Een nieuwe hobby…

Ik brei! En ik beleef daar ontzettend veel plezier aan. Een paar maanden geleden zocht ik een manier om mijn denkend kopje af en toe eens een pauze te gunnen. In de loop der jaren probeerde ik redelijk wat hobby’s uit, maar met weinig blijvend resultaat. Onze jongste dochter volgt al een paar jaar naailes en dat leidt tot de mooiste creaties. Bovendien geniet ze ontzettend van het hele proces: de lessen, het contact met haar naaijuf, het bedenken van de volgende projecten, het fabriceren ervan tot het dragen.

Ik zocht ook naar een dergelijke hobby. Waarbij je iets actiefs combineert met een zeker resultaat. Al snel kwam ik uit bij breien. En dus kreeg ik een bol wol mee en probeerde ik eerst een week uit of ik het nog kon. Er was wat hulp van ’t internet nodig om de steken opgezet te krijgen en ik moest ook nog een keertje kijken hoe ik nu weer rechts en averechts moest breien, maar al snel had ik de smaak te pakken. Tijd om me aan een eerste projectje te wagen.

Dat werd een sjaal, voor mezelf. Ik was al een tijdje op zoek naar een warme, neutrale wintersjaal. Iets donkers. Maar verschillende zoektochten bleven vruchteloos en ook een tip op het kerstlijstje leverde geen sjaal op. Bovendien was het prijskaartje – als ik dan iets naar mijn goesting vond – ook niet min. En dus begon ik vol goede moed aan mijn eerste project. En dat ging redelijk snel. Na amper een tweetal weken breien op de vrije momenten was mijn sjaal een feit. Er was nog even hulp nodig van mijn moeder om de sjaal ook van de breipriemen te krijgen, maar hij was er. En fier dat ik was. De eerste dagen kriebelde de wol wel; het was dus even wennen, maar het blijft leuk om de vrucht van je eigen arbeid te kunnen showen.

Intussen deden ook de dochters al hun bestelling en zitten we al aan sjaal-project nummer 3. In de verte gloort zelfs al een eerste “bernadette”. Ik heb de smaak dus goed te pakken en kan al een paar voorbarige conclusies meegeven:

  • Ik brei het liefst met dikke priemen (voor de kenners: nummer 12). Dat gaat snel, ziet er mooi uit en je hebt ongelooflijk snel resultaat. Jammer genoeg kozen de dochters voor hun sjaals wat dunnere wol (nummers 5 en 6). Dat gaat wat trager: een mens moet al wat meer geduld uitoefenen en laat dat nu niet mijn schoonste deugd zijn.
  • Vooral als we tv kijken, neem ik snel mijn breiwerk erbij. Het is op korte tijd al zo goed als een automatisme geworden. En het is niet dat ik veel steken laat vallen of fouten brei als ik even afgeleid wordt.
  • “Wacht, ik maak even mijn priem af”, is intussen ook al een standaardzinnetje geworden hier in huis.
  • Naar ’t schijnt heb ik een héél rare manier om averechts te breien. Maar mijn sjaals zien er tegelijkertijd wel schoon uit, dus dat zal me worst wezen.
  • Breien is verbazend effectief in het stilleggen van gedachtekronkels. Geef mij een priem “rechts-averechts” en ik ben de draad kwijt van alles waarover ik zat te piekeren. Het leven is ook geweldig simpel als je je alleen maar op rechts-averechts dient te concentreren 😉.

En het resultaat? Dat mag er zijn (al zeg ik het zelf!):

20180217_143305[1]

Klein geluk #4

Een bekentenis: ik doe niet mee aan Klaagvrije Maandag, want ik maak het bij deze officieel: ik ben niet dol op januari. Te druk, te grijs, te winters, te veel ziektekiemen. De voorbije weken hadden we hier allemaal wat last. De oudste bracht een virusje binnen en intussen gingen ook al de mama en de jongste voor de bijl. De echtgenoot is hier “last man standing”.

