Taxi Mama

Woensdag, mijn vrije dag. Normaal gezien een rustpunt in de week. Uitslapen, op het gemakje ontbijten, de krant lezen, mijn uurtje fietsen, bloggen en wat huishoudelijke taken bijwerken. Dat is toch het plan. Maar vandaag viel het een klein beetje in het water. Mama mocht al van ’s morgens vroeg taxi spelen en is pas gestopt met rijden rond 21 uur deze avond.

Normaal gezien is de voormiddag voor mij. Me-time. Dan heb ik het huis voor mij alleen en kan ik (een beetje) mijn goesting doen en (een beetje) achterstallige huishoudelijke klusjes wegwerken. Maar vanmorgen moest ik er niet alleen vroeg uit, ik mocht meteen ook de oudste wegbrengen. Ze gingen immers met de klas op uitstap, maar moesten er wel zelf geraken. Amper terug thuis kon ik opnieuw vertrekken: de jongste heeft immers examens en had vandaag al om 10 uur gedaan. Na een uurtje op de hometrainer was het alweer snelsnel de wagen in. De excursie van de oudste was afgelopen en dus moest ze ook opgehaald worden.

In de namiddag hebben onze dochters dansles. En dus staan we ook nog een hele namiddag paraat met onze taxi. Normaal gezien verdelen de echtgenoot en ik de ritjes, maar hij had nog schoolverplichtingen. En dus mocht de mama ook de hele namiddag voor haar rekening nemen. Eigenlijk heb ik niks fatsoenlijks gedaan vandaag, en toch ben ik moe.

Maar we klagen niet (of maar een klein beetje) want stiekem vind ik die ritjes wel leuk. Het is quality time met de dochters: we babbelen, we lachen en ik krijg te horen waar ze mee bezig zijn en hoe het allemaal loopt in hun tienerlevens. Ook al zijn de ritjes kort, te kort om in te gaan op de zware dingen des levens, toch geniet ik ervan. Het zijn zo van die kleine geluksmomentjes waar ik achteraf met een warm gevoel aan terugdenk. Als ik eindelijk uitgeteld in de zetel zit.