bleek het toestel weer te haperen. Als ik mijn flap open, dan wordt het toestel niet altijd meteen terug helder. Soms blijft het scherm donker en moet ik de telefoon aan- en uitzetten vooraleer ik ‘m terug kan gebruiken. Op sommige momenten wordt het nog een graadje erger: dan is het toestel gewoon zwart en doet het absoluut niks meer. Ook beide knoppen tegelijk indrukken (om je gsm te dwingen te herstarten), werkt dan niet. Dan is er geen andere optie dan de telefoon uit zijn bescherming halen, de batterij eruit te halen, er opnieuw in te steken en je toestel opnieuw aan te zetten.

Sinds mijn Mini 5 terug is uit herstelling, heb ik niet meer gemerkt dat ik sms’jes of oproepen mis of met véél vertraging ontvang. Maar het toestel blokkeert intussen wel meerdere keren per week, zodat ik het sowieso telkens moet heropstarten. Handig is het niet, maar de Italiëreis van de echtgenoot kwam eraan, en dus wou ik per sé bereikbaar blijven (ook via Whatsapp) en dat lukte écht niet met onze Mini 2, het oude toestel van de dochters. En dus foefelden we maar voort.

Leuk kan je het echter niet noemen. Zo hadden we vorige maandag afgesproken in Planckendael en stuur ik nog een berichtje als we vertrekken. In de auto controleer ik snel of er al antwoord is. Daarna steek ik mijn smartphone in mijn handtas en plaats ik de handtas voor mij in de auto. We komen aan in het park, ik wil terug een berichtje sturen dat we er zijn, maar het toestel was uitgevallen. In de 20 minuten dat het in mijn handtas zat in de auto blijkt het dus weer “zwart” geworden, kon ik de gsm weer uit zijn hoesje halen, de batterij verwijderen en het toestel terug opstarten.

IMG_8012_miniHet is niet omdat ik weet hoe ik dit moet oplossen, dat het dan maar ok moet zijn. Mijn Mini 5 is nog maar anderhalf jaar oud en valt dus nog steeds onder garantie. Dat het al een “oud model” was toen ik ‘m kocht (november 2015) zei de verkoper toen ik hierover mijn beklag deed. (Er was toen nog géén Mini 6, voor zover ik me goed herinner). En dus deed ik ‘m vorige week voor de tweede keer binnen. En kan ik me alweer behelpen met de oude Mini 2 van de dochters. Allicht krijg ik ‘m volgende week opnieuw gereset terug en kunnen we dit hele spelletje opnieuw beginnen.

Het erge is dat ik dit toestel onderhouden heb zoals het moet: het is nog nooit gevallen, ik heb er nog geen stoten mee uitgehaald. Nadat ik jaren een gsm van het werk had, had ik voor dit toestel zelf – in mijn ogen – serieus wat geld neergelegd en ik was er dus echt wel heel zuinig op. Ik vraag me af hoe vaak ik dit toestel nog opnieuw moet binnen brengen vooraleer men zal erkennen dat het om een systeem- of fabricagefout gaat (wat de verkoper zich liet ontglippen toen ik bij de aankoop van een gsm-toestel voor de jongste mijn beklag deed over mijn smartphone) en mij een werkend alternatief bezorgt?

Want ja, ik ben nog van de oude stempel: ik ben niet het type dat jaarlijks “het nieuwste van het nieuwste” type smartphone koopt om erbij te horen. Ik hoef al die blingbling niet. Ik wil gewoon bereikbaar zijn voor mijn geliefden, en als het enigszins kan ook nog mijn social media kunnen volgen op mijn smartphone. Anders had ik het gerust bij mijn Nokia 3310 kunnen houden. Die telefoon is intussen een dikke 15 jaar oud, maar belt en sms’t nog steeds zonder problemen. Dat noemt men dan vooruitgang zeker ;-)?

Uit het tienerleven: vakantie!

