De Imelda Marcos uit Heist

Misschien is het nog niet zo héél erg. Duizend paar schoenen heb ik (nog) niet. Verre van zelfs. Eerlijk gezegd heeft de echtgenoot meer schoenen dan ik. Maar héél soms word ik halsoverkop verliefd. Op een paar schoenen. Die ik gewoon fantastisch mooi vind. Met hoge hakken uiteraard. En ja, dit weekend was het weer zo ver.

Bij de zomerwissel kwam ik immers tot de constatatie dat ik geen hoge sandalen meer heb. Ik heb een paar platte sandalen, ik heb een paar baskets, ik heb 2 paar pumps en een paar zomerschoenen met een bandje voor de zomer. Maar hoge sandalen had ik niet meer. Die heb ik allemaal kapot gelopen in de heuvels van Toscane. Ja, want ik ben het type dat platte sandalen koopt in Italië en die dan wil sparen en dus maar op hieltjes de heuvels op en af wandelt. Tot die prachtige schoenen helemaal onder het stof zitten. En dat stof krijg je er achteraf nooit meer uit.

Over mijn pumps kan ik kort zijn: het zijn fantastisch mooie schoenen en ik sta er fantastisch mee/op. Maar “staan” is ook letterlijk het enige wat ik ermee kan doen. Ik begrijp niet hoe andere vrouwen gemakkelijk op pumps kunnen lopen. Bij mij schieten mijn voeten constant uit die schoenen, met regelmatig valpartijen tot gevolg. Met bijhorende gênante situaties. Om één of andere reden overkomt me dat nooit als ik alleen thuis ben. Ga ik nooit op mijn gezicht in mijn eentje, maar liefst in het midden van een drukke winkelstraat in Leuven, op shoppingtrip met de oudste en haar vriendin. Of kwakkel ik door de hak op weg om de jongste op te pikken op school. En geloof mij, ik ben NIET het type dat elegant tegen de grond gaat. Of een klein beetje valt.

En aangezien ik momenteel met het openbaar vervoer ga werken, en volgens de stappenteller een 3000-tal stappen afleg vanaf het station naar het werk of naar de auto, zijn de pumps geen werkschoenen. Tenzij ik eens met de auto ga werken natuurlijk. Het stukje van de auto naar het bureau of de voordeur is nog net haalbaar op pumps.

De baskets en ik, we zijn nog aan het uitzoeken of het echt iets kan worden tussen ons. De start vorig jaar was veelbelovend, maar toen het voor echt was (op vakantie), viel het toch héél hard tegen. In mijn geval wil dat dan zeggen dat ik na amper één dagje baskets met twee dikke blaren zat op mijn voetzolen. Sindsdien staan de All Stars dan maar stof te vergaren in de kast. Vooral omdat ik met mijn platte sandalen een fantastisch alternatief gevonden had: schone, zalig zittende sandalen waar ik ook perfect mee uit de voeten kon. Geen blaren, niks. En nog deftig ook. En ja, de dochters combineren hier lustig de schoonste zomerkleedjes met hun makkelijke sneakers, maar dat gaat voor mij toch net te ver. Daar ben ik te ijdel/oud voor geworden.

Maar de platte zomersandalen voelen ergens ook wel vreemd aan. Als ik ze draag, loop ik anders en voel ik me anders. Ik ben het niet gewend om “plat” te lopen. Ik draag altijd hakken. Bovendien ben ik met de platte sandalen kleiner dan de oudste. En dat weten we wel, maar we zijn nog in denial ;-).

IMG_6382Wanneer ik met de echtgenoot op stap ga, wil ik me supervrouwelijk voelen en voor mij horen daar hakken bij. En een jurkje of een rokje. En dus had ik écht nog een paar hoge sandalen nodig. En ze zitten gemakkelijk, ik kan er goed op lopen (uitzonderlijk goed zelfs volgens de winkeldame, maar ik heb intussen dan ook al meer dan 24 jaar ervaring) en ik vind ze fantastisch schoon.

Ik denk eerlijk gezegd wel niet dat ik er de Toscaanse heuvels mee kan beklimmen. En zelfs van de trein naar de auto of het kantoor wordt allicht ook onrealistisch. Bovendien durf ik te wedden dat ik waarschijnlijk alle losliggende stenen of putjes of oneffenheden in het trottoir vind als we met zijn tweetjes nog eens een stapje in de wereld zetten. En dat ik van geluk zal mogen spreken dat hij me dan meestal stevig vast heeft en me op die manier minstens één keer per date behoedt voor een zware tuimeling.

