Stap voor stap gezonder (2)

Met kleine stapjes op weg naar een gezonder leven. Vorige week nam ik dat zeer letterlijk en nam ik me voor om in plaats van de lift de trap te nemen. En dat lukte, soms zelfs al eens relatief vlotjes! Intussen zijn we een week ver en heb ik geen lift meer genomen. Maar de volgende keer als ik goede voornemens maak, ga ik er toch eerst de agenda eens bijnemen. Zodat ik weet of het een realistisch project is.

Zo had ik vorige week dinsdag een drukke werkdag met veel vergaderingen buitenshuis. Ik begon dus met de trein en een wandeling naar de vergaderplek van die ochtend. ’s Middags was het ook best te doen met de benenwagen. Ik had namelijk op voorhand uitgedokterd dat een halfuurtje stappen zou volstaan om ons kantoor te bereiken. Maar wegens nog niet zo bekend met de nieuwe omgeving, stapte ik drie kwartier. Toen ik in ons werkgebouw kwam en voor de lift stond, herinnerde ik me dat ik me had voorgenomen om te stappen en toen moest ik toch even zuchten.

Maar de dag was nog niet voorbij. Een klein uurtje later had ik immers nog een afspraak buitenshuis: nog eens een dik kwartier stappen (enkel). Toen ik op mijn bestemming arriveerde, vroeg ik voor alle zekerheid nog eens na op welke verdieping ik nu weer moest zijn. En dat viel toch even tegen 😉. Ik had op de tweede gerekend, maar het bleek wel degelijk de vierde verdieping te zijn. Zucht.

Een paar conclusies na een weekje traplopen:

  • Check op voorhand of uw goede voornemens realistisch zijn. Op dagen dat je sowieso al veel stapt wegens verplaatsingen, wordt dat traplopen een druppel.
  • Ik leg de grens op 5 verdiepingen omhoog. Naar beneden vind ik het niet erg om héél veel trappen te doen, maar meer dan 5 verdiepingen stijgen is niet realistisch als je daarna nog wil deelnemen aan een vergadering 😉.

Maar kijk, het wordt al snel een gewoonte om de lift voorbij te lopen en de trap te nemen. Ik ben wel nog steeds buiten adem, maar ooit wordt dat wel beter, denk ik/hoop ik.

zomertijd

(www.loesje.nl)

Het nieuwe weekproject wordt wat simpeler (of net niet). Deze week neem ik me voor om op tijd te gaan slapen. Vorig jaar heeft de overschakeling van het winter- naar het zomeruur een week lang in mijn kleren gehangen. Ook dit jaar verliep de overschakeling niet zonder slag of stoot, met een slechte nacht tot gevolg. Een onrustige slaap, hevige dromen en véél te veel uren gezien op onze wekker. Het is niet fijn om op zo’n manier aan een nieuwe werkweek te moeten beginnen.

Het zal geen makkelijke uitdaging worden. Ik neem me immers zo goed als elke dag voor om op tijd te gaan slapen, maar blijf dan te lang voor tv hangen, of op het wereldwijde web surfen. Elke dag wordt het toch weer later dan ik vooraf plande/hoopte. Maar deze week brengen we daar eindelijk verandering in. Dat is toch het plan.

Advertentie

Vijf op vrijdag – weekendkriebels

We hebben hier even gebrainstormd over de “Vijf op Vrijdag” (naar een idee van Boston, baby!) van deze week. Het was wat zoeken naar een juiste invalshoek, maar in de auto, op weg naar huis, schoot het mij ineens te binnen. Wat zijn onze 5 beste manieren om het weekend in te zetten?

Een beetje vroeger dan normaal. Niks leukers dan een weekend dat onverwacht een uurtje vroeger kan starten. Soms komt het zo geweldig goed uit: dan heb je een hele week hard gewerkt, heb je bijvoorbeeld hier en daar wel eens een uurtje te veel gewerkt, maar op vrijdagnamiddag blijk je overschot te hebben. Dan heb je voor één keer alles afgerond tegen een uur of 4 en eigenlijk niet zo veel zin meer om nog aan iets nieuws te beginnen. Wat is er dan fijner dan de laptop toe te klappen en je weekend al een uur vroeger in te zetten?

Met een filefuif. Goede muziek op de radio. Dan draai je de volumeknoppen helemaal open en dans je zelfs wat mee op de beat. Graag een geweldig opzwepend nummer, zoals daarnet “Alors on danse” van Stromae. Wie kan er dan stil blijven zitten? Zorg er dan wel voor dat je niet je beste nineties-moves bovenhaalt, want het zou wel eens kunnen dat je dochters (en eventuele onschuldige toeschouwers in andere auto’s) dat geweldig hilarisch vinden.