Het is Paasvakantie. Onze tieners zijn thuis. Van zodra ook mama vakantie heeft, worden er wel wat activiteiten gepland, maar voorlopig moeten ze zichzelf nog wat bezighouden. Zijn ontzettend populaire “activiteiten” tot nog toe: uitslapen, in de zetel hangen, de smartphone, tv kijken en boeken lezen.

In de vakantie zijn de regels hier in huis al wat losser. Er mag wat meer, er moet een pak minder. En ja, naar het schijnt heeft het lichaam van een puber nood aan meer slaap. Om de ontwikkeling van de hersenen (en de rest van het lijf) te compenseren of zo. Een wetenschappelijke verklaring kan ik zo gauw niet geven, maar representatieve steekproeven ten huize Tifosa tonen duidelijk aan dat voldoende rust onontbeerlijk is voor een “smooth” verloop van je dag. Je tiener wekken in de vakantie (of op een redelijk uur naar bed sturen) is niet zo’n geweldig idee wil je de vrede en de rust in huis tijdens de vakantie garanderen. En dan zijn onze dochters nog eens erfelijk belast met een uitslaap-gen…

Ochtendmensen zitten er ook niet echt in onze familie. En dus worden wij meestal langzaam wakker: de dochters installeren zich met de tv-dekentjes in de zetel en bekijken eerst één van onze vele opnames of bingewatchen de serie “van het moment” (Gossip Girl). Mama en papa trekken zich terug in de keuken, ontbijten op hun gemakje en delen de krant.

Hebben wij regels voor smartphone-gebruik? Natuurlijk. Niet aan tafel, en ’s avonds moet dat ding af een half uur voor de meiden gaan slapen. Zijn we in de vakantie streng? Niet echt. Het leven van een tiener speelt zich immers voor een groot stuk af via dat toestel. Contact houden met de vriendinnen, muziek beluisteren, whatsappen, snappen, chatten,… noem maar op: alles loopt via dat ene – aan hun hand vergroeide – toestel. En dus gebeurt het hier regelmatig dat de twee dames elk in hun zetel op hun schermpje zitten te staren. Of compleet van de wereld zijn omdat ze tegelijkertijd een boek lezen, af en toe één van hun social media-kanalen checken en met hun oortjes in muziek luisteren. “Gezellig zo’n gezamenlijke tv-avonden”, zegt de echtgenoot dan, de enige van ons die eigenlijk nooit met dat speelgoed in de zetel zit te multitasken. Zijn 3 dames daarentegen…

Heel vaak is het hier ook een duiventil tijdens de vakantie. Dan wordt er afgesproken met een hele hoop vriendinnen, blijft er al eens eentje logeren en hebben de dochters vooral nood aan “Taxi Mama”. Het enige probleem is dat hun afspraakjes meestal nogal last minute zijn en wel eens kunnen “aangepast” worden. Tot 10 minuten tevoren! Wat dan meestal niet echt in goede aard valt bij het ouderpaar dat opgetrommeld wordt om toch voor vervoer te zorgen. Maar ze weten niet beter en hebben nooit anders gekend. Het ontlokte de oudste ooit de gevleugelde uitspraak “hoe deden jullie dat eigenlijk vroeger, zo zonder gsm?”. Stel je voor, en we leven nog ;-).

Vooraleer je denkt dat het hier enkel leegte of luiheid is tijdens een typische tienervakantie, wil ik dat beeld toch enigszins bijkleuren. Onze meiden tonen de rest van de tijd ook hun (vele) goede kanten. Zo had de jongste maandag haar kamer opgeruimd (post-examen rommel) en durven ze ook al eens een afwasmachine uitladen of een mand was ophangen buiten. Toen ik gisteravond thuis kwam, had de oudste nog eens een aanval van bakwoede gehad en kreeg ik het water in de mond van de heerlijke vanille-chocoladegeur die me tegemoet kwam na het openen van de voordeur. Tijdens het koken kunnen we ook vaak op een helpende hand rekenen om de tafel te dekken of wat groenten te snijden.

