Sad life

IMG_7007Het bioritme van onze tieners spoort niet met ons bioritme. Integendeel. De laatste weken had de oudste een druk sociaal leven en dat laat zijn sporen na. Onderbroken nachten zijn weer ons deel, ik voel me vermoeid, heb meer koffie nodig om de dag door te komen en heb zwaardere dipjes. Al moet ik eraan toevoegen dat het een jaarlijks wederkerend fenomeen is. September, de start van het nieuwe schooljaar, de overgang van het (soms) prachtige en warmere zomerseizoen naar regenachtige, koude, grijze dagen is altijd wat moeilijker te verteren en zorgt jaarlijks voor een energiedipje.

Maar meestal compenseren we dat dan door het in de weekends wat rustiger aan te doen. Door geen grootse plannen te maken, door uit te slapen, door het ritme te laten zakken. Maar sinds de oudste uitgaat, betekent de start van het schooljaar uiteraard ook het opdrijven van de sociale activiteiten. En toevallig concentreerde zich dat dit jaar in een drukke oktobermaand: haar verjaardagsfeestje met de vriendinnen, een verjaardag van een vriendin (met fuif) en één van dé fuiven van het jaar uit de streek, toevallig drie weken na elkaar. Dat in combinatie met ook nog wat activiteiten van de oudjes (ja hoor, dat bestaat, ook wij hebben soms nog een sociaal leven 😉) was dodelijk.

Het is niet zozeer het opstaan midden in de nacht dat het zwaar maakt, want we kunnen daarna natuurlijk verder slapen en het gemiste uurtje ’s morgens compenseren. Maar voor mij is het wakker worden problematisch: ik slaap daarna een pak minder diep, word ook veel vaker wakker en heb het gevoel niet uitgerust te zijn. En dat geldt zeker voor uitgangsactiviteiten op een zaterdagavond. Als ze op vrijdagavond uit geweest zijn, krijg ik zaterdagnacht nog een kans om de onderbroken nacht goed te maken. Maar bij een onderbroken zaterdagnacht staat de werkweek meteen daarna al voor de deur.

Als je aan kinderen begint, weet je dat gebroken nachten erbij horen. We lachten er vroeger altijd mee dat er een reden is dat je best vroeg aan kinderen begint. Dan ben je fysiek nog in staat om het vele opstaan ’s nachts en de onderbroken nachten te verteren. Bovendien hebben wij niet te klagen gehad: onze meisjes zijn altijd goede slapertjes geweest, op wat sporadische ziekte- of nachtmerrienachten na. Maar 15 jaar later, als zij aan hun sociale uitgangsleven beginnen, ben je wel 15 jaar ouder natuurlijk. En beginnen er hier en daar al eens wat fysieke mankementjes op te duiken. Ik heb vooral geleerd om op tijd en stond rustmomenten in te bouwen, zodat je er vol tegenaan kan gaan in de hectiek van het leven.

Uiteraard gunnen we onze dochters hun sociale leven, hun fuiven en alles wat erbij hoort. En natuurlijk brengen we hen met plezier en pikken we hen graag terug op. Maar we zijn stiekem ook blij dat er de komende weken eens niks gepland is zodat we hier wat kunnen recupereren. Bovendien zal de week vakantie in het Allerheiligenverlof deugd doen voor het energiepeil van de oudjes. Voorlopig zijn er nog geen grootse plannen. Al behoort ook dat tot de geplogenheden van het leven met tieners in huis: het zal allicht niet zo rustig blijven: die agenda’s kunnen last minute nog heel wat wijzigingen ondergaan.

Maar binnen een jaar of 10 zullen we ook die periode weer kunnen afsluiten. En dan zal ik allicht toch ook weer weemoedig zijn dat er alweer een fase voorbij is. Maar nu, na zo’n drukke periode als de afgelopen weken, durf ik wel al eens te berekenen hoeveel dagen precies we nog door moeten voor we weer normaal kunnen slapen 😉.

Advertentie

Voetbalavondje… in mijn dromen!

inspirational football quotesClub Brugge speelt dinsdagavond tegen Manchester United voor een plek in de Champions League. En dus kijken wij voetbal. Thuis natuurlijk. De tijd is gepasseerd dat we nog echt ter plekke gingen. Ooit lang geleden, toen de dieren nog spraken, deden we dat wel.

De dochters zijn ook min of meer mee. Voor een match van de Rode Duivels krijgen we ze al warm, durven ze al eens rood-geel-zwarte kleren aantrekken, onze vlag bovenhalen en streepkes zetten op hun gezicht. Clubvoetbal zegt hun momenteel nog wat minder (hoewel de oudste daarnet Louis Van Gaal toch herkende in de tunnel), maar we werken eraan.

Alhoewel. Ik moet eerlijk bekennen dat ik de laatste jaren moeite heb om wakker te blijven. Dan begin ik met volle moed aan de match, maar halverwege nestel ik me toch onder mijn deken, tegen de echtgenoot aan en dan ben ik binnen de paar minuten vertrokken. Af en toe schrik ik dan even wakker – dan blijkt er (bijna) gescoord of een (zware) fout gemaakt en leeft de echtgenoot even intens mee.

Misschien heeft het er mee te maken dat het de laatste jaren zelden écht spannend is. Vaak lootten onze Belgische teams véél te zware tegenstanders. Ze liggen dan zwaar onder, krijgen al snel een goal tegen en voor je het weet, hebben ze er een paar rond hun oren. Bovendien zit je met poulefases, waarin het om alles en niks tegelijk draait.

Vroeger was het tenminste gewoon heen en terug, met rechtstreekse uitschakeling. Elke match telde, elk doelpuntje telde en we maakten (op een paar uitzonderingen na) ook écht kans om eventueel door te stoten. Nu heb je dat soort matchen pas vanaf januari en laat ons eerlijk zijn, tegen dan zijn we er vaak gewoon niet meer bij… Beslissende strafschoppen heb ik bij een Belgisch team al jaren niet meer gezien. (Misschien maar best, want dan duurt de match ontzettend lang, zeker als je de dag erna nog moet werken… En slapen voor de strafschoppenreeks afgelopen is, doe je gewoon niet!)

Tja, ik dateer dan ook nog uit de tijd dat de Belgen de halve finale haalden op het WK 1986 in Mexico. Ik was toen 13 jaar, zat in de examens en mocht pas voor het eerst opblijven voor de halve finale tegen Argentinië, toen Maradona een maatje te groot was. Toen stelden de Belgische teams nog echt iets voor. Het was de periode dat KV Mechelen de Europa Cup won. Ik ben allicht in mijn jeugd net iets te hard verwend. Geen wonder dat ik dus in slaap val als Club Brugge halverwege al 2-1 in het krijt staat 😉

Maar ik leef op hoop. Volgend jaar is het EK. Als de Rode Duivels zich in september niet laten verrassen door Bosnië, liggen er weer spannende matchen in het verschiet. Wie weet, zorgen we dan wel voor de verrassing en begin ik de vakantie met acuut slaapgebrek…

Daar hoef ik vanavond gelukkig niet voor te vrezen. Ik ga me nu met een dekentje tegen de echtgenoot installeren. Wedden dat ik binnen de kortste keren in dromenland zit?