Een andere variant is de file-karaoke. Zet dan een nummer op waarbij je “gedwongen” wordt mee te zingen (denk aan “Somebody I used to know” van Gotye), zing luidkeels mee en rijd desnoods nog tot aan het eerstvolgende rond punt zodat je het nummer helemaal uit kan zingen.

Met een chipske. Een hele week probeer ik gezond te eten en houd ik de verleiding zo ver mogelijk weg van de tv. Ook al durven mijn huisgenoten vlak onder mijn ogen wel eens toegeven en het mij zo ongelooflijk moeilijk maken. Maar op vrijdagavond, bij de start van het weekend, gaan alle remmen los en komt de chips op tafel. De rest van het weekend is er dan toch tijd zat om alle calorieën er weer af te sporten. Of dat willen we op vrijdagavond maar al te graag geloven 😉!

Hangend in de zetel, bingewatchend met de dochters. Sinds de jongste voor haar verjaardag de volledige dvd-box van Bones kreeg, “offeren” wij ons op om samen met haar de volledige 12 seizoenen zo snel mogelijk soldaat te maken. Al 4 seizoenen afgewerkt, nog 8 te gaan. Eerlijk, eigenlijk speelt het niet eens zo’n rol welke serie de dochters op vrijdagavond verkiezen. Zij kijken, ik neem mijn breiwerk erbij en vind het helemaal niet erg als mijn ogen binnen het uur wel héél erg zwaar worden.

Een lang, warm bad. En als het even kan, met een boek erbij. Tot je vingers en tenen helemaal verrimpeld zijn en het water intussen al voor de tigste keer véél te koud geworden is om te blijven zitten. Of tot je boek uit is en je geen andere keuze hebt dan eruit te komen. Om daarna in je pyjama te springen, je nog even in de zetel te installeren voor wat quality time en dan prompt binnen de 10 minuten in slaap te vallen.

Soms heeft een mens niet veel nodig om in de weekendvibe te komen. Bij ons deed Stromae zonet het knopje omdraaien. Het is weekend! Laat het feestje maar beginnen! (Schreef ze vanonder het tv-dekentje, met een kommetje chips op schoot en ogen die stilaan al bijzonder zwaar beginnen te worden 😉).

The day after…

Kinderen in je leven krijgen is een fantastisch avontuur. Zeker op het punt waar wij nu zitten: onze dochters staan op het randje van hun volwassenheid en zijn al bijzonder zelfstandig. Het échte opvoeden ligt misschien wel al een tijdje achter de rug. De bouwstenen hebben ze meegekregen, af en toe moeten we enkel nog wat puntjes op de i zetten.

Het enige jammere aan deze periode is dat ze hun vleugels beginnen uitslaan. En daar hoort uiteraard ook “uitgaan” bij. Wat we hen natuurlijk van harte gunnen, zeker als we ons onze eigen uitgaansavonturen herinneren. Zot doen, dansen en volledig losgaan op een goed nummer, daar heb ik vroeger zo veel plezier aan beleefd.

Alleen, iemand moet de dochter wel brengen en halen. En als zij tot 2 uur mag uitgaan, wil dat natuurlijk ook zeggen dat iemand zijn bed uit moet of wakker moet blijven tot datzelfde uur. We hebben hier intussen al alles geprobeerd. We zijn een tijdje opgebleven (al ging ze toen minder lang uit en er is écht wel een verschil tussen de avond rekken tot 1 uur, of de nacht induiken tot 2 uur. We hebben intussen ook al geprobeerd om op tijd te gaan slapen en de wekker te zetten. Maar vooral de laatste methode zorgt ervoor dat je gewekt wordt uit een diepe slaap en daarna een pak meer moeite moet doen om terug in slaap te vallen. We merkten trouwens ook steeds vaker dat we daarna gewoon niet diep meer verder sliepen.

Gisteren had onze oudste weer een fuif. En ditmaal zijn we gewoon opgebleven. Het was eigenlijk best gezellig: we hebben samen twee films gekeken vooraleer we de dochter konden gaan oppikken. Maar het was wél 3 uur tegen we in ons bed lagen. Ook al sliepen we beter dan als we de wekker zetten, ik word te oud voor dit soort zaken. Ik heb al de hele dag een katergevoel: ik ben niet helder, ik doe domme dingen, ik reageer net een tikkeltje te laat en de misverstanden en misinterpretaties stapelden zich vandaag op. Wat de rest geweldig grappig vindt, maar mij alleen maar groen doet lachen.

