Falende smartphone – the sequel

Een tijdje geleden schreef ik al een eerste keer over mijn gsm-problemen. Ik leverde mijn toestel in en kreeg het een week later al terug, maar al meteen bleek dat de problemen (uiteraard) niet waren opgelost. Al dezelfde week bleek het toestel weer te haperen. Als ik mijn flap open, dan wordt het toestel niet altijd meteen terug helder. Soms blijft het scherm donker en moet ik de telefoon aan- en uitzetten vooraleer ik ‘m terug kan gebruiken. Op sommige momenten wordt het nog een graadje erger: dan is het toestel gewoon zwart en doet het absoluut niks meer. Ook beide knoppen tegelijk indrukken (om je gsm te dwingen te herstarten), werkt dan niet. Dan is er geen andere optie dan de telefoon uit zijn bescherming halen, de batterij eruit te halen, er opnieuw in te steken en je toestel opnieuw aan te zetten.

Sinds mijn Mini 5 terug is uit herstelling, heb ik niet meer gemerkt dat ik sms’jes of oproepen mis of met véél vertraging ontvang. Maar het toestel blokkeert intussen wel meerdere keren per week, zodat ik het sowieso telkens moet heropstarten. Handig is het niet, maar de Italiëreis van de echtgenoot kwam eraan, en dus wou ik per sé bereikbaar blijven (ook via Whatsapp) en dat lukte écht niet met onze Mini 2, het oude toestel van de dochters. En dus foefelden we maar voort.

Leuk kan je het echter niet noemen. Zo hadden we vorige maandag afgesproken in Planckendael en stuur ik nog een berichtje als we vertrekken. In de auto controleer ik snel of er al antwoord is. Daarna steek ik mijn smartphone in mijn handtas en plaats ik de handtas voor mij in de auto. We komen aan in het park, ik wil terug een berichtje sturen dat we er zijn, maar het toestel was uitgevallen. In de 20 minuten dat het in mijn handtas zat in de auto blijkt het dus weer “zwart” geworden, kon ik de gsm weer uit zijn hoesje halen, de batterij verwijderen en het toestel terug opstarten.

IMG_8012_miniHet is niet omdat ik weet hoe ik dit moet oplossen, dat het dan maar ok moet zijn. Mijn Mini 5 is nog maar anderhalf jaar oud en valt dus nog steeds onder garantie. Dat het al een “oud model” was toen ik ‘m kocht (november 2015) zei de verkoper toen ik hierover mijn beklag deed. (Er was toen nog géén Mini 6, voor zover ik me goed herinner). En dus deed ik ‘m vorige week voor de tweede keer binnen. En kan ik me alweer behelpen met de oude Mini 2 van de dochters. Allicht krijg ik ‘m volgende week opnieuw gereset terug en kunnen we dit hele spelletje opnieuw beginnen.

Het erge is dat ik dit toestel onderhouden heb zoals het moet: het is nog nooit gevallen, ik heb er nog geen stoten mee uitgehaald. Nadat ik jaren een gsm van het werk had, had ik voor dit toestel zelf – in mijn ogen – serieus wat geld neergelegd en ik was er dus echt wel heel zuinig op. Ik vraag me af hoe vaak ik dit toestel nog opnieuw moet binnen brengen vooraleer men zal erkennen dat het om een systeem- of fabricagefout gaat (wat de verkoper zich liet ontglippen toen ik bij de aankoop van een gsm-toestel voor de jongste mijn beklag deed over mijn smartphone) en mij een werkend alternatief bezorgt?

Want ja, ik ben nog van de oude stempel: ik ben niet het type dat jaarlijks “het nieuwste van het nieuwste” type smartphone koopt om erbij te horen. Ik hoef al die blingbling niet. Ik wil gewoon bereikbaar zijn voor mijn geliefden, en als het enigszins kan ook nog mijn social media kunnen volgen op mijn smartphone. Anders had ik het gerust bij mijn Nokia 3310 kunnen houden. Die telefoon is intussen een dikke 15 jaar oud, maar belt en sms’t nog steeds zonder problemen. Dat noemt men dan vooruitgang zeker ;-)?

Advertentie

Duurzame smartphone?

De laatste tijd merk ik hoe langer hoe vaker dat mijn smartphone mij wel eens in de steek durft laten. Niet in het “smart”-gedeelte, maar vooral in het “phone”-gedeelte. Ik merk dat ik telefoontjes mis zonder dat er een gemiste oproep te zien is. Of ik krijg een mailtje van een vriendin waarin ze me vraagt of alles wel in orde is, aangezien ik niet antwoord op sms’jes van een aantal dagen eerder, die ik dus nooit gehad blijk te hebben. Of ik probeer een collega te sms’en dat ik al op de plek van afspraak ben, maar in plaats van te verzenden, krijg ik een zot draaiend wieltje te zien.