Ik had ook voor een praktische optie kunnen gaan. Ik had ook eens een hakje van een paar centimeter kunnen kiezen. Maar dat doe ik wel als ik oud en versleten ben. Alhoewel. Ik denk dat zelfs een rollator nog beter staat op hakken ;-). Hopeloos en onverbeterlijk als het op schoenen aankomt. Zucht.

Advertentie

En dan toch: platte sandalen!

Schoenen. Het blijft een moeilijke evenwichtsoefening (letterlijk én figuurlijk). Ik val nu eenmaal op hoog (het kan me niet hoog genoeg zijn), maar een mens moet eerlijk zijn: je kan er niet altijd even goed op stappen. En dus gingen we in de aanloop naar onze vakantie voor mijn allereerste paar sneakers. De wijsheid komt (een klein beetje) met de jaren. De sneakers werden getest én goed bevonden. Een poging om ook nog platte sandalen te verwerven, draaide op een sisser uit en eindigde met een paar prachtige (hoge) pumps.

De grote test van de sneakers werd onze Toscane-reis. Zaten verder nog in mijn reiskoffer: een paar hoge sandalen, een paar hoge gesloten schoenen en mijn slippers. Met volle moed trok ik voor ons stadsbezoek aan Milaan de nieuwe sneakers aan. Na 2 dagen Milaan (stad én wereldtentoonstelling) had ik 2 indrukwekkende blaren op de onderkant van mijn voeten. Ik heb helaas een brede voet en mijn prachtige sneakers snoeren het voorste gedeelte toch wel stevig in. Bovendien was het ontzettend heet en waren mijn voeten misschien ook nog een beetje gezwollen. Enfin, 2 dagen ver op reis en de enige platte schoenen bleken geen alternatief te zijn. Ongelooflijk trouwens hoeveel mensen er op je schoenen gaan staan (op de bus, op de tram, tijdens het door de stad lopen…) Al na de eerste dag stonden die prachtige witte sneakers vol grijze strepen. (ok, dat had ik een klein beetje zelf gezocht).

Tweede uitstap (Monteriggioni en Siena) dan toch maar op mijn (hoge) sandalen. Pijnlijke zaak met blaren net op het punt waar je voet steunt… Ik was echt opgelucht toen we in de auto zaten en ik de sandalen uit kon doen.

Derde uitstap naar Firenze, derde poging, ditmaal op mijn teenslippers. Geen last gehad van de blaren, maar dat dingetje tussen mijn tenen irriteerde ontzettend, zeker na een dag stappen. Alweer geen oplossing dus. Maar op weg naar de Ponte Vecchio kwamen we een winkel van Nero Giardini tegen. Een bekend merk en dus stapten we de winkel binnen. Eerst viel mijn oog uiteraard op een paar mooie hoge schoenen. Macht der gewoonte ;-).  Maar ze pasten niet. En dus toch maar eens een plat sandaaltje proberen. Het eerste paar was het niet: de 36 te klein, de 37 te groot. En na alle geknoei met de schoenen was ik écht niet van plan om nog eens een paar mooie schoenen te kopen waarop ik niet kon lopen. Maar het tweede paar paste wel. En ze stonden nog mooi ook.

Probleem opgelost? Een eerste – weliswaar kort – tripje naar Volterra verliep rimpelloos. Maar ook de tweede uitgebreidere test in San Gimignano gebeurde in volstrekte pijnloosheid. Hallelujah! De perfecte platte sandalen vind je dus in… Firenze. Het perfecte excuus voor een citytrip?

Nu ik het perfecte paar had, zou je denken dat ik geen ander paar meer zou dragen. Maar ik wou ze (nog even) mooi houden. En dus zag je me de Toscaanse heuvels beklimmen en afdalen op mijn hoge sandalen… Die waren immers al stoffig en dat wou ik mijn nieuwe sandalen nog niet aandoen. En ik spreek uit ervaring: omhoog op hakken is niet zo’n probleem, maar een afdaling durft al eens wat moeilijker te verlopen ;-).

IMG_5105Intussen ben ik overtuigd: het kan dus toch, een prachtige (platte) schoen waarop je ook effectief kan stappen ;-).