Natuurlijk gun ik onze dochters hun sociaal leven en uitgaan maakt daar zeker deel van uit. Maar nu heb ik wel de kater, maar heb ik geen lol gehad. Misschien moet ik de volgende keer gewoon mee gaan: als je danst, blijf je wel wakker en voel je de vermoeidheid pas vanaf het moment dat je stopt. Of misschien moet ik vandaag gewoon op tijd in mijn bed. Ik weet zeker dat onze oudste de voorkeur geeft aan deze laatste optie, want generaties mixen bij het uitgaan, dat werkt niet. Dat is gewoon gênant 😉.

Klein geluk #4

Een bekentenis: ik doe niet mee aan Klaagvrije Maandag, want ik maak het bij deze officieel: ik ben niet dol op januari. Te druk, te grijs, te winters, te veel ziektekiemen. De voorbije weken hadden we hier allemaal wat last. De oudste bracht een virusje binnen en intussen gingen ook al de mama en de jongste voor de bijl. De echtgenoot is hier “last man standing”.

Bovendien is het officieel: december en januari flirten met het record van de meest zonarme wintermaanden ooit en ik heb daar last van. Mijn vitamine D-niveau moet ongekend laag staan: ik ben al kandidaat voor een extra portie zomerzon, maar ik wil gerust ook tekenen voor eens een weekje winterse vrieskou, met bijhorend zonnetje uiteraard. Maar het ziet er niet naar uit dat we daar de komende dagen/weken op kunnen rekenen.

En toch, zelfs in de grijze bacteriënweelde vonden we toch opnieuw onze portie klein geluk.

20180123_201838[1]

  • Ik ben voor écht aan mijn wintersjaal begonnen. Met mijn handen werken doet mijn denkend koppeke deugd. Resultaat zien van het werk van mijn handen nog meer 😉. Nu nog uitvissen hoe ik op een zo schoon mogelijke manier van de ene bol wol moet overschakelen naar de volgende en dan wordt mijn sjaal mogelijk nog voor het einde van deze winterperiode een feit. Al wil ik meteen tekenen voor een vroege lente en het uitstel van het dragen van mijn eigen sjaal tot volgende winter…
  • Ik ben ongelooflijk fier op mijn dochters en ik kan er vaak zo hard van genieten om hen bezig te zien. Zo vierden we zaterdag een familiefeest en het valt me telkens weer op hoeveel geduld en liefde mijn meisjes hebben voor hun jongere familieleden. De jongste speelde onvermoeibaar verstoppertje en tikkertje (of een combinatie) met haar jongere neefjes. De oudste maakte haar oudste neef warm voor Harry Potter (vol weidse gebaren – het was een genot om dat vanop afstand te mogen observeren) en voerde een hele conversatie met dat kleine achternichtje dat gefascineerd aan haar (knalrode) lippen hing.
  • De eerste goede nachtrust na een aantal onderbroken nachten. Dat kan zo ontzettend veel deugd doen.
  • Eindelijk hebben we nog eens een Belgische tennisspeelster in de halve finales van de Australian Open. Tijdens de topperiode van “onze” Kim en Justine was ik professioneel met sport bezig: dan stond ik ’s nachts op om hun halve finales te volgen en live verslag uit te brengen. Ik heb geweldige herinneringen aan mijn ochtendsessies voor de Australian Open, ondanks het vroege opstaan. Het is en blijft een speciaal sfeertje als je één van de weinigen bent die op dat uur voor tv/computer zit om sportgeschiedenis te beleven. Bovendien is het op dit moment hoogzomer in Australië en dat brengt kleur en zon in de grijze Belgische winter. Laat ons zeggen dat ik nog steeds een boontje heb voor de grand slam down under en dus is het fijn dat Elise Mertens net hier op zo’n schitterende wijze haar neus aan het venster steekt. Een héle seconde lang heb ik zelfs overwogen om op te staan voor haar halve finale donderdagmorgen, maar dat onzinnige plan hebben we meteen opgeborgen: niet alleen wil ik haar sublieme reeks niet verknallen (kwestie van bijgeloof, iets van ongeluk brengen), en we moeten eerlijk zijn: mijn vitamine D-tekort heeft ook baat bij voldoende slaap. Maar wie weet, als ze de finale haalt… Zondagochtend kunnen we toch uitslapen, niet?
  • Gelukkig is de winter ook de periode van witloof met ham en kaas en puree, van cake en koekjes, koffie, latte of warme chocolade. Als je daar vitamine D uit kon halen, dan hoefde de zon niet eens te gaan schijnen, dan had ik nooit een tekort 😉. De winter is gewoon een heerlijk culinair seizoen…
  • Het is leuk om deze duistere periode “licht” te geven door samen te vieren. Of het nu om de traditionele nieuwjaarsfeestjes op het werk of in de familie gaat, of gewoon door samen in de zetel, dicht tegen elkaar aan, een “meidenserie- of -filmavond” te plannen. Dat de virusjes daardoor allicht welig tieren ten huize van, nemen we er dan maar bij.