Intussen weet ik al dat ik mijn smartphone dan gewoon even aan en af moet zetten. Meestal komt er dan ineens een lading sms’jes binnen en zie ik toch een paar gemiste oproepen – vaak zelfs van dagen eerder – opduiken. Echt handig is dat niet, maar laat ons zeggen dat ik van de nonchalante soort ben en dat ik het eigenlijk niet zo erg vind om af en toe eens onbereikbaar te zijn. Bovendien kan je mij altijd nog bellen of sms’en via de echtgenoot of de kinderen.

Maar de laatste weken begon het toch wel érg vaak voor te vallen. En miste ik al eens een berichtje waar ik op zat te wachten. Bovendien kan ik niet overschakelen van wifi naar 4G en ook dat is soms lastig. Zeker omdat ik de afgelopen weken een paar keer een professionele afspraak had in een stad die ik niet kende en dan kan het handig zijn als je snel even iets kan opzoeken. En als je vaak met het openbaar vervoer reist, weet je bij vertraging soms sneller wat er aan de hand is als je de website van de NMBS raadpleegt dan als je moet wachten op een mededeling in het station…

We trokken dus met mijn Samsung S5 mini naar de winkel waar ik hem pas anderhalf jaar geleden kocht. Mogelijk ligt het aan mijn sim-kaart. Dat was immers (ook) nog een prehistorisch geval, dat zelfs al een keer geknipt was (wegens te groot voor de nieuwe generaties smartphones). Maar de Proximus-vertegenwoordiger gaf zelf al aan dat hij daar niet echt in geloofde. Blijkbaar zijn mijn problemen een vaak voorkomend symptoom van mijn type en verkopen ze de toestellen daarom intussen ook niet meer. Toen ik vroeg wat ik dan geacht werd te doen, werd mij meegedeeld dat ik ‘m kan laten opsturen. Ik ben ‘m dan allicht wel kwijt voor 3 tot 6 weken. Bovendien was het toestel bij andere klanten tot 4 keer naar de hersteldienst verzonden zonder oplossing vooraleer ze uiteindelijk toch een nieuw toestel konden krijgen.

Vanmorgen hoorde ik op het nieuws dat er te veel elektronisch afval is in ons land en dat er veel te weinig gerecycleerd wordt. Ik moest eens goed lachen. Wij hebben hier inderdaad ook nog een Nokia 3310 liggen als reservetoestel. Dat ding is intussen minstens 12 jaar oud en dat belt en sms’t nog altijd. Maar mijn hippe, amper één jaar oude, Samsung S5 mini blijkt het al op te geven en dan word ik als klant van het kastje naar de muur gestuurd, kan ik de komende 6 maanden mijn gsm voltijds stallen bij een hersteldienst om daarna – heel misschien – uiteindelijk toch een nieuw toestel te krijgen. Terwijl ik ditmaal écht wel zorg gedragen heb voor dat ding en het NIET heb laten vallen.

Het grappige is dat ze ons in de winkel elke keer opnieuw meelijwekkend aankijken: “met wat voor voorbijgestreefd ding kom je hier nu weer af”. Ik zag de verkoper denken “koop toch gewoon een nieuw toestel”. “Dat opsturen naar de hersteldienst, begin er niet aan, dat is een zwart gat: het komt nooit terug zoals het was.” Awel, dat geloof ik ook, maar mijn toestel is nog onder garantie. Ik wil gewoon een werkende telefoon. Toen ik dan nog hoorde dat de gemiddelde levensduur van een smartphone 2 jaar is (TWEE jaar) viel ik helemaal achterover. Ik heb mijn toestel (in mijn ogen) nog maar net gekocht en het is al ten dode opgeschreven.

Ten tweede vertik ik het om 800 of 1.000 euro uit te geven voor een iPhone, die dan misschien wel beter/langer werkt, maar ook weer voorbijgestreefd is binnen 2 jaar. Ja, noem mij maar ouderwets, maar 800 euro dat zijn 32.000 oude Belgische franken. Voor een ding waarmee je telefoneert… Sorry, maar weet je hoeveel kleren je daarmee koopt? Hoe vaak je daarmee op restaurant kan? Een kwestie van prioriteiten in je leven.

Misschien moet ik ineens gewoon voor die nieuwe Nokia 3310 gaan. Een prehistorisch geval voor een dinosaurus ;-).

technologie

(www.someecards.com)