Af en toe is het echt wel een gemak, tieners in huis. En dan is een mens voor de rest al eens wat milder wat de smartphone- of andere huisregels betreft. Maar dat hebben ze uiteraard niet door. Of hebben ze hun ouders net goed liggen met hun opstootjes van dienstbaarheid 😉 ?

Ik beken, ik ben een smartphone-addict

IMG_8012_miniEén week zit ik intussen zonder mijn vertrouwde Samsung Mini 5 en ik overleef dat amper. Erg hè. Ik doe het momenteel met de oude Samsung Mini 2 van de dochters. Het beschermplaatje van de Nokia 3310 was immers gelost, dus dat was geen optie meer. Maar de oude Samsung gaf me tenminste nog even de illusie dat ik op die telefoon wel nog iets van internet zou hebben, ook al hadden beide dochters na elkaar in het lang en het breed hun beklag gedaan over dat toestel en zijn internetkuren.

Maar liep dat even compleet fout. Het lukte niet om mijn gmail-account in te stellen op het toestel. Ook niet toen ik na ettelijke pogingen toch maar de hulp inriep van de dochters. En me ineens verschrikkelijk oud voelde omdat ik hun technische hulp nodig had. Maar ook zij kregen mijn account niet geïnstalleerd. Daarna gaf ik het gewoon op. Op zich is het niet zo ongelooflijk erg dat ik geen internet op mijn telefoon heb. Facebook, mail en WordPress kan ik immers ook gewoon op de computer checken. Maar ik mis Whatsapp en Instagram. Zeker nu het een paar dagen lente is en ik constant geneigd ben om foto’s te nemen (en er eens eentje te delen), maar uiteraard sleur je je fototoestel niet zomaar een hele dag mee.

Zo vond ik het zondag ongelooflijk zonde dat niemand van ons eraan gedacht had om een fototoestel of smartphone mee te nemen toen we met de familie gingen wandelen. Mijn metekindje, bijna 3, liep de hele wandeling uit, hand in hand met zijn nichtjes, op wie hij dol is. En toen ze héél even allemaal samen pauzeerden op de bank, met dat kleine mannetje glunderend tussen zijn al even stralende grote vriendinnen, in het eerste lentezonnetje, had ik echt spijt dat ik mijn fototoestel vergeten was en met de oude Samsung Mini 2 rondliep.

Maar mijn beproeving is bijna ten einde. We kregen deze namiddag immers bericht dat ik mijn herstelde smartphone kan ophalen. Morgenvroeg om 10 uur sta ik daar al voor de deur te wachten ;-). In de hoop dat ik bij de gelukkigen hoor en dat de problemen echt wel opgelost zijn. En ja, ik mag dan af en toe wel de mond vol hebben van digitale detox en hoeveel deugd zo’n periode wel kan doen (en dat meen ik ook echt), ik kan er niet omheen: ik ben toch een pak afhankelijker van dat ding dan ik dacht en wilde. Een smartphone-addict. De echtgenoot krijgt dan toch gelijk.

Duurzame smartphone?

De laatste tijd merk ik hoe langer hoe vaker dat mijn smartphone mij wel eens in de steek durft laten. Niet in het “smart”-gedeelte, maar vooral in het “phone”-gedeelte. Ik merk dat ik telefoontjes mis zonder dat er een gemiste oproep te zien is. Of ik krijg een mailtje van een vriendin waarin ze me vraagt of alles wel in orde is, aangezien ik niet antwoord op sms’jes van een aantal dagen eerder, die ik dus nooit gehad blijk te hebben. Of ik probeer een collega te sms’en dat ik al op de plek van afspraak ben, maar in plaats van te verzenden, krijg ik een zot draaiend wieltje te zien.

Intussen weet ik al dat ik mijn smartphone dan gewoon even aan en af moet zetten. Meestal komt er dan ineens een lading sms’jes binnen en zie ik toch een paar gemiste oproepen – vaak zelfs van dagen eerder – opduiken. Echt handig is dat niet, maar laat ons zeggen dat ik van de nonchalante soort ben en dat ik het eigenlijk niet zo erg vind om af en toe eens onbereikbaar te zijn. Bovendien kan je mij altijd nog bellen of sms’en via de echtgenoot of de kinderen.