Bovendien is het officieel: december en januari flirten met het record van de meest zonarme wintermaanden ooit en ik heb daar last van. Mijn vitamine D-niveau moet ongekend laag staan: ik ben al kandidaat voor een extra portie zomerzon, maar ik wil gerust ook tekenen voor eens een weekje winterse vrieskou, met bijhorend zonnetje uiteraard. Maar het ziet er niet naar uit dat we daar de komende dagen/weken op kunnen rekenen.

En toch, zelfs in de grijze bacteriënweelde vonden we toch opnieuw onze portie klein geluk.

20180123_201838[1]

  • Ik ben voor écht aan mijn wintersjaal begonnen. Met mijn handen werken doet mijn denkend koppeke deugd. Resultaat zien van het werk van mijn handen nog meer 😉. Nu nog uitvissen hoe ik op een zo schoon mogelijke manier van de ene bol wol moet overschakelen naar de volgende en dan wordt mijn sjaal mogelijk nog voor het einde van deze winterperiode een feit. Al wil ik meteen tekenen voor een vroege lente en het uitstel van het dragen van mijn eigen sjaal tot volgende winter…
  • Ik ben ongelooflijk fier op mijn dochters en ik kan er vaak zo hard van genieten om hen bezig te zien. Zo vierden we zaterdag een familiefeest en het valt me telkens weer op hoeveel geduld en liefde mijn meisjes hebben voor hun jongere familieleden. De jongste speelde onvermoeibaar verstoppertje en tikkertje (of een combinatie) met haar jongere neefjes. De oudste maakte haar oudste neef warm voor Harry Potter (vol weidse gebaren – het was een genot om dat vanop afstand te mogen observeren) en voerde een hele conversatie met dat kleine achternichtje dat gefascineerd aan haar (knalrode) lippen hing.
  • De eerste goede nachtrust na een aantal onderbroken nachten. Dat kan zo ontzettend veel deugd doen.
  • Eindelijk hebben we nog eens een Belgische tennisspeelster in de halve finales van de Australian Open. Tijdens de topperiode van “onze” Kim en Justine was ik professioneel met sport bezig: dan stond ik ’s nachts op om hun halve finales te volgen en live verslag uit te brengen. Ik heb geweldige herinneringen aan mijn ochtendsessies voor de Australian Open, ondanks het vroege opstaan. Het is en blijft een speciaal sfeertje als je één van de weinigen bent die op dat uur voor tv/computer zit om sportgeschiedenis te beleven. Bovendien is het op dit moment hoogzomer in Australië en dat brengt kleur en zon in de grijze Belgische winter. Laat ons zeggen dat ik nog steeds een boontje heb voor de grand slam down under en dus is het fijn dat Elise Mertens net hier op zo’n schitterende wijze haar neus aan het venster steekt. Een héle seconde lang heb ik zelfs overwogen om op te staan voor haar halve finale donderdagmorgen, maar dat onzinnige plan hebben we meteen opgeborgen: niet alleen wil ik haar sublieme reeks niet verknallen (kwestie van bijgeloof, iets van ongeluk brengen), en we moeten eerlijk zijn: mijn vitamine D-tekort heeft ook baat bij voldoende slaap. Maar wie weet, als ze de finale haalt… Zondagochtend kunnen we toch uitslapen, niet?
  • Gelukkig is de winter ook de periode van witloof met ham en kaas en puree, van cake en koekjes, koffie, latte of warme chocolade. Als je daar vitamine D uit kon halen, dan hoefde de zon niet eens te gaan schijnen, dan had ik nooit een tekort 😉. De winter is gewoon een heerlijk culinair seizoen…
  • Het is leuk om deze duistere periode “licht” te geven door samen te vieren. Of het nu om de traditionele nieuwjaarsfeestjes op het werk of in de familie gaat, of gewoon door samen in de zetel, dicht tegen elkaar aan, een “meidenserie- of -filmavond” te plannen. Dat de virusjes daardoor allicht welig tieren ten huize van, nemen we er dan maar bij.

Hoe je het ook draait of keert, het is intussen alweer 23 januari. De eerste maand van het jaar is al bijna om. Alweer een wintermaand voorbij, stapje voor stapje komen we toch dichter bij de lente. Langzaam, maar zeker. En februari wordt minder grijs!