Duivels gek

20180603_175148[1]Ja, het is weer zover. Binnenkort start het WK voetbal weer, ditmaal in Rusland. En gelukkig zijn we van de partij, want een WK zonder Rode Duivels is ook geweldige voetbal, maar veel minder spanning en emotie. Ik ben een grote voetbalfan, al van toen ik héél erg jong was. Misschien is dat nog altijd een restant van een vader-voetballer, een peter-voetbalvoorzitter en een broer-voetballer. Dan word je af en toe wel eens meegesleept naar een voetbalveld en -kantine en voor je het weet heeft de microbe jou ook te pakken.

En dan is een WK altijd genieten. Een beetje mysterieus soms. Zo lijkt het toch als je jong bent en moet gaan slapen, maar je vader ’s nachts opstaat om de matchen van de Rode Duivels (in Mexico) te kunnen volgen. Een kind met een levendige verbeelding maakt zich dan zelf een voorstelling van wat je vader en je nonkel ’s nachts allemaal zitten te doen voor tv. Zeker als je ’s nachts letterlijk wakker gebruld wordt omdat de Belgen zich alsnog weten te redden en een ronde verder raken.

Het heeft iets gezelligs zo’n WK. Als je met de hele familie samen komt om de matchen te bekijken en op de grond moet gaan zitten omdat je met te veel bent om nog in de zetel te kunnen plaatsnemen. Als je dan halverwege de match “aangetrapt” wordt door je vader, de ex-voetballer, die het gestuntel van de Belgen niet meer aan kan zien en besluit de bal dan maar zelf “mee” in de goal te trappen.

Of als je tijdens je studentenjaren – tijdens de examenreeks, want dat valt jammer genoeg ook altijd samen – toch op café gaat om de match te kunnen zien. De ene keer komt dat geweldig goed uit en is het de perfecte ontspanning na een zwaar examen. Een andere keer had het toch wat beter gepland kunnen worden, want gaan studeren als de Belgen eruit liggen, is een pak minder plezant. En dan blijkt de cursus ook een pak minder goed vooruit te gaan. Want je gedachten durven al eens afdwalen. “Hadden ze maar…” “Als ze die kans binnen getrapt hadden, dan…”

Nog later – in het dagelijkse leven zoals het is – zijn de voetbalmatchen het ideale moment om nog eens af te spreken met goede vrienden. Degenen met wie je samen studeerde, met wie je als ontspanning tijdens de examens voetbal op café ging kijken en met wie je later – in je nog kinderloze periode – zelfs een heel aantal matchen van de Belgen “live” zag. Jammer genoeg waren dat net de mindere jaren van de Rode Duivels. Het is geweldig om erbij te kunnen zijn op het EK 2000 in eigen land, maar net iets minder als je “live” meemaakt dat jouw team als eerste gastland ooit de eerste ronde niet overleeft.

En dan komt de tijd dat je je dochters ook aansteekt. Dat de voetbalgekte toch (een beetje) erfelijk blijkt. Eerst moet je nog uitleggen wie “de onzen” zijn en naar welke kant de bal voor ons moet, maar hoe langer hoe meer krijgen ze de finesses onder de knie. Tot op het punt dat ze ook beginnen roepen en tieren “dat dat toch écht een zware fout was” of “offside”. Je raakt tot op een punt dat de dochters het grappig vinden als hun ouders hen verplichten “om streepjes” op hun kaken te zetten “voor het geluk”. Of rondrijden met Belgische vlaggetjes rond hun spiegels. Of voor het raam een poster “Believer” hangen en al plannen maken om de woonkamer op te vrolijken (met Belgische vlaggetjes uiteraard) en de vlag ook buiten prominent willen uithangen. Alleen die Belgische roodgeelzwarte M&M’s waren er misschien een klein beetje over 😉, maar eens om de twee jaar moet dat kunnen, niet?

Straks oefenmatch, maar binnen twee weken is het voor echt. Nog heel even liggen alle mogelijkheden open en kunnen we dromen dat we deze keer écht waar, met deze geweldige generatie, wereldkampioen zullen worden. Of toch minstens de halve finales halen. Ach ja, als we de eerste ronde overleven zullen we al content zijn. Maar nu nog even niet, nu dromen we nog en doen we nog even Duivels gek!

Klein geluk #8

Het was lente vandaag! Het was hier bij ons een fantastisch mooie dag. Een onverwacht cadeautje, want hadden ze geen grijze dag voorspeld? Het ideale moment om wat klein geluk op te lijsten en te delen.