Maar de laatste weken begon het toch wel érg vaak voor te vallen. En miste ik al eens een berichtje waar ik op zat te wachten. Bovendien kan ik niet overschakelen van wifi naar 4G en ook dat is soms lastig. Zeker omdat ik de afgelopen weken een paar keer een professionele afspraak had in een stad die ik niet kende en dan kan het handig zijn als je snel even iets kan opzoeken. En als je vaak met het openbaar vervoer reist, weet je bij vertraging soms sneller wat er aan de hand is als je de website van de NMBS raadpleegt dan als je moet wachten op een mededeling in het station…

We trokken dus met mijn Samsung S5 mini naar de winkel waar ik hem pas anderhalf jaar geleden kocht. Mogelijk ligt het aan mijn sim-kaart. Dat was immers (ook) nog een prehistorisch geval, dat zelfs al een keer geknipt was (wegens te groot voor de nieuwe generaties smartphones). Maar de Proximus-vertegenwoordiger gaf zelf al aan dat hij daar niet echt in geloofde. Blijkbaar zijn mijn problemen een vaak voorkomend symptoom van mijn type en verkopen ze de toestellen daarom intussen ook niet meer. Toen ik vroeg wat ik dan geacht werd te doen, werd mij meegedeeld dat ik ‘m kan laten opsturen. Ik ben ‘m dan allicht wel kwijt voor 3 tot 6 weken. Bovendien was het toestel bij andere klanten tot 4 keer naar de hersteldienst verzonden zonder oplossing vooraleer ze uiteindelijk toch een nieuw toestel konden krijgen.

Vanmorgen hoorde ik op het nieuws dat er te veel elektronisch afval is in ons land en dat er veel te weinig gerecycleerd wordt. Ik moest eens goed lachen. Wij hebben hier inderdaad ook nog een Nokia 3310 liggen als reservetoestel. Dat ding is intussen minstens 12 jaar oud en dat belt en sms’t nog altijd. Maar mijn hippe, amper één jaar oude, Samsung S5 mini blijkt het al op te geven en dan word ik als klant van het kastje naar de muur gestuurd, kan ik de komende 6 maanden mijn gsm voltijds stallen bij een hersteldienst om daarna – heel misschien – uiteindelijk toch een nieuw toestel te krijgen. Terwijl ik ditmaal écht wel zorg gedragen heb voor dat ding en het NIET heb laten vallen.

Het grappige is dat ze ons in de winkel elke keer opnieuw meelijwekkend aankijken: “met wat voor voorbijgestreefd ding kom je hier nu weer af”. Ik zag de verkoper denken “koop toch gewoon een nieuw toestel”. “Dat opsturen naar de hersteldienst, begin er niet aan, dat is een zwart gat: het komt nooit terug zoals het was.” Awel, dat geloof ik ook, maar mijn toestel is nog onder garantie. Ik wil gewoon een werkende telefoon. Toen ik dan nog hoorde dat de gemiddelde levensduur van een smartphone 2 jaar is (TWEE jaar) viel ik helemaal achterover. Ik heb mijn toestel (in mijn ogen) nog maar net gekocht en het is al ten dode opgeschreven.

Ten tweede vertik ik het om 800 of 1.000 euro uit te geven voor een iPhone, die dan misschien wel beter/langer werkt, maar ook weer voorbijgestreefd is binnen 2 jaar. Ja, noem mij maar ouderwets, maar 800 euro dat zijn 32.000 oude Belgische franken. Voor een ding waarmee je telefoneert… Sorry, maar weet je hoeveel kleren je daarmee koopt? Hoe vaak je daarmee op restaurant kan? Een kwestie van prioriteiten in je leven.

Misschien moet ik ineens gewoon voor die nieuwe Nokia 3310 gaan. Een prehistorisch geval voor een dinosaurus ;-).

technologie

(www.someecards.com)