Hoe je het ook draait of keert, het is intussen alweer 23 januari. De eerste maand van het jaar is al bijna om. Alweer een wintermaand voorbij, stapje voor stapje komen we toch dichter bij de lente. Langzaam, maar zeker. En februari wordt minder grijs!

Stommiteiten – zwoele nachten

Het was al een tijdje geleden dat we nog eens stof voor dit rubriekje hadden. Niet dat er de afgelopen maanden zich geen feiten het noteren waard voordeden, maar soms waren ze enkel grappig als je erbij was. Of écht wel te gênant om op het wereldwijde web los te laten en laten we eerlijk zijn: soms vergat ik ze gewoon te noteren. Of had ik zo geweldig veel inspiratie dat we geen nood hadden aan dit soort luchtige bladvulling. Maar wat ik afgelopen nacht presteerde, was te schoon/lomp om niet te delen *schreef ze met blozende kaken*. Het leverde onze studerende dochters daarnet alvast hilariteit op tijdens het avondeten. Wat een moeder allemaal niet lijden kan om haar dochters toch even stoom af te laten blazen tijdens de examens.

Het is dus heet momenteel. En dat merken wij zeer goed aangezien wij onder het dak slapen. Zeker als het een paar dagen op rij warm geweest is, blijft de hitte binnen hangen en je krijgt het boven niet afgekoeld. Tenzij je het raam helemaal openzet, dan heb je kans dat je toch iets van een verkoelend windje voelt. Nu staat ons raam vanaf de lente meestal wel open, “op kip”. Maar als het echt zwoel is, dan zetten we het raam volledig open en laten we de rol op spleetjes staan.

Maar ik ben een nachtbraker. Ik word ’s nachts wel minstens één keer wakker om naar het toilet te gaan. Enfin, over “wakker” kan gediscussieerd worden. De echtgenoot heeft het altijd over mijn “fifty shades of consciousness” die zich vooral ’s nachts manifesteren. Sommige mensen slapen of zijn wakker. Maar bij mij zijn daar nog wel een aantal toestanden tussen: min of meer wakker, min of meer slaapwandelend,… Laat ons zeggen dat “helder” mijn toestand ’s nachts eigenlijk nooit definieert ;-). Wat ik mij deze nacht alweer realiseerde toen ik ergens midden in de nacht keihard met mijn gezicht tegen het open raam aan knalde. Weg was meteen ook de kans om discreet de kamer uit te sluipen: mijn pijnkreet en bijhorend gevloek kregen de echtgenoot uiteraard ook wakker. Niet dat ik er echt ongelooflijk veel pijn van had. Ik voelde het wel wat aan mijn wang (en mijn ego had ook alweer een knauw gekregen), maar ik viel al snel terug in slaap.

Deze morgen, toen de wekker ging, sprong ik onmiddellijk uit bed om het bad al te gaan opzetten. (We zitten momenteel zonder douche, dus neemt het ochtendritueel al wat meer tijd in beslag.)  En knalde ik – opnieuw – keihard tegen het nog altijd openstaande raam aan. Ditmaal gelukkig met de arm waardoor dat deel de zwaarste slag opving en mijn gezicht ditmaal wel (min of meer) gespaard bleef. De rest van de dag had ik een streepje op mijn pols en een gezwollen bubbeltje om me aan mijn nachtelijke stommiteiten te herinneren.

Ons moe zei vroeger al: “een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen”. Mijn standaard antwoord was dan meestal: “maar ik ben een steenezel”. Tja, some things never change, zeker…

clumsy

(www.someecards.com)

Vijf op vrijdag: recuperatie

Mei was een ongelooflijk drukke maand, op professioneel vlak. 4 van de 5 weken werkte ik voltijds. Het lukte, maar nu het achter de rug is, ben ik moe. En heb ik tijd nodig om te recupereren. Gelukkig kregen we als uitsmijter twee lange weekends, waarin naast de normale huishoudelijke besognes toch ook altijd tijd is voor rust en recuperatie. Maar laat ons in het kader van Vijf op Vrijdag/zaterdag eens onze 5 meest geliefde rustactiviteiten opsommen.