  • Onze tuin wordt momenteel overspoeld door narcissen of paasbloemen. Ze duiken overal op en ze bloeien uitbundig. Dat maakt mij zo ongelooflijk blij.
  • Het was warm vandaag. Zalig!
  • De was heeft een hele dag buiten gedroogd.
  • We aten voor het eerst weer in de veranda.
  • We aten lente: de eerste tomaat-mozzarella van het seizoen én onze broodjes werden rijkelijk belegd met groenten.
  • We haalden opnieuw bloemetjes in huis. Instant happiness.
  • We deden een klein beetje van lenteschoonmaak en hebben een keuken die blinkt.
  • We hadden een uitgebreid (gezond) ontbijt met granola, pompelmoes, fruitsla en een heerlijk kopje koffie
  • De Panini-stickers zijn terug voor het WK in Rusland! Nu beginnen we écht aan de laatste rechte lijn naar dat voetbalfeest.
  • Er zaten al 2 Belgen tussen de eerste lading stickers en ook Messi en Ronaldo plakken al in ons verzamelalbum.
  • Het was al tijd voor het eerste ijsje van het seizoen <3.
  • De examens van de jongste zitten er op: de sfeer is dus redelijk uitgelaten. Ook de oudste heeft nog maar 2 dagen les “voor de vakantie begint”.
  • De echtgenoot gaat voor één keer niet op buitenlandse trip, we moeten hem de volgende dagen NIET missen. Hoera!
  • Ik heb nog eens een goed boek uitgelezen. Een spannend Russisch oorlogsverhaal zorgde ervoor dat de treinritten voorbij vlogen de afgelopen week.
  • Het was de eerste dag voor korte sokjes en mijn voeten zijn er niet afgevroren.
  • REM is volgens mij écht aan een revival toe. Ze worden de laatste dagen regelmatig gespeeld op Studio Brussel en telkens opnieuw denk ik “wat was dat toch een ongelooflijk goede groep”. Meer van dat, graag.

Bovendien hebben we ook de komende dagen nog fijne vooruitzichten. Vanaf morgen blijft het een uurtje langer licht. We gaan op familiebezoek (dat was door de examens vorige week niet gelukt). De Paasvakantie komt stilaan in zicht en dan zitten er een aantal familiedagen in. Dat er ook een paar minpuntjes volgen de komende dagen (we slapen een uur minder, de lente verdwijnt weer), dat gaan we vanavond vakkundig negeren. Een wijs staatsman zei ooit “dat we de problemen pas oplossen als ze zich stellen” en vandaag is het lente. De rest zien we dan wel weer 😉.

lente

Okkupert: Noorwegen onder Russische bezetting

Okkupert_(Occupied)_2015De afgelopen weken waren wij hier in de ban van “Occupied” of “Okkupert”. Alweer een Scandinavische hoogvlieger. Nadat we eerder al genoten van de Scandinavische crimi’s “The Killing” en “The Bridge” was het ditmaal Noorse science-fiction. Met een zeer realistische inslag.

In een niet zo verre toekomst besluit Noorwegen de gas- en olieproductie stop te zetten en volledig voor alternatieve energiebronnen te gaan. De Europese Unie is het daarmee echter niet eens en vraagt de Russen om ervoor te zorgen dat de Noorse gas- en olietoevoer naar Europa verzekerd blijft. Dat zorgt min of meer voor een Russische bezetting. En dat loopt uit de hand. De serie volgt een aantal Noren (van de eerste minister tot een restauranthoudster, een (kritische) journalist, een bewakingsagent,…) en de keuzes waarvoor ze gesteld worden.

Ik hou wel van dat soort series, waarin “gewone” mensen in uitzonderlijke omstandigheden geplaatst worden en moeten kiezen. Ik vind het ontzettend interessant om hun beweegredenen te kennen, om hun motivaties te leren begrijpen. Vooral omdat je in sommige situaties blijkbaar geen keuze hebt. Dat de bal soms aan het rollen is en dat je er niks tegen kan beginnen. Dat je jezelf of je idealen verloochent of net niet, maar dat je daar zo je redenen voor hebt. Ik hou ontzettend van dat soort series, waarin het nooit zwartwit is, maar altijd een beetje grijs. Waarin de personages niet goed of slecht zijn, maar ergens tussenin schipperen. En je hen desondanks of misschien net daarom toch sympathiek begint te vinden.

Dat leidt hier in huis vaak tot zalige nagesprekken of discussies: de “wat als”-vragen. En voor we het weten, zitten we zelf ook veel te lang na te kaarten en leveren we broodnodige nachtrust in. Gelukkig kan je op zondag uitslapen ;-). Maar ergens is dat ook ontzettend genieten. Dat we ons met ons tweeën samen voor de tv installeerden, dat we allebei samen “fan” waren, dat we telkens weer uitkeken naar het vervolg op zaterdag en dat we achteraf dan samen onze indrukken bespraken. Het was fijn om dit te delen.

Alleen verschrikkelijk jammer dat het er al op zit, na amper 5 weken. (Mooie liedjes duren niet lang!) Bovendien eindigt “Okkupert” wel héél erg open. Een tweede reeks MOET er zeker van komen. Maar de serie werd in Noorwegen zelf pas vanaf 15 oktober uitgezonden. Het zal dus nog even afwachten worden voor we te weten komen of het volledig uit de hand loopt en of Noorwegen het echt helemaal in zijn eentje moet zien op te lossen. En wij zitten intussen met een klein tv-katertje. En dat kan de start van De Mol of Temptation Island jammer genoeg niet verzachten ;-).

Bron afbeelding: “Okkupert (Occupied) 2015” by Source (WP:NFCC#4). Licensed under Fair use via Wikipedia – https://en.wikipedia.org/wiki/File:Okkupert_(Occupied)_2015.png#/media/File:Okkupert_(Occupied)_2015.png