U2, twee dagen later…

U2_miniWoensdag mocht ik met een vriendin naar U2 in het Sportpaleis in Antwerpen. Intussen zijn we 2 dagen later en ben ik me nog steeds aan het afvragen hoe goed ik het nu eigenlijk vond. Ja, ze speelden ontzettend veel “oude” nummers, stuk voor stuk hoogtepunten. U2 is en blijft een belevenis: er is visueel altijd wel een vernieuwend element, dat aandacht vangt en voor een wauw-ervaring zorgt. Ditmaal was het een soort schermcontainer. Er werden beelden op geprojecteerd, maar Bono en de rest van de groep konden er ook doorheen lopen of erin spelen en dan werd de container min of meer doorzichtig.

De opkomst van de groep was geweldig: ze liepen gewoon doorheen de massa naar hun podium. De “supergroep” was even bereikbaar. De geluidsbalans zat de eerste paar nummers wel niet helemaal goed. Ik had in het begin te vaak het gevoel dat Bono’s prachtige stem verloren ging in het geluid van de instrumenten. Even dacht ik zelfs, “oei, hij haalt de hoge noten niet”, maar dat bleek in het verdere verloop van het concert absoluut niet het geval.

Het publiek was duidelijk klaar voor een feestje. Al van in het begin werd er enthousiast geklapt, gedanst en meegezongen, maar pas op het einde barstte het feest echt los met o.a. “Desire”, “Where the Streets Have No Name”, “Pride”, “With or Without You”, “Beautiful Day” en “I Still Haven’t Found…” Echte pareltjes en onvervalst jeugdsentiment. Schitterend trouwens hoe die toch wel moeilijke nummers (zowel instrumentaal als vocaal) live minstens de plaat evenaren. Enkel de ietwat laidback-versie van “Sunday Bloody Sunday” kon me niet echt bekoren. Ik miste het gejaagde, de power van het nummer. In tegenstelling tot mijn gezelschap.

Het was de tweede keer dat ik U2 live aan het werk zag. Pas 5 jaar geleden zag ik ze voor het eerst, in het Koning Boudewijn-stadion. Ik was toen echt zwaar onder de indruk. Wij stonden die septemberavond ook vlak aan het podium en Bono was ontzettend energiek, een ware popgod. Dat vond ik woensdag net iets minder. Hij blijft een vat vol charisma, maar het was wel minder energiek dan de vorige keer. Misschien kampt hij nog steeds met de naweeën van dat zware fietsongeval eind vorig jaar. Of anders voelt hij de tol der jaren ;-).

En dus vraag ik me 2 dagen later nog altijd af hoe goed ik het eigenlijk moet vinden. Dit optreden hoort voor mij niet thuis in het rijtje met allerbeste concerten die ik ooit zag. Dan blijf ik toch bij Bruce Springsteen zweren: qua energie kan de Bono van woensdag écht wel een voorbeeld nemen aan de nochtans 11 jaar oudere Boss. Ook Snow Patrol, Pearl Jam en het vorige optreden van U2 behoren wel tot mijn absolute toppers. Als ik er een cijfer op moet plakken zou ik woensdag een 7 geven. Iets beter dan gemiddeld, met een paar absolute uitschieters, maar jammer genoeg ook een paar indommelmomenten onderweg…

Maar wat ik niet begrijp, is het gsm-gebruik tijdens optredens. Dat je foto’s neemt, zeker als je dicht genoeg bij het podium staat, kan ik nog volgen. Maar al dat gefilm… Toen we nipt op tijd onze plaatsen innamen, was het koppel voor ons al volop aan het opnemen. En dat zou de rest van het optreden doorgaan. Afgewisseld met selfies met op de achtergrond een mini-Bono van een paar milimeters groot. Ik begrijp het niet goed.

Ik ga naar een optreden voor de muziek, om te dansen, te zingen, om te genieten en om mezelf eens goed uit te leven. Wat heb je aan een optreden als je een hele avond een schermpje voor je houdt om te filmen? Om dan een dag later op youtube te bekijken wat je eigenlijk compleet gemist hebt de dag zelf? Omdat je het belangrijker vond om erbij te zijn, om deel uit te maken van het evenement-U2? In plaats van op te gaan in de muziek van U2? Maar misschien ben ik gewoon te oud geworden om dat nog te begrijpen…