  1. Slapen. By far mijn meest geliefde rust-activiteit. Als je kan slapen tenminste. Veel te vaak maak ik deel uit van #teamnosleep. Maar als het dan wel lukt om minstens 5 uur na elkaar in een comateuze slaaptoestand te raken, dan kan ik daar dubbel en dik van genieten. Het grappige is dan wel dat je je de dag na zo’n geweldige nacht vaak net nog meer moe voelt. Dan loop je een dag met watten in je hoofd. Dat het de afgelopen dagen en weken te warm was om te slapen? Daar heb ik geen last van. Ik geniet er net van om met het raam open te slapen, een briesje te voelen en een beetje gerommel te horen op de achtergrond. Ik slaap net dieper als het een beetje warmer is. En voor die paar nachten dat het in België echt ondraaglijk is om te slapen? Een koud washandje in je nek geeft onmiddellijk verkoeling…
  2. Koken en bakken. Ja, ik word rustig van koken en bakken. Een (paar) uur lang enkel bezig zijn met het snijden van groentjes, het afwegen van ingrediënten, het volgen van een recept, het opruimen van de keuken,… Ik word er rustig van. Voor iemand met een flipperkast als brein is het concentreren op één ding niet altijd even gemakkelijk, maar bij koken lukt me dat wel. Meestal toch. Op die keren na dat ik afgeleid ben en in mijn vingers snijd. Of per ongeluk tegen de grill aanstoot. Of me verbrand aan de stoom die ontsnapt als ik het deksel van de pot haal.
  3. Lezen. Ik heb er de laatste tijd te weinig tijd voor. Te weinig zin in ook. Misschien heb ik ook te veel slechte boeken meegebracht uit de bib. Veel te vaak haalde ik het einde niet. Kon het verhaal me niet boeien en ging ik halverwege even spieken hoe het boek zou eindigen en gaf ik het op. Maar als je je met een boek kan installeren in een ligzetel in de zon en heel even niks anders moet doen dan in een imaginaire wereld duiken, dan is het zalig genieten. Dan is het heel even écht vakantie.
  4. Met de dochters Gossip Girl kijken. We zijn al maanden bezig om de reeks met ons drietjes te bekijken. Maar er komen soms andere tv-programma’s doorheen gefietst en het is soms zoeken naar momenten met ons drieën samen. Ook de dochters hebben ’s avonds al eens hun bezigheden en hun hobby’s. Mama spreekt soms af met vriendinnen en papa is al dat vrouwengezever soms gewoon beu en eist onze enige tv ook eens voor zichzelf op. Maar de laatste weken zijn we er opnieuw in gevlogen. Halverwege seizoen 5 zitten we nu, misschien dat we het einde van de reeks nog halen vooraleer de nieuwe film uitkomt ;-).
  5. Bloggen. Tijdens drukke weken kom ik wel eens uitgeteld thuis. Dan ben ik leeg en kan ik niet meer denken. Dan geef ik de voorkeur aan een avondje hersenloos tv-entertainment en durf ik mijn avondje bloggen wel eens voor me uit schuiven of laten schieten. Wat jammer is, want een tekst schrijven, op zoek gaan naar ideeën, mijn gedachten ordenen, vorm geven en in woorden gieten, brengt me nog altijd tot rust. Als de tekst af en gepubliceerd is, heb je je ei gelegd en hoef je er niet meer op zitten kauwen. Dan is je hoofd leeg. Tot een nieuw idee komt opborrelen natuurlijk.
relax

(www.loesje.nl)

Het zal je allicht opgevallen zijn dat sporten er niet tussen staat. Ik hou van sporten, ik probeer regelmatig te fietsen en ik heb daar lichamelijk ook echt deugd van, maar ik word niet “rustig” van een uurtje op de hometrainer. Integendeel. Vaak probeer ik tegelijkertijd wat te lezen, of een aflevering van een serie te bekijken, of wat door mijn social media te scrollen (en meestal alles samen). Ik mat mijn lijf af, maar krijg mijn hoofd jammer genoeg niet leeg. Misschien zou het helpen om op de weg te gaan fietsen, zodat ik me op het verkeer moet concentreren en geen 3 dingen tegelijkertijd kan doen…

Wat doen jullie om écht te ontspannen? Wat helpt om je hoofd leeg te maken? Tips zijn altijd welkom!

