Reizen… altijd een beetje lijden

reisstress

Er zijn zo van die mensen die op reis vertrekken, in hun auto stappen en meteen dat vakantiegevoel hebben. Ik behoor jammer genoeg niet tot die categorie. Integendeel. Het verplaatsen van punt A naar punt B is voor mij een bron van stress. Of het nu met het vliegtuig of met de wagen is, ook dat maakt weinig verschil.

Hoewel ik toch al een aantal keer gevlogen heb in mijn leven, kan ik niet zeggen dat ik er echt dol op ben. Integendeel. Het is niet zo dat ik een hele reis bang ben dat het toestel neerstort, maar een controlefreak als ik legt haar lot niet bepaald graag in de handen van een ander, hoe capabel die ook mag zijn. De vluchten die ik tot op heden genomen heb, waren ook rustig. Maar het zijn de dagen ervoor die me de das omdoen. Een beroepspiekeraar als ik heeft op voorhand immers al alle mogelijke scenario’s doorgenomen. Liefst ’s nachts uiteraard. En een gebrek aan nachtrust heeft nog nooit iemand geholpen om alles in het juiste perspectief te zien 😉 .

Bovendien wordt de spanning de dag zelf dan ook nog eens opgebouwd door het lange wachten. Je moet er zo verschrikkelijk lang op voorhand zijn om in de rij te staan, alles te laten controleren en dan nog minstens een uur rondhangen. En dan begint het vanbinnen toch een beetje te nijpen… Het helpt wel dat je kinderen hebt. Toen ik me realiseerde dat mijn gedrag aanstekelijk werkte op de kinderen, was dat wél de ideale motivatie om mijn angsten opzij te zetten en me op de kinderen te concentreren. Ik wil dat zij genieten en dat lukt niet helemaal als de mama de enige stresskip in het gezelschap is.

Met de wagen op vakantie is jammer genoeg ook geen alternatief. Zeker niet als je naar het zuiden van Frankrijk of Italië reist. Het zijn nu eenmaal serieuze ritten die je dan voor de boeg hebt en ook daar lig ik op voorhand van wakker. Stel dat we (veel) files hebben of er gebeurt iets? Ook hier probeer ik op voorhand alle mogelijke situaties in te beelden en al oplossingen te bedenken, maar alweer lukt dat niet echt goed in het holst van de nacht.

Maar de dag zelf ben ik redelijk rustig. Ik neem ook een flink deel van de ritten voor mijn rekening en het helpt als je je enkel hoeft te concentreren op de eerstvolgende 200 km. Rijd ik niet, dan fungeer ik als navigator en ook dat is het perfecte middel tegen reisstress. Na 4 jaar dezelfde bestemming weet je ook redelijk goed wat je te wachten staat. De allereerste keer dat we tot Milaan reden, hadden we 13 uur nodig waarvan 1,5 file op de ring rond Milaan, maar we zijn er geraakt. Zo erg is het nooit meer geworden. En uiteindelijk bereik je je bestemming altijd. Al ben ik nog altijd niet echt op mijn best als ik doorheen file moet en dan durf ik wel eens serieus te zagen. Wat dan weer ferm op de zenuwen van de echtgenoot werkt 😉 .

Maar als je dan je bestemming bereikt, ben ik de reis zelf al snel vergeten. En dan kan de vakantie pas echt beginnen. Dan begint het ontdekken, het genieten, de rust. Maar op een dag moet je terug natuurlijk. Misschien moet ik maar eens een boot proberen. Wie weet blijkt dat voor mij het ultieme vervoersmiddel 😉 .

En jullie? Hebben jullie last van reisstress? Hebben jullie trucjes om dat te omzeilen?

Advertentie