Waar ik rustig van word…

Vijf op vrijdag, naar een ideetje van Boston, baby! Eerder hadden we het al over de (nutteloze) dingen waar ik goed in ben, mijn kleinere gebreken en mijn favoriete steden. Na een drukke werkweek ben ik toe aan een beetje rust. Laat ons het eens hebben over de dingen waar ik rustig van word. (De echtgenoot maakt hierbij de kanttekening dat ik er “rustigER” van word. Die zentoestand uit het boeddhisme is volgens mij immers een even grote mythe als Sinterklaas of de paashaas. Als je jong bent, geloof je er even in, maar al snel weet je dat ze je gewoon blaaskes hebben wijsgemaakt. Want hoe hard je ook je best doet, je komt zelfs nooit in de buurt van dat zen-ding.)

  1. Voetbal op tv. Ik kan wekenlang veel te weinig slapen tot ik er op den duur zelf ambetant van word, maar zet voetbal op en ik ben binnen de tien minuten vertrokken. Diep. Toen ik lang geleden een boontje had voor Lierse, was het zelfs zo erg dat ik hun wedstrijdverslag nooit haalde. Lierse, één van de kleintjes, werd meestal pas in de tweede helft van Stadion, na de reclame, geprogrammeerd. Ik wou die match dan écht zien, deed alle moeite van de wereld, zag vaak de sportjournalist na het reclameblok terug in beeld verschijnen… en viel dan prompt in slaap. Tot mijn frustratie. Gelukkig werd het programma toen nog op zondagmiddag herhaald. Enige uitzondering: de Rode Duivels. Dan leef ik te hard mee en ben ik zo zenuwachtig dat ik niet aan slapen toekom.
  2. Boeken lezen. Ik lees graag en veel en kan echt opgaan in een boek. Zo erg zelfs “dat er een bom naast jou mag ontploffen en je zou het nog niet horen” (dixit mijn moeder). Maar als ik ’s avonds laat in de zetel ga liggen met een boek en een dekentje, dan haal ik het einde van de bladzijde vaak niet. Dan lees ik drie zinnen, realiseer me dat ik niet begrepen heb wat er staat, probeer het nog eens en geef het dan maar op.
  3. De ochtendstond/voormiddag. Ik ben écht héél erg rustig in de voormiddag. Ik zeg dan niet geweldig veel en ik heb wat tijd nodig om wakker te worden. OK, we moeten eerlijk zijn: “wat tijd” duurt meestal tot ’s middags en dat ik rustig ben ’s morgens is gewoon een manier om mijn ochtendhumeur te verstoppen. Wat meestal niet erg goed lukt, maar na een kopje koffie en een krant ben ik in 90% van de gevallen opnieuw aanspreekbaar.
  4. In bed kruipen. Ik kan er zo van genieten om in ons bed te gaan liggen. Vooral als ik een paar uur eerder de lakens heb gewisseld. Het allereerste moment dat je in je bed kruipt, de lakens tot over je oren trekt en je even wroet om je goed te leggen, er is niks beter dan dat. Even uitrekken, een beetje draaien en keren tot je het juiste plekje en de juiste houding gevonden hebt en een zucht van gelukzaligheid slaken. Of na je vakantie voor het eerst terug in je eigen bed mogen slapen. Zalig!
  5. Dansen. Een goede fuif met af en toe een slowke en vooral veel rock en grunge uit de jaren ’90, maakt in mijn lijf endorfines vrij. Als je danst, voelt je lichaam zo ongelooflijk ontspannen aan. Dat je dan ook weer een heleboel lichaamsdelen en spieren ontdekt die je blijkbaar op andere momenten nooit gebruikt, neem je er dan maar bij ;-). Het geeft je een levendig en tegelijkertijd een aangenaam uitgeteld gevoel. Alleen jammer dat onze uitgaansdagen toch al een tijdje achter ons liggen. Bovendien rollen de kinderen nogal met hun ogen als wij het aandurven om hier thuis eens uit de bol te gaan. “Mamaaa, gênant! Noemden jullie DAT in jullie tijd dansen? Toch wel raar, zè.” Laat ons fietsen dan maar een goed alternatief noemen. Ook dat pept je op en telt je uit. Zonder commentaar van onze dochters…

Ik denk niet dat ik het nog lang volhoud: een drukke week zorgt ook voor een uitgetelde, trage vrijdagavond. Net als het blogonderwerp… Al was dat buiten de oudste gerekend: zij gaat uit. Kan er iemand die tieners eens laten weten dat hun ritme niet altijd compatibel is met dat van hun ouders? En dus hebben we op vrijdagavond dan maar de wekker gezet. Want mijn licht gaat gegarandeerd binnen het uur uit.

sleep

(www.someecards.com)

Insomnia

Ik ben een moeilijke slaper. Altijd al geweest. Zelfs toen ik nog kind was, werd ik ’s nachts al regelmatig wakker. Ik zou zelfs op bepaalde momenten ook in mijn slaap gepraat hebben. Maar in die periode had ik vooral problemen met inslapen. Ik kon soms héél erg lang wakker liggen. Allicht is mijn gepieker daar ooit begonnen: als je urenlang wakker ligt, malen je gedachten nu eenmaal rondjes.

Toen ik de echtgenoot leerde kennen, bleek zijn aanwezigheid voldoende rustgevend om de inslaapproblemen te verhelpen. Alleen word ik nog altijd regelmatig wakker ’s nachts. Meestal rond een uur of drie. Dan moet ik even naar het toilet en moet ik iets drinken. Daarna slaap ik nog wel verder, maar meestal toch een pak lichter dan tevoren. Maar eigenlijk ben ik niets anders gewend: ik denk dat de meeste van mijn nachten rond een uur of drie wel eens onderbroken worden.

Op slechte nachten haal ik drie uur zelfs niet. Dan word ik al een eerste keer wakker rond 1u30 en slaap ik daarna een heel pak lichter. Na zo’n nachten ben ik ’s morgens niet helemaal uitgerust. Dan begin je al vermoeid aan je dag. Na een zware week – en teveel “slechte” nachten ben ik soms echt opgelucht als het vrijdag is. Dan weet ik dat ik kan uitslapen, dat ik even kan recupereren.

Het was weer zo’n moeizame week. Niet dat ik écht slecht sliep, ik denk dat er maar één 1u30 tussen zat, maar ik was deze week wel vroeg wakker (misschien kampte ik nog met de naweeën van het zomeruur). Ik was telkens tussen 5 en 6 uur wakker (de ene keer zat ik al wat dichter tegen de 5, de andere keer haalde ik gelukkig bijna 6 uur) en raakte daarna niet meer in slaap. Het was telkens alsof mijn lichaam dacht dat het de moeite niet meer was om me nog eens om te draaien, aangezien de wekker toch om 6u30 zou aflopen. En dus was ik tegen woensdagavond toch wel uitgeteld. Ik voelde het ook aan mijn ogen/wallen, die echt wat dikker en zwaarder wogen dan normaal.

Gelukkig is mijn verlof begonnen. En had ik voor de verandering eens een supernacht. Het was al na 5 uur toen ik voor het eerst wakker werd. En aangezien de wekker niet zou aflopen, kon ik me met een gerust geweten nog eens omdraaien. Het werd uiteindelijk 8 uur en ik ben voor het eerst in een dikke week nog eens uitgeslapen. Zodanig goed zelfs dat het voelde alsof ik een ganse dag op watten liep. Een beetje een wandelende zombie, na te zalig slapen ;-).

Gek hoe één goede nacht een wereld van verschil kan maken: nu heb ik het gevoel dat ik de wereld aankan, terwijl je je na een paar slechte nachten op rij vooral vermoeid en ontzettend kribbig voelt. Allicht komen er nu weer een aantal mindere nachten, maar daar kan ik weer even tegen. En we hebben verlof, middagdutjes zijn toegestaan ;-).

insomnia

(www.someecards.com)

Ook lid van #teamnosleep?

Ik ben een slechte slaper. Jammer genoeg al zolang ik me kan herinneren. Mijn grote geluk is wel dat ik niet zo heel veel slaap nodig heb om me mens te kunnen voelen. Maar er zijn momenten dat ik zelfs mijn minimum niet haal en dan ben ik niet het meest aangename gezelschap: dan word ik kribbig, dan begin ik te zagen en dan doe ik stommiteiten uit verstrooidheid.

Toen ik een tiener was, had ik vooral problemen met het inslapen. Dan kon ik uren wakker liggen zonder in slaap te geraken. Wat natuurlijk niet aangenaam is, want op den duur zie je er tegen op om in je bed te gaan liggen, uit vrees voor het hele slaapritueel (dat jou dan niet lukt). Alles heb ik geprobeerd: schaapjes tellen, lezen, zachte muziek, opstaan en iets anders doen… Het lukte niet. Tot de echtgenoot in mijn leven verscheen en ik samen met hem wel binnen de kortste keren in dromenland raakte. (Overigens heeft Europees voetbal sinds een aantal jaren hetzelfde effect: zet een voetbalmatch op van een Belgische ploeg, geef mij een zetel en de echtgenoot om tegenaan te kruipen en binnen de paar minuten ben ik vertrokken…)

Ligt het aan de kinderen, mijn slaapgebrek? Overal lees ik blogposts van (jonge)mama’s die veel te weinig slaap hebben door het verstoorde slaappatroon van hun kinderen. Ik ben nooit in die situatie geweest. Integendeel zelfs. Ik durf het intussen al bijna niet meer te schrijven, maar de oudste sliep al door op dag 3 in het ziekenhuis. Ondanks alle waarschuwingen dat je daar niet mag op afgaan, dat het allemaal verandert eens je ze mee naar huis genomen hebt, was dat bij ons niet het geval. Ze sliep elke nacht schoon van een uur of één tot een uur of zeven en dus hadden wij als jonge ouders niet echt een slaapgebrek.

Ook over de jongste mogen we absoluut niet klagen. Op 8 weken sliep ze door. Iets later dan haar grote zus en haar nachten waren ook iets korter, maar de dagen dat wij er om 6 uur uit moesten omdat een van onze dochters besloot dat ze meer dan lang genoeg geslapen had, zijn hier op één hand te tellen. En dan spreken we eerlijk gezegd vooral over Sinterklaas en Pasen, wanneer het voor onze meisjes “te spannend” was om te blijven liggen…

Onderbroken nachten waren er uiteraard wel eens. Zieke kinderen, nachtmerries, ze stonden wel eens in het midden van de nacht aan ons bed. En uiteraard kwam dat meestal niet zo goed uit, maar ook dit moeten we niet overdrijven. We hebben één zwaar jaar gehad toen de oudste 3 was en aan haar eerste schooljaar bezig was en de kleinste op weg was naar haar eerste verjaardag. Het was een zware winter: beide meisjes aanhoudend ziek en uiteraard staken ze elkaar constant aan. Dat jaar hebben we na 3 intense maanden gesmeekt of de meisjes eens mochten gaan logeren zodat wij nog eens rustig konden doorslapen. Het lijkt zo’n zonde om een babysit te gebruiken om zelf eens goed te kunnen slapen, maar wat kan je daar deugd van hebben…

Het ligt dus gewoon aan mij. Er zijn periodes dat ik echt dagenlang te weinig slaap krijg. Maar één goede nacht wist dat meteen uit en dan kan ik er weer voor een tijdje tegen. En meestal verloopt mijn slaappatroon ook op die manier: dan compenseer ik mijn te korte “week”nachten met een iets langere “compensatie”nacht in het weekend. Maar als dat wegvalt, kom ik in de problemen.

En het was weer zo’n week. Onderbroken nachten, heel levendige (maar totaal absurde) dromen, naar het toilet moeten, 3 uur zien, vijf uur zien en niet meer kunnen slapen,…  Te warm en dan weer te koud, draaien en keren en geen perfect “plekje” vinden,… Lijstjes maken in mijn hoofd van dingen die ik niet mag vergeten, geweldige ideeën bedenken in het holst van de nacht en dan uren liggen uitwerken… Het was deze week weer “flipperkast” in mijn hoofd.

En ja hoor, ik ken de trucjes: er ligt een schriftje naast mijn bed om de belangrijke zaken te noteren. Wat ik overigens nooit doe, want dan moet je het licht aandoen en dan maak ik de echtgenoot ook wakker. Als je na meer dan 20 minuten nog wakker ligt, moet je je bed uitkomen en iets anders gaan doen. Is er iemand die dat echt doet? Om 3 uur toch je fantastisch warme bed uitkomen om beneden in alle kilte wat tv te gaan kijken of iets te gaan lezen? Ik vind het al erg genoeg als ik ’s nachts naar toilet moet en daarvoor de koude nacht in moet. En neen, we hebben geen tv in onze slaapkamer, de gsm of tablet gaat nooit mee de kamer in en boeken lezen doe ik niet meer in bed.

Draai toch je knoppeke om, zegt de echtgenoot altijd: het heeft echt geen nut om ’s nachts wakker te liggen, dat lost niks op. IK WEET HET, maar dat stopt de gedachtenstroom in mijn hoofd niet. Overigens is het niet alleen gepieker dat me uit mijn slaap houdt. Soms is mijn hoofd ’s nachts nog aan het verwerken en dat kan even goed een tv-programma, een mooie film of een prachtig boek zijn, waar ik dan wel wakker van word…

slaapproblemenNa meer dan een week onderbroken nachten was ik tegen donderdag doodop en zaten we in de zaag- en stommiteiten-fase. Gelukkig bracht een comateuze vrijdagnacht (op de dag van de slaap blijkbaar) een beetje verlichting. Nu kunnen we er weer een weekje tegen ;-)!

Hebben jullie ook zware nachten of slapen jullie als engeltjes? Hebben jullie slaaptrucjes? Altijd bereid om te testen…